@flith کانال پروازفکرواندیشه
به جهنم چو میرویم آخر
گرمی روزگار باکی نیست
مانده ام من ازین همه گرما
خود پروردگار شاکی نیست ؟!
#ابوالفضل_علوی_عارف
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
به جهنم چو میرویم آخر
گرمی روزگار باکی نیست
مانده ام من ازین همه گرما
خود پروردگار شاکی نیست ؟!
#ابوالفضل_علوی_عارف
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴آزوقه
#آزوقه/آذوقه: اصل این کلمه ترکی است (بعضی آن را عربی و سنسکریت نیز گفته‌اند) و املای آن در فرهنگها به دو صورت آزوقه و آذوقه آمده است. صورت دوم، به‌دلیل استعمال آن در متون دو قرن اخیر، غلط نیست، اما صحیحتر آن است که به صورت آزوقه نوشته شود.
#آ
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴آزوقه
#آزوقه/آذوقه: اصل این کلمه ترکی است (بعضی آن را عربی و سنسکریت نیز گفته‌اند) و املای آن در فرهنگها به دو صورت آزوقه و آذوقه آمده است. صورت دوم، به‌دلیل استعمال آن در متون دو قرن اخیر، غلط نیست، اما صحیحتر آن است که به صورت آزوقه نوشته شود.
#آ
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴آنچه
#آنچه/آنچه که: پس از آنچه نیازی به استعمال «که» نیست و در متون معتبر فارسی نیز «که» همراه آنچه به کار نرفته است. در قدیم حتی از استعمال «را» پس از آنچه پرهیز داشته‌اند. به همین سبب، امروزه هم بعضی از فضلا استعمال «را» را پس از آنچه ناصواب می‌دانند. ولی علاوه بر اینکه در بعضی از موارد، به حکم معنای عبارت و منطق کلام، نیاز به استعمال «را» هست، در متون قدیم نیز، البته به ندرت، استعمال آن را روا داشته‌اند. اما به هر حال از استعمال «که» پس از آنچه، خواه به صورت «آنچه که» و خواه به صورت «آنچه را که» باید پرهیز کرد.
#آ
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴آنچه
#آنچه/آنچه که: پس از آنچه نیازی به استعمال «که» نیست و در متون معتبر فارسی نیز «که» همراه آنچه به کار نرفته است. در قدیم حتی از استعمال «را» پس از آنچه پرهیز داشته‌اند. به همین سبب، امروزه هم بعضی از فضلا استعمال «را» را پس از آنچه ناصواب می‌دانند. ولی علاوه بر اینکه در بعضی از موارد، به حکم معنای عبارت و منطق کلام، نیاز به استعمال «را» هست، در متون قدیم نیز، البته به ندرت، استعمال آن را روا داشته‌اند. اما به هر حال از استعمال «که» پس از آنچه، خواه به صورت «آنچه که» و خواه به صورت «آنچه را که» باید پرهیز کرد.
#آ
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#کوروش_به_روایت_خلخالی: دروغین و جنایتکار، جاه‌طلب و عیاش !!!!
بخش اول
تاریخ ایرانی: همزمان با دورانی که آخرین شاه ایران، «آریامهر» را تجسمی زنده از کوروش کبیر میخواند، طلبه‌ای جوان و تندمزاج به واسطه مخالفت با شاهِ حاضر در گوشه‌ای دیگر از ایران مقدمات نفی ایدئولوژیک و تاریخی مرجع ضمیر را فراهم می‌آورد چه آنکه دوره، دوره نفی سلطنت بود و سلاطین چیزی نداشتند جز از برای برانگیختن نفرت. اینچنین بود که شیخ صادق صادقی گیوی مشهور به خلخالی دست به قلم برد و جزوه‌ای نوشت که بعد از سالها هنوز برخی به تمامی ۵۷ صفحه آن به دیده تردید می‌نگرند. تردیدی که ریشه در نفرت بی‌حد و حصر مردمان آن روزگار از اصل سلطنت دارد.
آغاز جشن‌های ۲۵۰۰ ساله و باستان‌گرایی شاه
۲۰ مهر ۱۳۵۰ آغاز دور تازه‌ای از حکومت پهلوی دوم بود. روزی که محمدرضا پهلوی با قرائت خطابه‌ای در برابر مقبره کوروش هخامنشی در پاسارگاد، آغاز جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی را اعلام کرد. این نمایش بزرگ که ظاهراً به بهانه بزرگداشت ۲۵ قرن حکومت پادشاهی در ایران آغاز شده بود در عمل به تصویری از کیش شخصیت آخرین شاه ایران تبدیل شد و در شرایطی که متجاوز از نیمی از جمعیت ایران آن روزگار در روستا‌ها و حومه شهرهای بزرگ زندگی میکردند، شاه برای این مراسم بیش از سیصد میلیون دلار هزینه کرد تا چهره‌ای دیگر از حکومت خود به نمایش بگذارد. حکومتی در ادامه حکومت کوروش که به درست یا غلط نمادی از «تمدن بزرگ ایران» بود.
این حرکت شاه واکنش‌هایی در پی آورد. واکنش‌هایی از سوی مخالفان وی در پایگاه مذهب، که گویی سخن شاه را باور کرده بودند که او تجسم عینی کوروش آرمیده در خاک است. وقتی محمدرضا پهلوی می‌گفت: «کوروش آسوده بخواب که ما بیداریم» شاید تصوری نداشت از اینکه بیداری او خواب کوروش را آشفته خواهد کرد که مخالفان شاه او را بدل از کوروش دیدند و پس هر آنچه فریاد از اعمال او داشتند بر سر کوروش کشیدند. درست در همین مقطع بود که رساله «کوروش دروغین و جنایتکار» به قلم شیخ صادق خلخالی نوشته شد. این رساله که نمونه‌ای از موضع‌گیری مخالفان مذهبی شاه در مقابل همسان‌سازی وی با پادشاه هخامنشی بود، کوروش را "سفاک و خونریز" دانسته و او را به انحراف اخلاقی متهم می‌کرد.
مادر کوروش یهودی بود
صادق خلخالی در رساله خود، کوروش هخامنشی را زاده مادری یهودی خوانده و حمله وی به بابل را نیز در پی دستور مادرش برای آزاد کردن قوم یهود دانسته و نتیجه گرفته است: «نژاد یهود، امروز به تبهکاری و دشمن بشریت معرفی شده‌اند... تنها معرف کوروش به نیکی و نیکنامی نیز همین یهودند... فریاد که همین یهود، همین دلال‌های سیاست بین‌المللی، برای ملل دیگر تاریخ، پادشاه نامدار معرفی میکنند و مردم را وادار میکنند که جشن بگیرند، پول بدهند و شادی کنند و برای دایر کردن این جشن‌ها، کار‌شناس می‌فرستند و میلیون‌ها تومان پول را به این وسیله به غارت می‌برند.»
خلخالی تصویری خشونت‌بار از پادشاه هخامنشی ارائه می‌کرد. او تفاوتی میان کوروش و سایر پادشاهان تاریخ ندیده و نوشته است: «کوروش نیز مانند همه پادشاهان و زورمندان تاریخ که از موهبت‌های خدادادی فقط زور و شمشیر دارند و منطقی وحشیانه که به حکم زور باید دیگران را مقهور تسلیم امر و خواسته خود نمود، از تیره وحشی در ۲۵۰۰ سال پیش برخاست و در دستگاه بهمن پادشاه ایران به خدمت مشغول شد چون سودای جهانگیری در سر داشت با سپاه وحشی خود به جنگ با همسایگان پرداخت.»
ادامه دارد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#کوروش_به_روایت_خلخالی: دروغین و جنایتکار، جاه‌طلب و عیاش !!!!
بخش اول
تاریخ ایرانی: همزمان با دورانی که آخرین شاه ایران، «آریامهر» را تجسمی زنده از کوروش کبیر میخواند، طلبه‌ای جوان و تندمزاج به واسطه مخالفت با شاهِ حاضر در گوشه‌ای دیگر از ایران مقدمات نفی ایدئولوژیک و تاریخی مرجع ضمیر را فراهم می‌آورد چه آنکه دوره، دوره نفی سلطنت بود و سلاطین چیزی نداشتند جز از برای برانگیختن نفرت. اینچنین بود که شیخ صادق صادقی گیوی مشهور به خلخالی دست به قلم برد و جزوه‌ای نوشت که بعد از سالها هنوز برخی به تمامی ۵۷ صفحه آن به دیده تردید می‌نگرند. تردیدی که ریشه در نفرت بی‌حد و حصر مردمان آن روزگار از اصل سلطنت دارد.
آغاز جشن‌های ۲۵۰۰ ساله و باستان‌گرایی شاه
۲۰ مهر ۱۳۵۰ آغاز دور تازه‌ای از حکومت پهلوی دوم بود. روزی که محمدرضا پهلوی با قرائت خطابه‌ای در برابر مقبره کوروش هخامنشی در پاسارگاد، آغاز جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی را اعلام کرد. این نمایش بزرگ که ظاهراً به بهانه بزرگداشت ۲۵ قرن حکومت پادشاهی در ایران آغاز شده بود در عمل به تصویری از کیش شخصیت آخرین شاه ایران تبدیل شد و در شرایطی که متجاوز از نیمی از جمعیت ایران آن روزگار در روستا‌ها و حومه شهرهای بزرگ زندگی میکردند، شاه برای این مراسم بیش از سیصد میلیون دلار هزینه کرد تا چهره‌ای دیگر از حکومت خود به نمایش بگذارد. حکومتی در ادامه حکومت کوروش که به درست یا غلط نمادی از «تمدن بزرگ ایران» بود.
این حرکت شاه واکنش‌هایی در پی آورد. واکنش‌هایی از سوی مخالفان وی در پایگاه مذهب، که گویی سخن شاه را باور کرده بودند که او تجسم عینی کوروش آرمیده در خاک است. وقتی محمدرضا پهلوی می‌گفت: «کوروش آسوده بخواب که ما بیداریم» شاید تصوری نداشت از اینکه بیداری او خواب کوروش را آشفته خواهد کرد که مخالفان شاه او را بدل از کوروش دیدند و پس هر آنچه فریاد از اعمال او داشتند بر سر کوروش کشیدند. درست در همین مقطع بود که رساله «کوروش دروغین و جنایتکار» به قلم شیخ صادق خلخالی نوشته شد. این رساله که نمونه‌ای از موضع‌گیری مخالفان مذهبی شاه در مقابل همسان‌سازی وی با پادشاه هخامنشی بود، کوروش را "سفاک و خونریز" دانسته و او را به انحراف اخلاقی متهم می‌کرد.
مادر کوروش یهودی بود
صادق خلخالی در رساله خود، کوروش هخامنشی را زاده مادری یهودی خوانده و حمله وی به بابل را نیز در پی دستور مادرش برای آزاد کردن قوم یهود دانسته و نتیجه گرفته است: «نژاد یهود، امروز به تبهکاری و دشمن بشریت معرفی شده‌اند... تنها معرف کوروش به نیکی و نیکنامی نیز همین یهودند... فریاد که همین یهود، همین دلال‌های سیاست بین‌المللی، برای ملل دیگر تاریخ، پادشاه نامدار معرفی میکنند و مردم را وادار میکنند که جشن بگیرند، پول بدهند و شادی کنند و برای دایر کردن این جشن‌ها، کار‌شناس می‌فرستند و میلیون‌ها تومان پول را به این وسیله به غارت می‌برند.»
خلخالی تصویری خشونت‌بار از پادشاه هخامنشی ارائه می‌کرد. او تفاوتی میان کوروش و سایر پادشاهان تاریخ ندیده و نوشته است: «کوروش نیز مانند همه پادشاهان و زورمندان تاریخ که از موهبت‌های خدادادی فقط زور و شمشیر دارند و منطقی وحشیانه که به حکم زور باید دیگران را مقهور تسلیم امر و خواسته خود نمود، از تیره وحشی در ۲۵۰۰ سال پیش برخاست و در دستگاه بهمن پادشاه ایران به خدمت مشغول شد چون سودای جهانگیری در سر داشت با سپاه وحشی خود به جنگ با همسایگان پرداخت.»
ادامه دارد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#کوروش_به_روایت_خلخالی
بخش دوم
خلخالی سپس به ریشه روایت‌های به عقیده وی "دروغ درباره تاریخ زندگی کوروش پرداخته"، "هرودوت" مورخ را دروغ‌پرداز دانسته و روایت گزنفون از کوروش را نیز برآمده از تخیلات وی نامیده بود و می‌گفت: «نوشته‌های هرودوت به صورت افسانه و برای نقال‌های قهوه‌خانه و درویش‌های سر کوچه‌ها هم به درد نمی‌خورد تا چه رسد که از آن یک حماسه کوروش کبیر بسازیم و بعد هم به آن افتخار کنیم.»
او حتی پرویز ناتل خانلری را نیز مهره ثابت صهیونیسم بین‌المللی می‌نامید، چه آنکه خانلری «با وجود تصریح مورخین شرق و غرب که هرودوت یا گزنفون دروغگو هستند... قلم به دست گرفته و از هر راه ممکن وارد شده، از کوروش کبیر قهرمان ساخته و لوحه او را به نام اولین لوحه حقوق بشر به مردم معرفی میکند.»
صادق خلخالی بدین ترتیب تا بدانجا پیش رفت که گرامیداشت روز تولد کوروش را سیاستی استعماری دانست، آنچنان که: «گاهی مردم را به تریاک و زمانی دیگر مردم را به می‌گساری و موسیقی و هنر و وقت دیگر آنها را به ورزش و میدان المپیک و بار دیگر آنها را به هیپی‌گری و درویشی و عرفان موهومی و سپس به لباس و مدپرستی مثل مینی‌ژوپ و ماکسی و میدی و غیره و بالاخره به وسیله سینما و تئا‌تر و تریا و کاباره و به وسیله مجلات و روزنامه‌های مزدور و عکس‌ها و فیلم‌های سـ. ک. سی و به وسیله رمان و تاریخ موهومی و روز تولد موش و سگ و گربه ویاکوروش کبیر مشغول کرده و می‌خواهند که ملت هیچگاه رشد فکری نداشته باشند.
رد تفسیر علامه طباطبایی از ذوالقرنین
صادق خلخالی توصیف کوروش را به تمامی از موضعی خصمانه و مبتنی بر نفی روایت‌های مثبت آغاز کرد و بدانجا رسید که سخن گفتن از عظمت دوران حکمرانی او بر ایران را «سیاست استعمار» و «توطئه یهود» دانست.
خلخالی این سخنان را از موضع یک دانش‌آموخته حوزه نوشته بود اما او با این رساله در برابر برخی بزرگان حوزه قرار می‌گرفت. از آن جمله علامه طباطبایی بود که کوروش را مصداق «ذوالقرنین» دانسته و نوشته بود: «به هر قومی ظفر پیدا می‌کرد، از مجرمان ایشان می‌گذشت و عفو می‌نمود و بزرگان و کریمان هر قومی را اکرام و ضعفای ایشان را ترحم و مفسدان و خائنان را سیاست می‌نمود.»
ذوالقَرنین یکی از شخصیت‌های ذکر شده در قرآن است. بر اساس آنچه در قرآن آمده است ذوالقرنین، فرمانروایی بود که سه لشکرکشی مهم داشت؛ نخست به باختر، سپس به خاور، و سرانجام منطقه‌ای که در آن یک تنگه کوهستانی وجود داشت. او انسان یکتاپرست و مهربان بود و از طریق دادگری منحرف نمی‌شد و به همین جهت مشمول لطف خدا بود، او یار نیکوکاران و دشمن ستمگران و ظالمان بود و به مال و ثروت دنیا علاقه‌ای نداشت، او هم به خدا ایمان داشت و هم به روز رستاخیز، او سازنده سدی بود، که در آن به جای آجر و سنگ از آهن و مس استفاده شده است و هدف او از ساختن این سد کمک به گروهی مستضعف در مقابل ظلم و ستم قوم یاجوج و ماجوج بوده است.
ادامه دارد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#کوروش_به_روایت_خلخالی
بخش دوم
خلخالی سپس به ریشه روایت‌های به عقیده وی "دروغ درباره تاریخ زندگی کوروش پرداخته"، "هرودوت" مورخ را دروغ‌پرداز دانسته و روایت گزنفون از کوروش را نیز برآمده از تخیلات وی نامیده بود و می‌گفت: «نوشته‌های هرودوت به صورت افسانه و برای نقال‌های قهوه‌خانه و درویش‌های سر کوچه‌ها هم به درد نمی‌خورد تا چه رسد که از آن یک حماسه کوروش کبیر بسازیم و بعد هم به آن افتخار کنیم.»
او حتی پرویز ناتل خانلری را نیز مهره ثابت صهیونیسم بین‌المللی می‌نامید، چه آنکه خانلری «با وجود تصریح مورخین شرق و غرب که هرودوت یا گزنفون دروغگو هستند... قلم به دست گرفته و از هر راه ممکن وارد شده، از کوروش کبیر قهرمان ساخته و لوحه او را به نام اولین لوحه حقوق بشر به مردم معرفی میکند.»
صادق خلخالی بدین ترتیب تا بدانجا پیش رفت که گرامیداشت روز تولد کوروش را سیاستی استعماری دانست، آنچنان که: «گاهی مردم را به تریاک و زمانی دیگر مردم را به می‌گساری و موسیقی و هنر و وقت دیگر آنها را به ورزش و میدان المپیک و بار دیگر آنها را به هیپی‌گری و درویشی و عرفان موهومی و سپس به لباس و مدپرستی مثل مینی‌ژوپ و ماکسی و میدی و غیره و بالاخره به وسیله سینما و تئا‌تر و تریا و کاباره و به وسیله مجلات و روزنامه‌های مزدور و عکس‌ها و فیلم‌های سـ. ک. سی و به وسیله رمان و تاریخ موهومی و روز تولد موش و سگ و گربه ویاکوروش کبیر مشغول کرده و می‌خواهند که ملت هیچگاه رشد فکری نداشته باشند.
رد تفسیر علامه طباطبایی از ذوالقرنین
صادق خلخالی توصیف کوروش را به تمامی از موضعی خصمانه و مبتنی بر نفی روایت‌های مثبت آغاز کرد و بدانجا رسید که سخن گفتن از عظمت دوران حکمرانی او بر ایران را «سیاست استعمار» و «توطئه یهود» دانست.
خلخالی این سخنان را از موضع یک دانش‌آموخته حوزه نوشته بود اما او با این رساله در برابر برخی بزرگان حوزه قرار می‌گرفت. از آن جمله علامه طباطبایی بود که کوروش را مصداق «ذوالقرنین» دانسته و نوشته بود: «به هر قومی ظفر پیدا می‌کرد، از مجرمان ایشان می‌گذشت و عفو می‌نمود و بزرگان و کریمان هر قومی را اکرام و ضعفای ایشان را ترحم و مفسدان و خائنان را سیاست می‌نمود.»
ذوالقَرنین یکی از شخصیت‌های ذکر شده در قرآن است. بر اساس آنچه در قرآن آمده است ذوالقرنین، فرمانروایی بود که سه لشکرکشی مهم داشت؛ نخست به باختر، سپس به خاور، و سرانجام منطقه‌ای که در آن یک تنگه کوهستانی وجود داشت. او انسان یکتاپرست و مهربان بود و از طریق دادگری منحرف نمی‌شد و به همین جهت مشمول لطف خدا بود، او یار نیکوکاران و دشمن ستمگران و ظالمان بود و به مال و ثروت دنیا علاقه‌ای نداشت، او هم به خدا ایمان داشت و هم به روز رستاخیز، او سازنده سدی بود، که در آن به جای آجر و سنگ از آهن و مس استفاده شده است و هدف او از ساختن این سد کمک به گروهی مستضعف در مقابل ظلم و ستم قوم یاجوج و ماجوج بوده است.
ادامه دارد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#کوروش_به_روایت_خلخالی
بخش سوم
هرچند علامه طباطبایی کوروش را همان ذوالقرنین می‌داند، اما خلخالی بی‌توجه به تفسیر علامه، مفسرین و روحانیونی که کوروش را مصداق «ذوالقرنین» ذکر شده در قرآن دانسته بودند واعظان سلطنت و دربار معرفی کرد و نوشت: «مگر یک نفر انسان به تمام معنی جانی و منحط از نظر اخلاق عمومی و خصوصی میتواند ذوالقرنین باشد؟ حیف است که ذوالقرنین مقدس و محبوب، کوروش منحوس جاه‌طلب و عیاش و آدمکش باشد... فردی که زن خود را پس از باده‌گساری‌های بی‌حد به مردم عرضه میکند و در حالت مستی، فرمان قتل مردمانی را که ضد یهودند صادر میکند.»
این در حالی بود که به اعتقاد علامه طباطبایی و آنچنان که او در تفسیر آیاتی از سوره کهف می‌آورد، کوروش «به وحی و یا الهام و یا به وسیله پیغمبری از پیغمبران تایید می‌شده» و «از کسانی بوده که خداوند خیر دنیا و آخرت را برایش جمع کرده بود، خیر دنیا برای اینکه سلطنتی به او داده بود که توانست با آن به غرب و شرق برود و هیچ چیز جلوگیرش نشود... و اما آخرت، برای اینکه او بسط عدالت و اقامه حق در بشر نموده، به صلح و رفق و کرامت نفس و گستردن خیر و رفع شر در میانه بشر سلوک کرده.»
خلخالی اما پیروزی‌های کوروش را محصول بخت او و تمام آنچه را که در تورات در وصف کوروش آمده بود را ساخته و پرداخته یهودیان آزادشده بابل می‌دانست. او به آنچه درباره سدسازی ذوالقرنین در قرآن آمده است، اشاره کرده و با رد شباهت کوروش به آنچه از ذوالقرنین در قرآن تصویر شده، نوشته است: « با در نظر گرفتن کمی عمر کوروش و شهوت‌پرستی او و جنگ‌هایش در مشرق و مغرب، اصلاً نوبت آباد کردن برای او حتی در وسط مملکت خویش هم نماند تا چه رسد که سدی با آن عظمت را در شمال چین به وجود آورد که ممکن است با نبود وسائل ساختمانی در آن زمان متجاوز از یک قرن هم طول کشیده باشد.»
اشاره خلخالی به روایت‌هایی است که "سد" ذکر شده در قرآن را "دیوار چین" و "ذوالقرنین" را "کوروش" می‌دانند. خلخالی می‌نویسد: «البته ما هیچ شک و شبهه‌ای نداریم که ذوالقرنین سد را به وجود آورده و قرآن به آن معنی در سوره کهف اشاره فرموده و این را نیز یقین داریم که کوروش ذوالقرنین نیست و شما نیز کم و بیش به این امر پی برده‌اید؛ لکن از نظر اشخاصی که دلشان میخواهد همیشه مدارک خارجی و غیراسلامی را در این باب بیان کرده باشیم و خود این معنی هم یک نوع جنون غربزدگی است، ناچاریم از افراد غربی هم برای اثبات مطلب مؤید آورده باشیم.» وی سپس افزوده است: «افرادی که درباره کوروش و داریوش و شاهان هخامنشی مطالبی نوشته‌اند، مانند هرودوت، گزنفون و کتزیاس، هیچ‌کدام آنها کوروش را سازنده کوچک‌ترین سدی در عالم معرفی نکرده‌اند. با اینکه این‌ها از زاییدن قاطر کره قاطر را و زاییدن مادیان خرگوش را و گرفتن آفتاب در آسمان و مزخرفات دیگر غلط اندر غلط را به نام سرگذشت شاهان هخامنشی نوشته و باقی گذاشته‌اند؛ لکن هیچ‌کدام آنها راجع به سد کوروش و ساختمان آن در زمان حیات وی اشاره‌ای هم نکرده‌اند...»
ادامه دارد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#کوروش_به_روایت_خلخالی
بخش سوم
هرچند علامه طباطبایی کوروش را همان ذوالقرنین می‌داند، اما خلخالی بی‌توجه به تفسیر علامه، مفسرین و روحانیونی که کوروش را مصداق «ذوالقرنین» ذکر شده در قرآن دانسته بودند واعظان سلطنت و دربار معرفی کرد و نوشت: «مگر یک نفر انسان به تمام معنی جانی و منحط از نظر اخلاق عمومی و خصوصی میتواند ذوالقرنین باشد؟ حیف است که ذوالقرنین مقدس و محبوب، کوروش منحوس جاه‌طلب و عیاش و آدمکش باشد... فردی که زن خود را پس از باده‌گساری‌های بی‌حد به مردم عرضه میکند و در حالت مستی، فرمان قتل مردمانی را که ضد یهودند صادر میکند.»
این در حالی بود که به اعتقاد علامه طباطبایی و آنچنان که او در تفسیر آیاتی از سوره کهف می‌آورد، کوروش «به وحی و یا الهام و یا به وسیله پیغمبری از پیغمبران تایید می‌شده» و «از کسانی بوده که خداوند خیر دنیا و آخرت را برایش جمع کرده بود، خیر دنیا برای اینکه سلطنتی به او داده بود که توانست با آن به غرب و شرق برود و هیچ چیز جلوگیرش نشود... و اما آخرت، برای اینکه او بسط عدالت و اقامه حق در بشر نموده، به صلح و رفق و کرامت نفس و گستردن خیر و رفع شر در میانه بشر سلوک کرده.»
خلخالی اما پیروزی‌های کوروش را محصول بخت او و تمام آنچه را که در تورات در وصف کوروش آمده بود را ساخته و پرداخته یهودیان آزادشده بابل می‌دانست. او به آنچه درباره سدسازی ذوالقرنین در قرآن آمده است، اشاره کرده و با رد شباهت کوروش به آنچه از ذوالقرنین در قرآن تصویر شده، نوشته است: « با در نظر گرفتن کمی عمر کوروش و شهوت‌پرستی او و جنگ‌هایش در مشرق و مغرب، اصلاً نوبت آباد کردن برای او حتی در وسط مملکت خویش هم نماند تا چه رسد که سدی با آن عظمت را در شمال چین به وجود آورد که ممکن است با نبود وسائل ساختمانی در آن زمان متجاوز از یک قرن هم طول کشیده باشد.»
اشاره خلخالی به روایت‌هایی است که "سد" ذکر شده در قرآن را "دیوار چین" و "ذوالقرنین" را "کوروش" می‌دانند. خلخالی می‌نویسد: «البته ما هیچ شک و شبهه‌ای نداریم که ذوالقرنین سد را به وجود آورده و قرآن به آن معنی در سوره کهف اشاره فرموده و این را نیز یقین داریم که کوروش ذوالقرنین نیست و شما نیز کم و بیش به این امر پی برده‌اید؛ لکن از نظر اشخاصی که دلشان میخواهد همیشه مدارک خارجی و غیراسلامی را در این باب بیان کرده باشیم و خود این معنی هم یک نوع جنون غربزدگی است، ناچاریم از افراد غربی هم برای اثبات مطلب مؤید آورده باشیم.» وی سپس افزوده است: «افرادی که درباره کوروش و داریوش و شاهان هخامنشی مطالبی نوشته‌اند، مانند هرودوت، گزنفون و کتزیاس، هیچ‌کدام آنها کوروش را سازنده کوچک‌ترین سدی در عالم معرفی نکرده‌اند. با اینکه این‌ها از زاییدن قاطر کره قاطر را و زاییدن مادیان خرگوش را و گرفتن آفتاب در آسمان و مزخرفات دیگر غلط اندر غلط را به نام سرگذشت شاهان هخامنشی نوشته و باقی گذاشته‌اند؛ لکن هیچ‌کدام آنها راجع به سد کوروش و ساختمان آن در زمان حیات وی اشاره‌ای هم نکرده‌اند...»
ادامه دارد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#کوروش_به_روایت_خلخالی
بخش چهارم
کوروش دین ثابت نداشت
خلخالی هرچند مادر کوروش را یهودی دانسته و بدین طریق وی را از طریق نسب «یهودی» می‌داند اما درباره مذهب کوروش نظراتی دیگری هم دارد. او در بخشی از رساله خود نوشته است: «راجع به دین پادشاه هخامنشی باید این معنی را اذعان نمود که آنها یک دین مسلم و ثابت نداشته‌اند، بلکه در هر کورهو دوره دین آن مکان و زمان را قبول می‌کرده‌اند و پایبند به هیچ یک از مذاهب نبوده‌اند و برای پیشبرد مقاصد سیاسی و شیطانی خود به آب و رنگ هر مذهبی خود را زینت می‌داده‌اند. همچنان که کوروش برای زئوس، مردوک، مهر، ناهید و افرودیت قربانی میکند، با اینکه آنها خدایان ملل مختلف بوده‌اند، مثل ملکه انگلستان در هند شاش گاو را به عنوان تبرک که عقیده بعضی از هندو‌ها است می‌خورد.»
وی برای تثبیت این ادعا به نقش‌های حک شده بر کتیبه‌های "نقش رستم" اشاره کرده و نوشته است: «در نقش رستم که بنا به عقیده مستشرقین چهار مقبره وجود دارد که از هر یک از آنها آثار بت‌پرستی و آتش‌پرستی به رسوم مختلف آشکار است...»
راهزنی یا راهِ زنی؛ مسئله این است
یکی از عجیب‌ترین بخش‌های رساله خلخالی بخشی بود که او به فساد اخلاقی کوروش اشاره کرده بود. خلخالی در جزوه خود نوشت: «کوروش پسر جوانی بود از اهل "مر" که از شدت احتیاج مجبور گردید راهِ زنی پیش گیرد و لواط بدهد...» خلخالی این جمله را به نقل از کتاب "تاریخ ایران باستان" نوشته مشیرالدوله پیرنیا مطرح کرده بود، حال آنکه متن اصلی کتاب اینچنین بود: «کوروش پسر چوپانی بود از ایل مردها که از شدت احتیاج مجبور گردید راهزنی پیش گیرد.»
این موضوع یکی از نقاط مهم مورد انتقاد منتقدان خلخالی از جمله سعیدی سیرجانی و باستانی پاریزی بود تا آنجا که بعضی وی را به بی‌دقتی در نقل مطالب و برخی دیگر او را به "تحریف" تاریخ متهم کردند. وی اما در سال ۱۳۷۷، طی گفت‌وگویی در پاسخ به این طیف از منتقدان گفته است: «از کلمات تاریخی میتوان برداشت‌های متفاوت داشت.»
خبرنگار گفت: «رساله تحقیقی شما با عنوان کوروش دروغین و جنایتکار از سوی مورخین و اساتید تاریخ فراوان نقد و رد شده است. اساسا عبارتی را که شما از تاریخ ایران باستان اثر دکتر پیرنیا و نقل قول ایشان از کتزیاس در رساله‌تان آورده‌اید، تحریف شده است... در تاریخ ایران باستان، در کلمات کتزیاس می‌آید: "کوروش پسر چوپانی بود، از ایل مردها، که از شدت احتیاج مجبور شد راهزنی پیش گیرد." سه تحریف در نقل قول شما معنای مورد نظر مورخ را کاملا قلب کرده است. اول ایل مردها به اهل "مر" بدل شده است. دوم، پسر چوپان را شما پسر جوان نوشته‌اید و سوم، راهزنی که هجوم بر کاروان‌ها و هم در رای استاد باستانی پاریزی "راهداری" تلقی می‌گردد را با تغییر املاء کلمه به راه زنی به معنای لواط دادن آورده‌اید. مورخان پیرامون تحریف در رساله شما درباره کوروش اجماع نظر دارند...»
خلخالی پاسخ داد: «از کلمات تاریخی برداشت‌ها متفاوت است. حالا چون بنده آخوند هستم و به راحتی می‌توانند ادعا کنند که سر از این مسایل در نمی‌آورم، قول آنها در نظر بسیاری معتبر است. اما مثلا باستانی پاریزی چون تیپ روشنفکر جماعت را به خود میگیرد، اجماع درباره صحیح بودن ادعایش سریع حادث میشود. تحقیقی را که من پیرامون زندگی کوروش کرده‌ام هیچ کدام از این به اصطلاح مورخینی که نام بردید، نکرده‌اند. این شبه روشنفکران نمی‌توانند ببینند که آخوند‌ها هم درباره تاریخ ایران باستان تحقیق میکنند و افرادی مثل من در برابر خیانت‌های تاریخی‌شان می‌ایستند. این‌ها فئودال مسلک‌ها و لائیک‌هایی هستند که می‌خواهند تاریخ مدح شاهان و طاغوتیان باشد. من در برابر مداحان دهخدا هم ایستاده‌ام و برای نخستین بار چهره خائنانه دهخدا را در مجله کیهان اندیشه تصویر کردم. با جرئت تمام اعلام کردم که لغت‌نامه دهخدا همچون تاریخ تمدن ویل دورانت برای اسلام و مسلمین خطرناک و خطرآفرین است. تمام نوشته‌های دهخدا توهین به مذاهب است و هیچکس هم توان مقابله با آنها را نداشته است. اینجا هم تنها من بودم که مجاهدت به خرج دادم...»
منابع:
۱- ایام انزوا، جلد دوم خاطرات صادق خلخالی، فصل هفتم؛ کوروش دروغین و جنایتکار
۲- گفت‌وگوی پیام فضلی‌نژاد با صادق خلخالی، بخش سوم
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#کوروش_به_روایت_خلخالی
بخش چهارم
کوروش دین ثابت نداشت
خلخالی هرچند مادر کوروش را یهودی دانسته و بدین طریق وی را از طریق نسب «یهودی» می‌داند اما درباره مذهب کوروش نظراتی دیگری هم دارد. او در بخشی از رساله خود نوشته است: «راجع به دین پادشاه هخامنشی باید این معنی را اذعان نمود که آنها یک دین مسلم و ثابت نداشته‌اند، بلکه در هر کورهو دوره دین آن مکان و زمان را قبول می‌کرده‌اند و پایبند به هیچ یک از مذاهب نبوده‌اند و برای پیشبرد مقاصد سیاسی و شیطانی خود به آب و رنگ هر مذهبی خود را زینت می‌داده‌اند. همچنان که کوروش برای زئوس، مردوک، مهر، ناهید و افرودیت قربانی میکند، با اینکه آنها خدایان ملل مختلف بوده‌اند، مثل ملکه انگلستان در هند شاش گاو را به عنوان تبرک که عقیده بعضی از هندو‌ها است می‌خورد.»
وی برای تثبیت این ادعا به نقش‌های حک شده بر کتیبه‌های "نقش رستم" اشاره کرده و نوشته است: «در نقش رستم که بنا به عقیده مستشرقین چهار مقبره وجود دارد که از هر یک از آنها آثار بت‌پرستی و آتش‌پرستی به رسوم مختلف آشکار است...»
راهزنی یا راهِ زنی؛ مسئله این است
یکی از عجیب‌ترین بخش‌های رساله خلخالی بخشی بود که او به فساد اخلاقی کوروش اشاره کرده بود. خلخالی در جزوه خود نوشت: «کوروش پسر جوانی بود از اهل "مر" که از شدت احتیاج مجبور گردید راهِ زنی پیش گیرد و لواط بدهد...» خلخالی این جمله را به نقل از کتاب "تاریخ ایران باستان" نوشته مشیرالدوله پیرنیا مطرح کرده بود، حال آنکه متن اصلی کتاب اینچنین بود: «کوروش پسر چوپانی بود از ایل مردها که از شدت احتیاج مجبور گردید راهزنی پیش گیرد.»
این موضوع یکی از نقاط مهم مورد انتقاد منتقدان خلخالی از جمله سعیدی سیرجانی و باستانی پاریزی بود تا آنجا که بعضی وی را به بی‌دقتی در نقل مطالب و برخی دیگر او را به "تحریف" تاریخ متهم کردند. وی اما در سال ۱۳۷۷، طی گفت‌وگویی در پاسخ به این طیف از منتقدان گفته است: «از کلمات تاریخی میتوان برداشت‌های متفاوت داشت.»
خبرنگار گفت: «رساله تحقیقی شما با عنوان کوروش دروغین و جنایتکار از سوی مورخین و اساتید تاریخ فراوان نقد و رد شده است. اساسا عبارتی را که شما از تاریخ ایران باستان اثر دکتر پیرنیا و نقل قول ایشان از کتزیاس در رساله‌تان آورده‌اید، تحریف شده است... در تاریخ ایران باستان، در کلمات کتزیاس می‌آید: "کوروش پسر چوپانی بود، از ایل مردها، که از شدت احتیاج مجبور شد راهزنی پیش گیرد." سه تحریف در نقل قول شما معنای مورد نظر مورخ را کاملا قلب کرده است. اول ایل مردها به اهل "مر" بدل شده است. دوم، پسر چوپان را شما پسر جوان نوشته‌اید و سوم، راهزنی که هجوم بر کاروان‌ها و هم در رای استاد باستانی پاریزی "راهداری" تلقی می‌گردد را با تغییر املاء کلمه به راه زنی به معنای لواط دادن آورده‌اید. مورخان پیرامون تحریف در رساله شما درباره کوروش اجماع نظر دارند...»
خلخالی پاسخ داد: «از کلمات تاریخی برداشت‌ها متفاوت است. حالا چون بنده آخوند هستم و به راحتی می‌توانند ادعا کنند که سر از این مسایل در نمی‌آورم، قول آنها در نظر بسیاری معتبر است. اما مثلا باستانی پاریزی چون تیپ روشنفکر جماعت را به خود میگیرد، اجماع درباره صحیح بودن ادعایش سریع حادث میشود. تحقیقی را که من پیرامون زندگی کوروش کرده‌ام هیچ کدام از این به اصطلاح مورخینی که نام بردید، نکرده‌اند. این شبه روشنفکران نمی‌توانند ببینند که آخوند‌ها هم درباره تاریخ ایران باستان تحقیق میکنند و افرادی مثل من در برابر خیانت‌های تاریخی‌شان می‌ایستند. این‌ها فئودال مسلک‌ها و لائیک‌هایی هستند که می‌خواهند تاریخ مدح شاهان و طاغوتیان باشد. من در برابر مداحان دهخدا هم ایستاده‌ام و برای نخستین بار چهره خائنانه دهخدا را در مجله کیهان اندیشه تصویر کردم. با جرئت تمام اعلام کردم که لغت‌نامه دهخدا همچون تاریخ تمدن ویل دورانت برای اسلام و مسلمین خطرناک و خطرآفرین است. تمام نوشته‌های دهخدا توهین به مذاهب است و هیچکس هم توان مقابله با آنها را نداشته است. اینجا هم تنها من بودم که مجاهدت به خرج دادم...»
منابع:
۱- ایام انزوا، جلد دوم خاطرات صادق خلخالی، فصل هفتم؛ کوروش دروغین و جنایتکار
۲- گفت‌وگوی پیام فضلی‌نژاد با صادق خلخالی، بخش سوم
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
هرخارجی که وارد ایران می شود تصور می نمایند که ایرانیان مومن ترین ملل جهان میباشند. مذهب ملی و رسمی ایران اسلام میباشد. شب و روز ایات کوچک و بزرگ قران و کلمات و عباراتی که از احادیث و اخبار مذهبی اقتباس شده ،بر زبان مردم جاری است.
اگر شما یک ربع ساعت با یک ایرانی صحبت کنید، خواهید دیدکه چندین مرتبه میگوید: انشاءالله- ماشاءالله- خدا بزرگ است- سلام الله علیه صلوات الله علیه و غیره.
اگر احیاناً نام قرآن به میان بیاید با نهایت تکریم این نام را تلقی نموده و ان را کتاب خدا میخواند و چنانچه بخواهد عبارات و کلماتی چند از قران بیان نماید انها را به عنوان " ایات کریمه" معرفی می کند و اگر چند نفر از هم وطنانش هم اطراف او باشند هنگام ادای این کلمات باد درگلو می اندارد و حروف عربی را با مخرج اصلی ادا میکند و یک نوع حال تفکری به او دست داده، به طوری با خضوع چشم به اسمان می اندازد که شخص تصور می نماید وی یکی از مقدسین بزرگ است.
ولی در میان هر بیست نفر که با این خلوص نیت ظاهری اظهار قدس و ورع می نمایند مشکل بتوان یکنفر را یافت که باطناً هم چنین خلوص نیت و قدس و ورعی داشته باشد.و عجب در این است با اینکه تمام ایرانیان از این موضوع اطلاع دارند و می دانند که این اظهار تقدس صوری است و باطنی نمیباشد با این وصف به روی خودشان و دیگران نمی اورند...
#سه_سال_در_ایران
#کنت_دو_گوبینو
#ذبیح_الله_منصوری
#ناشر_نگارستان_کتاب
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
هرخارجی که وارد ایران می شود تصور می نمایند که ایرانیان مومن ترین ملل جهان میباشند. مذهب ملی و رسمی ایران اسلام میباشد. شب و روز ایات کوچک و بزرگ قران و کلمات و عباراتی که از احادیث و اخبار مذهبی اقتباس شده ،بر زبان مردم جاری است.
اگر شما یک ربع ساعت با یک ایرانی صحبت کنید، خواهید دیدکه چندین مرتبه میگوید: انشاءالله- ماشاءالله- خدا بزرگ است- سلام الله علیه صلوات الله علیه و غیره.
اگر احیاناً نام قرآن به میان بیاید با نهایت تکریم این نام را تلقی نموده و ان را کتاب خدا میخواند و چنانچه بخواهد عبارات و کلماتی چند از قران بیان نماید انها را به عنوان " ایات کریمه" معرفی می کند و اگر چند نفر از هم وطنانش هم اطراف او باشند هنگام ادای این کلمات باد درگلو می اندارد و حروف عربی را با مخرج اصلی ادا میکند و یک نوع حال تفکری به او دست داده، به طوری با خضوع چشم به اسمان می اندازد که شخص تصور می نماید وی یکی از مقدسین بزرگ است.
ولی در میان هر بیست نفر که با این خلوص نیت ظاهری اظهار قدس و ورع می نمایند مشکل بتوان یکنفر را یافت که باطناً هم چنین خلوص نیت و قدس و ورعی داشته باشد.و عجب در این است با اینکه تمام ایرانیان از این موضوع اطلاع دارند و می دانند که این اظهار تقدس صوری است و باطنی نمیباشد با این وصف به روی خودشان و دیگران نمی اورند...
#سه_سال_در_ایران
#کنت_دو_گوبینو
#ذبیح_الله_منصوری
#ناشر_نگارستان_کتاب
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
شب گذشته در گروه مرتبط با این کانال یعنی تالار گفتگو نقد و بررسی داستان بادبادک باز اثر خالد حسینی انجام شد .
بخشهایی از نظرات دوستان حاضر به همراه خلاصه ی داستان و پی دی اف جهت دوستان کانال ارسال می شود.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
شب گذشته در گروه مرتبط با این کانال یعنی تالار گفتگو نقد و بررسی داستان بادبادک باز اثر خالد حسینی انجام شد .
بخشهایی از نظرات دوستان حاضر به همراه خلاصه ی داستان و پی دی اف جهت دوستان کانال ارسال می شود.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
بادبادک باز و انسان شناسی
مردم نگاری روشن وروان نویسنده از فضای اجتماعی وفرهنگی افغانستان دوره ظاهر شاه ، تعجب خوانندگانی را که عادت به تصویر عقب افتاده وبه شدت سنتی از افغانستان دارند رادر پی دارد، هرچند توصیف وی طبقه مرفه و مالکان را شامل می شود.توصیف زنده و گرم نویسنده ازسرگرمی ها و عشق کودکان افغان به مسابقات بادبادک بازی ،گذری اجمالی بر ترانه ها و خوانندگان افغان،تماشای میمون ها در بازارو غیره،درکنار این ها صحبت از کودک آزاری وشیوه های غیر متعارف طالبان برای سرگرم شدن، پرداختن به برخوردهای غیر انسانی افراطیان مذهبی به اسم دین با کم ترین آزادی های مدنی وگذاری برآداب و رسوم ازدواج ازقسمت های اصلی و مورد علاقه نویسنده است.
در میانه داستان قهرمان داستان بواسطه دوست قدیمی پدرش با این حقیقت باورنکردنی مواجه می شود وآن اینست که حسن پسرنا مشروع پدرش بوده واینکه جان خود و همسرش رابرسر دفاع از امارت پدرش در برابرزیاده خواهی طالبان گذاشته است وبدتر از آن اینکه برادرزاده ای یتیم دارد که در کوران دهشتناک حوادث ودر ناامن ترین نقطه زمین آواره و به امداد عمویش نیازمند است.
نویسنده با طرح مسائلی عجیب مانندآکاهی به هویت واقعی حسن (نسبت هم خونی ولو نامشروع ) وآگاهی از هویت سرکرده گروه طالبان در کابل( پسرک فاشیست دورگه افغانی ،آلمانی همسایه) ، خواننده و قهرمان داستان رابه شدت غافلگیر می کند.در حقیقت حسن که برای امیر یک هزاره ای شیعه و غیر خودی بود اکنون خودی است هرچند غیر مشروع اما به هرحال ازفرزند پدرش است پس غیر خودی نیست و برعکس سرکرده طالبان اگرچه در ظاهر افغانی و پشتون است اما هم به لحاظ زیستی، ذهنی و اعتقادی غیر خودی است.
به نظر نگارنده،نویسنده رمان می خواهد بواسطه نوعی سمبولسم برای هم میهنانش که درگیر جنگ قومی ، مذهبی هستند و به نوعی به پاکسازی قومی ، مذهبی می اندیشند پیام مهمی بفرستد.در واقع در این داستان نسبتا بلند، پدر امیر که همیشه برای وی قابل تحسین و مباهات بوده سمبل سرزمین افغانستان ویا عقلانیت و حسن مظهراقلیت های انسانی و مذهبی مظلوم این کشور است که به بهانه نوع مذهب یا قومیت مورد بی مهری وآسیب قرار گرفته اند.
تلاش نویسنده اینست که آگاهی کاذب فاشیستی اقوام را نسبت به خود وتحقیر دیگر اقوام را با نوعی از آگاهی مبتنی برانسان گرایی و نوع دوستی جایگزین سازدوبه عبارتی بهتر جهان بینی جدیدی را مبتنی بر درهم تنیدگی خودی و غیر خودی عرضه کند .سعی داستان اینست که به افغان ها بیاموزد که حق خون یا حق برادری (خواسته و ناخواسته ) بسیار پیچیده تر از آن تصوری است که آنها از خودودیگری دارند.
اما موضوع محوری این رمان بی گمان «گناه» است،به جرات می توان گفت نه تنها موضوع اصلی این مردم بلکه مسئله محوری و تراژیک مردمان(درگیر جنگ های قومی ،مذهبی) منطقه از مسلمانان سوریه و عراق تا بوداییان میانمارمسئله ی بزرگی بنام گناه است.گناه بهانه کشتار و قتل عام وتجاوز و آواره ساختن اقلیت ها در این کشورهاست وگناهکار بودن مجوز تمامی این اعمال غیر انسانی است.
این مسئله با تیز بینی رمان نویس در قالب سخن پدرامیر درمورد ماهیت گناه به نوعی بازتعریف از گناه می انجامد که به بهترین و تکان دهنده ترین عبارت کتاب وشاه کلیدی تبدیل می شودکه مارا در یافتن منظور نویسنده از نگارش هزاران کلمه و جمله یاری می کند.این نوع تعریف از گناه هم واجد غنای فکری وهم ادبی نویسنده است که با تمام کتاب برابری می کند.بنابراین به خاطرآسیب نرساندن به روح کلام آنرابا جابجایی اندک به عنوان حسن ختام می آورم.
« بابا گفت : فقط یک گناه وجوددارد ، فقط یکی و آنهم دزدی است، هرگناه دیگری صورت دیگری از دزدی است.حرفم را می فهمی؟بابا گفت : وقتی مردی را بکشی ،زندگی راازاودزدیده ای، حق زنش رااز داشتن شوهردزدیده ای،همین طور حق بچه هایش را از داشتن پدر.وقتی دروغ بگویی ،حق طرف رااز دانستن راست دزدیده ای، وقتی کسی را فریب بدهی ، حق را از انصاف دزدیده ای،می فهمی؟»
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
بادبادک باز و انسان شناسی
مردم نگاری روشن وروان نویسنده از فضای اجتماعی وفرهنگی افغانستان دوره ظاهر شاه ، تعجب خوانندگانی را که عادت به تصویر عقب افتاده وبه شدت سنتی از افغانستان دارند رادر پی دارد، هرچند توصیف وی طبقه مرفه و مالکان را شامل می شود.توصیف زنده و گرم نویسنده ازسرگرمی ها و عشق کودکان افغان به مسابقات بادبادک بازی ،گذری اجمالی بر ترانه ها و خوانندگان افغان،تماشای میمون ها در بازارو غیره،درکنار این ها صحبت از کودک آزاری وشیوه های غیر متعارف طالبان برای سرگرم شدن، پرداختن به برخوردهای غیر انسانی افراطیان مذهبی به اسم دین با کم ترین آزادی های مدنی وگذاری برآداب و رسوم ازدواج ازقسمت های اصلی و مورد علاقه نویسنده است.
در میانه داستان قهرمان داستان بواسطه دوست قدیمی پدرش با این حقیقت باورنکردنی مواجه می شود وآن اینست که حسن پسرنا مشروع پدرش بوده واینکه جان خود و همسرش رابرسر دفاع از امارت پدرش در برابرزیاده خواهی طالبان گذاشته است وبدتر از آن اینکه برادرزاده ای یتیم دارد که در کوران دهشتناک حوادث ودر ناامن ترین نقطه زمین آواره و به امداد عمویش نیازمند است.
نویسنده با طرح مسائلی عجیب مانندآکاهی به هویت واقعی حسن (نسبت هم خونی ولو نامشروع ) وآگاهی از هویت سرکرده گروه طالبان در کابل( پسرک فاشیست دورگه افغانی ،آلمانی همسایه) ، خواننده و قهرمان داستان رابه شدت غافلگیر می کند.در حقیقت حسن که برای امیر یک هزاره ای شیعه و غیر خودی بود اکنون خودی است هرچند غیر مشروع اما به هرحال ازفرزند پدرش است پس غیر خودی نیست و برعکس سرکرده طالبان اگرچه در ظاهر افغانی و پشتون است اما هم به لحاظ زیستی، ذهنی و اعتقادی غیر خودی است.
به نظر نگارنده،نویسنده رمان می خواهد بواسطه نوعی سمبولسم برای هم میهنانش که درگیر جنگ قومی ، مذهبی هستند و به نوعی به پاکسازی قومی ، مذهبی می اندیشند پیام مهمی بفرستد.در واقع در این داستان نسبتا بلند، پدر امیر که همیشه برای وی قابل تحسین و مباهات بوده سمبل سرزمین افغانستان ویا عقلانیت و حسن مظهراقلیت های انسانی و مذهبی مظلوم این کشور است که به بهانه نوع مذهب یا قومیت مورد بی مهری وآسیب قرار گرفته اند.
تلاش نویسنده اینست که آگاهی کاذب فاشیستی اقوام را نسبت به خود وتحقیر دیگر اقوام را با نوعی از آگاهی مبتنی برانسان گرایی و نوع دوستی جایگزین سازدوبه عبارتی بهتر جهان بینی جدیدی را مبتنی بر درهم تنیدگی خودی و غیر خودی عرضه کند .سعی داستان اینست که به افغان ها بیاموزد که حق خون یا حق برادری (خواسته و ناخواسته ) بسیار پیچیده تر از آن تصوری است که آنها از خودودیگری دارند.
اما موضوع محوری این رمان بی گمان «گناه» است،به جرات می توان گفت نه تنها موضوع اصلی این مردم بلکه مسئله محوری و تراژیک مردمان(درگیر جنگ های قومی ،مذهبی) منطقه از مسلمانان سوریه و عراق تا بوداییان میانمارمسئله ی بزرگی بنام گناه است.گناه بهانه کشتار و قتل عام وتجاوز و آواره ساختن اقلیت ها در این کشورهاست وگناهکار بودن مجوز تمامی این اعمال غیر انسانی است.
این مسئله با تیز بینی رمان نویس در قالب سخن پدرامیر درمورد ماهیت گناه به نوعی بازتعریف از گناه می انجامد که به بهترین و تکان دهنده ترین عبارت کتاب وشاه کلیدی تبدیل می شودکه مارا در یافتن منظور نویسنده از نگارش هزاران کلمه و جمله یاری می کند.این نوع تعریف از گناه هم واجد غنای فکری وهم ادبی نویسنده است که با تمام کتاب برابری می کند.بنابراین به خاطرآسیب نرساندن به روح کلام آنرابا جابجایی اندک به عنوان حسن ختام می آورم.
« بابا گفت : فقط یک گناه وجوددارد ، فقط یکی و آنهم دزدی است، هرگناه دیگری صورت دیگری از دزدی است.حرفم را می فهمی؟بابا گفت : وقتی مردی را بکشی ،زندگی راازاودزدیده ای، حق زنش رااز داشتن شوهردزدیده ای،همین طور حق بچه هایش را از داشتن پدر.وقتی دروغ بگویی ،حق طرف رااز دانستن راست دزدیده ای، وقتی کسی را فریب بدهی ، حق را از انصاف دزدیده ای،می فهمی؟»
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
موضوع داستان ماجرامحور بادبادک باز ; دردو رنج پسری بنام حسن از قوم هزاره و نماد مظلومیت و شجاعت و پاکی ک بدلیل تفاوتهای قومی مذهبی , مظلومیت و حقوق ضایع شده ب فرزندش نیز منتقل میشود..
چه بسا با دانستن و اگاهی از همخون بودن دو پسربچه (امیر و حسن) این تفاوتهای قومی مذهبی کمرنگ شده و اگر از ابتدا مشخص میشد..تجربه زندگی ناخوشایند حسن و فرزندش میتوانست ب صفر میل کند..
امیر ازقوم پشتو.. شخصیتی وابسته و ترسو و محافظه کارانه ک سرانجام در اخر داستان بر ترس خود فایق آمده وظلمی ک بخود و دوست خود کرده را جبران میکند..و آصف دو رگه افغانی آلمانی و متعصب ب نازی ها..شخصیتی متکبر و شر دارد. .
موضوع داستان حول و حوش گناه پدر و برادر و اطرافیان و بیگناهی حسن شکل میگیرد..
دراین حین نویسنده با طرح مسایل مربوط ب تغییر نظام پادشاهی و حمله روس و بعد بهمریختگی و جنگ داخلی توسط خود افغانها علیه هم.. و برخوردهای افراطی و غیر انسانی و فجیع گروه طالبان و حتی بیان رسوم کشور افغان دردورنج بچه و کشور را باهم عجین میکند..
واحساس درد بردل خواننده و اشنایی با اندکی از رسوم وتاریخ افغانستان را در پی دارد..
بادبادک نماد ازادی بدست بچه ای بیگناه بر بام آسمان پرواز میکند ک سالها بعد با اندک لبخند فرزند همان بچه دوباره بر بام اسمان مینشیند..
تهرنگ امیدی ک ان لبخند کوچک بر دل مینشاند شاید کمترین ذوقی است ک بر دل خواننده مینشاند..
بعبارتی ازادی افغانستان و لبخند کوچک سهراب..
براستی ترسو و بزدل بودن و سواستفاده های بچگانه امیر و شجاعتو مظلومیت و آزادوار زندگی کردن حسن.. چقدر متاثر از نحوه نوع تولد انهاست؟
ایا مخفی کردن و شرم دانستن گناهی پنهانی در این تولد باعث همه این بدبختیها بر حسن و فرزندش سهراب شده؟گناه حسن وسهراب چیست؟ ایا این نوع و نحوه تفکر ادمی نیست ک زندگی.. رهایی.. را از انسان سلب میکند....؟؟؟؟
همانگونه ک عدم اگاهی رستم و سهراب از هم...
مهر و محبت پدرو فرزندی را از هم دریغ کرد....
#فرشته
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
موضوع داستان ماجرامحور بادبادک باز ; دردو رنج پسری بنام حسن از قوم هزاره و نماد مظلومیت و شجاعت و پاکی ک بدلیل تفاوتهای قومی مذهبی , مظلومیت و حقوق ضایع شده ب فرزندش نیز منتقل میشود..
چه بسا با دانستن و اگاهی از همخون بودن دو پسربچه (امیر و حسن) این تفاوتهای قومی مذهبی کمرنگ شده و اگر از ابتدا مشخص میشد..تجربه زندگی ناخوشایند حسن و فرزندش میتوانست ب صفر میل کند..
امیر ازقوم پشتو.. شخصیتی وابسته و ترسو و محافظه کارانه ک سرانجام در اخر داستان بر ترس خود فایق آمده وظلمی ک بخود و دوست خود کرده را جبران میکند..و آصف دو رگه افغانی آلمانی و متعصب ب نازی ها..شخصیتی متکبر و شر دارد. .
موضوع داستان حول و حوش گناه پدر و برادر و اطرافیان و بیگناهی حسن شکل میگیرد..
دراین حین نویسنده با طرح مسایل مربوط ب تغییر نظام پادشاهی و حمله روس و بعد بهمریختگی و جنگ داخلی توسط خود افغانها علیه هم.. و برخوردهای افراطی و غیر انسانی و فجیع گروه طالبان و حتی بیان رسوم کشور افغان دردورنج بچه و کشور را باهم عجین میکند..
واحساس درد بردل خواننده و اشنایی با اندکی از رسوم وتاریخ افغانستان را در پی دارد..
بادبادک نماد ازادی بدست بچه ای بیگناه بر بام آسمان پرواز میکند ک سالها بعد با اندک لبخند فرزند همان بچه دوباره بر بام اسمان مینشیند..
تهرنگ امیدی ک ان لبخند کوچک بر دل مینشاند شاید کمترین ذوقی است ک بر دل خواننده مینشاند..
بعبارتی ازادی افغانستان و لبخند کوچک سهراب..
براستی ترسو و بزدل بودن و سواستفاده های بچگانه امیر و شجاعتو مظلومیت و آزادوار زندگی کردن حسن.. چقدر متاثر از نحوه نوع تولد انهاست؟
ایا مخفی کردن و شرم دانستن گناهی پنهانی در این تولد باعث همه این بدبختیها بر حسن و فرزندش سهراب شده؟گناه حسن وسهراب چیست؟ ایا این نوع و نحوه تفکر ادمی نیست ک زندگی.. رهایی.. را از انسان سلب میکند....؟؟؟؟
همانگونه ک عدم اگاهی رستم و سهراب از هم...
مهر و محبت پدرو فرزندی را از هم دریغ کرد....
#فرشته
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کتاب را میشود به دوبخش تقسیم کرد بخش نخست دوران کودکی دو پسر افغان که یکی به نام امیر از قوم پشتون که در رفاه زندگی میکند ودیگری حسن که پدرش نوکر خانه زاد پدرامیراست. دوران نوجوانی امیر و حسن در فضای سنتی آن زمان افغانستان یعنی زمان ظاهرشاه درجریان است . شیطنت های کودکانه ی امیر و حسن و بادبادک بازی به عنوان نمادی از زندگی افغان ها در آن زمان رونق فراوان دارد. امیر نسبت به حسن حسادتهایی دارد و پیرو همین حسادت گاهی او را اذیت میکند.
بارزترین اتفاق این بخش تجاوز آصف به حسن است . امیر که ازدورشاهد ماجرا است سکوت اختیار میکند و همین سکوت سبب برانگیخته شدن حس گناه درامیر برای سالیان سال شد.
بخش دوم کتاب که تقریبا پس از اتفاقات سیاسی و ظهور نیروهای شوروی درافغانستان و فرار امیر و پدرش به امریکا آغاز میشود خواننده را با مسائل مختلفی روبرو میکند.
چیزی که از همه چیز بیشتر نمود دارد حضور طالبان با افکار به ظاهر اسلامی و نمایش بی رحمانه ی این نیروهای ویرانگراست. نویسنده با هنرمندی تمام قساوت این حیوانات انسان نما را به تصویر کشیده است تا جایی که خواننده درد عمیق ناشی از برخوردهای سبعانه ی آنها را کاملا حس میکند.کسانی که به نام اسلام بر جان و مال و ناموس افغانها مسلط شده اند. اینان به ظاهر احکام اسلام را به جا میاورند ولی عملا غیر ازاین عمل میکنند . اوج بی رحمی و شقاوت این حیوانات انسان نما زمانی بود که به کودکان یتیم خانه تعدی و تجاوز میکردند.
درام این داستان برای من زمانی بود که سهراب این کودک حدودا ده ساله که مورد تجاوز آصف قرارگرفته نسبت به همه ی مردها بدبین است چون هرکه از راه رسیده به چشم یک طعمه به او نگریسته . هنگامی که امیر جهت تسلی دادن به او میخواهد دست او را بفشارد سهراب عقب میکشد. روح سهراب از تجاوزهای پی درپی آزرده شده تا جایی که در گفتگویش به امیر اظهار میکند که من کثیفم و بار گناه آصف متجاوز و کثیف را او به دوش میکشد.
نکته ی مهم دیگر که میتوان برداشت نمود این است که اختلافات قومیتی در افغانستان منشا همه ی جنگها و ناملایمتی آنهاست . قوم بندی هزاره و پشتون و تاجیک وازبک و .... چیزی جز اختلاف و تفرقه نخواهد بود. ظلمهایی که درحق حسن به جرم هزاره و شیعه بودن انجام میشد حاصل همان اختلاف قومیتی حاکم بود.
پیوند عاطفی امیر به عنوان یک پشتون و حسن به عنوان یک هزاره یعنی اتحاد قومیتی که هرچند در انتهای داستان با پیوند خونی آنها رقم خورد میتواند به عنوان راه نجات افغانستان و راه مقابله با استعمارخارجی واستثمار داخلی طالبان قرار گیرد.
متاسفانه هنوز خیلی از افاغنه به این باور نرسیده اند.
#مریم
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کتاب را میشود به دوبخش تقسیم کرد بخش نخست دوران کودکی دو پسر افغان که یکی به نام امیر از قوم پشتون که در رفاه زندگی میکند ودیگری حسن که پدرش نوکر خانه زاد پدرامیراست. دوران نوجوانی امیر و حسن در فضای سنتی آن زمان افغانستان یعنی زمان ظاهرشاه درجریان است . شیطنت های کودکانه ی امیر و حسن و بادبادک بازی به عنوان نمادی از زندگی افغان ها در آن زمان رونق فراوان دارد. امیر نسبت به حسن حسادتهایی دارد و پیرو همین حسادت گاهی او را اذیت میکند.
بارزترین اتفاق این بخش تجاوز آصف به حسن است . امیر که ازدورشاهد ماجرا است سکوت اختیار میکند و همین سکوت سبب برانگیخته شدن حس گناه درامیر برای سالیان سال شد.
بخش دوم کتاب که تقریبا پس از اتفاقات سیاسی و ظهور نیروهای شوروی درافغانستان و فرار امیر و پدرش به امریکا آغاز میشود خواننده را با مسائل مختلفی روبرو میکند.
چیزی که از همه چیز بیشتر نمود دارد حضور طالبان با افکار به ظاهر اسلامی و نمایش بی رحمانه ی این نیروهای ویرانگراست. نویسنده با هنرمندی تمام قساوت این حیوانات انسان نما را به تصویر کشیده است تا جایی که خواننده درد عمیق ناشی از برخوردهای سبعانه ی آنها را کاملا حس میکند.کسانی که به نام اسلام بر جان و مال و ناموس افغانها مسلط شده اند. اینان به ظاهر احکام اسلام را به جا میاورند ولی عملا غیر ازاین عمل میکنند . اوج بی رحمی و شقاوت این حیوانات انسان نما زمانی بود که به کودکان یتیم خانه تعدی و تجاوز میکردند.
درام این داستان برای من زمانی بود که سهراب این کودک حدودا ده ساله که مورد تجاوز آصف قرارگرفته نسبت به همه ی مردها بدبین است چون هرکه از راه رسیده به چشم یک طعمه به او نگریسته . هنگامی که امیر جهت تسلی دادن به او میخواهد دست او را بفشارد سهراب عقب میکشد. روح سهراب از تجاوزهای پی درپی آزرده شده تا جایی که در گفتگویش به امیر اظهار میکند که من کثیفم و بار گناه آصف متجاوز و کثیف را او به دوش میکشد.
نکته ی مهم دیگر که میتوان برداشت نمود این است که اختلافات قومیتی در افغانستان منشا همه ی جنگها و ناملایمتی آنهاست . قوم بندی هزاره و پشتون و تاجیک وازبک و .... چیزی جز اختلاف و تفرقه نخواهد بود. ظلمهایی که درحق حسن به جرم هزاره و شیعه بودن انجام میشد حاصل همان اختلاف قومیتی حاکم بود.
پیوند عاطفی امیر به عنوان یک پشتون و حسن به عنوان یک هزاره یعنی اتحاد قومیتی که هرچند در انتهای داستان با پیوند خونی آنها رقم خورد میتواند به عنوان راه نجات افغانستان و راه مقابله با استعمارخارجی واستثمار داخلی طالبان قرار گیرد.
متاسفانه هنوز خیلی از افاغنه به این باور نرسیده اند.
#مریم
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
شخصيت اصلي رمان، امير است. خواننده شاهد دوران زندگي امير از كودكي تا سي و نه سالگي او (2002-1963) است. او زندگي پر ماجرايي را پشت سر مي‌گذارد.
امير در نوجواني ترسو و بزدل است و به حسن، احساس حسادت مي‌كند. و از ديد پدرش، بي‌دست و پا و چلفتي است. و مهم‌ترين ويژگي‌اش، درونگرايي اوست. از نوجواني به نويسندگي علاقه‌مند است و ارتباط دوستانه‌اي با رحيم‌خان دارد. در عين حال، باهوش و زيرك است.
رمان بادبادک‌باز در 25 قسمت با زاویة دید اوّل شخص نوشته شده که در آنها راوی همان امیر است. تنها در بخش شانزدهم، راویت داستان از زبان رحیم‌خان، دوست پدر امیر، صورت میگیرد که آن هم با زاویة اوّل شخص است. قسمت‌های آغازین رمان که به کودکی امیر و حسن اختصاص دارد، جذّابیّت بیشتری نسبت به قسمت‌های بعدی دارد، هرچند این قسمت‌ها شبیه خاطره‌هایی به هم پیوسته هستند که راوی (امیر) به نقل آنها می‌پردازد.
جنبه‌های مثبت رمان بادبادک‌باز، پرداختن خالد حسینی به آداب و رسوم و فرهنگ جامعة افغانستان است. اشاره به بازی‌های ملّی مانند بُزکُشی در اوّلین روز نوروز و شرح و توضیح آن، بازی‌های کودکانه مثل بادبادک‌بازی، تیله‌بازی، آینه انداختن، قلاّب‌سنگ، مراسم مذهبی مثل قربانی کردن گوسفند در عید قربان و سه روز تعطیلی آن، آداب سنّتی خواستگاری و عروسی مثل حنا بستن دست عروس، رسم آینه و قرآن، ولیمة عروسی و غذاهای محلّی. شاهنامه‌خوانی امیر و حسن و علاقة این دو به شاهنامه را نیز میتوان به عنوان توجّه به ریشه‌های فرهنگی ادبی محسوب کرد.
خالد حسینی با پیوند دادن آغاز و پایان رمان به هم، از نظر ساختاری به رمان خود استحکام بخشیده و در این کار موفّق بوده است. رمان او با بادبادک‌بازی و دوستی امیر و حسن آغاز میشود و در پایان هم با شروع دوستی امیر و سهراب و بادبادک‌بازی خاتمه می‌یابد. شخصیّت‌های اصلی رمان را به خوبی پرداخته و در شخصیّت‌پردازی تا حدود زیادی موفّق ظاهر شده است.
حسن: شخصیّتی که همانند نامش نیکو و خوب و در بر دارندة خصلت‌های پسندیده است. چهره‌ای گِرد و لبی شکری دارد و در هنگام تولّد نیز لبخند بر لب به دنیا می‌آید. تصویری که امیر (راوی) از او نشان می‌دهد، در بعضی قسمت‌ها اغراق‌آمیز است، به‌گونه‌ای که گاه برای خواننده باورپذیر نیست که در واقع، چنین شخصیّتی وجود داشته باشد. در مقابل دیگران از امیر دفاع میکند، حتّی حاضر است جانش را فدای او کند. رفتار حسن بیشتر شبیه افراد پخته و باتجربه است. او فکر امیر را میخواند، با اینکه بی‌سواد است. بسیار باهوش‌تر از امیر و برخلاف او، پسری شجاع و با دل و جرأت است. حسن در حقیقت، مکمّل امیر و در بر دارندة همة صفت‌های خوبی است که او از آن بی‌بهره است؛ نمونة کوچک‌شده‌ای از پدرش، علی.
#نادره_لکپور
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
شخصيت اصلي رمان، امير است. خواننده شاهد دوران زندگي امير از كودكي تا سي و نه سالگي او (2002-1963) است. او زندگي پر ماجرايي را پشت سر مي‌گذارد.
امير در نوجواني ترسو و بزدل است و به حسن، احساس حسادت مي‌كند. و از ديد پدرش، بي‌دست و پا و چلفتي است. و مهم‌ترين ويژگي‌اش، درونگرايي اوست. از نوجواني به نويسندگي علاقه‌مند است و ارتباط دوستانه‌اي با رحيم‌خان دارد. در عين حال، باهوش و زيرك است.
رمان بادبادک‌باز در 25 قسمت با زاویة دید اوّل شخص نوشته شده که در آنها راوی همان امیر است. تنها در بخش شانزدهم، راویت داستان از زبان رحیم‌خان، دوست پدر امیر، صورت میگیرد که آن هم با زاویة اوّل شخص است. قسمت‌های آغازین رمان که به کودکی امیر و حسن اختصاص دارد، جذّابیّت بیشتری نسبت به قسمت‌های بعدی دارد، هرچند این قسمت‌ها شبیه خاطره‌هایی به هم پیوسته هستند که راوی (امیر) به نقل آنها می‌پردازد.
جنبه‌های مثبت رمان بادبادک‌باز، پرداختن خالد حسینی به آداب و رسوم و فرهنگ جامعة افغانستان است. اشاره به بازی‌های ملّی مانند بُزکُشی در اوّلین روز نوروز و شرح و توضیح آن، بازی‌های کودکانه مثل بادبادک‌بازی، تیله‌بازی، آینه انداختن، قلاّب‌سنگ، مراسم مذهبی مثل قربانی کردن گوسفند در عید قربان و سه روز تعطیلی آن، آداب سنّتی خواستگاری و عروسی مثل حنا بستن دست عروس، رسم آینه و قرآن، ولیمة عروسی و غذاهای محلّی. شاهنامه‌خوانی امیر و حسن و علاقة این دو به شاهنامه را نیز میتوان به عنوان توجّه به ریشه‌های فرهنگی ادبی محسوب کرد.
خالد حسینی با پیوند دادن آغاز و پایان رمان به هم، از نظر ساختاری به رمان خود استحکام بخشیده و در این کار موفّق بوده است. رمان او با بادبادک‌بازی و دوستی امیر و حسن آغاز میشود و در پایان هم با شروع دوستی امیر و سهراب و بادبادک‌بازی خاتمه می‌یابد. شخصیّت‌های اصلی رمان را به خوبی پرداخته و در شخصیّت‌پردازی تا حدود زیادی موفّق ظاهر شده است.
حسن: شخصیّتی که همانند نامش نیکو و خوب و در بر دارندة خصلت‌های پسندیده است. چهره‌ای گِرد و لبی شکری دارد و در هنگام تولّد نیز لبخند بر لب به دنیا می‌آید. تصویری که امیر (راوی) از او نشان می‌دهد، در بعضی قسمت‌ها اغراق‌آمیز است، به‌گونه‌ای که گاه برای خواننده باورپذیر نیست که در واقع، چنین شخصیّتی وجود داشته باشد. در مقابل دیگران از امیر دفاع میکند، حتّی حاضر است جانش را فدای او کند. رفتار حسن بیشتر شبیه افراد پخته و باتجربه است. او فکر امیر را میخواند، با اینکه بی‌سواد است. بسیار باهوش‌تر از امیر و برخلاف او، پسری شجاع و با دل و جرأت است. حسن در حقیقت، مکمّل امیر و در بر دارندة همة صفت‌های خوبی است که او از آن بی‌بهره است؛ نمونة کوچک‌شده‌ای از پدرش، علی.
#نادره_لکپور
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#بادبادک باز
بابا گفت: “فقط یک گناه وجود دارد والسلام. آن هم دزدی ست. هر گناه دیگری هم نوعی دزدی است.”
اگر مردی را بکشی، یک زندگی را می دزدی. حق زنش را از داشتن شوهر می دزدی، حق بچه هایش را از داشتن پدر می دزدی.
وقتی دروغ می گویی، حق کسی را از دانستن حقیقت می دزدی.
وقتی تقلب می کنی، حق را از انصاف می دزدی.
می فهمی؟
📚كتاب:بادبادک باز
✍نویسنده: خالد حسینی
🌸🌸🌸
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#بادبادک باز
بابا گفت: “فقط یک گناه وجود دارد والسلام. آن هم دزدی ست. هر گناه دیگری هم نوعی دزدی است.”
اگر مردی را بکشی، یک زندگی را می دزدی. حق زنش را از داشتن شوهر می دزدی، حق بچه هایش را از داشتن پدر می دزدی.
وقتی دروغ می گویی، حق کسی را از دانستن حقیقت می دزدی.
وقتی تقلب می کنی، حق را از انصاف می دزدی.
می فهمی؟
📚كتاب:بادبادک باز
✍نویسنده: خالد حسینی
🌸🌸🌸
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دوستان و همراهان کانال پرواز واندیشه🍃
از این پس هر روز راس ساعت 9 بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید
از این پس هر روز راس ساعت 9 بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص56
رفت از دارو محروم می شدند. براي بیمارانی که حالشان چندان هم بد نبود چیزي نداشتم جز اینکه دلداریشان دهم. با اینکه در اثر تیفوس بسیار ضعیف و خسته بودم، خودم را می کشیدم و بیماران را عیادت می کردم، پس از آن به محل امن خودم روي سرپوش محور می رفتم. تصادفا همین محور جان سه زندانی را نجات داد. کمی پیش از آزادیمان، مقامات زندان، زندانیان را در توده هاي عظیم به داخاوا می فرستادند و این سه زندانی کار عاقلانه اي کرده و نمی خواستند بروند. براي این منظور از محور پایین رفتند تا از دید نگهبانان در امان باشند. منهم با قیافه اي بیگناه و آرام روي سرپوش نشسته و به بازي بچگانه پرتاب شن به سیم خاردار مشغول بودم. نگهبانان با دیدن من لحظه اي مردد ماندند و بعد رفتند و من بیدرنگ به آن سه نفر گفتم که خطر رفع شده است. براي کسانی که در درون این اردوگاهها نبوده اند، بسیار دشوار است که بتوانند میزان بی ارزش بودن جان انسان را درك کنند. زندانی که دیگر سخت جان شده بود، تنها زمانی این بی توجهی به هستی بشر را احساس می کرد، که مردان بیمار را به محل دیگري انتقال می دادند. بیماران بدحال را در گاریهایی جا می دادند که زندانیان باید آن را کیلومتر ها اغلب در توفان برف به اردوگاه دیگر بکشند. اگر یکی از بیماران پیش از حرکت می مرد، باز هم او را در گاري می انداختند، چون فهرست اسم ها باید دقیق می بود! فهرست نامها تنها چیزي بود که اهمیت داشت. یک مرد به این دلیل شمرده می شد که داراي شماره اي بود، به واژه اي دیگر انسان تبدیل به شماره شده بود. این دیگر اهمیت نداشت که آن شماره زنده باشد یا مرده، زندگی یک )شماره( دیگر مطرح نبود. در پس آن شماره و زندگی که حتی اهمیتش کمتر از شماره بود چه نهفته بود؟ سرنوشت، تاریخ و نام آن مرد. در گاري بیمارانی که به اردوگاه دیگر حمل می شدند و منهم به عنوان پزشک همراهشان از باواریا به اردوگاه دیگري می رفتیم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص56
رفت از دارو محروم می شدند. براي بیمارانی که حالشان چندان هم بد نبود چیزي نداشتم جز اینکه دلداریشان دهم. با اینکه در اثر تیفوس بسیار ضعیف و خسته بودم، خودم را می کشیدم و بیماران را عیادت می کردم، پس از آن به محل امن خودم روي سرپوش محور می رفتم. تصادفا همین محور جان سه زندانی را نجات داد. کمی پیش از آزادیمان، مقامات زندان، زندانیان را در توده هاي عظیم به داخاوا می فرستادند و این سه زندانی کار عاقلانه اي کرده و نمی خواستند بروند. براي این منظور از محور پایین رفتند تا از دید نگهبانان در امان باشند. منهم با قیافه اي بیگناه و آرام روي سرپوش نشسته و به بازي بچگانه پرتاب شن به سیم خاردار مشغول بودم. نگهبانان با دیدن من لحظه اي مردد ماندند و بعد رفتند و من بیدرنگ به آن سه نفر گفتم که خطر رفع شده است. براي کسانی که در درون این اردوگاهها نبوده اند، بسیار دشوار است که بتوانند میزان بی ارزش بودن جان انسان را درك کنند. زندانی که دیگر سخت جان شده بود، تنها زمانی این بی توجهی به هستی بشر را احساس می کرد، که مردان بیمار را به محل دیگري انتقال می دادند. بیماران بدحال را در گاریهایی جا می دادند که زندانیان باید آن را کیلومتر ها اغلب در توفان برف به اردوگاه دیگر بکشند. اگر یکی از بیماران پیش از حرکت می مرد، باز هم او را در گاري می انداختند، چون فهرست اسم ها باید دقیق می بود! فهرست نامها تنها چیزي بود که اهمیت داشت. یک مرد به این دلیل شمرده می شد که داراي شماره اي بود، به واژه اي دیگر انسان تبدیل به شماره شده بود. این دیگر اهمیت نداشت که آن شماره زنده باشد یا مرده، زندگی یک )شماره( دیگر مطرح نبود. در پس آن شماره و زندگی که حتی اهمیتش کمتر از شماره بود چه نهفته بود؟ سرنوشت، تاریخ و نام آن مرد. در گاري بیمارانی که به اردوگاه دیگر حمل می شدند و منهم به عنوان پزشک همراهشان از باواریا به اردوگاه دیگري می رفتیم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص57
زندانی جوانی بود که اسم برادرش در فهرست نبود و به ناچار باید در همان اردوگاه می ماند. زندانی جوان آنقدر التماس کرد تا سرپرست اردوگاه تصمیم گرفت جاي مرد دیگري را به او دهد و برادر او جاي مردي را گرفت که ترجیح می داد در آن لحظه در همان اردوگاه بماند. اما فهرست اسمها باید بی نقص می بود! البته اینکار هم آسان بود. زیرا شماره این دو زندانی با هم جابجا می شد. همانطور که پیش از این یادآور شدم ما صاحب بدنمان بودیم، که پس از همه بلاهایی که به سرمان آمده بود ،هنوز جان داشت و بقیه چیزها از جمله ژنده هایی به نام لباس که اسکلت وجودمان را می پوشاند تنها زمانی به درد می خورد که ما را در گاري بیماران می انداختند. زندانیان این مومنان را سر تا پا ورانداز می کردند تا ببینند پالتو یا کفش هایشان بهتر از مال خودشان بود یا نه. از آن گذشته سرنوشت آنان بسر آمده و مهرپایان براسکلت آنان خورده بود، اما کسانی که هنوز زنده بودند و هنوز نیروي کار داشتند باید از هر وسیله اي که مدت زنده ماندنشان را درازتر می کرد استفاده می کردند. آنان دیگر احساساتی نبودند. رفتار زندانیان کاملا بستگی به خلق و خوي نگهبانان داشت-بازي سرنوشت- و این مسائل بیشتر آنان را از احساس بشري دور می کرد تا شرایط موجود اردوگاه. من در آشویتس خط مشی برگزیده بودم که مفید بود و بیشتر رفقاي من بعدها از آن پیروي می کردند. من معمولا به همه گونه پرسش ها در نهایت صداقت پاسخ می دادم، اما در مورد چیزهایی که صریحا از من نپرسیده بودند سکوت می کردم. اگر سنم را می پرسیدند پاسخ می دادم. اگر حرفه ام را می پرسیدند، می گفتم )پزشک( و دیگر توضیحی نمی دادم. نخستین صبحی که در آشویتس بودیم، افسر اس. اس به محل رژه آمد. آن روز ما باید به گروههاي مختلفی تقسیم می شدیم. کسانی که بیش از 40 سال داشتند، کسانی که کمتر از 40 سال داشتند، فلزکاران، مکانیک ها و از این دست. پس از آن ما را معاینه کردند تا ببینند فتق داریم یا نه. و برخی از
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص57
زندانی جوانی بود که اسم برادرش در فهرست نبود و به ناچار باید در همان اردوگاه می ماند. زندانی جوان آنقدر التماس کرد تا سرپرست اردوگاه تصمیم گرفت جاي مرد دیگري را به او دهد و برادر او جاي مردي را گرفت که ترجیح می داد در آن لحظه در همان اردوگاه بماند. اما فهرست اسمها باید بی نقص می بود! البته اینکار هم آسان بود. زیرا شماره این دو زندانی با هم جابجا می شد. همانطور که پیش از این یادآور شدم ما صاحب بدنمان بودیم، که پس از همه بلاهایی که به سرمان آمده بود ،هنوز جان داشت و بقیه چیزها از جمله ژنده هایی به نام لباس که اسکلت وجودمان را می پوشاند تنها زمانی به درد می خورد که ما را در گاري بیماران می انداختند. زندانیان این مومنان را سر تا پا ورانداز می کردند تا ببینند پالتو یا کفش هایشان بهتر از مال خودشان بود یا نه. از آن گذشته سرنوشت آنان بسر آمده و مهرپایان براسکلت آنان خورده بود، اما کسانی که هنوز زنده بودند و هنوز نیروي کار داشتند باید از هر وسیله اي که مدت زنده ماندنشان را درازتر می کرد استفاده می کردند. آنان دیگر احساساتی نبودند. رفتار زندانیان کاملا بستگی به خلق و خوي نگهبانان داشت-بازي سرنوشت- و این مسائل بیشتر آنان را از احساس بشري دور می کرد تا شرایط موجود اردوگاه. من در آشویتس خط مشی برگزیده بودم که مفید بود و بیشتر رفقاي من بعدها از آن پیروي می کردند. من معمولا به همه گونه پرسش ها در نهایت صداقت پاسخ می دادم، اما در مورد چیزهایی که صریحا از من نپرسیده بودند سکوت می کردم. اگر سنم را می پرسیدند پاسخ می دادم. اگر حرفه ام را می پرسیدند، می گفتم )پزشک( و دیگر توضیحی نمی دادم. نخستین صبحی که در آشویتس بودیم، افسر اس. اس به محل رژه آمد. آن روز ما باید به گروههاي مختلفی تقسیم می شدیم. کسانی که بیش از 40 سال داشتند، کسانی که کمتر از 40 سال داشتند، فلزکاران، مکانیک ها و از این دست. پس از آن ما را معاینه کردند تا ببینند فتق داریم یا نه. و برخی از
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص58
زندانیان باید گروه جدیدي تشکیل می دادند. گروهی که من در آن جاي داده شده بودم، به کلبه دیگري برده شدیم که دوباره به صف ایستادیم. در اینجا بار دیگر با توجه به پرسش هایی در مورد سن و حرفه ام به گروه کوچک دیگري پیوستم. یکبار دیگر ما را به کلبه دیگري بردند و به گروههاي مختلفی تقسیم کردند. اینکار تا مدتی ادامه داشت و من که خود را در میان عده اي ناآشنا می دیدم کلافه بودم، زیرا آنها به زبانهایی سخن می گفتند که برایم مفهوم نبود. سرانجام واپسین گزینش انجام گرفت و من به گروهی بازگشتم که در نخستین کلبه با من بودند! دوستان من تقریبا متوجه نشدند که من در این مدت زمان از کلبه اي به کلبه دیگر انتقال داده می شدم. اما می دانستم که آن لحظات سرنوشت ساز بودند. هنگامی که گاري حمل بیماران که آنان را به مقصد )اردوگاه استراحت( می برد ترتیب داده شد، اسم من )یعنی شماره ام( در فهرست بود، زیرا در آن محل به چند پزشک نیاز داشتند. اما هیچکس باور نمی کرد که مقصد ما واقعا استراحتگاه باشد. چند هفته پیش یک چنین انتقالی صورت گرفت، همان بار هم همه فکر می کردند مقصد اتاق گاز است. وقتی اعلام کردند کسانی که براي کشیک شبانه داوطلب شوند، اسمشان از صورت اسامی حذف خواهد شد، هشتاد و دو نفر زندانی بیدرنگ داوطلب شدند. یکربع بعد انتقال منتفی شد، اما هشتاد و دو نفر همچنان در کشیک شب باقی ماندند، براي اکثر کشیک ها این شب کاري به معناي مرگ در 15 روز آینده بود. و اکنون دوباره گاري حمل بیماران براي استراحتگاه آماده شد. باز هم کسی نمی دانست چه حقه اي درکارست تا آخرین نیروي افراد در حال مرگ بکار گرفته شود- آیا تنها براي دو هفته است- به اتاق گاز خواهد رفت و یا به اردوگاه استراحت واقعی رهسپار خواهد شد، پزشک سرپرست که به من لطف داشت ساعت یک ربع به ده غروب یک روز پنهانی سر در گوشم گذاشت و گفت، )در اتاق نگهبانی گفته ام که هنوز هم می توانی اسمت را از فهرست حذف کنی و تا ساعت ده شب هم براي تصمیم گرفتن وقت داري.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص58
زندانیان باید گروه جدیدي تشکیل می دادند. گروهی که من در آن جاي داده شده بودم، به کلبه دیگري برده شدیم که دوباره به صف ایستادیم. در اینجا بار دیگر با توجه به پرسش هایی در مورد سن و حرفه ام به گروه کوچک دیگري پیوستم. یکبار دیگر ما را به کلبه دیگري بردند و به گروههاي مختلفی تقسیم کردند. اینکار تا مدتی ادامه داشت و من که خود را در میان عده اي ناآشنا می دیدم کلافه بودم، زیرا آنها به زبانهایی سخن می گفتند که برایم مفهوم نبود. سرانجام واپسین گزینش انجام گرفت و من به گروهی بازگشتم که در نخستین کلبه با من بودند! دوستان من تقریبا متوجه نشدند که من در این مدت زمان از کلبه اي به کلبه دیگر انتقال داده می شدم. اما می دانستم که آن لحظات سرنوشت ساز بودند. هنگامی که گاري حمل بیماران که آنان را به مقصد )اردوگاه استراحت( می برد ترتیب داده شد، اسم من )یعنی شماره ام( در فهرست بود، زیرا در آن محل به چند پزشک نیاز داشتند. اما هیچکس باور نمی کرد که مقصد ما واقعا استراحتگاه باشد. چند هفته پیش یک چنین انتقالی صورت گرفت، همان بار هم همه فکر می کردند مقصد اتاق گاز است. وقتی اعلام کردند کسانی که براي کشیک شبانه داوطلب شوند، اسمشان از صورت اسامی حذف خواهد شد، هشتاد و دو نفر زندانی بیدرنگ داوطلب شدند. یکربع بعد انتقال منتفی شد، اما هشتاد و دو نفر همچنان در کشیک شب باقی ماندند، براي اکثر کشیک ها این شب کاري به معناي مرگ در 15 روز آینده بود. و اکنون دوباره گاري حمل بیماران براي استراحتگاه آماده شد. باز هم کسی نمی دانست چه حقه اي درکارست تا آخرین نیروي افراد در حال مرگ بکار گرفته شود- آیا تنها براي دو هفته است- به اتاق گاز خواهد رفت و یا به اردوگاه استراحت واقعی رهسپار خواهد شد، پزشک سرپرست که به من لطف داشت ساعت یک ربع به ده غروب یک روز پنهانی سر در گوشم گذاشت و گفت، )در اتاق نگهبانی گفته ام که هنوز هم می توانی اسمت را از فهرست حذف کنی و تا ساعت ده شب هم براي تصمیم گرفتن وقت داري.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص59
به او گفتم چنین کاري نمی کنم و به این نتیجه رسیده ام که خود را بدست سرنوشت بسپارم. )ترجیح می دهم با دوستانم بمانم( ترحم را در چشمانش خواندم، گویی واقعیت را می دانست. دستم را در سکوت فشرد، گویی خداحافظی براي زندگی نبود، بلکه از زندگی بود. به آرامی به کلبه ام بازگشتم. در آنجا دوستی در انتظارم بود. با اندوه پرسید، » براستی می خواهی با آنها بروي؟ « » بله ، می روم « اشک در چشمانش حلقه زد و من کوشیدم آرامش کنم. باید کاري می کردم، وصیت کردم: » گوش کن، اوتو ! اگر به خانه نزد همسرم بازنگشتم و اگر تو او را دیدي، به او بگو که هر روز و هر ساعت راجع به او صحبت می کردم. یادت باشد و دیگر اینکه او را بیش از هر کسی دوست دارم. سه دیگر اینکه، با وجود مشقاتی که در اینجا بسرم آمده یاد مدت کمی که با او زندگی کرده ام هماره بیش از هر چیز برایم عزیز و گرانبها بوده است. « اوتو! حالا تو کجایی؟ زنده اي؟ از آخرین باري که با هم بودیم چه اتفاقاتی برایت افتاده؟ همسرت را پیدا کردي؟ به یاد داري چگونه از تو خواستم وصیت مرا به خاطر بسپاري واژه واژه و تو کودکانه اشک می ریختی؟ صبح روز بعد آنجا را ترك کردم. این بار نیرنگی در کار نبود مقصد ما اتاق گاز نبود بلکه واقعا استراحت گاه بود. کسانی نسبت به ما احساس ترحم می کردند در اردوگاه ماندند و بزیر مهمیز قحطی کشیده شدند که بیرحمانه تر از اردوگاه جدید ما به آنها حمله ور شده بود. آنان کوشیدند زندگی شان را نجات دهند اما با این کار سرنوشت خود را تعیین کردند. ماهها پس از آزادیمان، دوستی را از اردوگاه قدیمی ملاقات کردم. او که در اردوگاه در سمت پلیس کار می کرد، می گفت در به در دنبال یک تکه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص59
به او گفتم چنین کاري نمی کنم و به این نتیجه رسیده ام که خود را بدست سرنوشت بسپارم. )ترجیح می دهم با دوستانم بمانم( ترحم را در چشمانش خواندم، گویی واقعیت را می دانست. دستم را در سکوت فشرد، گویی خداحافظی براي زندگی نبود، بلکه از زندگی بود. به آرامی به کلبه ام بازگشتم. در آنجا دوستی در انتظارم بود. با اندوه پرسید، » براستی می خواهی با آنها بروي؟ « » بله ، می روم « اشک در چشمانش حلقه زد و من کوشیدم آرامش کنم. باید کاري می کردم، وصیت کردم: » گوش کن، اوتو ! اگر به خانه نزد همسرم بازنگشتم و اگر تو او را دیدي، به او بگو که هر روز و هر ساعت راجع به او صحبت می کردم. یادت باشد و دیگر اینکه او را بیش از هر کسی دوست دارم. سه دیگر اینکه، با وجود مشقاتی که در اینجا بسرم آمده یاد مدت کمی که با او زندگی کرده ام هماره بیش از هر چیز برایم عزیز و گرانبها بوده است. « اوتو! حالا تو کجایی؟ زنده اي؟ از آخرین باري که با هم بودیم چه اتفاقاتی برایت افتاده؟ همسرت را پیدا کردي؟ به یاد داري چگونه از تو خواستم وصیت مرا به خاطر بسپاري واژه واژه و تو کودکانه اشک می ریختی؟ صبح روز بعد آنجا را ترك کردم. این بار نیرنگی در کار نبود مقصد ما اتاق گاز نبود بلکه واقعا استراحت گاه بود. کسانی نسبت به ما احساس ترحم می کردند در اردوگاه ماندند و بزیر مهمیز قحطی کشیده شدند که بیرحمانه تر از اردوگاه جدید ما به آنها حمله ور شده بود. آنان کوشیدند زندگی شان را نجات دهند اما با این کار سرنوشت خود را تعیین کردند. ماهها پس از آزادیمان، دوستی را از اردوگاه قدیمی ملاقات کردم. او که در اردوگاه در سمت پلیس کار می کرد، می گفت در به در دنبال یک تکه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷