@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص27
مردي که جسد را حمل می کرد به پله ها نزدیک می شد. نفس، نفس زنان خودش را بالا می کشید، بعد هم جسد را، ابتدا پاهایش، بعد تنه اش و سرانجام سرش را بالا می کشید. سر جسد را با سر و صداي زیاد و برخورد با پله ها از آن رد می کرد. جاي من در طرف مقابل کلبه و کنار تنها پنجره کوچکی بود که نزدیک زمین بنا شده بود. هنگامی که با دستان سرد خود کاسه داغ سوپ را مزه مزه می کردم، چشمم به این منظره افتاد. جسدي که هم اکنون از آنجا دور شده بود با دیدگان زل زده به من می نگریست. همین دو ساعت پیش بود که با این مرد صحبت می کردم و حالا در حالی که سوپم را مزه مزه می کنم به جسدش می نگرم.اگر بی عاطفگی من از نقطه نظر حرفه ام مرا به شگفتی وا نمی داشت، حالا دیگر این واقعه را به یاد نمی داشتم، زیرا کوچکترین احساسی در من برنمی انگیخت. بی تفاوتی و سست شدن عواطف و احساسی که انسان دیگر به چیزي اهمیت ندهد، نشانه هایی بود که در مرحله دوم واکنشهاي روان شناسی زندانیان پدید می آمد و سرانجام او را در برابر شکنجه هاي لحظه اي و روزانه دیگران بی تفاوت می کرد و با همین سنگ شدن و بی تفاوت ماندن بود که زندانی به زودي تاري به دور خود می تنید. هر حرکتی موجب کتک خوردن می شد و گاهی حتی بی دلیل کتک می خوردیم. به طور مثال نان در محل کارمان جیره بندي بود و ما می بایست براي دریافت نان به صف بایستیم. یکبار یکی از زندانیان پشت سر من کمی خارج از صف ایستاده بود و این برهم خوردن قرینه براي افسر اس.اس خوشایند نبود. نه می دانستم پشت سر من چه می گذشت و نه می دانستم در ذهن نگهبان اس.اس چه می گذرد، همین قدر دو ضربه محکم بر سرم فرود آمد. همان موقع نگهبان را که با چوب بر سرم می کوفت دیدم. در چنین لحظه اي، آنچه به انسان ضربه می زند درد جسمی نیست )و این همآنقدر که در مورد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص27
مردي که جسد را حمل می کرد به پله ها نزدیک می شد. نفس، نفس زنان خودش را بالا می کشید، بعد هم جسد را، ابتدا پاهایش، بعد تنه اش و سرانجام سرش را بالا می کشید. سر جسد را با سر و صداي زیاد و برخورد با پله ها از آن رد می کرد. جاي من در طرف مقابل کلبه و کنار تنها پنجره کوچکی بود که نزدیک زمین بنا شده بود. هنگامی که با دستان سرد خود کاسه داغ سوپ را مزه مزه می کردم، چشمم به این منظره افتاد. جسدي که هم اکنون از آنجا دور شده بود با دیدگان زل زده به من می نگریست. همین دو ساعت پیش بود که با این مرد صحبت می کردم و حالا در حالی که سوپم را مزه مزه می کنم به جسدش می نگرم.اگر بی عاطفگی من از نقطه نظر حرفه ام مرا به شگفتی وا نمی داشت، حالا دیگر این واقعه را به یاد نمی داشتم، زیرا کوچکترین احساسی در من برنمی انگیخت. بی تفاوتی و سست شدن عواطف و احساسی که انسان دیگر به چیزي اهمیت ندهد، نشانه هایی بود که در مرحله دوم واکنشهاي روان شناسی زندانیان پدید می آمد و سرانجام او را در برابر شکنجه هاي لحظه اي و روزانه دیگران بی تفاوت می کرد و با همین سنگ شدن و بی تفاوت ماندن بود که زندانی به زودي تاري به دور خود می تنید. هر حرکتی موجب کتک خوردن می شد و گاهی حتی بی دلیل کتک می خوردیم. به طور مثال نان در محل کارمان جیره بندي بود و ما می بایست براي دریافت نان به صف بایستیم. یکبار یکی از زندانیان پشت سر من کمی خارج از صف ایستاده بود و این برهم خوردن قرینه براي افسر اس.اس خوشایند نبود. نه می دانستم پشت سر من چه می گذشت و نه می دانستم در ذهن نگهبان اس.اس چه می گذرد، همین قدر دو ضربه محکم بر سرم فرود آمد. همان موقع نگهبان را که با چوب بر سرم می کوفت دیدم. در چنین لحظه اي، آنچه به انسان ضربه می زند درد جسمی نیست )و این همآنقدر که در مورد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص28
تنبیه کودکان صادق است، در مورد بزرگسالان نیز درست است( بلکه این رنج روحی برخاسته از بی عدالتی و به طور کلی بی منطقی است که آزار دهنده است. آنچه موجب شگفتی است ، اینست که ضربه اي که نشانی از خود به جاي نمی گذارد می تواند در شرایط ویژه اي بیش از ضربه اي که جایش باقی می ماند، آزار دهد. یکبار در یک توفان برف روي خط راه آهن را گرفته بود. با وجود هواي نامساعد، گروه ما می بایست کار می کرد. چون تنها راه گرم نگهداشتن خودمان را در کار کردن می دیدیم، من به شدت ریل را جابجا می کردم. تنها یک لحظه براي اینکه نفسی تازه کنم به بیلم تکیه دادم. از بخت برگشته من درست در همان لحظه نگهبان برگشت و مرا دید و فکر کرد وقت می گذرانم. دردي که او در آن لحظه برایم آفرید نه ازدشنام بود و نه از ضربه اي که به من وارد آورده بود. نگهبان حتی این زحمت را به خود نداد به مرد ژنده پوش گرسنه اي که در برابرش ایستاده بود و شاید می توانست به طور مبهم یادآور وجود انسانی باشد، چیزي بگوید، حتی دشنام هم نداد. در عوض با حالتی خوشحال سنگی از زمین برداشت و به سوي من پرتاب کرد. این کار او به نظر من درست مانند جلب توجه یک حیوان بود. فراخواندن حیوانی اهلی به سر کارش، با موجودي که وجه مشترکمان آنقدر ناچیزست که او را حتی تنبیه نمی کنیم دردناك ترین بخش این کتک ها توهین هایی بود که به ما می کردند. چنانکه یکبار مجبورمان کردند تیرهاي چوبی دراز و سنگین را بر روي مسیر یخ بسته حمل کنیم. اگر یکی از افراد پایش می لغزید نه تنها وضع خود را به خطر انداخته بود بلکه براي بقیه کسانی هم که همان تیر را حمل می کردند خطر ایجاد می کرد. لگن خاصره یکی از دوستان دیرین من نقص مادرزادي داشت اما او خوشحال بود که با وجود این نقص می توانست کار کند زیرا به هنگام گزینش افرادي که نقص عضوي داشتند یقینا به اتاق گاز روانه می شدند. او که با عده اي تیر چوبی بسیار سنگینی حمل می کرد، بر روي مسیر یخ بندان لنگید و چیزي نمانده بود که بیفتد و بقیه را هم با خود بکشد. چون هنوز نوبت من نرسیده بود بدون درنگ به یاري اش شتافتم. بی درنگ ضربه اي بر پشتم فرود آمد و نگهبان در
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص28
تنبیه کودکان صادق است، در مورد بزرگسالان نیز درست است( بلکه این رنج روحی برخاسته از بی عدالتی و به طور کلی بی منطقی است که آزار دهنده است. آنچه موجب شگفتی است ، اینست که ضربه اي که نشانی از خود به جاي نمی گذارد می تواند در شرایط ویژه اي بیش از ضربه اي که جایش باقی می ماند، آزار دهد. یکبار در یک توفان برف روي خط راه آهن را گرفته بود. با وجود هواي نامساعد، گروه ما می بایست کار می کرد. چون تنها راه گرم نگهداشتن خودمان را در کار کردن می دیدیم، من به شدت ریل را جابجا می کردم. تنها یک لحظه براي اینکه نفسی تازه کنم به بیلم تکیه دادم. از بخت برگشته من درست در همان لحظه نگهبان برگشت و مرا دید و فکر کرد وقت می گذرانم. دردي که او در آن لحظه برایم آفرید نه ازدشنام بود و نه از ضربه اي که به من وارد آورده بود. نگهبان حتی این زحمت را به خود نداد به مرد ژنده پوش گرسنه اي که در برابرش ایستاده بود و شاید می توانست به طور مبهم یادآور وجود انسانی باشد، چیزي بگوید، حتی دشنام هم نداد. در عوض با حالتی خوشحال سنگی از زمین برداشت و به سوي من پرتاب کرد. این کار او به نظر من درست مانند جلب توجه یک حیوان بود. فراخواندن حیوانی اهلی به سر کارش، با موجودي که وجه مشترکمان آنقدر ناچیزست که او را حتی تنبیه نمی کنیم دردناك ترین بخش این کتک ها توهین هایی بود که به ما می کردند. چنانکه یکبار مجبورمان کردند تیرهاي چوبی دراز و سنگین را بر روي مسیر یخ بسته حمل کنیم. اگر یکی از افراد پایش می لغزید نه تنها وضع خود را به خطر انداخته بود بلکه براي بقیه کسانی هم که همان تیر را حمل می کردند خطر ایجاد می کرد. لگن خاصره یکی از دوستان دیرین من نقص مادرزادي داشت اما او خوشحال بود که با وجود این نقص می توانست کار کند زیرا به هنگام گزینش افرادي که نقص عضوي داشتند یقینا به اتاق گاز روانه می شدند. او که با عده اي تیر چوبی بسیار سنگینی حمل می کرد، بر روي مسیر یخ بندان لنگید و چیزي نمانده بود که بیفتد و بقیه را هم با خود بکشد. چون هنوز نوبت من نرسیده بود بدون درنگ به یاري اش شتافتم. بی درنگ ضربه اي بر پشتم فرود آمد و نگهبان در
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص29
حالیکه توبیخم می کرد دستور داد به جاي خود بازگردم. شگفت آور اینجاست که همین نگهبانی که مرا کتک می زد چند دقیقه پیش با لحن توبیخ آمیزي به ما گفته بود که ما »خوکها« اصلا حس همکاري نداریم. یکبار هم، در جنگلی با حرارت دو درجه فارنهایت، به کندن زمین یخ زده پرداختیم تا لوله هاي آب را جاگذاري کنیم. در آنروزها از نظر بدنی ضعیف شده بودم. سرکارگري آمد با گونه هاي گوشتالو و سرخ. چهره او مرا به یاد کله خوك انداخت. نگاهم روي دستکش هاي گرم و نرم او در آن سرماي گزنده ایستاد. مدتی ساکت مرا ورانداز کرد. احساس کردم همانند شکارچی در کمین من است زیرا مقدار خاکی را که کنده بودم جلویم بود و این خود میزان کارم را نشان می داد. ناگهان فریادش بلند شد »خوك کثیف، تمام مدت مواظبت بودم! کار کردن را به تو خواهم آموخت! وادارت می کنم با دندانهایت زمین را بکنی و مثل یک حیوان بمیري! دو روزه حسابت را می رسم! هرگز در زندگیت کار نکرده اي. خوك کثیف، چه کاره بودي؟ تاجر؟« دیگر هیچ چیز برایم اهمیت نداشت، آب از سرم گذشته بود چه یک نی، چه صدنی. اما باید تهدید او را براي کشتنم جدي می گرفتم. از اینرو راست ایستآدم و چشم در چشمش دوختم. » من یک پزشک بودم-یک پزشک متخصص. « » چی؟ پزشک بودي؟ شرط می بندم که جیب مردم را خالی کرده اي. « » اتفاقا من در درمانگاه دولتی کار می کردم و پولی هم از مردم دریافت نمی کردم. « اما متوجه شدم زیادي حرف زده ام. در همین ضمن نگهبان خودش را روي من انداخت و در حالی که مثل دیوانگان نعره اي زد مرا به زمین کوبید. و دیگر به یاد ندارم ضمن فریادها چه گفت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص29
حالیکه توبیخم می کرد دستور داد به جاي خود بازگردم. شگفت آور اینجاست که همین نگهبانی که مرا کتک می زد چند دقیقه پیش با لحن توبیخ آمیزي به ما گفته بود که ما »خوکها« اصلا حس همکاري نداریم. یکبار هم، در جنگلی با حرارت دو درجه فارنهایت، به کندن زمین یخ زده پرداختیم تا لوله هاي آب را جاگذاري کنیم. در آنروزها از نظر بدنی ضعیف شده بودم. سرکارگري آمد با گونه هاي گوشتالو و سرخ. چهره او مرا به یاد کله خوك انداخت. نگاهم روي دستکش هاي گرم و نرم او در آن سرماي گزنده ایستاد. مدتی ساکت مرا ورانداز کرد. احساس کردم همانند شکارچی در کمین من است زیرا مقدار خاکی را که کنده بودم جلویم بود و این خود میزان کارم را نشان می داد. ناگهان فریادش بلند شد »خوك کثیف، تمام مدت مواظبت بودم! کار کردن را به تو خواهم آموخت! وادارت می کنم با دندانهایت زمین را بکنی و مثل یک حیوان بمیري! دو روزه حسابت را می رسم! هرگز در زندگیت کار نکرده اي. خوك کثیف، چه کاره بودي؟ تاجر؟« دیگر هیچ چیز برایم اهمیت نداشت، آب از سرم گذشته بود چه یک نی، چه صدنی. اما باید تهدید او را براي کشتنم جدي می گرفتم. از اینرو راست ایستآدم و چشم در چشمش دوختم. » من یک پزشک بودم-یک پزشک متخصص. « » چی؟ پزشک بودي؟ شرط می بندم که جیب مردم را خالی کرده اي. « » اتفاقا من در درمانگاه دولتی کار می کردم و پولی هم از مردم دریافت نمی کردم. « اما متوجه شدم زیادي حرف زده ام. در همین ضمن نگهبان خودش را روي من انداخت و در حالی که مثل دیوانگان نعره اي زد مرا به زمین کوبید. و دیگر به یاد ندارم ضمن فریادها چه گفت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص30
مراد من از بیان این داستان جزیی اینست که نشان دهم لحظاتی پیش می آید که خشم و نفرت می توانست حتی یک زندانی مسخ شده را نیز برانگیزاند- خشم و نفرت نه تنها از بی رحمی یا درد ناشی از آن، بلکه از تحقیر نهفته در آن. در آن لحظه خون به سرم دوید، زیرا باید به سخنان مردي گوش دهم که بر من و زندگی من داوري می کند. بی آنکه کوچکترین چیزي از آن بداند، مردي که )باید اعتراف کنم: وقتی داستان را براي رفقاي زندانی خود تعریف کردم، آرامش کودکانه اي به من دست داد( آنقدر پست و وحشی بود که پرستار درمانگاه سرپایی بیمارستان من، او را حتی به اتاق انتظار راه نمی داد. خوشبختانه کاپویی که در گروه ما بود، خود را مدیون من می دانست، او به علت اینکه به ماجراهاي عاشقانه و گرفتاریهاي خانوادگیش گوش می دادم به من علاقه پیدا کرده بود. او ماجراهایش به هنگام پیاده روي هاي دراز به سمت محل کار برایم تعریف می کرد. من با شناخت او و با برداشتی که از شخصیت او داشتم و با پندهاي روانکاوانه، در او نفوذ کردم. از آن پس او از من سپاسگزار بود و این خود براي من ارزش داشت. او بارها در یکی از پنج ردیف نخست صف جایی کنار خودش براي من نگه می داشت که معمولا شامل دویست و هشتاد نفر می شد و این نهایت لطف او بود. ما باید صبح زود زمانی که هنوز هوا گرگ و میش بود به صف می ایستادیم. همه از اینکه ممکن بود دیر برسند و در ردیف هاي عقبی صف بایستند وحشت داشتند، زیرا اگر به افرادي براي انجام کارهاي ناخوشایند نیاز داشتند، کاپوي ارشد می آمد و آنان را از آخر صف برمی گزید و این افراد باید به سرپرستی نگهبانان نآشناس، به کار دیگري و به ویژه کارهاي دشواري بپردازند. کاپوها، گاهی هم این افراد مورد نیاز را از پنج ردیف نخست برمی گزیدند تا مچ کسانی را که سعی می کردند زرنگی و رندي کنند بگیرند، همه اعتراض ها و التماسها را نیز با چند لگد جانانه، آرام می کردند و مجرمین برگزیده شده را تا رسیدن به محل کار با فریاد و کتک می دوانیدند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص30
مراد من از بیان این داستان جزیی اینست که نشان دهم لحظاتی پیش می آید که خشم و نفرت می توانست حتی یک زندانی مسخ شده را نیز برانگیزاند- خشم و نفرت نه تنها از بی رحمی یا درد ناشی از آن، بلکه از تحقیر نهفته در آن. در آن لحظه خون به سرم دوید، زیرا باید به سخنان مردي گوش دهم که بر من و زندگی من داوري می کند. بی آنکه کوچکترین چیزي از آن بداند، مردي که )باید اعتراف کنم: وقتی داستان را براي رفقاي زندانی خود تعریف کردم، آرامش کودکانه اي به من دست داد( آنقدر پست و وحشی بود که پرستار درمانگاه سرپایی بیمارستان من، او را حتی به اتاق انتظار راه نمی داد. خوشبختانه کاپویی که در گروه ما بود، خود را مدیون من می دانست، او به علت اینکه به ماجراهاي عاشقانه و گرفتاریهاي خانوادگیش گوش می دادم به من علاقه پیدا کرده بود. او ماجراهایش به هنگام پیاده روي هاي دراز به سمت محل کار برایم تعریف می کرد. من با شناخت او و با برداشتی که از شخصیت او داشتم و با پندهاي روانکاوانه، در او نفوذ کردم. از آن پس او از من سپاسگزار بود و این خود براي من ارزش داشت. او بارها در یکی از پنج ردیف نخست صف جایی کنار خودش براي من نگه می داشت که معمولا شامل دویست و هشتاد نفر می شد و این نهایت لطف او بود. ما باید صبح زود زمانی که هنوز هوا گرگ و میش بود به صف می ایستادیم. همه از اینکه ممکن بود دیر برسند و در ردیف هاي عقبی صف بایستند وحشت داشتند، زیرا اگر به افرادي براي انجام کارهاي ناخوشایند نیاز داشتند، کاپوي ارشد می آمد و آنان را از آخر صف برمی گزید و این افراد باید به سرپرستی نگهبانان نآشناس، به کار دیگري و به ویژه کارهاي دشواري بپردازند. کاپوها، گاهی هم این افراد مورد نیاز را از پنج ردیف نخست برمی گزیدند تا مچ کسانی را که سعی می کردند زرنگی و رندي کنند بگیرند، همه اعتراض ها و التماسها را نیز با چند لگد جانانه، آرام می کردند و مجرمین برگزیده شده را تا رسیدن به محل کار با فریاد و کتک می دوانیدند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#لیلا_بهزادی_نژاد
#آفرینش_انسان_در_اساطیر_و_کتب_مقدس :
چون زئوس در المپ بر سرير خدائي نشست و جنگ بزرگ با كرونوس وتيتانها پايان يافت، به پرومته فرمان داد که : (برو انسان را از گل رس بساز ، كالبد او را به شكل جاودانان بساز و من در او زندگی خواهم دميد ، هرچه لازم است بياموزش تا جاودانان را ستايش كند و پرستشگاهها بسازد و پس از زمان كوتاهي بميرد و به قلمرو برادرم هایدس فرو رود و تحت فرمان وي درآيد . پرومته براي اجراي فرمان زئوس به محلي در يونان به نام پائوپئوس، نزديك دلفي رفت و بي درنگ با خاك رس ، گل آدم را ساخت و آن را شكل داد . سپس زئوس به آدمهاي خاكي زندگي بخشيد و پرومته را بر آن داشت تا چيزهاي لازم را به ايشان بياموزد.
در باور شناسی ایرانی، کیومرث نخستین مرد است. او همدوش با نخستین حیوان یعنی گاو (یکتا آفرید) آفریده شد. اهریمن گاو یکتا آفرید و کیومرث را از پای درآورد. از شوسْر ( منی) و تخمه کیومرث که بر خاک ریخته بود، گیاه نمادین ریواس رست و از آن گیاه به یکباره دو شاخه برآمد که یکی نخستین مرد به نام مشی و دیگری نخستین زن به نام مشیانه بود. اهریمن مشی و مشیانه را فریب می دهد و آنان آفریدگاری را به اهریمن نسبت می دهند. به کفاره این گناه از داشتن فرزند محروم می شوند. تا اینکه توبه می کنند و سرانجام صاحب یک جفت فرزند می شوند که آنقدر در چشمشان شیرین می آید که آنها را می خورند! پس از آن اهورامزدا شیرینی فرزندان را برای پدر و مادر تا جایی میکند که والدین آنها را نخورند!
مشابه داستان آفرینش انسان در اساطیر یونانی، در تورات آمده است. در سفر پيدايش بخش دوم آيه هفت آمده است آنگاه خداوند از خاك زمين ، آدم را سرشت . سپس در بيني آدم روح حيات دميد و به او جان بخشيد و آدم موجود زنده شد. پس از آن، خداوند در سرزمین عدن، واقع در شرق، باغی به وجود آورد و آدمی را که آفریده بود در آن باغ گذاشت. سپس در شرح آفرينش زن ادامه مى دهد: خداوند فرمود :شایسته نيست كه آدم تنها باشد. باید برای او یار مناسبی به وجود اورم. آنگاه خداوند آدم را به خواب عمیقی فرو برد و يكى از دنده هايش را گرفت و جای آنرا با گوشت پر كرد و از آن دنده زنى ساخت و پيش آدم برد. و آدم گفت: همانا اين است استخوانى از استخوانهايم و گوشتى از گوشتم.
در دین مسيح، روايت تازه اى از آفرينش انسان بیان نشده است.
و در قرآن نیز آفرینش انسان به همین گونه است با این تفاوت که در قرآن مانند تورات به جزییات پرداخته نشده است اما در آياتى چون پنجاه و نه از سوره آل عمران، شصت و یک از سوره اسراء و دوازده از سوره اعراف به آفرينش آدمى از گل اشاره شده است :
مثل عيسي در نزد خدا، همچون آدم است، كه او را از خاك آفريد، و سپس به او فرمود: «موجود باش!» او هم فورا موجود شد. (آل عمران)
و در آیه صد و هشتاد و نه سوره اعراف به آفرینش حوا از آدم اشاره شده است:
او کسی است که شما را از یک تن آفرید، و همسرش را از او پدید آورد تا در کنارش آرامش یابد......
منابع :
قرآن کریم
سفر پيدايش
اساطیر یونان راجر لنسلین گرین
نامه باستان میر جلال الدین کزازی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
#لیلا_بهزادی_نژاد
#آفرینش_انسان_در_اساطیر_و_کتب_مقدس :
چون زئوس در المپ بر سرير خدائي نشست و جنگ بزرگ با كرونوس وتيتانها پايان يافت، به پرومته فرمان داد که : (برو انسان را از گل رس بساز ، كالبد او را به شكل جاودانان بساز و من در او زندگی خواهم دميد ، هرچه لازم است بياموزش تا جاودانان را ستايش كند و پرستشگاهها بسازد و پس از زمان كوتاهي بميرد و به قلمرو برادرم هایدس فرو رود و تحت فرمان وي درآيد . پرومته براي اجراي فرمان زئوس به محلي در يونان به نام پائوپئوس، نزديك دلفي رفت و بي درنگ با خاك رس ، گل آدم را ساخت و آن را شكل داد . سپس زئوس به آدمهاي خاكي زندگي بخشيد و پرومته را بر آن داشت تا چيزهاي لازم را به ايشان بياموزد.
در باور شناسی ایرانی، کیومرث نخستین مرد است. او همدوش با نخستین حیوان یعنی گاو (یکتا آفرید) آفریده شد. اهریمن گاو یکتا آفرید و کیومرث را از پای درآورد. از شوسْر ( منی) و تخمه کیومرث که بر خاک ریخته بود، گیاه نمادین ریواس رست و از آن گیاه به یکباره دو شاخه برآمد که یکی نخستین مرد به نام مشی و دیگری نخستین زن به نام مشیانه بود. اهریمن مشی و مشیانه را فریب می دهد و آنان آفریدگاری را به اهریمن نسبت می دهند. به کفاره این گناه از داشتن فرزند محروم می شوند. تا اینکه توبه می کنند و سرانجام صاحب یک جفت فرزند می شوند که آنقدر در چشمشان شیرین می آید که آنها را می خورند! پس از آن اهورامزدا شیرینی فرزندان را برای پدر و مادر تا جایی میکند که والدین آنها را نخورند!
مشابه داستان آفرینش انسان در اساطیر یونانی، در تورات آمده است. در سفر پيدايش بخش دوم آيه هفت آمده است آنگاه خداوند از خاك زمين ، آدم را سرشت . سپس در بيني آدم روح حيات دميد و به او جان بخشيد و آدم موجود زنده شد. پس از آن، خداوند در سرزمین عدن، واقع در شرق، باغی به وجود آورد و آدمی را که آفریده بود در آن باغ گذاشت. سپس در شرح آفرينش زن ادامه مى دهد: خداوند فرمود :شایسته نيست كه آدم تنها باشد. باید برای او یار مناسبی به وجود اورم. آنگاه خداوند آدم را به خواب عمیقی فرو برد و يكى از دنده هايش را گرفت و جای آنرا با گوشت پر كرد و از آن دنده زنى ساخت و پيش آدم برد. و آدم گفت: همانا اين است استخوانى از استخوانهايم و گوشتى از گوشتم.
در دین مسيح، روايت تازه اى از آفرينش انسان بیان نشده است.
و در قرآن نیز آفرینش انسان به همین گونه است با این تفاوت که در قرآن مانند تورات به جزییات پرداخته نشده است اما در آياتى چون پنجاه و نه از سوره آل عمران، شصت و یک از سوره اسراء و دوازده از سوره اعراف به آفرينش آدمى از گل اشاره شده است :
مثل عيسي در نزد خدا، همچون آدم است، كه او را از خاك آفريد، و سپس به او فرمود: «موجود باش!» او هم فورا موجود شد. (آل عمران)
و در آیه صد و هشتاد و نه سوره اعراف به آفرینش حوا از آدم اشاره شده است:
او کسی است که شما را از یک تن آفرید، و همسرش را از او پدید آورد تا در کنارش آرامش یابد......
منابع :
قرآن کریم
سفر پيدايش
اساطیر یونان راجر لنسلین گرین
نامه باستان میر جلال الدین کزازی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
برای بنیان گذاری یک دین باید از قدرت روانشناسی مستحکم و خطا ناپذیری برخوردار بود،تا بتوان با اطمینان وجود قشری از روح های متوسط را که هنوز به خویشاوندی و همبستگی خویش پی نبرده اند،کشف و شناسایی کرد.این بنیان گذار دین است که با آگاه کردن، همه را به دور هم جمع می کند،از این نظر بنیانگذاری دین همیشه به مراسمی طولانی از تشخیص و شناسایی متقابل روح ها می گردد.
#فردریش_ویلهلم_نیچه
#حکمت_شادان
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
برای بنیان گذاری یک دین باید از قدرت روانشناسی مستحکم و خطا ناپذیری برخوردار بود،تا بتوان با اطمینان وجود قشری از روح های متوسط را که هنوز به خویشاوندی و همبستگی خویش پی نبرده اند،کشف و شناسایی کرد.این بنیان گذار دین است که با آگاه کردن، همه را به دور هم جمع می کند،از این نظر بنیانگذاری دین همیشه به مراسمی طولانی از تشخیص و شناسایی متقابل روح ها می گردد.
#فردریش_ویلهلم_نیچه
#حکمت_شادان
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
موشي و قورباغهاي در كنار جوي آبي باهم زندگي ميكردند. روزي موش به قورباغه گفت: اي دوست عزيز، دلم ميخواهد كه بيشتر از اين با تو همدم باشم و بيشتر با هم صحبت كنيم، ولي حيف كه تو بيشتر زندگيات را توي آب ميگذراني و من نميتوانم با تو به داخل آب بيايم. قورباغه وقتي اصرار دوست خود را ديد قبول كرد كه نخي پيدا كنند و يك سر نخ را به پاي موش ببندند و سر ديگر را به پاي قورباغه تا وقتي كه بخواهند همديگر را ببينند نخ را بكشند و همديگر را با خبر كنند. روزي موش به كنار جوي آمد تا نخ را بكشد و قورباغه را براي ديدار دعوت كند، ناگهان كلاغي از بالا در يك چشم به هم زدن او را از زمين بلند كرد و به آسمان برد. قورباغه هم با نخي كه به پايش بسته شده بود از آب بيرون كشيده شد و ميان زمين و آسمان آويزان بود. وقتي مردم اين صحنه عجيب را ديدند با تعجب ميپرسيدند عجب كلاغ حيلهگري! چگونه در آب رفته و قورباغه را شكار كرده و با نخ پاي موش را به پاي قورباغه بسته؟!!
قورباغه كه ميان آسمان و زمين آويزان بود فرياد ميزد:
اين است سزاي دوستي با مردم نا اهل.
#مثنوی_معنوی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
موشي و قورباغهاي در كنار جوي آبي باهم زندگي ميكردند. روزي موش به قورباغه گفت: اي دوست عزيز، دلم ميخواهد كه بيشتر از اين با تو همدم باشم و بيشتر با هم صحبت كنيم، ولي حيف كه تو بيشتر زندگيات را توي آب ميگذراني و من نميتوانم با تو به داخل آب بيايم. قورباغه وقتي اصرار دوست خود را ديد قبول كرد كه نخي پيدا كنند و يك سر نخ را به پاي موش ببندند و سر ديگر را به پاي قورباغه تا وقتي كه بخواهند همديگر را ببينند نخ را بكشند و همديگر را با خبر كنند. روزي موش به كنار جوي آمد تا نخ را بكشد و قورباغه را براي ديدار دعوت كند، ناگهان كلاغي از بالا در يك چشم به هم زدن او را از زمين بلند كرد و به آسمان برد. قورباغه هم با نخي كه به پايش بسته شده بود از آب بيرون كشيده شد و ميان زمين و آسمان آويزان بود. وقتي مردم اين صحنه عجيب را ديدند با تعجب ميپرسيدند عجب كلاغ حيلهگري! چگونه در آب رفته و قورباغه را شكار كرده و با نخ پاي موش را به پاي قورباغه بسته؟!!
قورباغه كه ميان آسمان و زمين آويزان بود فرياد ميزد:
اين است سزاي دوستي با مردم نا اهل.
#مثنوی_معنوی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دوستان و همراهان کانال پرواز واندیشه🍃
از این پس هر روز راس ساعت 9 بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید
از این پس هر روز راس ساعت 9 بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص31
من، تا زمانی که کاپوي گروهم نیازي به دردل با من داشت از این برنامه ها آسوده بودم- جاي تضمین شده افتخاري من در کنار او بود. اما این رفاقت امتیاز دیگري نیز داشت. منهم مانند همه زندانیان از آماس پا درد می کشیدم. پاهایم به حدي ورم کرده بود و پوست پایم آنچنان کشیده می شد که به سختی می توانستم زانوهایم را حرکت دهم. براي اینکه بتوانم با پاهاي آماس کرده کفش هایم را بپوشم، ناچار بودم بند کفش هایم را نبندم. اگر جورابی می داشتم هم نمی توانستم بپوشم، چون کفش هایم به پایم نمی رفت. از اینرو پاهاي من که نیمی از آن برهنه بود، همواره خیس و کفش هایم نیز پر از برف بود. که صد البته پاهایمان همواره سرمازده و متورم بود و به این ترتیب هرگامی که برمی داشتیم دردناك بود. در راه پیمایی هاي دراز کفش هایم پوشیده از برف می شد. در نتیجه زندانیان مرتبا می لغزیدند و افرادي که در پشت سر آنان در حرکت بودند، روي هم می افتادند. آنوقت این ستون گوشتی تنها براي یک لحظه و نه بیشتر ،از حرکت باز می ایستاد. در چنین مواردي نگهبان درنگ نمی کرد و با قنداق تفنگ خود ضرباتی به پیکر زندانیان وارد می آورد و آنان را بر می خیزانید. طبیعی است کسانی که جایشان در جلوي صف بود، کمتر مجبور بودند از حرکت بازایستند و در نتیجه نیازي نبود براي رسیدن به صف، با پاهاي دردناك بدوند. باز هم من خوشوقت بودم به علت اینکه پزشک ویژه عالی جناب کاپو شده بودم، در ابتداي صف و با گام هاي آرام حرکت می کردم. ضمنا خیالم جمع بود که کاپوي من به خاطر خدمتی که در حقش به جا می آوردم، به هنگام تقسیم سوپ ناهار وقتی نوبت به من می رسید، چمچه را به ته دیگ می زد و مقداري نخود هم در کاسه ام می ریخت. این کاپو که پیش تر افسر ارتش بود، حتی آنقدر شهامت به خرج می داد که در گوش سرکارگر که میانه ام با او شکراب بود زمزمه می کرد که من کارگر استثنایی خوبی هستم. درست است که این تعریف ها دستم را نمی گرفت، اما به هر حال زندگی مرا نجات می داد )یکی از چند موردي بود که جانم را نجات می داد(. روز بعد از مشاجره من با سرکارگر، مرا پنهانی براي کار به گروه دیگري فرستاد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص31
من، تا زمانی که کاپوي گروهم نیازي به دردل با من داشت از این برنامه ها آسوده بودم- جاي تضمین شده افتخاري من در کنار او بود. اما این رفاقت امتیاز دیگري نیز داشت. منهم مانند همه زندانیان از آماس پا درد می کشیدم. پاهایم به حدي ورم کرده بود و پوست پایم آنچنان کشیده می شد که به سختی می توانستم زانوهایم را حرکت دهم. براي اینکه بتوانم با پاهاي آماس کرده کفش هایم را بپوشم، ناچار بودم بند کفش هایم را نبندم. اگر جورابی می داشتم هم نمی توانستم بپوشم، چون کفش هایم به پایم نمی رفت. از اینرو پاهاي من که نیمی از آن برهنه بود، همواره خیس و کفش هایم نیز پر از برف بود. که صد البته پاهایمان همواره سرمازده و متورم بود و به این ترتیب هرگامی که برمی داشتیم دردناك بود. در راه پیمایی هاي دراز کفش هایم پوشیده از برف می شد. در نتیجه زندانیان مرتبا می لغزیدند و افرادي که در پشت سر آنان در حرکت بودند، روي هم می افتادند. آنوقت این ستون گوشتی تنها براي یک لحظه و نه بیشتر ،از حرکت باز می ایستاد. در چنین مواردي نگهبان درنگ نمی کرد و با قنداق تفنگ خود ضرباتی به پیکر زندانیان وارد می آورد و آنان را بر می خیزانید. طبیعی است کسانی که جایشان در جلوي صف بود، کمتر مجبور بودند از حرکت بازایستند و در نتیجه نیازي نبود براي رسیدن به صف، با پاهاي دردناك بدوند. باز هم من خوشوقت بودم به علت اینکه پزشک ویژه عالی جناب کاپو شده بودم، در ابتداي صف و با گام هاي آرام حرکت می کردم. ضمنا خیالم جمع بود که کاپوي من به خاطر خدمتی که در حقش به جا می آوردم، به هنگام تقسیم سوپ ناهار وقتی نوبت به من می رسید، چمچه را به ته دیگ می زد و مقداري نخود هم در کاسه ام می ریخت. این کاپو که پیش تر افسر ارتش بود، حتی آنقدر شهامت به خرج می داد که در گوش سرکارگر که میانه ام با او شکراب بود زمزمه می کرد که من کارگر استثنایی خوبی هستم. درست است که این تعریف ها دستم را نمی گرفت، اما به هر حال زندگی مرا نجات می داد )یکی از چند موردي بود که جانم را نجات می داد(. روز بعد از مشاجره من با سرکارگر، مرا پنهانی براي کار به گروه دیگري فرستاد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص32
سرکارگرانی هم بودند که با ما همدردي می کردند و تلاش می کردند دست کم در محیط کار تسهیلاتی براي ما فراهم آورند. با این حال آنان نیز هماره یادآوري می کردند که یک کارگر عادي در مدت کمتر، چندین برابر ما کار انجام می دادند. اما آیا آنان می دانستند که سهمیه نان کارگران عادي دیگر روزي سیصد گرم نبود )که غالبا ما کمتر از این مقدار را دریافت می داشتیم( و روزي نیم لیتر سوپ بسیار رقیق نمی خوردند، که کارگران عادي زیر چنان فشاري روانی که ما بدان محکوم بودیم، نبودند که از خانواده هایمان خبري دریافت نمی کردیم-خانواده هایی که یا به اردوگاههاي دیگري فرستاده شده و یا بی درنگ به اتاق هاي گاز روانه شده بودند، که کارگران عادي مرتبا هر روز و هر ساعت تهدید به مرگ نمی شدند. من حتی یکبار به خود جرات دادم و به یک سرکارگر گفتم، » اگر شما هم در همان مدت زمان کوتاهی که من راهسازي را یاد گرفتم، جراحی مغز را یاد گرفتید احترام فراوانی برایتان قایل می شدم. « سرکارگر با شنیدن این حرف پوزخندي زد. بی احساسی، که مهمترین نشانه مرضی مرحله دوم بود مکانیزم ضروري »دفاع1 از خود« به شمار می رفت. رفته رفته واقعیت سست می شد، و همه تلاشها و همه عواطف و هیجانها، روي یک مساله دور می زد، حفظ جان و حفظ سایر دوستان. شامگاهان وقتی زندانیان چونان گله از محل کار به اردوگاه بازگردانده می شدند، شنیده می شد که می گویند، »خوب یک روز دیگر هم گذشت.« به خوبی می توان پی برد، آنچنان فشاري که با نیاز دائم به تلاش براي زنده ماندن همراه بود موجب می گردید، وضع روحی زندانیان به سطح پایینی افت کند. چند نفر از همکاران من در اردوگاه که آموزش و زمینه اي در روانکاوي داشتند، اغلب از »واپس روي« در میان زندانیان اردوگاه سخن می گفتند، »واپس
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص32
سرکارگرانی هم بودند که با ما همدردي می کردند و تلاش می کردند دست کم در محیط کار تسهیلاتی براي ما فراهم آورند. با این حال آنان نیز هماره یادآوري می کردند که یک کارگر عادي در مدت کمتر، چندین برابر ما کار انجام می دادند. اما آیا آنان می دانستند که سهمیه نان کارگران عادي دیگر روزي سیصد گرم نبود )که غالبا ما کمتر از این مقدار را دریافت می داشتیم( و روزي نیم لیتر سوپ بسیار رقیق نمی خوردند، که کارگران عادي زیر چنان فشاري روانی که ما بدان محکوم بودیم، نبودند که از خانواده هایمان خبري دریافت نمی کردیم-خانواده هایی که یا به اردوگاههاي دیگري فرستاده شده و یا بی درنگ به اتاق هاي گاز روانه شده بودند، که کارگران عادي مرتبا هر روز و هر ساعت تهدید به مرگ نمی شدند. من حتی یکبار به خود جرات دادم و به یک سرکارگر گفتم، » اگر شما هم در همان مدت زمان کوتاهی که من راهسازي را یاد گرفتم، جراحی مغز را یاد گرفتید احترام فراوانی برایتان قایل می شدم. « سرکارگر با شنیدن این حرف پوزخندي زد. بی احساسی، که مهمترین نشانه مرضی مرحله دوم بود مکانیزم ضروري »دفاع1 از خود« به شمار می رفت. رفته رفته واقعیت سست می شد، و همه تلاشها و همه عواطف و هیجانها، روي یک مساله دور می زد، حفظ جان و حفظ سایر دوستان. شامگاهان وقتی زندانیان چونان گله از محل کار به اردوگاه بازگردانده می شدند، شنیده می شد که می گویند، »خوب یک روز دیگر هم گذشت.« به خوبی می توان پی برد، آنچنان فشاري که با نیاز دائم به تلاش براي زنده ماندن همراه بود موجب می گردید، وضع روحی زندانیان به سطح پایینی افت کند. چند نفر از همکاران من در اردوگاه که آموزش و زمینه اي در روانکاوي داشتند، اغلب از »واپس روي« در میان زندانیان اردوگاه سخن می گفتند، »واپس
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص33
روي« به معناي بازگشت به یک نوع زندگی ذهنی ابتدایی است. در چنین مرحله اي، زندانی آرزوها و خواسته هایش را در خواب می بیند. زندانیان اغلب چه نوع خوابهایی می دیدند؟ نان، شیرینی، سیگار و حمام گرم، خوبی را به خواب می دیدند. چون این آرزوها در عالم بیداري برآورده نمی شد، از این رو به شکل رویا تظاهر می کرد. اینکه آیا دیدن این خوابها مفید بود یا نه بحث دیگري است، زندانی باید پس از بیدار شدن با واقعیت زندگی اردوگاهی و تضاد وحشتناك آن با توهمات و هذیانهاي رویا ، رویاروي می گردید. هرگز فراموش نمی کنم که چگونه یک شب با قرقر یکی از زندانیان از خواب جستم. او به شدت دست و پا می زد و گویا دچار کابوس وحشتناکی شده بود. از آنجا که هماره، به ویژه نسبت به کسانی که خواب هاي ترسناك می دیدند یا هذیان می گفتند، حس ترحم داشتم، خواستم مرد بیچاره را از خواب بیدار کنم، اما ناگهان دستم را که می رفت او را تکان دهد پس کشیدم، چون از عملی که می خواستم انجام دهم، وحشت کردم. و در آن لحظه به این حقیقت رسیدم که هیچ خوابی هر چند هولناك نمی تواند به تلخی و گزندگی واقعیت زندگی اردوگاهی پیرامون ما باشد و من ناآگاهانه می خواستم او را به آن زندگی بازگردانم. طبیعی بود که به علت غذاي ناکافی که از نظر کیفیت و کمیت صفر بود و زندانیان از آن رنج می بردند، آرزوي یک غذاي خوب، غریزه ابتدایی اصلی شده بود که ذهن زندانیان را هماره مشغول می داشت. حال بیایید با هم به دیدار زندانیانی برویم که در حال کار کردن هستند، بهم نزدیکند و اتفاقا کسی هم مراقب آنان نیست. بیدرنگ در زمینه مواد غذایی شروع به گپ زدن می کردند یک زندانی از دیگري که داخل گودال کار می کرد، می پرسید غذاي دلخواهش چیست. و پس از آن دستور غذاهایی را که می توانستند بپزند با یکدیگر رد و بدل می کردند، صورت غذاي روز آزادي خود را که بار دیگر گرد هم می آمدند در ذهن آماده می کردند، روزي که در آینده اي دور از بند رها شوند و به کاشانه هاي خود
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص33
روي« به معناي بازگشت به یک نوع زندگی ذهنی ابتدایی است. در چنین مرحله اي، زندانی آرزوها و خواسته هایش را در خواب می بیند. زندانیان اغلب چه نوع خوابهایی می دیدند؟ نان، شیرینی، سیگار و حمام گرم، خوبی را به خواب می دیدند. چون این آرزوها در عالم بیداري برآورده نمی شد، از این رو به شکل رویا تظاهر می کرد. اینکه آیا دیدن این خوابها مفید بود یا نه بحث دیگري است، زندانی باید پس از بیدار شدن با واقعیت زندگی اردوگاهی و تضاد وحشتناك آن با توهمات و هذیانهاي رویا ، رویاروي می گردید. هرگز فراموش نمی کنم که چگونه یک شب با قرقر یکی از زندانیان از خواب جستم. او به شدت دست و پا می زد و گویا دچار کابوس وحشتناکی شده بود. از آنجا که هماره، به ویژه نسبت به کسانی که خواب هاي ترسناك می دیدند یا هذیان می گفتند، حس ترحم داشتم، خواستم مرد بیچاره را از خواب بیدار کنم، اما ناگهان دستم را که می رفت او را تکان دهد پس کشیدم، چون از عملی که می خواستم انجام دهم، وحشت کردم. و در آن لحظه به این حقیقت رسیدم که هیچ خوابی هر چند هولناك نمی تواند به تلخی و گزندگی واقعیت زندگی اردوگاهی پیرامون ما باشد و من ناآگاهانه می خواستم او را به آن زندگی بازگردانم. طبیعی بود که به علت غذاي ناکافی که از نظر کیفیت و کمیت صفر بود و زندانیان از آن رنج می بردند، آرزوي یک غذاي خوب، غریزه ابتدایی اصلی شده بود که ذهن زندانیان را هماره مشغول می داشت. حال بیایید با هم به دیدار زندانیانی برویم که در حال کار کردن هستند، بهم نزدیکند و اتفاقا کسی هم مراقب آنان نیست. بیدرنگ در زمینه مواد غذایی شروع به گپ زدن می کردند یک زندانی از دیگري که داخل گودال کار می کرد، می پرسید غذاي دلخواهش چیست. و پس از آن دستور غذاهایی را که می توانستند بپزند با یکدیگر رد و بدل می کردند، صورت غذاي روز آزادي خود را که بار دیگر گرد هم می آمدند در ذهن آماده می کردند، روزي که در آینده اي دور از بند رها شوند و به کاشانه هاي خود
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص34
بازگردند. درباره غذا آنقدر به تفضیل صحبت می کردند تا اینکه ناگهان به وسیله واژه رمز یا شماره اي خبر دهن به دهن به ما می رسید که: »نگهبان سر رسید.« من هماره صحبت درباره غذا را خطرناك می دانستم. زیرا اشتباه است جهاز هاضمه خود را تا حدودي با کمیت و کیفیت بسیار پایین خو گرفته است، با مجسم کردن غذاهاي خوشمزه و لذیذ تحریک کنیم، گرچه اینگونه صحبت ها همراه با یک آرامش روانی زودگذر است، اما تصوري است که از نظر جسمی بدون تردید خالی از خطر نیست. در اواخر دوره زندان، جیره روزانه غذایی ما شامل سوپ بسیار رقیق و همان تکه کوچک نان پیشین بوده، علاوه بر آن جیره به اصطلاح اضافی نیز داشتیم که شامل بیست گرم کره نباتی، یا یک ورقه نازك کالباس ارزان قیمت، یا یک تکه کوچک پنیر، یا کمی عسل غیر طبیعی، یا یک قاشق مرباي رقیق که نوعش روزانه تغییر می کرد. این نوع تغذیه از نظر کالري کاملا نابسنده بود، به ویژه که ما کار سخت بدنی هم می کردیم و در ضمن هماره با لباس ناکافی در معرض سرما هم بودیم. وضع بیمارانی که زیر مراقبت ویژه بودند و اجازه داشتند به جاي ترك اردوگاه در بستر بمانند از اینهم اسف انگیزتر بود. وقتی آخرین لایه هاي چربی بدنمان آب می شد و ما به شکل اسکلتی در می آمدیم که لباس ژنده به تنش کرده باشند، باید شاهد تحلیل رفتن بدنمان می بودیم. بدن ما پروتیین خود را هضم می کرد و در نتیجه ماهیچه ها ناپدید می شدند. و حالا دیگر بدنی نیرویی براي ایستادگی نداشت. اعضاي جامعه کوچک ما یکی پس از دیگري می مردند. هر یک از ما استادانه می توانستیم بگوییم این بار نوبت کیست و این شتر کی در خانه خودمان خواهد خوابید. با آن همه مرگ و میري که شاهدش بودیم، دیگر علائم مرگ را بخوبی می شناختیم. و پیش بینی هاي ما کاملا دقیق بود. در گوش یکدیگر زمزمه می کردیم، »او دیري نخواهد پایید.« یا »حالا نوبت اوست« و شب هنگام که طبق برنامه روزانه شپش هاي خود را می جستیم و تن عریانمان را می دیدم فکر می کردیم که چه بر سرمان آمده است؟ آیا این
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص34
بازگردند. درباره غذا آنقدر به تفضیل صحبت می کردند تا اینکه ناگهان به وسیله واژه رمز یا شماره اي خبر دهن به دهن به ما می رسید که: »نگهبان سر رسید.« من هماره صحبت درباره غذا را خطرناك می دانستم. زیرا اشتباه است جهاز هاضمه خود را تا حدودي با کمیت و کیفیت بسیار پایین خو گرفته است، با مجسم کردن غذاهاي خوشمزه و لذیذ تحریک کنیم، گرچه اینگونه صحبت ها همراه با یک آرامش روانی زودگذر است، اما تصوري است که از نظر جسمی بدون تردید خالی از خطر نیست. در اواخر دوره زندان، جیره روزانه غذایی ما شامل سوپ بسیار رقیق و همان تکه کوچک نان پیشین بوده، علاوه بر آن جیره به اصطلاح اضافی نیز داشتیم که شامل بیست گرم کره نباتی، یا یک ورقه نازك کالباس ارزان قیمت، یا یک تکه کوچک پنیر، یا کمی عسل غیر طبیعی، یا یک قاشق مرباي رقیق که نوعش روزانه تغییر می کرد. این نوع تغذیه از نظر کالري کاملا نابسنده بود، به ویژه که ما کار سخت بدنی هم می کردیم و در ضمن هماره با لباس ناکافی در معرض سرما هم بودیم. وضع بیمارانی که زیر مراقبت ویژه بودند و اجازه داشتند به جاي ترك اردوگاه در بستر بمانند از اینهم اسف انگیزتر بود. وقتی آخرین لایه هاي چربی بدنمان آب می شد و ما به شکل اسکلتی در می آمدیم که لباس ژنده به تنش کرده باشند، باید شاهد تحلیل رفتن بدنمان می بودیم. بدن ما پروتیین خود را هضم می کرد و در نتیجه ماهیچه ها ناپدید می شدند. و حالا دیگر بدنی نیرویی براي ایستادگی نداشت. اعضاي جامعه کوچک ما یکی پس از دیگري می مردند. هر یک از ما استادانه می توانستیم بگوییم این بار نوبت کیست و این شتر کی در خانه خودمان خواهد خوابید. با آن همه مرگ و میري که شاهدش بودیم، دیگر علائم مرگ را بخوبی می شناختیم. و پیش بینی هاي ما کاملا دقیق بود. در گوش یکدیگر زمزمه می کردیم، »او دیري نخواهد پایید.« یا »حالا نوبت اوست« و شب هنگام که طبق برنامه روزانه شپش هاي خود را می جستیم و تن عریانمان را می دیدم فکر می کردیم که چه بر سرمان آمده است؟ آیا این
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص35
بدن، که جسدي بیش نیست بدن ماست؟ ما دیگر چیزي جز مشتی از یک توده عظیم گوشت انسانی نیستیم. توده عظیم پشت سیم هاي خاردار که در کلبه هاي گلی، گله وار جا داده شده ایم، توده اي که هر روز بخشی از آن می پوسد و فاسد می شود زیرا دیگر جان ندارد. پیش از این یادآور شدم که چگونه به خوراك و غذاهاي دلخواه اندیشیدن خوره وار مغز زندانیان را آزار می داد و این کار اجتناب ناپذیر بود. این فکر ذهن آگاه هر زندانی را در هر لحظه اي از بیکاریش اشغال می کرد. شاید بتوانید پی ببرید که حتی نیرومندترین ما نیز در حسرت روزي بودیم که بار دیگر غذاي نسبتا خوبی بخوریم، و این اشتیاق در واقع به خاطر خود خوراك نبود بلکه براي روزي بود که آن زندگی دون بشري که در آن به چیزي جز غذا نمی اندیشیدیم از هم فرو بپاشد. کسانی که چنین مراحلی را تجربه نکرده اند، مشکل بتوانند آن تعارض ذهنی را که نابودکننده روح است و تضادهاي نیروي اراده مردي را که گرسنگی را تجربه کرده است، مجسم کنند. آنان همچنین هرگز درك نخواهند کرد، معناي تنها ایستادن و کندن گودال و گوش به سوت اعلام ساعت نه و نیم یا ده صبح داشتن چیست. ما تنها نیم ساعت استراحت داشتیم و در این ساعت جیره نان ما را توزیع می کردند )در صورتیکه اصلا نانی وجود می داشت؟( آنان به کرات از سرکارگر راجع به چگونگی رفتار ما می پرسیدند و ما مرتبا ساعت را می پرسیدیم و با دلگرمی تکه نان مان را در جیب پالتو لمس می کردیم، ابتدا آنرا چونان چیز گرانبهایی با انگستان سرمازده و بدون دستکش در دست می گرفتیم و بعد تکه اي از آنرا می کندیم و بدهان می گذاشتیم، و سرانجام با آخرین ذره نیروي اراده باز هم آنرا در جیب می گذاردیم و با خود پیمان می بستیم که تا شامگاه آن را نگه داریم. آیا کسی می تواند به معناي همه آنچه یادآور شدم پی ببرد؟ ما در مورد با معنا یا بی معنا بودن شیوه هاي ویژه هاي که براي یکباره خوردن و یا کم کم خوردن آن یک تکه نان ناچیز صحبت می کردیم، این نانی بود که در اواخر دوره زندان و تنها روزي یکبار به ما داده
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص35
بدن، که جسدي بیش نیست بدن ماست؟ ما دیگر چیزي جز مشتی از یک توده عظیم گوشت انسانی نیستیم. توده عظیم پشت سیم هاي خاردار که در کلبه هاي گلی، گله وار جا داده شده ایم، توده اي که هر روز بخشی از آن می پوسد و فاسد می شود زیرا دیگر جان ندارد. پیش از این یادآور شدم که چگونه به خوراك و غذاهاي دلخواه اندیشیدن خوره وار مغز زندانیان را آزار می داد و این کار اجتناب ناپذیر بود. این فکر ذهن آگاه هر زندانی را در هر لحظه اي از بیکاریش اشغال می کرد. شاید بتوانید پی ببرید که حتی نیرومندترین ما نیز در حسرت روزي بودیم که بار دیگر غذاي نسبتا خوبی بخوریم، و این اشتیاق در واقع به خاطر خود خوراك نبود بلکه براي روزي بود که آن زندگی دون بشري که در آن به چیزي جز غذا نمی اندیشیدیم از هم فرو بپاشد. کسانی که چنین مراحلی را تجربه نکرده اند، مشکل بتوانند آن تعارض ذهنی را که نابودکننده روح است و تضادهاي نیروي اراده مردي را که گرسنگی را تجربه کرده است، مجسم کنند. آنان همچنین هرگز درك نخواهند کرد، معناي تنها ایستادن و کندن گودال و گوش به سوت اعلام ساعت نه و نیم یا ده صبح داشتن چیست. ما تنها نیم ساعت استراحت داشتیم و در این ساعت جیره نان ما را توزیع می کردند )در صورتیکه اصلا نانی وجود می داشت؟( آنان به کرات از سرکارگر راجع به چگونگی رفتار ما می پرسیدند و ما مرتبا ساعت را می پرسیدیم و با دلگرمی تکه نان مان را در جیب پالتو لمس می کردیم، ابتدا آنرا چونان چیز گرانبهایی با انگستان سرمازده و بدون دستکش در دست می گرفتیم و بعد تکه اي از آنرا می کندیم و بدهان می گذاشتیم، و سرانجام با آخرین ذره نیروي اراده باز هم آنرا در جیب می گذاردیم و با خود پیمان می بستیم که تا شامگاه آن را نگه داریم. آیا کسی می تواند به معناي همه آنچه یادآور شدم پی ببرد؟ ما در مورد با معنا یا بی معنا بودن شیوه هاي ویژه هاي که براي یکباره خوردن و یا کم کم خوردن آن یک تکه نان ناچیز صحبت می کردیم، این نانی بود که در اواخر دوره زندان و تنها روزي یکبار به ما داده
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص36
می شد. در میان زندانیان دو نوع طرز تفکر وجود داشت. یکی خوردن جیره نان در همان لحظه نخست. که این کار دو امتیاز داشت. هم زندانی درد گرسنگی را دست کم یکبار در روز براي مدتی کوتاه تسکین می داد و هم اینکه به این شکل آنرا از دستبرد احتمالی و یا کمبود جیره حفظ می کرد. دو دیگر اینکه گروهی جیره خود را تقسیم می کردند و به دفعات می خوردند و دلایل مختلفی هم ارائه می دادند. که من سرانجام به صف آنان پیوستم. وحشتناکترین لحظه ها در 24 ساعت زندگی اردوگاهی ساعت بیداري بود. زیرا خواب ما در سپیده دم گرگ و میش با نواختن سه سوت پاره می کردند. ما را بیرحمانه از خواب زاییده از خستگی مفرط و رویا هاي شیرین جدا می کردند و در این زمان بود که باید با کفش هاي خیس خود که به ندرت می توانستیم پاهاي دردناك و آماس کرده خود را در آن فرو بریم کشمکش کنیم. البته غرولندهاي معمول و قرقرهایی هم شنیده می شد که ناشی از بستن کفش با سیم به جاي بند کفش بود. یک روز صبح صداي گریه کسی را شنیدم که او را به عنوان آدم شجاع و باوقاري می شناختم. این مرد چونان کودکان می گریست زیرا پس از کشمکش فراوان با کفش هایش که برایش کوچک شده بود و نمی توانست پاهاي آماس کرده اش را در آن بگنجاند، مجبور شده بود با پاهاي برهنه در برف راه برود من در چنین لحظات وحشتناکی کمی آرامش می یافتم، جیره نانم را از جیب در می آوردم و با اشتهاي فراوان از ذرآتش لذت می جستم. بدي تغذیه و پیوسته به غذاهاي مختلف اندیشیدن احتمالا روشن می کند که چرا معمولا اشتهاي جنسی در ما از بین رفته بود. به جز اثرات نخستین ضربه روحی، این تنها تفسیري بود که روانشناس باید در اردوگاههاي مردانه در مورد این پدیده، که برعکس همه تاسیساتی که اعضاي آن را مردان تشکیل می دادند، مانند ارتش، انحراف جنسی در اردوگاه کار اجباري کم بود، توجه می کرد. زندانی حتی در خواب
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص36
می شد. در میان زندانیان دو نوع طرز تفکر وجود داشت. یکی خوردن جیره نان در همان لحظه نخست. که این کار دو امتیاز داشت. هم زندانی درد گرسنگی را دست کم یکبار در روز براي مدتی کوتاه تسکین می داد و هم اینکه به این شکل آنرا از دستبرد احتمالی و یا کمبود جیره حفظ می کرد. دو دیگر اینکه گروهی جیره خود را تقسیم می کردند و به دفعات می خوردند و دلایل مختلفی هم ارائه می دادند. که من سرانجام به صف آنان پیوستم. وحشتناکترین لحظه ها در 24 ساعت زندگی اردوگاهی ساعت بیداري بود. زیرا خواب ما در سپیده دم گرگ و میش با نواختن سه سوت پاره می کردند. ما را بیرحمانه از خواب زاییده از خستگی مفرط و رویا هاي شیرین جدا می کردند و در این زمان بود که باید با کفش هاي خیس خود که به ندرت می توانستیم پاهاي دردناك و آماس کرده خود را در آن فرو بریم کشمکش کنیم. البته غرولندهاي معمول و قرقرهایی هم شنیده می شد که ناشی از بستن کفش با سیم به جاي بند کفش بود. یک روز صبح صداي گریه کسی را شنیدم که او را به عنوان آدم شجاع و باوقاري می شناختم. این مرد چونان کودکان می گریست زیرا پس از کشمکش فراوان با کفش هایش که برایش کوچک شده بود و نمی توانست پاهاي آماس کرده اش را در آن بگنجاند، مجبور شده بود با پاهاي برهنه در برف راه برود من در چنین لحظات وحشتناکی کمی آرامش می یافتم، جیره نانم را از جیب در می آوردم و با اشتهاي فراوان از ذرآتش لذت می جستم. بدي تغذیه و پیوسته به غذاهاي مختلف اندیشیدن احتمالا روشن می کند که چرا معمولا اشتهاي جنسی در ما از بین رفته بود. به جز اثرات نخستین ضربه روحی، این تنها تفسیري بود که روانشناس باید در اردوگاههاي مردانه در مورد این پدیده، که برعکس همه تاسیساتی که اعضاي آن را مردان تشکیل می دادند، مانند ارتش، انحراف جنسی در اردوگاه کار اجباري کم بود، توجه می کرد. زندانی حتی در خواب
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص37
هم توجهی به مسایل جنسی نداشت، در حالیکه احساسات ناکام مانده و عالی او در عالم خواب تجلی می کرد. اکثر زندانیان با غوطه ور شدن در یک زندگی بدوي و تلاش در رهایی جانشان، نسبت به هر چیزي که با این هدف پیوندي نداشت، بی توجه بودند و این نشان می داد که چگونه از احساسات و عواطف تهی شده اند. من این مساله را در انتقالم از آشویتس به اردوگاهی وابسته به داخاوا1 دریافتم. ترنی که ما را می برد حامل دو هزار زندانی بود. این ترن از وین می گذشت. نیمه شب بود که از یکی از ایستگاههاي قطار وین می گذشتیم. ترن از خیابانی می گذشت که من سالهاي بسیاري از زندگی ام را، در واقع تا پیش از اینکه به اسارت گرفته شوم در آنجا سپري کرده بودم. در کوپه ما که داراي دو روزنه کوچک میله دار بود، 50 تن زندانی جا داده شده بود در حالیکه یک گروه، تنها براي چمباتمه زدن روي کف کوپه جا داشتند، بقیه که مجبور بودند ساعتها به ایستند کنار آن روزنه جمع شدند. کسانی که گرد پنجره بودند روي پنجه پا سرك می کشیدند و منهم با نیم نگاهی همراه با ترس از لابلاي سر همه به زادگاهم نگاه می کردم. از آنجا که فکر می کردیم قطار ما به سوي موتهوزن در حرکت بود و بیش از یک یا دو هفته از عمرمان باقی نبود، بیشتر احساس مرگ می کردیم تا زندگی. یک احساس غریزي در درونم بود که فکر می کردم من خیابانها، میدانها و خانه هاي دوران کودکی ام را با دیدگان یک مرده، مرده اي که از جهان دیگري بازگشته نگاه می کنم، من شهر را مثل یک شهر جن زده می دیدم. پس از ساعتها تاخیر ترن ایستگاه را ترك کرد. و اینجا بود که خیابان را دیدم-خیابان خودمان را! جوانانی که سالها زندگی اردوگاهی را پشت سر گذارده بودند و چنین سفري برایشان رویداد بزرگی به شمار می رفت با عشق از روزنه به خیابان ها خیره شده بودند. به آنان التماس می کردم، به هم سلولی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص37
هم توجهی به مسایل جنسی نداشت، در حالیکه احساسات ناکام مانده و عالی او در عالم خواب تجلی می کرد. اکثر زندانیان با غوطه ور شدن در یک زندگی بدوي و تلاش در رهایی جانشان، نسبت به هر چیزي که با این هدف پیوندي نداشت، بی توجه بودند و این نشان می داد که چگونه از احساسات و عواطف تهی شده اند. من این مساله را در انتقالم از آشویتس به اردوگاهی وابسته به داخاوا1 دریافتم. ترنی که ما را می برد حامل دو هزار زندانی بود. این ترن از وین می گذشت. نیمه شب بود که از یکی از ایستگاههاي قطار وین می گذشتیم. ترن از خیابانی می گذشت که من سالهاي بسیاري از زندگی ام را، در واقع تا پیش از اینکه به اسارت گرفته شوم در آنجا سپري کرده بودم. در کوپه ما که داراي دو روزنه کوچک میله دار بود، 50 تن زندانی جا داده شده بود در حالیکه یک گروه، تنها براي چمباتمه زدن روي کف کوپه جا داشتند، بقیه که مجبور بودند ساعتها به ایستند کنار آن روزنه جمع شدند. کسانی که گرد پنجره بودند روي پنجه پا سرك می کشیدند و منهم با نیم نگاهی همراه با ترس از لابلاي سر همه به زادگاهم نگاه می کردم. از آنجا که فکر می کردیم قطار ما به سوي موتهوزن در حرکت بود و بیش از یک یا دو هفته از عمرمان باقی نبود، بیشتر احساس مرگ می کردیم تا زندگی. یک احساس غریزي در درونم بود که فکر می کردم من خیابانها، میدانها و خانه هاي دوران کودکی ام را با دیدگان یک مرده، مرده اي که از جهان دیگري بازگشته نگاه می کنم، من شهر را مثل یک شهر جن زده می دیدم. پس از ساعتها تاخیر ترن ایستگاه را ترك کرد. و اینجا بود که خیابان را دیدم-خیابان خودمان را! جوانانی که سالها زندگی اردوگاهی را پشت سر گذارده بودند و چنین سفري برایشان رویداد بزرگی به شمار می رفت با عشق از روزنه به خیابان ها خیره شده بودند. به آنان التماس می کردم، به هم سلولی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص38
هایم تمنا می کردم بگذارند جلوي روزنه بایستم و تنها یک لحظه شهر را نگاه کنم. تلاش می کردم به آنان بفهمانم که در آن لحظه نگاه کردن از آن روزنه برایم چه معنایی دارد. تقاضایم را با بی ادبی و ریشخند پاسخ دادند: »می خواهی بگویی همه عمرت را در اینجا گذرانده اي؟ خوب، پس دیدنی ها را به اندازه کافی دیده اي!« معمولا در اردوگاه یک نوع »خمودي فرهنگی1« مشاهده می شد. در این زمینه البته دو استثنا وجود داشت: سیاست و دین. تقریبا می توانم بگویم در همه اردوگاه پیوسته سخن از سیاست می رفت، به طور عمده بحث ها بر پایه شایعات بود. شایعه از گوشه اي درز می کرد و به سرعت در سراسر اردوگاه ریشه می دواند. معمولا شایعاتی که در زمینه وضعیت ارتش رواج می یافت ضد و نقیض بود. این گونه شایعات به سرعت یکی پس از دیگري گل می کرد و در ذهن همه زندانیان موجب جنگ اعصاب می شد. بسیاري مواقع، امید زندانیان درباره پایان سریع جنگ که از سوي افراد خوش بین شایع شده بود مبدل به نومیدي می شد. برخی از زندانیان دیگر امیدي نداشتند و این بیماران خوش بین بودند که روي اعصاب آدم چنگ می انداختند. علایق مذهبی زندانیان که با سرعت جان می گرفت، نشانی از صمیمیت آنان داشت که در تصور می گنجید. ژرفا و نیروي مذهبی اغلب تازه واردان را به شگفتی وا می داشت. آنچه که در این رابطه سخت انسان را زیر تاثیر قرار می داد، دعاها و مراسم مذهبی بود که زندانیان از خود ابداع کرده بودند و در گوشه کلبه اي، یا در تاریکی کامیون قفل شده ویژه چهارپایان که ما را از محل کار دور افتاده اي، خسته و گرسنه در حالی که در جامه هاي ژنده خود منجمد شده بودیم به اردوگاه باز می گرداند، به جاي می آوردند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص38
هایم تمنا می کردم بگذارند جلوي روزنه بایستم و تنها یک لحظه شهر را نگاه کنم. تلاش می کردم به آنان بفهمانم که در آن لحظه نگاه کردن از آن روزنه برایم چه معنایی دارد. تقاضایم را با بی ادبی و ریشخند پاسخ دادند: »می خواهی بگویی همه عمرت را در اینجا گذرانده اي؟ خوب، پس دیدنی ها را به اندازه کافی دیده اي!« معمولا در اردوگاه یک نوع »خمودي فرهنگی1« مشاهده می شد. در این زمینه البته دو استثنا وجود داشت: سیاست و دین. تقریبا می توانم بگویم در همه اردوگاه پیوسته سخن از سیاست می رفت، به طور عمده بحث ها بر پایه شایعات بود. شایعه از گوشه اي درز می کرد و به سرعت در سراسر اردوگاه ریشه می دواند. معمولا شایعاتی که در زمینه وضعیت ارتش رواج می یافت ضد و نقیض بود. این گونه شایعات به سرعت یکی پس از دیگري گل می کرد و در ذهن همه زندانیان موجب جنگ اعصاب می شد. بسیاري مواقع، امید زندانیان درباره پایان سریع جنگ که از سوي افراد خوش بین شایع شده بود مبدل به نومیدي می شد. برخی از زندانیان دیگر امیدي نداشتند و این بیماران خوش بین بودند که روي اعصاب آدم چنگ می انداختند. علایق مذهبی زندانیان که با سرعت جان می گرفت، نشانی از صمیمیت آنان داشت که در تصور می گنجید. ژرفا و نیروي مذهبی اغلب تازه واردان را به شگفتی وا می داشت. آنچه که در این رابطه سخت انسان را زیر تاثیر قرار می داد، دعاها و مراسم مذهبی بود که زندانیان از خود ابداع کرده بودند و در گوشه کلبه اي، یا در تاریکی کامیون قفل شده ویژه چهارپایان که ما را از محل کار دور افتاده اي، خسته و گرسنه در حالی که در جامه هاي ژنده خود منجمد شده بودیم به اردوگاه باز می گرداند، به جاي می آوردند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص39
در زمستان و بهار سال 1945 تیفوس شایع شد و تقریبا همه زندانیان به این بیماري مبتلا شدند. درصد مرگ و میر افراد ضعیف که باید تا آنجا که توان داشتند به کار خود ادامه می دادند بالا بود. جایی که بیماران را بستري کرده بودند، نامناسب بود. نه دارویی وجود داشت و نه مراقبتی. پاره اي از نشانه هاي بیماري بسیار ناخوشایند بود، بی اشتهایی غیرقابل کنترل حتی نسبت به مقدار ناچیز غذا )که خطر دیگري براي زندگیش به شمار می رفت( و حمله هاي وحشتناك سرسام و هذیان از آن جمله بودند. بدترین مورد هذیان دامنگیر یکی از دوستانم شد، که فکر می کرد در حال مرگ است و می خواست دعا بخواند. اما در آن حال نمی توانست واژه هاي مناسب دعا را بیابد. من و بسیاري دیگر از زندانیان می کوشیدیم براي اینکه دچار سرسام نشویم بیشتر شب را بیدار بمانیم. ساعتها تلاش می کردم تا توانستم سخنرانی هایی را در ذهن خود آماده کنم. سرانجام آغاز به نوشتن کتابی کردم که در اتاق گندزدایی آشویتس گم کرده بودم. این بار واژه هاي کلیدي را به شیوه کوتاه نویسی و روي پاره کاغذي نوشتم. گه گاهی هم جلسات بحث علمی در اردوگاه تشکیل می شد. یکبار شاهد چیزي بودم که هرگز در زندگی عادي و با اینکه به علایق حرفه ام نزدیک بود، ندیده بودم و این یک جلسه احضار روح بود. سرپرست پزشکان اردوگاه که می دانست تخصصم روان پزشکی است )و خود یکی از زندانیان بود( از من هم دعوت کرده بود در این جلسه حضور یابم. این جلسه در اتاق کوچک خصوصی او در بخش بیماران بستري تشکیل می شد. تعداد کمی گرد آمده بودند که در میان آنان، برخلاف قانون، افسري هم از بخش بهداري دیده می شد. در اینجا مردي با خواندن دعا، شروع به احضار روح کرد. منشی اردوگاه بدون اینکه خیال نوشتن داشته باشد روي زمین نشسته بود و یک برگ کاغذ سفید هم برابرش بود. ده دقیقه بعد )پس از اینکه جلسه به علت اینکه رابط نتوانست با روح ارتباط برقرار کند( مداد منشی به آرامی خطوطی روي کاغذ رسم کرد که
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص39
در زمستان و بهار سال 1945 تیفوس شایع شد و تقریبا همه زندانیان به این بیماري مبتلا شدند. درصد مرگ و میر افراد ضعیف که باید تا آنجا که توان داشتند به کار خود ادامه می دادند بالا بود. جایی که بیماران را بستري کرده بودند، نامناسب بود. نه دارویی وجود داشت و نه مراقبتی. پاره اي از نشانه هاي بیماري بسیار ناخوشایند بود، بی اشتهایی غیرقابل کنترل حتی نسبت به مقدار ناچیز غذا )که خطر دیگري براي زندگیش به شمار می رفت( و حمله هاي وحشتناك سرسام و هذیان از آن جمله بودند. بدترین مورد هذیان دامنگیر یکی از دوستانم شد، که فکر می کرد در حال مرگ است و می خواست دعا بخواند. اما در آن حال نمی توانست واژه هاي مناسب دعا را بیابد. من و بسیاري دیگر از زندانیان می کوشیدیم براي اینکه دچار سرسام نشویم بیشتر شب را بیدار بمانیم. ساعتها تلاش می کردم تا توانستم سخنرانی هایی را در ذهن خود آماده کنم. سرانجام آغاز به نوشتن کتابی کردم که در اتاق گندزدایی آشویتس گم کرده بودم. این بار واژه هاي کلیدي را به شیوه کوتاه نویسی و روي پاره کاغذي نوشتم. گه گاهی هم جلسات بحث علمی در اردوگاه تشکیل می شد. یکبار شاهد چیزي بودم که هرگز در زندگی عادي و با اینکه به علایق حرفه ام نزدیک بود، ندیده بودم و این یک جلسه احضار روح بود. سرپرست پزشکان اردوگاه که می دانست تخصصم روان پزشکی است )و خود یکی از زندانیان بود( از من هم دعوت کرده بود در این جلسه حضور یابم. این جلسه در اتاق کوچک خصوصی او در بخش بیماران بستري تشکیل می شد. تعداد کمی گرد آمده بودند که در میان آنان، برخلاف قانون، افسري هم از بخش بهداري دیده می شد. در اینجا مردي با خواندن دعا، شروع به احضار روح کرد. منشی اردوگاه بدون اینکه خیال نوشتن داشته باشد روي زمین نشسته بود و یک برگ کاغذ سفید هم برابرش بود. ده دقیقه بعد )پس از اینکه جلسه به علت اینکه رابط نتوانست با روح ارتباط برقرار کند( مداد منشی به آرامی خطوطی روي کاغذ رسم کرد که
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص40
به روشنی واژه »VAE.V« خوانده می شد گفته شد که منشی هرگز لاتین نیاموخته بود و همچنین هرگز پیش از آن واژه هاي »Vae-victis« را که به معناي واي بر مغلوب است را نشنیده بود. به عقیده من او باید یکبار این واژه ها را پیش تر شنیده باشد و اکنون بدون اینکه به یاد بیاورد به روح )ضمیر ناخوادآگاه او( بازگشته بود، این جلسه چند ماه پیش از آزادي ما و در پایان جنگ تشکیل شد. با وجود اینکه ما در اردوگاه کار اجباري محکوم به یک زندگی ذهنی و جسمی بدوي بودیم، امکان این بود که در ژرفاي زندگی معنوي نیز غوطه ور شدیم. شاید افراد حساسی که به یک زندگی روشنفکرانه پرباري عادت کرده بودند، بیشتر از دیگران رنج می بردند )این عده اغلب ساختمان بدنی ظریفی داشتند( اما کمتر از دیگران به زندگی درونی آنان آسیب رسید. آنان می توانستند از محیط وحشتناك به زندگی درونی پربار خود و به آزادي معنوي بازگردند. تنها به همین دلیل است که می توان پی به این راز آشکار برد که اغلب دیده می شد عده اي از زندانیان ضعیف و ناتوان بهتر از کسانی که نیرومند بودند در برابر زندگی اردوگاهی دوام می آوردند. براي اینکه مساله براي خودم روشن شود، ناچارم به تجارب شخصی خود بازگردم. بگذارید برایتان بازگو کنم که در آن سحرگاهان گرگ و میش که ناچار بودیم پیاده به سوي محل کارمان برویم چه اتفاقی افتاد. فرمان قدم رو با فریاد فرمانده صادر می شد: »گروه، قدم رو! چپ-دو-سه-چهار! چپ-دو-سه-چهار! چپ-دو-سه-چهار! نفر اول حرکت، چپ و چپ و چپ و چپ! کلاهها برداشته!« هنوز هم این واژه ها در گوش من زنگ می زند. وقتی فرمان »کلاهها برداشته!« داده شد، ما از دروازه اردوگاه گذشتیم و نورافکن هاي چرخان روي ما می چرخید. بیچاره کسی که به علت سرما پیش از اینکه اجازه داده شود کلاهمان را به سر بگذاریم، کلاهش را روي گوشهایش کشیده بود. ما در تاریکی در امتداد جاده اي که از اردوگاه منشعب می شد روي سنگهاي بزرگ سکندري می رفتیم و توي گودالهاي بزرگ می لغزیدیم نگهبانانی که ما را همراهی می کردند، سرمان فریاد می زدند و با
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص40
به روشنی واژه »VAE.V« خوانده می شد گفته شد که منشی هرگز لاتین نیاموخته بود و همچنین هرگز پیش از آن واژه هاي »Vae-victis« را که به معناي واي بر مغلوب است را نشنیده بود. به عقیده من او باید یکبار این واژه ها را پیش تر شنیده باشد و اکنون بدون اینکه به یاد بیاورد به روح )ضمیر ناخوادآگاه او( بازگشته بود، این جلسه چند ماه پیش از آزادي ما و در پایان جنگ تشکیل شد. با وجود اینکه ما در اردوگاه کار اجباري محکوم به یک زندگی ذهنی و جسمی بدوي بودیم، امکان این بود که در ژرفاي زندگی معنوي نیز غوطه ور شدیم. شاید افراد حساسی که به یک زندگی روشنفکرانه پرباري عادت کرده بودند، بیشتر از دیگران رنج می بردند )این عده اغلب ساختمان بدنی ظریفی داشتند( اما کمتر از دیگران به زندگی درونی آنان آسیب رسید. آنان می توانستند از محیط وحشتناك به زندگی درونی پربار خود و به آزادي معنوي بازگردند. تنها به همین دلیل است که می توان پی به این راز آشکار برد که اغلب دیده می شد عده اي از زندانیان ضعیف و ناتوان بهتر از کسانی که نیرومند بودند در برابر زندگی اردوگاهی دوام می آوردند. براي اینکه مساله براي خودم روشن شود، ناچارم به تجارب شخصی خود بازگردم. بگذارید برایتان بازگو کنم که در آن سحرگاهان گرگ و میش که ناچار بودیم پیاده به سوي محل کارمان برویم چه اتفاقی افتاد. فرمان قدم رو با فریاد فرمانده صادر می شد: »گروه، قدم رو! چپ-دو-سه-چهار! چپ-دو-سه-چهار! چپ-دو-سه-چهار! نفر اول حرکت، چپ و چپ و چپ و چپ! کلاهها برداشته!« هنوز هم این واژه ها در گوش من زنگ می زند. وقتی فرمان »کلاهها برداشته!« داده شد، ما از دروازه اردوگاه گذشتیم و نورافکن هاي چرخان روي ما می چرخید. بیچاره کسی که به علت سرما پیش از اینکه اجازه داده شود کلاهمان را به سر بگذاریم، کلاهش را روي گوشهایش کشیده بود. ما در تاریکی در امتداد جاده اي که از اردوگاه منشعب می شد روي سنگهاي بزرگ سکندري می رفتیم و توي گودالهاي بزرگ می لغزیدیم نگهبانانی که ما را همراهی می کردند، سرمان فریاد می زدند و با
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص41
قنداق تفنگ ما را به پیش می راندند. کسانی که پاهایشان آماس کرده بود و نمی توانستند درست راه بروند بازوي رفیق خود را می گرفتند. هیچ سخنی شنیده نمی شد، زیرا سوز سرما حالی براي حرف زدن باقی نمی گذاشت. مردي که کنار من بود، دهانش را در یقه اش که بالا کشیده بود فرو برده و ناگهان در گوشم زمزمه کرد: »اگر همسران ما، ما را در این وضع می دیدند! امیدوارم وضع آنان در اردوگاهشان بهتر از ما باشد و از بلایی که به سر ما می آید خبر نداشته باشند.« سخنان رفیقم مرا به یاد همسرم انداخت. در حالیکه کیلومترها مسافت را روي یخها سکندري می خوردیم، بارها از یکدیگر به عنوان حایل استفاده می کردیم، یکدیگر را از روي زمین بلند می کردیم و به پیش می راندیم، افتان و خیزان در حرکت بودیم، بدون اینکه سخنی بگوییم. اما هر دو می دانستیم، که هر یک به همسر خود می اندیشد. گهگاهی به آسمان که ستاره هایش در حال افول بود و روشنایی گل بهی رنگ سحر در پس توده ابرها جایگیر می شد، نگاه میکردم. اما ذهنم تصویر همسرم را رها نمی کرد. او را با زیرکی مرموزش مجسم می کردم. او به من پاسخ می داد، لبخند او و نگاه اطمینان بخش و رکش را می دیدم. چه حقیقت داشته باشد و چه نداشته باشد نگاه او در آن لحظه درخشان تر از خورشیدي بود که خیال برخاستن داشت. اندیشه اي در من شکفت: براي نخستین بار در زندگی ام حقیقتی را که شعراي بسیاري به شکل ترانه سروده اند و اندیشمندان بسیار نیز آنرا به عنوان حکمت نهایی بیان داشته اند، دیدم. این حقیقت، که عشق عالی ترین و نهایی ترین هدفی است که بشر در آرزوي آنست. و در اینجا بود که به معناي بزرگترین رازي که شعر بشر و اندیشه و باور بشر باید آشکار سازد، دست یافتم، رهایی بشر از راه عشق و در عشق است. پی بردم که چگونه بشري که دیگر همه چیزش را در این جهان از دست داده، هنوز می تواند به خوشبختی و عشق بیندیشد، ولو براي لحظه اي کوتاه، به معشوقش می اندیشد. بشر در شرایطی که خلا کامل را تجربه می کند و نمی تواند نیازهاي درونی اش را به شکل عمل مثبتی ابراز
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص41
قنداق تفنگ ما را به پیش می راندند. کسانی که پاهایشان آماس کرده بود و نمی توانستند درست راه بروند بازوي رفیق خود را می گرفتند. هیچ سخنی شنیده نمی شد، زیرا سوز سرما حالی براي حرف زدن باقی نمی گذاشت. مردي که کنار من بود، دهانش را در یقه اش که بالا کشیده بود فرو برده و ناگهان در گوشم زمزمه کرد: »اگر همسران ما، ما را در این وضع می دیدند! امیدوارم وضع آنان در اردوگاهشان بهتر از ما باشد و از بلایی که به سر ما می آید خبر نداشته باشند.« سخنان رفیقم مرا به یاد همسرم انداخت. در حالیکه کیلومترها مسافت را روي یخها سکندري می خوردیم، بارها از یکدیگر به عنوان حایل استفاده می کردیم، یکدیگر را از روي زمین بلند می کردیم و به پیش می راندیم، افتان و خیزان در حرکت بودیم، بدون اینکه سخنی بگوییم. اما هر دو می دانستیم، که هر یک به همسر خود می اندیشد. گهگاهی به آسمان که ستاره هایش در حال افول بود و روشنایی گل بهی رنگ سحر در پس توده ابرها جایگیر می شد، نگاه میکردم. اما ذهنم تصویر همسرم را رها نمی کرد. او را با زیرکی مرموزش مجسم می کردم. او به من پاسخ می داد، لبخند او و نگاه اطمینان بخش و رکش را می دیدم. چه حقیقت داشته باشد و چه نداشته باشد نگاه او در آن لحظه درخشان تر از خورشیدي بود که خیال برخاستن داشت. اندیشه اي در من شکفت: براي نخستین بار در زندگی ام حقیقتی را که شعراي بسیاري به شکل ترانه سروده اند و اندیشمندان بسیار نیز آنرا به عنوان حکمت نهایی بیان داشته اند، دیدم. این حقیقت، که عشق عالی ترین و نهایی ترین هدفی است که بشر در آرزوي آنست. و در اینجا بود که به معناي بزرگترین رازي که شعر بشر و اندیشه و باور بشر باید آشکار سازد، دست یافتم، رهایی بشر از راه عشق و در عشق است. پی بردم که چگونه بشري که دیگر همه چیزش را در این جهان از دست داده، هنوز می تواند به خوشبختی و عشق بیندیشد، ولو براي لحظه اي کوتاه، به معشوقش می اندیشد. بشر در شرایطی که خلا کامل را تجربه می کند و نمی تواند نیازهاي درونی اش را به شکل عمل مثبتی ابراز
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص42
نماید تنها کاري که از او بر می آید اینست که در حالیکه رنجهایش را به شیوه اي راستین و شرافتمندانه تحمل می کند، می تواند از راه اندیشیدن به معشوق و تجسم خاطرات شرافتمندانه عاشقانه اي که از معشوقش دارد خود را خشنود گرداند. براي نخستین بار در زندگی ام بود که به معناي این واژه ها پی بردم. »فرشتگان در اندیشه هاي شکوهمند ابدي و بی پایان غرقند.« جلوي من مردي سکندري رفت و کسانی که پشت سر او بودند رویش افتادند نگهبان به سوي آنان دوید و همه را با شلاق زد و رشته اندیشه هایم براي چند لحظه پاره شد. اما به زودي اندیشه هایم بار دیگر راه خود را بازیافت و وجود زندانیان را فراموش کردم و به جهان خود بازگشتم و با معشوقم به گفتگو پرداختم: از او پرسش هایی کردم و او به من پاسخ داد، او هم پرسشهایی کرد و من به او پاسخ دآدم. »ایست!« ما به محل کارمان رسیده بودیم. همه با شتاب به درون کلبه تاریک سرازیر شدند تا ابزار کار مناسبی به چنگ آورند. هر زندانی بیل یا کلنگی برداشت. »شما خوکها؟ نمی توانید بجنبید؟« ما بی درنگ هر یک در گودال روز پیش وارد شدیم. زمین یخ بسته با فشار کلنگ شکاف بر می داشت و نوك کلنگ جرقه می زد. زندانیان خاموش و مغزشان کرخت شده بود. ذهن من همچنان متوجه همسرم بود. اندیشه اي از ذهنم گذشت که آیا اصلا همسرم زنده است. من تنها یک چیز را می دانستم که در اینجا آموخته ام و آن این که عشق از جسم معشوق هم بس فراتر می رود و معناي ژرف خود را در هستی معنوي شخص و در درون او می یابد. حال دیگر فرقی نمی کند که معشوق حاضر باشد یا نباشد، مرده باشد یا زنده، این دیگر اهمیتی ندارد. من نمی دانستم همسرم زنده است یا نه، و هیچ راهی هم براي پی بردن یه این امر نداشتم. )در دوران زندگی اردوگاهی، نه نامه اي دریافت می داشتیم و نه می توانستیم نامه اي پست کنیم( اما این
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص42
نماید تنها کاري که از او بر می آید اینست که در حالیکه رنجهایش را به شیوه اي راستین و شرافتمندانه تحمل می کند، می تواند از راه اندیشیدن به معشوق و تجسم خاطرات شرافتمندانه عاشقانه اي که از معشوقش دارد خود را خشنود گرداند. براي نخستین بار در زندگی ام بود که به معناي این واژه ها پی بردم. »فرشتگان در اندیشه هاي شکوهمند ابدي و بی پایان غرقند.« جلوي من مردي سکندري رفت و کسانی که پشت سر او بودند رویش افتادند نگهبان به سوي آنان دوید و همه را با شلاق زد و رشته اندیشه هایم براي چند لحظه پاره شد. اما به زودي اندیشه هایم بار دیگر راه خود را بازیافت و وجود زندانیان را فراموش کردم و به جهان خود بازگشتم و با معشوقم به گفتگو پرداختم: از او پرسش هایی کردم و او به من پاسخ داد، او هم پرسشهایی کرد و من به او پاسخ دآدم. »ایست!« ما به محل کارمان رسیده بودیم. همه با شتاب به درون کلبه تاریک سرازیر شدند تا ابزار کار مناسبی به چنگ آورند. هر زندانی بیل یا کلنگی برداشت. »شما خوکها؟ نمی توانید بجنبید؟« ما بی درنگ هر یک در گودال روز پیش وارد شدیم. زمین یخ بسته با فشار کلنگ شکاف بر می داشت و نوك کلنگ جرقه می زد. زندانیان خاموش و مغزشان کرخت شده بود. ذهن من همچنان متوجه همسرم بود. اندیشه اي از ذهنم گذشت که آیا اصلا همسرم زنده است. من تنها یک چیز را می دانستم که در اینجا آموخته ام و آن این که عشق از جسم معشوق هم بس فراتر می رود و معناي ژرف خود را در هستی معنوي شخص و در درون او می یابد. حال دیگر فرقی نمی کند که معشوق حاضر باشد یا نباشد، مرده باشد یا زنده، این دیگر اهمیتی ندارد. من نمی دانستم همسرم زنده است یا نه، و هیچ راهی هم براي پی بردن یه این امر نداشتم. )در دوران زندگی اردوگاهی، نه نامه اي دریافت می داشتیم و نه می توانستیم نامه اي پست کنیم( اما این
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷