♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
📖 کتاب پندار خدا ( The God Delusion )
داوکینز ، کتاب پندار خدا را در سال 2006 نوشت و در آن بشدت به افراطیون مذهبی انتقاد کرد . بیشتر تمرکز داوکینز در این کتاب بر روی نقش پر رنگ مذهب و افراطیون دینی در ایالات متحده ی آمریکا است . داوکینز فصل نهم کتاب را به دفاع از حقوق کودکان اختصاص داده و تاکید میکند کودکان را نباید وسیله ی اهداف خود قرار داد . وی مینویسد : "کودکان یک حق بشری دارند که ذهنشان توسط افکار دیگران خرفت نشود . والدین حق ندارند افق معرفتی کودکان شان را محدود کنند و کودک را در فضایی جزمی و خرافی بار آورند یا او را وادار کنند که صراط تنگ دین خودشان را پی گیری کند . والدین هرگز نباید به کودک چنین القا کنند که انجیل صد در صد درست است یا اینکه گردش ستارگان و افلاک سرنوشت آنها را تعیین میکند . در واقع باید به کودک آموخت که چگونه بیندیشد نه اینکه چه بیندیشد . باید پرورش کودک طوری باشد که وی وقتی بزرگ شد بتواند خودش تصمیم بگیرد که آیا انجیل تمام و کمال صحت دارد یا نه . باید به کودک فرصت داد تا به اختیار خود تصمیم بگیرد که چگونه بیندیشد نه اینکه در انقیاد والدین باشد تا آنان عقاید خود را به زور به او تحمیل کنند . مثلا در سال 1972 پیروان فرقه ی مذهبی آمیش در آمریکا تصمیم گرفتند فرزندان خود را از دبیرستان های ایالت ویسکانسن بیرون بکشند زیرا آموزش علم از سنی خاص در این فرقه ی دینی ممنوع است . پرونده ایی علیه این رفتار آمیش ها در دادگاه عالی آمریکا باز شد و رای نهایی دادگاه این بود : فرقه ی آمیش نباید فرزندان خود را از تحصیل محروم کند و باید جذب جامعه شود . به نظر قاضی داگلاس ، هیچ دلیلی ندارد که برای اعتقادات دینی والدین موقعیت ویژه ایی قائل شویم و بر طبق میل آنها عمل کنیم و بگذاریم که آنها فرزندان خود را از تحصیل محروم کنند . اگر معتقدات دینی بتواند مبنای تصمیم گیری باشد ، چرا معتقدات سکولار نتواند چنین جایگاهی داشته باشند ؟ از طرف دیگر گاهی به بچه ها گفته میشود بچه کاتولیک ، بچه یهودی ، بچه پروتستان و ... ولی این کار درست نیست و نوعی برچسب زنی بر کودک محسوب میشود . لطفا در این مورد حساسیت به خرج دهید : یک بچه ، نه بچه مسیحی است و نه بچه یهودی بلکه فرزند والدین مسیحی است و یا فرزند والدین یهودی . فرقش اینجاست که اگر به کودکی بگویند که فرزند والدین مسیحی است او فورا میفهمد که انتخاب یا رد دین موضوعی است که به خودش بستگی دارد تا هنگامی که به قدر کافی بزرگ شد در مورد آن تصمیم گیری کند ."
📗 منابع :
( داوکینز ، پندار خدا ، ترجمه ی ا. فرزام )
https://www.theguardian.com/books/2006/sep/23/richarddawkins
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
📖 کتاب پندار خدا ( The God Delusion )
داوکینز ، کتاب پندار خدا را در سال 2006 نوشت و در آن بشدت به افراطیون مذهبی انتقاد کرد . بیشتر تمرکز داوکینز در این کتاب بر روی نقش پر رنگ مذهب و افراطیون دینی در ایالات متحده ی آمریکا است . داوکینز فصل نهم کتاب را به دفاع از حقوق کودکان اختصاص داده و تاکید میکند کودکان را نباید وسیله ی اهداف خود قرار داد . وی مینویسد : "کودکان یک حق بشری دارند که ذهنشان توسط افکار دیگران خرفت نشود . والدین حق ندارند افق معرفتی کودکان شان را محدود کنند و کودک را در فضایی جزمی و خرافی بار آورند یا او را وادار کنند که صراط تنگ دین خودشان را پی گیری کند . والدین هرگز نباید به کودک چنین القا کنند که انجیل صد در صد درست است یا اینکه گردش ستارگان و افلاک سرنوشت آنها را تعیین میکند . در واقع باید به کودک آموخت که چگونه بیندیشد نه اینکه چه بیندیشد . باید پرورش کودک طوری باشد که وی وقتی بزرگ شد بتواند خودش تصمیم بگیرد که آیا انجیل تمام و کمال صحت دارد یا نه . باید به کودک فرصت داد تا به اختیار خود تصمیم بگیرد که چگونه بیندیشد نه اینکه در انقیاد والدین باشد تا آنان عقاید خود را به زور به او تحمیل کنند . مثلا در سال 1972 پیروان فرقه ی مذهبی آمیش در آمریکا تصمیم گرفتند فرزندان خود را از دبیرستان های ایالت ویسکانسن بیرون بکشند زیرا آموزش علم از سنی خاص در این فرقه ی دینی ممنوع است . پرونده ایی علیه این رفتار آمیش ها در دادگاه عالی آمریکا باز شد و رای نهایی دادگاه این بود : فرقه ی آمیش نباید فرزندان خود را از تحصیل محروم کند و باید جذب جامعه شود . به نظر قاضی داگلاس ، هیچ دلیلی ندارد که برای اعتقادات دینی والدین موقعیت ویژه ایی قائل شویم و بر طبق میل آنها عمل کنیم و بگذاریم که آنها فرزندان خود را از تحصیل محروم کنند . اگر معتقدات دینی بتواند مبنای تصمیم گیری باشد ، چرا معتقدات سکولار نتواند چنین جایگاهی داشته باشند ؟ از طرف دیگر گاهی به بچه ها گفته میشود بچه کاتولیک ، بچه یهودی ، بچه پروتستان و ... ولی این کار درست نیست و نوعی برچسب زنی بر کودک محسوب میشود . لطفا در این مورد حساسیت به خرج دهید : یک بچه ، نه بچه مسیحی است و نه بچه یهودی بلکه فرزند والدین مسیحی است و یا فرزند والدین یهودی . فرقش اینجاست که اگر به کودکی بگویند که فرزند والدین مسیحی است او فورا میفهمد که انتخاب یا رد دین موضوعی است که به خودش بستگی دارد تا هنگامی که به قدر کافی بزرگ شد در مورد آن تصمیم گیری کند ."
📗 منابع :
( داوکینز ، پندار خدا ، ترجمه ی ا. فرزام )
https://www.theguardian.com/books/2006/sep/23/richarddawkins
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
the Guardian
The God Delusion
In the course of his work, the evolutionary theorist Richard Dawkins has long asserted that belief in God is both irrational and profoundly harmful to society. In his latest book, published by Bantam Press, he tackles the subject head on, exposing both religion's…
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
داستان این رمان به سنتی قدیمی در جامعه روستایی باز می گردد که مطابق با آن در صورت فوت همسر زن، او باید صبر کند تا برادر کوچکتر همسرش با وی ازدواج کند و امکان زندگی با کسی جز او را ندارد. «بیوه کشی» در چنین بستری با مرگ همسر زنی به نام «خوابیده خانم» در روستای میلک شروع می شود؛ همسری که شش برادر کوچکتر از خود دارد و گفته می شود که اژدر مار ساکن کوههای اطراف میلک باعث مرگ او شده است.
فضای داستانی این رمان همانند سه مجموعه داستان قبلی علیخانی در روستایی به نام میلک می گذرد که همنام زادگاه علیخانی است امانویسنده معتقد است میلک داستان‌های او با میلک واقعی تفاوت های زیادی دارد و شبیه همدیگر نیستند
یوسف علیخانی نویسنده و روزنامه نگار و پژوهشگر ادبیات عامه پیش از این، سه مجموعه داستان با عناوین «قدم به خیر مادربزرگ من بود»، «اژدها کشان» و «عروس بید» را منتشر کرده بود.
#یوسف_علیخانی
#بیوه_کشی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
داستان این رمان به سنتی قدیمی در جامعه روستایی باز می گردد که مطابق با آن در صورت فوت همسر زن، او باید صبر کند تا برادر کوچکتر همسرش با وی ازدواج کند و امکان زندگی با کسی جز او را ندارد. «بیوه کشی» در چنین بستری با مرگ همسر زنی به نام «خوابیده خانم» در روستای میلک شروع می شود؛ همسری که شش برادر کوچکتر از خود دارد و گفته می شود که اژدر مار ساکن کوههای اطراف میلک باعث مرگ او شده است.
فضای داستانی این رمان همانند سه مجموعه داستان قبلی علیخانی در روستایی به نام میلک می گذرد که همنام زادگاه علیخانی است امانویسنده معتقد است میلک داستان‌های او با میلک واقعی تفاوت های زیادی دارد و شبیه همدیگر نیستند
یوسف علیخانی نویسنده و روزنامه نگار و پژوهشگر ادبیات عامه پیش از این، سه مجموعه داستان با عناوین «قدم به خیر مادربزرگ من بود»، «اژدها کشان» و «عروس بید» را منتشر کرده بود.
#یوسف_علیخانی
#بیوه_کشی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
معرفی و دانلود فیلم:
🎥 #وقتی_نیچه_گریست 2007
«وقتی نیچه گریست» اثر #اروین_دی_یالوم ،نویسنده و استاد روانپزشکی دانشگاه استنفورد آمریکاست. او جایزه انجمن روانپزشکی آمریکا را در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد اما بیشتر به عنوان نویسنده رمان‌های روانشناختی، به ویژه رمان «و نیچه گریست» یا«وقتی نیچه گریست» شهرت یافته است. یالوم به خاطر نوشتن« وقتی نیچه گریست» مدال طلای باشگاه مشترک المنافع کالیفرنیا را برای بهترین رمان ۱۹۹۳ به دست آورده است.این کتاب جز پرخواننده‌ترین و محبوب‌ترین کتاب‌های سال‌های اخیر جهان بوده است.
داستان این کتاب آمیزه ای از خیال و واقعیت است و به نوعی می توان آن را از داستان های اقتباس آزاد به شمار آورد که نمونه های قبلی این سبک را در رمان هایی نظیر شکسپیر عاشق و برخی از رمان های تاریخی مانند دزیره دیده ایم. اما این کتاب برداشت آزادی از ماجرای زندگی فیلسوف بزرگ آلمانی فردریش ویلهلم نیچه انجام داده است. نیچه در قرن نوزدهم میلادی می زیست و از بنیانگذاران مکتب فلسفی اگزیسیتیالیسم بود و از مخالفان تفکیک جهان بین نیروی شر و نیروی خیر به شمار می آمد و با سخن«خدا مرده است»مشهور شد.
اما در رمان وقتی نیچه می گریست نام و تا حدودی زندگی بسیاری از بزرگان علم وهنر به ویژه روانشناسی به عنوان شخصیت های کتاب آمده است؛افرادی نظیر زیگموند فروید،شوپنهاور، یوزف بروئر،زیگموند اکسنر،پل ره،مالویدا فون مایزنبورگ و ... . همچنین بسیاری از کلمات قصار نیچه که از کتاب های نیچه مانند«چنین گفت زرتشت» ،«انسانی زیاد انسانی» و «دانش طربناک» برگرفته شده اند نیز در این کتاب نقل شده است.
فیلمی به همین نام(When Nietzsche Wept ) به کارگردانی پینکاس پِری در سال ۲۰۰۷ ساخته شده است. اگر چه فیلم ساخته پری، قدرت رمان یالوم را ندارد اما با این همه با اقبال بسیار زیادی در سطح دنیا روبرو شده است. درفیلم "وقتی نیچه گریست" شخصیت نیچه با بازی " آرماندو آسانته" غرق در اندیشه ها و آموزه های فلسفی است و تا پیش از آغاز عاشق و دلبسته دختر جوان زیبایی به نام "لو سالومه" ( با بازی کاترین وینیک ) می باشد. داستان فیلم "وقتی نیچه گریست" از آنجا آغاز می شود که "لو سالومه" در حال نگارش نامه ای برای دکتر بروئر ( با بازی بن کراس) است تا قرار ملاقاتی با او داشته باشد و ضمن این دیدار راز تنهایی و البته جنون خودکشی را که در ذهن و روان نیچه پرورش یافته با این پزشک باتجربه برای درمان نیچه، در میان بگذارد.
📽فیلم با زیرنویس در پست بعدی دانلود کنید
★منبع: صدانت
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
معرفی و دانلود فیلم:
🎥 #وقتی_نیچه_گریست 2007
«وقتی نیچه گریست» اثر #اروین_دی_یالوم ،نویسنده و استاد روانپزشکی دانشگاه استنفورد آمریکاست. او جایزه انجمن روانپزشکی آمریکا را در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد اما بیشتر به عنوان نویسنده رمان‌های روانشناختی، به ویژه رمان «و نیچه گریست» یا«وقتی نیچه گریست» شهرت یافته است. یالوم به خاطر نوشتن« وقتی نیچه گریست» مدال طلای باشگاه مشترک المنافع کالیفرنیا را برای بهترین رمان ۱۹۹۳ به دست آورده است.این کتاب جز پرخواننده‌ترین و محبوب‌ترین کتاب‌های سال‌های اخیر جهان بوده است.
داستان این کتاب آمیزه ای از خیال و واقعیت است و به نوعی می توان آن را از داستان های اقتباس آزاد به شمار آورد که نمونه های قبلی این سبک را در رمان هایی نظیر شکسپیر عاشق و برخی از رمان های تاریخی مانند دزیره دیده ایم. اما این کتاب برداشت آزادی از ماجرای زندگی فیلسوف بزرگ آلمانی فردریش ویلهلم نیچه انجام داده است. نیچه در قرن نوزدهم میلادی می زیست و از بنیانگذاران مکتب فلسفی اگزیسیتیالیسم بود و از مخالفان تفکیک جهان بین نیروی شر و نیروی خیر به شمار می آمد و با سخن«خدا مرده است»مشهور شد.
اما در رمان وقتی نیچه می گریست نام و تا حدودی زندگی بسیاری از بزرگان علم وهنر به ویژه روانشناسی به عنوان شخصیت های کتاب آمده است؛افرادی نظیر زیگموند فروید،شوپنهاور، یوزف بروئر،زیگموند اکسنر،پل ره،مالویدا فون مایزنبورگ و ... . همچنین بسیاری از کلمات قصار نیچه که از کتاب های نیچه مانند«چنین گفت زرتشت» ،«انسانی زیاد انسانی» و «دانش طربناک» برگرفته شده اند نیز در این کتاب نقل شده است.
فیلمی به همین نام(When Nietzsche Wept ) به کارگردانی پینکاس پِری در سال ۲۰۰۷ ساخته شده است. اگر چه فیلم ساخته پری، قدرت رمان یالوم را ندارد اما با این همه با اقبال بسیار زیادی در سطح دنیا روبرو شده است. درفیلم "وقتی نیچه گریست" شخصیت نیچه با بازی " آرماندو آسانته" غرق در اندیشه ها و آموزه های فلسفی است و تا پیش از آغاز عاشق و دلبسته دختر جوان زیبایی به نام "لو سالومه" ( با بازی کاترین وینیک ) می باشد. داستان فیلم "وقتی نیچه گریست" از آنجا آغاز می شود که "لو سالومه" در حال نگارش نامه ای برای دکتر بروئر ( با بازی بن کراس) است تا قرار ملاقاتی با او داشته باشد و ضمن این دیدار راز تنهایی و البته جنون خودکشی را که در ذهن و روان نیچه پرورش یافته با این پزشک باتجربه برای درمان نیچه، در میان بگذارد.
📽فیلم با زیرنویس در پست بعدی دانلود کنید
★منبع: صدانت
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
When_Nietzsche_Wept_2007.srt
178.4 KB
زیرنویس فارسی فیلم وقتی نیچه گریست 2007
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
چرا #دهه_شصت برای ما #نوستالژی است؟
دهه شصت خورشیدی برای بسیاری از ما یک نوستالژی است ، شاید بیشتر از یکی دو دهه بعدش .از همین رو است که یادآوری خاطرات آن ایام برایمان مغموم کننده است و حسرت انگیز ! تاثیرات انقلابی مردمی و شکوهمند ،در کنار جنگی که مشارکت بخش عمده ای از مردم را برانگیخت ، توانست دهه ای استثنایی و تکرار ناپذیر را در ذهنیت ما رقم زند . در کنار بسیاری از کمبودها و تنگناها مانند صف های نفت ، کوپن های ارزاق ، انحصار فرهنگی ، هژمونی سیاسی و ... می شد نوعی آرمان طلبی خیال انگیز را در فضای این دهه استشمام کرد .نوعی همدلی اجتماعی در بستری از یک مشارکت توده ای . مشارکتی که اگر چه کاملا مدنی و متکی بر تمایزات طبقاتی ، صنفی و تشکل یافته نبود ولی می شد ردپایی از" سوژگی سیاسی" را در آن به چشم دید .و همین امر خاطرات آن دوران را به یک نوستالژی تبدیل کرد . به تازگی هم که کتابچه های حاوی یادآوری برخی از ابعاد خاطره برانگیز آن دهه منتشر و با استقبال خوبی هم مواجه شده است . در ادامه می کوشم تا با خوانشی " لکانی" از آن ایام در مورد چرایی نوستالژیک شدن دهه شصت خورشیدی برای بسیاری از ایرانیان ، توضیحاتی ارائه کنم .
لکان ، روانکاو پسافرویدی معروف فرانسوی در تکوین شخصیت کودک مرحله ای به نام " آینه " را شناسایی می کند که به تعبیر وی شش تا هجده ماهگی کودک را در بر می گیرد .بنابر روایت لکان در این بازه زمانی کودک با قرار گرفتن مقابل آینه به درکی کلی و البته سراب گونه از خود دست می یابد. پیش از این مرحله وجود کودک از مادر خود جدایی ناپذیر تلقی می شد و برای نخستین بار در مرحله " آینه " است که کودک به درکی کلی از خود دست می یابد و همین موجب شادی و سرور وصف ناپذیر وی می شود .کودک در چنین وضعیتی تصور می کند که کاملا بر خود تسلط دارد و همین او را دچار توهمی غرورانگیز می کند . در حالی که کودک برای ایجاد هماهنگی در اعضای بدنش فاقد قدرت است با فریب خود ، تصویر حاصل از کالبد خویش را آن چنان می نگرد که گویی بر همه این نقاط ضعف فایق آمده است .
در دهه شصت وجود یک ایدئولوژی فراگیر و نافذ کارکردی دوگانه برای حکومت و مردم داشت . این ایدئولوژی از یک سو به نوعی محو شدن فردیت ها در آرمان های انقلاب می انجامید که به دلیل از میان برداشتن تمایزات و تاکید فزاینده بر یکپارچگی ، افسون گر و لذت بخش بود ، و از سوی دیگر به مثابه آینه ای مقابل ملت قرار می گرفت تا تصویری از سوژگی خود را در آن ببینند . با پایان جنگ هرچند که جامعه به علت افزایش شهرنشینی ، تحصیلات دانشگاهی ، گسترش ارتباطات و رشد جامعه مدنی ، دورانی از فردگرایی و تمایز پذیری را آغاز کرد ولی به دلیل عدم همراهی نظام سیاسی با تعییرات اجتماعی دورانی از احساس " بی قدرتی سیاسی " را هم تجربه کرد (پدیده شکوهمند دوم خرداد به ناامیدی فزاینده جوانان از امکان ایجاد تغییرات معنادار انجامید ). در این میان حکومت نه تنها جامعه را در راستای صورت بندی نوینی از روابط اجتماعی ( شکل گیری احزاب ، NGO ها و ... ) یاری نکرد بلکه با تفسیری امنیتی از تحولات جامعه مدنی سعی کرد نوعی کنترل سخت افزاری را در این عرصه حاکم نماید. بازتاب این امر گذار جامعه از" فرد گرایی" نوپدید به نوعی " خودگرایی" افراطی بود که حدو مرزی برای تامین نیازهای فردی نمی شناخت. نوعی خودمحوری جامعه ستیز که می کوشید به قیمت ویرانی تمام منابع طبیعی ، زیست محیطی ، اخلاقی و انسانی و ... نیازهای فردی خود را تامین کند (دولت هشتم و نهم هم با توزیع گسترده رانت توجیه مناسبی برای رفتار غیر اخلاقی شهروندان در اختیار می گذاشت )
دهه شصت برای بسیاری از مردم نوستالژی است چرا که در روند تحولات شتابان انقلاب و جنگ ، مردم خود را تاثیر گذار می دانستند. به این دلیل که مردم خود را در قالب یک کلیت تجزیه ناپذیر ، و در آینه ای به نام ایران اسلامی می دیدند و احساس سوژگی سیاسی می کردند . ایدئولوژی هم در این میان نقش هماهنگ کننده ای توهم بخش را داشت که می توانست ما را از وجود بسیاری از نارسایی ها و کمبودها غافل و احساس نوعی آرامش کاذب را در ما ایجاد کند.البته گذشت زمان و نقد آزادانه رویدادهای این دهه بهتر می تواند ماهیت واقعی این نوستالژی را روشن کند.
#مهران_صولتی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
چرا #دهه_شصت برای ما #نوستالژی است؟
دهه شصت خورشیدی برای بسیاری از ما یک نوستالژی است ، شاید بیشتر از یکی دو دهه بعدش .از همین رو است که یادآوری خاطرات آن ایام برایمان مغموم کننده است و حسرت انگیز ! تاثیرات انقلابی مردمی و شکوهمند ،در کنار جنگی که مشارکت بخش عمده ای از مردم را برانگیخت ، توانست دهه ای استثنایی و تکرار ناپذیر را در ذهنیت ما رقم زند . در کنار بسیاری از کمبودها و تنگناها مانند صف های نفت ، کوپن های ارزاق ، انحصار فرهنگی ، هژمونی سیاسی و ... می شد نوعی آرمان طلبی خیال انگیز را در فضای این دهه استشمام کرد .نوعی همدلی اجتماعی در بستری از یک مشارکت توده ای . مشارکتی که اگر چه کاملا مدنی و متکی بر تمایزات طبقاتی ، صنفی و تشکل یافته نبود ولی می شد ردپایی از" سوژگی سیاسی" را در آن به چشم دید .و همین امر خاطرات آن دوران را به یک نوستالژی تبدیل کرد . به تازگی هم که کتابچه های حاوی یادآوری برخی از ابعاد خاطره برانگیز آن دهه منتشر و با استقبال خوبی هم مواجه شده است . در ادامه می کوشم تا با خوانشی " لکانی" از آن ایام در مورد چرایی نوستالژیک شدن دهه شصت خورشیدی برای بسیاری از ایرانیان ، توضیحاتی ارائه کنم .
لکان ، روانکاو پسافرویدی معروف فرانسوی در تکوین شخصیت کودک مرحله ای به نام " آینه " را شناسایی می کند که به تعبیر وی شش تا هجده ماهگی کودک را در بر می گیرد .بنابر روایت لکان در این بازه زمانی کودک با قرار گرفتن مقابل آینه به درکی کلی و البته سراب گونه از خود دست می یابد. پیش از این مرحله وجود کودک از مادر خود جدایی ناپذیر تلقی می شد و برای نخستین بار در مرحله " آینه " است که کودک به درکی کلی از خود دست می یابد و همین موجب شادی و سرور وصف ناپذیر وی می شود .کودک در چنین وضعیتی تصور می کند که کاملا بر خود تسلط دارد و همین او را دچار توهمی غرورانگیز می کند . در حالی که کودک برای ایجاد هماهنگی در اعضای بدنش فاقد قدرت است با فریب خود ، تصویر حاصل از کالبد خویش را آن چنان می نگرد که گویی بر همه این نقاط ضعف فایق آمده است .
در دهه شصت وجود یک ایدئولوژی فراگیر و نافذ کارکردی دوگانه برای حکومت و مردم داشت . این ایدئولوژی از یک سو به نوعی محو شدن فردیت ها در آرمان های انقلاب می انجامید که به دلیل از میان برداشتن تمایزات و تاکید فزاینده بر یکپارچگی ، افسون گر و لذت بخش بود ، و از سوی دیگر به مثابه آینه ای مقابل ملت قرار می گرفت تا تصویری از سوژگی خود را در آن ببینند . با پایان جنگ هرچند که جامعه به علت افزایش شهرنشینی ، تحصیلات دانشگاهی ، گسترش ارتباطات و رشد جامعه مدنی ، دورانی از فردگرایی و تمایز پذیری را آغاز کرد ولی به دلیل عدم همراهی نظام سیاسی با تعییرات اجتماعی دورانی از احساس " بی قدرتی سیاسی " را هم تجربه کرد (پدیده شکوهمند دوم خرداد به ناامیدی فزاینده جوانان از امکان ایجاد تغییرات معنادار انجامید ). در این میان حکومت نه تنها جامعه را در راستای صورت بندی نوینی از روابط اجتماعی ( شکل گیری احزاب ، NGO ها و ... ) یاری نکرد بلکه با تفسیری امنیتی از تحولات جامعه مدنی سعی کرد نوعی کنترل سخت افزاری را در این عرصه حاکم نماید. بازتاب این امر گذار جامعه از" فرد گرایی" نوپدید به نوعی " خودگرایی" افراطی بود که حدو مرزی برای تامین نیازهای فردی نمی شناخت. نوعی خودمحوری جامعه ستیز که می کوشید به قیمت ویرانی تمام منابع طبیعی ، زیست محیطی ، اخلاقی و انسانی و ... نیازهای فردی خود را تامین کند (دولت هشتم و نهم هم با توزیع گسترده رانت توجیه مناسبی برای رفتار غیر اخلاقی شهروندان در اختیار می گذاشت )
دهه شصت برای بسیاری از مردم نوستالژی است چرا که در روند تحولات شتابان انقلاب و جنگ ، مردم خود را تاثیر گذار می دانستند. به این دلیل که مردم خود را در قالب یک کلیت تجزیه ناپذیر ، و در آینه ای به نام ایران اسلامی می دیدند و احساس سوژگی سیاسی می کردند . ایدئولوژی هم در این میان نقش هماهنگ کننده ای توهم بخش را داشت که می توانست ما را از وجود بسیاری از نارسایی ها و کمبودها غافل و احساس نوعی آرامش کاذب را در ما ایجاد کند.البته گذشت زمان و نقد آزادانه رویدادهای این دهه بهتر می تواند ماهیت واقعی این نوستالژی را روشن کند.
#مهران_صولتی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
تیـــر برقـــی «چوبیم» در انتهای روستا
بی فروغم کرده سنگ بچه های روستا
ریشه ام جامانده در باغی که صدها سرو داشت
کـــوچ کردم از وطن ، تنهــــا بـــــرای روستـــــا
آمدم خوش خط شود تکلیف شبها،آمدم
نـــور یک فانوس باشــم پیش پای روستا
یاد دارم در زمین وقتی مرا می کاشتند
پیکرم را بــوسه می زد کدخدای روستا
حال اما خود شنیدم از کلاغی روی سیم
قدر یک ارزن نمــی ارزم بـــرای روستــــا
کاش یک تابـــوت بودم کــاش آن نجار پیر
راهیم می کرد قبرستان به جای روستا
قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته است
بد نگاهـــم می کند دیــــزی سرای روستــا
من که خواهم سوخت حرفی نیست اما کدخدا
تیـــر سیمانـــــی نخواهد شد عصــــای روستــا
#کاظم_بهمنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
تیـــر برقـــی «چوبیم» در انتهای روستا
بی فروغم کرده سنگ بچه های روستا
ریشه ام جامانده در باغی که صدها سرو داشت
کـــوچ کردم از وطن ، تنهــــا بـــــرای روستـــــا
آمدم خوش خط شود تکلیف شبها،آمدم
نـــور یک فانوس باشــم پیش پای روستا
یاد دارم در زمین وقتی مرا می کاشتند
پیکرم را بــوسه می زد کدخدای روستا
حال اما خود شنیدم از کلاغی روی سیم
قدر یک ارزن نمــی ارزم بـــرای روستــــا
کاش یک تابـــوت بودم کــاش آن نجار پیر
راهیم می کرد قبرستان به جای روستا
قحطی هیزم اهالی را به فکر انداخته است
بد نگاهـــم می کند دیــــزی سرای روستــا
من که خواهم سوخت حرفی نیست اما کدخدا
تیـــر سیمانـــــی نخواهد شد عصــــای روستــا
#کاظم_بهمنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
هشتم مهر ماه روز بزرگداشت مولانا جلالالدين محمد بن بهاء الدين معروف به مولوی، عارف ايرانى..
جلال الدين محمد بن بهاء الدين محمد، معروف به مولانا، مولوي، ملاي روم و جلال الدين رومي، در سال ٦٠٤ ق در بلخ به دنيا آمد. در كودكي با پدرش بهاءالدين محمد معروف به بهاء ولد، مقارن حمله مغول به آسياي صغير (تركيه امروزي) رفت و با خاندانش در قونيه مستقر شد. مولوي پس از فراگيري علوم از پدر و ديگر استادان قونيه و شام به تدريس پرداخت. وي بعدها با عارفي واصل و بزرگ به نام شمس الدين محمد تبريزي در قونيه ملاقات كرد و از نَفَسِ گرم او چنان به تاب و تب افتاد كه ديگر تا دم واپسين، سردي نيافت و هيچگاه از ارشاد سالكان و افاضه حقايق الهيه باز نايستاد. از اين دوره پرشور كه سي سال از پايان حيات مولوي را شامل ميشود، آثار بينظيري از اين استاد بزرگ به وجود آمد. در مثنوي معنوي كه آن را بهحق بايد يكي از بهترين نتايج انديشه و ذوق فرزندانِ آدم و چراغ فروزانِ راه عرفان دانست، مولوي، مسائل مهم عرفاني، ديني و اخلاقي را مطرح كرده و هنگام توضيح، به بيان آيات و احاديث و امثال مبادرت ميجويد. غير از مثنوي، غزلهاي مولوي به منزله درياي جوشاني از عواطفِ حاد و انديشههاي بلند شاعر است كه با نشيب و فراز همراه است. همچنين كتبِ فيه ما فيه، مكاتيب و مجالس سبعه از جمله آثار منثور مولانا است. مولانا جلال الدين رومي، سرانجام در سال ٦٧٢ ق در ٦٨ سالگي به وصال معبود شتافت و پس از تشييع و نمازي با شكوه، در قونيه به خاك سپرده شد. مزار او در تركيه، زيارتگاه دوستداران ادب پارسي و عرفان اسلامي است..
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
هشتم مهر ماه روز بزرگداشت مولانا جلالالدين محمد بن بهاء الدين معروف به مولوی، عارف ايرانى..
جلال الدين محمد بن بهاء الدين محمد، معروف به مولانا، مولوي، ملاي روم و جلال الدين رومي، در سال ٦٠٤ ق در بلخ به دنيا آمد. در كودكي با پدرش بهاءالدين محمد معروف به بهاء ولد، مقارن حمله مغول به آسياي صغير (تركيه امروزي) رفت و با خاندانش در قونيه مستقر شد. مولوي پس از فراگيري علوم از پدر و ديگر استادان قونيه و شام به تدريس پرداخت. وي بعدها با عارفي واصل و بزرگ به نام شمس الدين محمد تبريزي در قونيه ملاقات كرد و از نَفَسِ گرم او چنان به تاب و تب افتاد كه ديگر تا دم واپسين، سردي نيافت و هيچگاه از ارشاد سالكان و افاضه حقايق الهيه باز نايستاد. از اين دوره پرشور كه سي سال از پايان حيات مولوي را شامل ميشود، آثار بينظيري از اين استاد بزرگ به وجود آمد. در مثنوي معنوي كه آن را بهحق بايد يكي از بهترين نتايج انديشه و ذوق فرزندانِ آدم و چراغ فروزانِ راه عرفان دانست، مولوي، مسائل مهم عرفاني، ديني و اخلاقي را مطرح كرده و هنگام توضيح، به بيان آيات و احاديث و امثال مبادرت ميجويد. غير از مثنوي، غزلهاي مولوي به منزله درياي جوشاني از عواطفِ حاد و انديشههاي بلند شاعر است كه با نشيب و فراز همراه است. همچنين كتبِ فيه ما فيه، مكاتيب و مجالس سبعه از جمله آثار منثور مولانا است. مولانا جلال الدين رومي، سرانجام در سال ٦٧٢ ق در ٦٨ سالگي به وصال معبود شتافت و پس از تشييع و نمازي با شكوه، در قونيه به خاك سپرده شد. مزار او در تركيه، زيارتگاه دوستداران ادب پارسي و عرفان اسلامي است..
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
و ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم
صنما چه می شتابی که بکشتی از شتابم
تو رئیسی و امیری دم و پند کس نگیری
صنما چه زودسیری که ز سیریت خرابم
چه شود اگر زمانی بدهی مرا امانی
که نه سیخ سوزد ای جان نه تبه شود کبابم
چه شود اگر بسازی نشتابی و نتازی
نشود دلم نمازی چو ببرد یار آبم
تو چه عاشق فراقی چه ملولی و چه عاقی
ز کف جز تو ساقی ندهد طرب شرابم
بتپد دلم که ناگه برود به حجره آن مه
چو نهان شد آفتابم به دو دیده چون سحابم
به کمی چو ذره‌هایم من اگر گشاده پایم
چه کنم وفا ندارد به طلوع آفتابم
عجب آسمان چه بارد که زمین مطیع نبود
تو هر آنچ پیشم آری چه کنم که برنتابم
تو چو من اگر بجویی به شمار خاک یابی
چو تویی اگر بجویم به چراغ‌ها نیابم
نفسی وجود دارم که تو را سجود آرم
که سجود توست جانا دعوات مستجابم
تو بگفتیم که دل را ز جهانیان فروشو
دل خود چگونه شویم چو ببرد هجرت آبم
صنما چو من کم آید به کمی و جان سپاری
که ز رشک دل کبابم و به اشک چون سحابم
به سحر تویی صبوحم به سفر تویی فتوحم
به بدل تویی بهشتم به عمل تویی ثوابم
تو چو بوبک ربابی به ستیزه تن زدستی
من خسته از ستیزت به نفیر چون ربابم
تو نه آن شکرجوابی که جواب من نیایی
مگر احمقم گرفتی که سکوت شد جوابم
#مولانا
❤️💜
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
و ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم
صنما چه می شتابی که بکشتی از شتابم
تو رئیسی و امیری دم و پند کس نگیری
صنما چه زودسیری که ز سیریت خرابم
چه شود اگر زمانی بدهی مرا امانی
که نه سیخ سوزد ای جان نه تبه شود کبابم
چه شود اگر بسازی نشتابی و نتازی
نشود دلم نمازی چو ببرد یار آبم
تو چه عاشق فراقی چه ملولی و چه عاقی
ز کف جز تو ساقی ندهد طرب شرابم
بتپد دلم که ناگه برود به حجره آن مه
چو نهان شد آفتابم به دو دیده چون سحابم
به کمی چو ذره‌هایم من اگر گشاده پایم
چه کنم وفا ندارد به طلوع آفتابم
عجب آسمان چه بارد که زمین مطیع نبود
تو هر آنچ پیشم آری چه کنم که برنتابم
تو چو من اگر بجویی به شمار خاک یابی
چو تویی اگر بجویم به چراغ‌ها نیابم
نفسی وجود دارم که تو را سجود آرم
که سجود توست جانا دعوات مستجابم
تو بگفتیم که دل را ز جهانیان فروشو
دل خود چگونه شویم چو ببرد هجرت آبم
صنما چو من کم آید به کمی و جان سپاری
که ز رشک دل کبابم و به اشک چون سحابم
به سحر تویی صبوحم به سفر تویی فتوحم
به بدل تویی بهشتم به عمل تویی ثوابم
تو چو بوبک ربابی به ستیزه تن زدستی
من خسته از ستیزت به نفیر چون ربابم
تو نه آن شکرجوابی که جواب من نیایی
مگر احمقم گرفتی که سکوت شد جوابم
#مولانا
❤️💜
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
اشتباه انگلیسی ها درشکایت به شورای امنیت؛ مصدق آماده نبرد.
انگليسی ها با اکراه، گزینه حمله نظامی را کنار گذاشتند و تصمیم گرفتند پرونده را به شورای امنيت سازمان ملل متحد ارجاع دهند(مهرماه ۱۳۳۰ خورشیدی) و امیدوار بودند که با تصویب قطعنامه ای به مصدق دستور داده شود تا شرکت نفتی آنها را از ایران بيرون نکند. تشکیل جلسات شورای امنیت، به آنها فرصت می داد تا دعوی خود را، که به باور آنها بسيار نافذ و متقاعد کننده بود، ارائه دهند و در معرض قضاوت دادگاه افکار عمومی جهان بگذارند. آمریکایی ها نسبت به چنين اقدامی هشدار دادند. هنری گریدی که در این زمان، دیگر سفير سابق محسوب می شد، به یک روزنامه چاپ لندن گفت که:« انگليسی ها با این کار ابلهانه، تریبون مهمی در اختیار ایرانيان می گذارند تا به همه دنيا بگویند که شرکت نفت انگليس چقدر به مردم ایران ظلم کرده است و نشان دهند که سرمایه داری غربی، مایل به کنترل و احتمالا انهدام دیگر کشورها در بخش توسعه نيافته دنيا است».
موریسون(وزیر امور خارجه انگلستان) اطمینان داشت که سرگلادوین جب، نماینده سخنور بریتانيا در سازمان ملل، بر فضای مذاکره تسلط پيدا می کند و با لفاظی بهتر از همتای ایرانی خود، به موضوع سامان می دهد. اما اگر او فکر کرد، دورنمای مواجهه در چنين اتاق های با شکوهی، ممکن است رهبران ایرانی را به وحشت بياندازد، کاملا در اشتباه بود. مصدق عاشق چنین رویارویی هایی بود، آنقدر که تصمیم گرفت به نيویورک برود و در سازمان ملل حاضر شود تا این که شخصا این دعوا را به پیش ببرد.
این اقدام یک ضربه ماهرانه بود. زبان آورترین و فصيح ترین شخصيتی که ایران، طی قرنها پرورده بود، اکنون به یک صحنه جهانی می رفت. او نه فقط دعوی حقوقی یک کشور ضعیف عليه یک شرکت بزرگ، که دادخواهی شوربختان کره زمين را در برابر ثروتمندان و قدرتمندان را مطرح می کرد. مصدق در آستانه تبدیل شدن به سخنگوی برجسته شور ملی گرایی بود، که سراسر جهان استعمارزده را در می نوردید.
کتاب همه مردان شاه-
#استیون کینزر- صفحه های ۱۸۶-۱۸۷
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
اشتباه انگلیسی ها درشکایت به شورای امنیت؛ مصدق آماده نبرد.
انگليسی ها با اکراه، گزینه حمله نظامی را کنار گذاشتند و تصمیم گرفتند پرونده را به شورای امنيت سازمان ملل متحد ارجاع دهند(مهرماه ۱۳۳۰ خورشیدی) و امیدوار بودند که با تصویب قطعنامه ای به مصدق دستور داده شود تا شرکت نفتی آنها را از ایران بيرون نکند. تشکیل جلسات شورای امنیت، به آنها فرصت می داد تا دعوی خود را، که به باور آنها بسيار نافذ و متقاعد کننده بود، ارائه دهند و در معرض قضاوت دادگاه افکار عمومی جهان بگذارند. آمریکایی ها نسبت به چنين اقدامی هشدار دادند. هنری گریدی که در این زمان، دیگر سفير سابق محسوب می شد، به یک روزنامه چاپ لندن گفت که:« انگليسی ها با این کار ابلهانه، تریبون مهمی در اختیار ایرانيان می گذارند تا به همه دنيا بگویند که شرکت نفت انگليس چقدر به مردم ایران ظلم کرده است و نشان دهند که سرمایه داری غربی، مایل به کنترل و احتمالا انهدام دیگر کشورها در بخش توسعه نيافته دنيا است».
موریسون(وزیر امور خارجه انگلستان) اطمینان داشت که سرگلادوین جب، نماینده سخنور بریتانيا در سازمان ملل، بر فضای مذاکره تسلط پيدا می کند و با لفاظی بهتر از همتای ایرانی خود، به موضوع سامان می دهد. اما اگر او فکر کرد، دورنمای مواجهه در چنين اتاق های با شکوهی، ممکن است رهبران ایرانی را به وحشت بياندازد، کاملا در اشتباه بود. مصدق عاشق چنین رویارویی هایی بود، آنقدر که تصمیم گرفت به نيویورک برود و در سازمان ملل حاضر شود تا این که شخصا این دعوا را به پیش ببرد.
این اقدام یک ضربه ماهرانه بود. زبان آورترین و فصيح ترین شخصيتی که ایران، طی قرنها پرورده بود، اکنون به یک صحنه جهانی می رفت. او نه فقط دعوی حقوقی یک کشور ضعیف عليه یک شرکت بزرگ، که دادخواهی شوربختان کره زمين را در برابر ثروتمندان و قدرتمندان را مطرح می کرد. مصدق در آستانه تبدیل شدن به سخنگوی برجسته شور ملی گرایی بود، که سراسر جهان استعمارزده را در می نوردید.
کتاب همه مردان شاه-
#استیون کینزر- صفحه های ۱۸۶-۱۸۷
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#خدمات_مصدق
در دورۀ 28 ماهۀ نخست وزیری‌اش قسمت پنجم
در امور اقتصادی (براساس اقتصاد بدون نفت):
ـ لایحه تأسیس هیات نظارت صنعتی به منظور حسن اداره و توسعه و حمایت صنایع کشور.
ـ لایحه تشویق صادرات.
ـ لایحه توسعه اکتشافات و استخراج معادن و برقراری روش واحد در استفاده از ذخائر معدنی.
ـ لایحه تأسیس پلیس گمرک برای کشف وجلوگیری از قاچاق واجرای قوانین اختصاصی گمرگی.
ـ لایحه تهیه وسایل مبارزه با قاچاق.
ـ لایحه اساسنامه شرکت ملی نفت ایران.
ـ لایحه افزایش سرمایه بانک.
ـ لایحه تأسیس بانک و توسعه صادرات.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#خدمات_مصدق
در دورۀ 28 ماهۀ نخست وزیری‌اش قسمت پنجم
در امور اقتصادی (براساس اقتصاد بدون نفت):
ـ لایحه تأسیس هیات نظارت صنعتی به منظور حسن اداره و توسعه و حمایت صنایع کشور.
ـ لایحه تشویق صادرات.
ـ لایحه توسعه اکتشافات و استخراج معادن و برقراری روش واحد در استفاده از ذخائر معدنی.
ـ لایحه تأسیس پلیس گمرک برای کشف وجلوگیری از قاچاق واجرای قوانین اختصاصی گمرگی.
ـ لایحه تهیه وسایل مبارزه با قاچاق.
ـ لایحه اساسنامه شرکت ملی نفت ایران.
ـ لایحه افزایش سرمایه بانک.
ـ لایحه تأسیس بانک و توسعه صادرات.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#شعر_کودتا
علی شریعتی، یکی از شناخته شده‌ترین چهره های روشنفکری معاصر است که مانند بسیاری از همگنان خود در ایران، هنوز این بخت را نیافته تا بدور از هیاهوهای ژورنالیستی، مورد بازخوانی قرار گیرد. در کنار هوادارانی سرسخت، او اکنون مخالفان پرشماری نیز دارد که برخی از آنان در زمره ی شناخته شده ترین متفکران معاصر اند. با این حال کمتر نشریه‌ای در حوزه ی روشنفکری‌ست که در شماره‌های خود، تعریضی به شریعتی نداشته باشد و این از تداوم حیات او در اندیشه‌ی معاصر خبر می‌دهد.
شریعتی همگام با بسیاری از روشنفکران هم عصر خود، در شعر نیز، به دنبال «تعهد اجتماعی» ست. او در یکی از نامه‌ها، با ذکر مثال‌هایی از برخی شعرا نظیر «م.امید» مینویسد: «وحشت گروهی در این مورد که شعر اگر مبین مسایل اجتماعی باشد، خشک و کم احساس می شود، بیهوده است، زیرا آنان خیال می‌کنند در این صورت شاعر همیشه باید شعارهای سیاسی بدهد و حرف های روزمره ی حزبی و روزنامه ای را بنظم درآورد یا به پند و اندرز بپردازد! در صورتیکه برعکس ، هر شاعری که می کوشد تا سرزمینی تازه و بینشی تازه به مردم بدهد، می کوشد تا انسان را در سیر خویش به سوی کمال و عظمت روح و اندیشه و احساس ببرد...»
شریعتی، خود نیز بخت خود را در شعر آزموده است. از او قطعاتی به جا مانده که در مجموعه آثار شماره ی ۳۲ به چاپ رسیده اند. در این میان ، قطعه ای به « پیشوای محبوب » او، دکتر محمد مصدق اختصاص دارد که ذیلا به اشتراک گذاشته می شود:
در حیرتم ز چرخ که آن مرد شیرگیر
با دست روبهان دغل شد چرا اسیر
آن شاهباز عز و شرف از چه از سریر
با های و هوی لاشخوران آمدی به زیر
آن آتشی که در دل این ملک شعله زد
با نیروی جوان شد و با فکر بکر پیر
با عزم همچو آهن آن مرد سال بود
با جوی های خون شهیدان سی تیر
با مشت رنجبر بد و فریاد کارگر
با ناله های مردم زحمتکش و فقیر
با خشم ملتی که به چنگال دشمنان
بودند با زبونی، یک قرن و نیم اسیر
با آنکه خفته است به یک خانه از حلب
یا آنکه ساخته است یکی لانه از حصیر
با مردمی که آمده از زندگی به تنگ
با ملتی که گشته است از روزگار سیر
افسوس! شیخ و نظامی و مست و دزد
چاقوکشان حرفه ای و مفتی اجیر.....
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#شعر_کودتا
علی شریعتی، یکی از شناخته شده‌ترین چهره های روشنفکری معاصر است که مانند بسیاری از همگنان خود در ایران، هنوز این بخت را نیافته تا بدور از هیاهوهای ژورنالیستی، مورد بازخوانی قرار گیرد. در کنار هوادارانی سرسخت، او اکنون مخالفان پرشماری نیز دارد که برخی از آنان در زمره ی شناخته شده ترین متفکران معاصر اند. با این حال کمتر نشریه‌ای در حوزه ی روشنفکری‌ست که در شماره‌های خود، تعریضی به شریعتی نداشته باشد و این از تداوم حیات او در اندیشه‌ی معاصر خبر می‌دهد.
شریعتی همگام با بسیاری از روشنفکران هم عصر خود، در شعر نیز، به دنبال «تعهد اجتماعی» ست. او در یکی از نامه‌ها، با ذکر مثال‌هایی از برخی شعرا نظیر «م.امید» مینویسد: «وحشت گروهی در این مورد که شعر اگر مبین مسایل اجتماعی باشد، خشک و کم احساس می شود، بیهوده است، زیرا آنان خیال می‌کنند در این صورت شاعر همیشه باید شعارهای سیاسی بدهد و حرف های روزمره ی حزبی و روزنامه ای را بنظم درآورد یا به پند و اندرز بپردازد! در صورتیکه برعکس ، هر شاعری که می کوشد تا سرزمینی تازه و بینشی تازه به مردم بدهد، می کوشد تا انسان را در سیر خویش به سوی کمال و عظمت روح و اندیشه و احساس ببرد...»
شریعتی، خود نیز بخت خود را در شعر آزموده است. از او قطعاتی به جا مانده که در مجموعه آثار شماره ی ۳۲ به چاپ رسیده اند. در این میان ، قطعه ای به « پیشوای محبوب » او، دکتر محمد مصدق اختصاص دارد که ذیلا به اشتراک گذاشته می شود:
در حیرتم ز چرخ که آن مرد شیرگیر
با دست روبهان دغل شد چرا اسیر
آن شاهباز عز و شرف از چه از سریر
با های و هوی لاشخوران آمدی به زیر
آن آتشی که در دل این ملک شعله زد
با نیروی جوان شد و با فکر بکر پیر
با عزم همچو آهن آن مرد سال بود
با جوی های خون شهیدان سی تیر
با مشت رنجبر بد و فریاد کارگر
با ناله های مردم زحمتکش و فقیر
با خشم ملتی که به چنگال دشمنان
بودند با زبونی، یک قرن و نیم اسیر
با آنکه خفته است به یک خانه از حلب
یا آنکه ساخته است یکی لانه از حصیر
با مردمی که آمده از زندگی به تنگ
با ملتی که گشته است از روزگار سیر
افسوس! شیخ و نظامی و مست و دزد
چاقوکشان حرفه ای و مفتی اجیر.....
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
۷ مهرماه ۱۳۳۳ آغاز محاکمه دکتر فاطمی در دادگاه نظامی؛ گلایه های دکتر فاطمی از رفتارهای سراسر غیر انسانی رژیم
پس از آنکه دکتر فاطمی از بیمارستان به زندان منتقل شد، او را در بیدادگاه فرمایشی در حالی که مریض بود، حاضر کردند، دکتر فاطمی در حالی که روی تخت خواب دراز کشیده بود، به سالن دادگاه منتقل کردند (هفتم مهر ۱۳۳۳)... دکتر فاطمی در آن موقع چشمهایش را بر هم نهاده و از درد به خود می پیچید، پس از آنکه جای تختخواب دکتر فاطمی تعیین گردید، رئیس دادگاه با نواختن زنگ رسمیت جلسه را اعلام کرد.
دکتر فاطمی در بیدادگاه نظامی چنین می گوید: روزهایی را که مرا سوال پیچ می کردند و عجله داشتند پرونده را ببندند و تاخیر در این مهم را حتی جایز نمی شمردند و تا نیمه شب مریض را به بازپرسی و گفت و شنود روا می داشتند. روی قاعده باید ایام استراحت من می بود، و از همه ماجراها گوشم و فکر و روحم فارغ می ماند. زیرا من به پای خود از پله های فرمانداری بالا رفتم و جنازه ام را زیر سقف شهربانی جمع کرده و به پادگان برند[اشاره به یورش وحشیانه شعبان جعفری و دار دسته اش و کارد آجین کردن بدن دکتر فاطمی]. انصاف و مروت اقتضا می کرد، رفتاری را که با یک اسیر یا روشی را که با یک زندانی مریض دارند در پیش گیرند. واقلا اجازه می دادند که آثار آن ضربات از بین رود و مزاج از دست رفته اندکی سلامت خود را باز یابد، آنگاه به آنچه مقتضی می دانند عمل کنند، اسیر و زندانی و مریض ، وقتی حمایت قانون را از او بردارند و ماهها در را به روی او ببندند تا صدای ناله او را کسی نشنود، دیگر جز تسلیم محض و اطاعت مطلق چه چاره ای می تواند بیندیشد.در تمام این احوال که احدی از من خبر نمی توانست داشته باشد، اخبار صحت و عافیت مرا مقامات داستانی گاهی نمی دانم از باب چه مصلحتی به جراید می دادند. ولی در همان حال شب و روز طشت خون از اتاق من بیرون می رفت و هیچ نمی دانستم که آیا روشنی روز بعد را هم چشم من خواهد دید یا برای همیشه چشمم در ظلمت و سکوت بسته خواهد شد؟...از شما آقایان می پرسم این حالت و وضعیت من برای محاکمه و دادگاه مناسب است؟ در جاهای دیگری که دعوی آزادی سیاسی دارند و رژیم خود را، رژیم پارلمانی می نامند، آیا با یک نفر جانی و قاتل آدم کش و هر چه دیگر اسمش را میخواهید بگذارید، چنین معامله ای می کنند؟ آقایان خدای ناکرده، ما متهم سیاسی هستیم.
«از قانون بگذرید، از اصول بین المللی چشم بپوشید، مقررات همین دادگاههای خودتان را هم ندیده بگیرید. ولی چطور ممکن است تمام احساسات و عواطف بشری را فراموش کرد. »
خاطرات و مبارزات دکتر حسین فاطمی-بهرام افراسیابی، ص ۳۰۷-۳۰۸
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
۷ مهرماه ۱۳۳۳ آغاز محاکمه دکتر فاطمی در دادگاه نظامی؛ گلایه های دکتر فاطمی از رفتارهای سراسر غیر انسانی رژیم
پس از آنکه دکتر فاطمی از بیمارستان به زندان منتقل شد، او را در بیدادگاه فرمایشی در حالی که مریض بود، حاضر کردند، دکتر فاطمی در حالی که روی تخت خواب دراز کشیده بود، به سالن دادگاه منتقل کردند (هفتم مهر ۱۳۳۳)... دکتر فاطمی در آن موقع چشمهایش را بر هم نهاده و از درد به خود می پیچید، پس از آنکه جای تختخواب دکتر فاطمی تعیین گردید، رئیس دادگاه با نواختن زنگ رسمیت جلسه را اعلام کرد.
دکتر فاطمی در بیدادگاه نظامی چنین می گوید: روزهایی را که مرا سوال پیچ می کردند و عجله داشتند پرونده را ببندند و تاخیر در این مهم را حتی جایز نمی شمردند و تا نیمه شب مریض را به بازپرسی و گفت و شنود روا می داشتند. روی قاعده باید ایام استراحت من می بود، و از همه ماجراها گوشم و فکر و روحم فارغ می ماند. زیرا من به پای خود از پله های فرمانداری بالا رفتم و جنازه ام را زیر سقف شهربانی جمع کرده و به پادگان برند[اشاره به یورش وحشیانه شعبان جعفری و دار دسته اش و کارد آجین کردن بدن دکتر فاطمی]. انصاف و مروت اقتضا می کرد، رفتاری را که با یک اسیر یا روشی را که با یک زندانی مریض دارند در پیش گیرند. واقلا اجازه می دادند که آثار آن ضربات از بین رود و مزاج از دست رفته اندکی سلامت خود را باز یابد، آنگاه به آنچه مقتضی می دانند عمل کنند، اسیر و زندانی و مریض ، وقتی حمایت قانون را از او بردارند و ماهها در را به روی او ببندند تا صدای ناله او را کسی نشنود، دیگر جز تسلیم محض و اطاعت مطلق چه چاره ای می تواند بیندیشد.در تمام این احوال که احدی از من خبر نمی توانست داشته باشد، اخبار صحت و عافیت مرا مقامات داستانی گاهی نمی دانم از باب چه مصلحتی به جراید می دادند. ولی در همان حال شب و روز طشت خون از اتاق من بیرون می رفت و هیچ نمی دانستم که آیا روشنی روز بعد را هم چشم من خواهد دید یا برای همیشه چشمم در ظلمت و سکوت بسته خواهد شد؟...از شما آقایان می پرسم این حالت و وضعیت من برای محاکمه و دادگاه مناسب است؟ در جاهای دیگری که دعوی آزادی سیاسی دارند و رژیم خود را، رژیم پارلمانی می نامند، آیا با یک نفر جانی و قاتل آدم کش و هر چه دیگر اسمش را میخواهید بگذارید، چنین معامله ای می کنند؟ آقایان خدای ناکرده، ما متهم سیاسی هستیم.
«از قانون بگذرید، از اصول بین المللی چشم بپوشید، مقررات همین دادگاههای خودتان را هم ندیده بگیرید. ولی چطور ممکن است تمام احساسات و عواطف بشری را فراموش کرد. »
خاطرات و مبارزات دکتر حسین فاطمی-بهرام افراسیابی، ص ۳۰۷-۳۰۸
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
یک خبرنگار جوان رویاروی پیر سیاست؛ خاطره ای از دموکرات منشی دکتر مصدق
مصدق وقتی می خواست به سازمان ملل در آمریکا برود، اعلام کرد که من می خواهم به مجلس گزارش بدهم.اقلیت درباری که در راسشان جمال امامی بود برای اینکه مصدق نتواند گزارش دهد و رای اعتماد بگیرد، مجلس را از اکثریت انداختند. تقریبا از ساعت ۹ تا ۱۰:۳۰ صبح مجلس بلاتکلیف بود و مصدق و وزرایش در راهرو انتظار نشسته بودند. سردا فاخر(رئیس مجلس) دو سه بار اعلام کرد که آقایان بیایند تو، اما کسی نمی آمد...[پس از چند ساعت] به پیاده روی[مجلس] آمدم دیدم که اتومبیل دکتر مصدق به جلوی در کوچک مجلس آمد...آنجا دربانی داشت که خیلی مصدقی بود و به مصدق خیلی علاقه داشت. نامش ملکشاهی بود. او در را که باز کرد. دکتر مصدق یک پایش را توی اتومبیل گذاشت و سرش هم داخل اتومبیل رفت. من به سرعت دویدم وگفتم آقا با من امری ندارید: صدای مرا که شنید سرش را از ماشین بیرون آورد و یک نگاهی به من کرد و یک نگاهی به جمعیت عظیمی که آنجا ایستاده بود. پلیس جلوی آنها را گرفته بودند که توی مجلس نیایند. مصدق گفت اینجا یک چهارپایه پیدا می شود. گفتم: بله. دربانی را که گفتم دوید و یک چهارپایه آوردیم. دکتر مصدق خطاب به رئیس همان پلیسها گفت جلوی مردم را رها کنند، من با مردم کار دارم... روی چهارپایه رفت که آن نطق معروف را کرد.گفت «هرجا ملت است، آنجا مجلس است.» این سخن متعلق به آن روز است. من تنها خبرنگاری بودم که در آنجا ایستاده بودم چون همه خبرنگارها توی لژ مطبوعات بودند و از بیرون خبر نداشتند شش، هفت دقیقه طول کشید تا به داخل مجلس خبردادند. سیل خبرنگار و تماشاچی آمدند... درآنجا حادثه اتفاق افتاد که باز از نظر روحیه آن زمان مردم جالب است. من در آن تلاطم ، نمی توانستم کار بکنم، تندنویسی کنم، ولی در لحظه ای که دکتر مصدق بیانی کرد و مردم شروع کردند به تظاهرات کردن و دکتر مصدق سکوت کرد، من فرصت کردم، برگشتم و دیدم که پنج شش جوان خیلی گردن کلفت دور من حلقه زده اند و من وسط مانده ام، یک جوان قدبلند هم کله اش را دولا کرده و من یادداشهایی پشت کردن اوگذاشته ام و دارم می نویسم. من آن قدر ملتهب قضایا بودم که اصلا به این چیزها توجه نداشتم. بعد دیدم یکی از این جوانها مرا به اسم صدا زد و گفت که خیالت راحت باشد تا آقا صحبت می کند ما فشار جمعیت را تحمل می کنیم، به راحتی بنویس.
من بلافاصله به دفتر روزنامه، درکوچه نظامی میدان بهارستان آمدم و به سرعت نطق را تنظیم کردم و تلفن کردم به منزل دکتر مصدق که به دکتر فاطمی بگویم که نطق حاضر است. چون اصلا دکتر مصدق فکر نمی کرد نطقش را کسی تهیه کند. دکتر فاطمی گفت بلافاصله پا شو و بیا. من فوری به منزل دکتر مصدق و به همان اتاق بزرگ رفتم. تقریبا سران جبهه ملی همه جمع بودند. نطق را جلوی دکتر فاطمی گذاشتم. دکتر فاطمی آن را به دست دکتر مصدق داد. دکتر مصدق نگاهی کرد وگفت که بگذار خودش بخواند، ما هم همانجا ایستاده شروع کردیم این نطق را خواندن. زیاد بود، در حدود ۲۰-۱۵ صفحه ای بود. ده دقیقه طول کشید که آن را خواندم، در مورد دموکرات بودن دکتر مصدق بگویم که وقتی نطق تمام شد (البته من در حین گفتن آن دوسه جا بغض گلویم را گرفت و نتوانستم صحبت بکنم و همه متاثر شدند). با لبخندی رو کرد به حضار و گفت من به این قشنگی صحبت نکردم، این قلم اوست. بعد طبق معمول یک دانه گز هم به عنوان جایزه به ما داد. دکتر فاطمی که مسوول تمام امور انتشاراتی دولت بود، گفت فورا بده تا تایپ کنند. من سرم را پایین انداختم و همانجا ایستادم. دکتر فاطمی تکرار کرد بعد من باز سرم را پایین انداختم. خوب، همه ناراحت شدند. بازگفت آقا مگر نمی شنوی چه می گویم؟ زود بده آن را ماشین کنند. گفتم آقای دکتر فاطمی نمی دهم، همه متعجب شدند . خود دکتر فاطمی از همه بیشتر متعجب شد. گفت چرا؟ گفتم می بخشید خودت به من یاد دادی، استاد من هستی، اگر این حرف را به عنوان نخست وزیر و سخنگوی دولت می زنی خودت به من یاد دادی که به هیچ دولتی تمکین نکنم، هیچ دلیل نداردکه به شما تمکین کنم. اما اگر به عنوان مدیر روزنامه ام به من تکلیف می کنی، این نوبر است که مدیر روزنامه ای به خبرنگارش بگوید خبر اختصامی خودش را به روزنامه های دیگر بده. بنابراین من نمی دهم. حالا از شرم هم عرق کرده ام و گریه ام هم گرفته بود. خوب، جوان بودم. سکوتی برقرار شد. خوب، حرف من هم منطقی بوده سی ثانیه ای سکوت برقرار شد، دکتر مصدق گفت آقا جان حق با اوست، راست می گوید، خبر اختصاصی اش است، مال خودش است. آن گاه به من رو کرد. گفت هر کاری دلت می خواهد بکن، خوب، من دیگر تکلیفم روشن بود.
خاطره ای از محمد علی سفری: مصدق، دولت ملی و کودتا- عزت الله سحابی، ص۵۲۱-۵۲۳
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
یک خبرنگار جوان رویاروی پیر سیاست؛ خاطره ای از دموکرات منشی دکتر مصدق
مصدق وقتی می خواست به سازمان ملل در آمریکا برود، اعلام کرد که من می خواهم به مجلس گزارش بدهم.اقلیت درباری که در راسشان جمال امامی بود برای اینکه مصدق نتواند گزارش دهد و رای اعتماد بگیرد، مجلس را از اکثریت انداختند. تقریبا از ساعت ۹ تا ۱۰:۳۰ صبح مجلس بلاتکلیف بود و مصدق و وزرایش در راهرو انتظار نشسته بودند. سردا فاخر(رئیس مجلس) دو سه بار اعلام کرد که آقایان بیایند تو، اما کسی نمی آمد...[پس از چند ساعت] به پیاده روی[مجلس] آمدم دیدم که اتومبیل دکتر مصدق به جلوی در کوچک مجلس آمد...آنجا دربانی داشت که خیلی مصدقی بود و به مصدق خیلی علاقه داشت. نامش ملکشاهی بود. او در را که باز کرد. دکتر مصدق یک پایش را توی اتومبیل گذاشت و سرش هم داخل اتومبیل رفت. من به سرعت دویدم وگفتم آقا با من امری ندارید: صدای مرا که شنید سرش را از ماشین بیرون آورد و یک نگاهی به من کرد و یک نگاهی به جمعیت عظیمی که آنجا ایستاده بود. پلیس جلوی آنها را گرفته بودند که توی مجلس نیایند. مصدق گفت اینجا یک چهارپایه پیدا می شود. گفتم: بله. دربانی را که گفتم دوید و یک چهارپایه آوردیم. دکتر مصدق خطاب به رئیس همان پلیسها گفت جلوی مردم را رها کنند، من با مردم کار دارم... روی چهارپایه رفت که آن نطق معروف را کرد.گفت «هرجا ملت است، آنجا مجلس است.» این سخن متعلق به آن روز است. من تنها خبرنگاری بودم که در آنجا ایستاده بودم چون همه خبرنگارها توی لژ مطبوعات بودند و از بیرون خبر نداشتند شش، هفت دقیقه طول کشید تا به داخل مجلس خبردادند. سیل خبرنگار و تماشاچی آمدند... درآنجا حادثه اتفاق افتاد که باز از نظر روحیه آن زمان مردم جالب است. من در آن تلاطم ، نمی توانستم کار بکنم، تندنویسی کنم، ولی در لحظه ای که دکتر مصدق بیانی کرد و مردم شروع کردند به تظاهرات کردن و دکتر مصدق سکوت کرد، من فرصت کردم، برگشتم و دیدم که پنج شش جوان خیلی گردن کلفت دور من حلقه زده اند و من وسط مانده ام، یک جوان قدبلند هم کله اش را دولا کرده و من یادداشهایی پشت کردن اوگذاشته ام و دارم می نویسم. من آن قدر ملتهب قضایا بودم که اصلا به این چیزها توجه نداشتم. بعد دیدم یکی از این جوانها مرا به اسم صدا زد و گفت که خیالت راحت باشد تا آقا صحبت می کند ما فشار جمعیت را تحمل می کنیم، به راحتی بنویس.
من بلافاصله به دفتر روزنامه، درکوچه نظامی میدان بهارستان آمدم و به سرعت نطق را تنظیم کردم و تلفن کردم به منزل دکتر مصدق که به دکتر فاطمی بگویم که نطق حاضر است. چون اصلا دکتر مصدق فکر نمی کرد نطقش را کسی تهیه کند. دکتر فاطمی گفت بلافاصله پا شو و بیا. من فوری به منزل دکتر مصدق و به همان اتاق بزرگ رفتم. تقریبا سران جبهه ملی همه جمع بودند. نطق را جلوی دکتر فاطمی گذاشتم. دکتر فاطمی آن را به دست دکتر مصدق داد. دکتر مصدق نگاهی کرد وگفت که بگذار خودش بخواند، ما هم همانجا ایستاده شروع کردیم این نطق را خواندن. زیاد بود، در حدود ۲۰-۱۵ صفحه ای بود. ده دقیقه طول کشید که آن را خواندم، در مورد دموکرات بودن دکتر مصدق بگویم که وقتی نطق تمام شد (البته من در حین گفتن آن دوسه جا بغض گلویم را گرفت و نتوانستم صحبت بکنم و همه متاثر شدند). با لبخندی رو کرد به حضار و گفت من به این قشنگی صحبت نکردم، این قلم اوست. بعد طبق معمول یک دانه گز هم به عنوان جایزه به ما داد. دکتر فاطمی که مسوول تمام امور انتشاراتی دولت بود، گفت فورا بده تا تایپ کنند. من سرم را پایین انداختم و همانجا ایستادم. دکتر فاطمی تکرار کرد بعد من باز سرم را پایین انداختم. خوب، همه ناراحت شدند. بازگفت آقا مگر نمی شنوی چه می گویم؟ زود بده آن را ماشین کنند. گفتم آقای دکتر فاطمی نمی دهم، همه متعجب شدند . خود دکتر فاطمی از همه بیشتر متعجب شد. گفت چرا؟ گفتم می بخشید خودت به من یاد دادی، استاد من هستی، اگر این حرف را به عنوان نخست وزیر و سخنگوی دولت می زنی خودت به من یاد دادی که به هیچ دولتی تمکین نکنم، هیچ دلیل نداردکه به شما تمکین کنم. اما اگر به عنوان مدیر روزنامه ام به من تکلیف می کنی، این نوبر است که مدیر روزنامه ای به خبرنگارش بگوید خبر اختصامی خودش را به روزنامه های دیگر بده. بنابراین من نمی دهم. حالا از شرم هم عرق کرده ام و گریه ام هم گرفته بود. خوب، جوان بودم. سکوتی برقرار شد. خوب، حرف من هم منطقی بوده سی ثانیه ای سکوت برقرار شد، دکتر مصدق گفت آقا جان حق با اوست، راست می گوید، خبر اختصاصی اش است، مال خودش است. آن گاه به من رو کرد. گفت هر کاری دلت می خواهد بکن، خوب، من دیگر تکلیفم روشن بود.
خاطره ای از محمد علی سفری: مصدق، دولت ملی و کودتا- عزت الله سحابی، ص۵۲۱-۵۲۳
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#خدمات_مصدق در دورۀ 28 ماهۀ نخست وزیری‌اش
قسمت ششم
در خصوص دارائی و امور مالیاتی :
ـ لایحه تشکیل کمیسیون های حل اختلاف مالیاتی
ـ لایحه مجازات مامورینی که از دادن مفاصا(صورت حساب) به مؤدیان خود داری نمایند
ـ لایحه اصلاح قانون مالیات املاک مزروعی.
ـ لایحه مالیات بر اراضی .
ـ لایحه طرز رسیدگی به اختلافات مالیاتی
ـ لایحه وصول مطالبات غیر مالیاتی دولت.
(هر یک از لوایح مزبور اثر قابل توجهی دربهبود امور مالیاتی داشت و امور آن براساس مصلحت دولت و مردم بود)
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#خدمات_مصدق در دورۀ 28 ماهۀ نخست وزیری‌اش
قسمت ششم
در خصوص دارائی و امور مالیاتی :
ـ لایحه تشکیل کمیسیون های حل اختلاف مالیاتی
ـ لایحه مجازات مامورینی که از دادن مفاصا(صورت حساب) به مؤدیان خود داری نمایند
ـ لایحه اصلاح قانون مالیات املاک مزروعی.
ـ لایحه مالیات بر اراضی .
ـ لایحه طرز رسیدگی به اختلافات مالیاتی
ـ لایحه وصول مطالبات غیر مالیاتی دولت.
(هر یک از لوایح مزبور اثر قابل توجهی دربهبود امور مالیاتی داشت و امور آن براساس مصلحت دولت و مردم بود)
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
مشکل من با این روانکاوی که این روزها انجام می شود؛ مربوط به پیش فرض آن است که تحمل درد و رنج کاری عبث است و علامت ضعف یا حتی علامت بیماری است. در حالی که در واقع بزرگترین حقایق که ما به آن دست یافته ایم، زاییده ی درد و رنج افراد بوده است و مسئله ی اصلی از بین بردن رنج و درد و یا محو کردن آن از جهان نیست؛ بلکه باید کاری بکنیم که درد و رنج به زندگی مان الهام بخشد. به جای آنکه مدام بخواهیم از آن اجتناب کنیم و باید از این حسی که آنها خوشبختی نامیده اند و در واقع زاییده مغز دستکاری شده افراد است اجتناب کنیم.
این امر در نظر من بسیار شبیه تلاشی برای کنترل انسان است؛ نه آزاد کردن او. بیشتر می خواهند او را تعریف کنند تا اجازه دهند که خودش باشد.
و این بخشی از ایدئولوژی کلی این دوران است که جنون قدرت است.
#آرتور_میلر
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
مشکل من با این روانکاوی که این روزها انجام می شود؛ مربوط به پیش فرض آن است که تحمل درد و رنج کاری عبث است و علامت ضعف یا حتی علامت بیماری است. در حالی که در واقع بزرگترین حقایق که ما به آن دست یافته ایم، زاییده ی درد و رنج افراد بوده است و مسئله ی اصلی از بین بردن رنج و درد و یا محو کردن آن از جهان نیست؛ بلکه باید کاری بکنیم که درد و رنج به زندگی مان الهام بخشد. به جای آنکه مدام بخواهیم از آن اجتناب کنیم و باید از این حسی که آنها خوشبختی نامیده اند و در واقع زاییده مغز دستکاری شده افراد است اجتناب کنیم.
این امر در نظر من بسیار شبیه تلاشی برای کنترل انسان است؛ نه آزاد کردن او. بیشتر می خواهند او را تعریف کنند تا اجازه دهند که خودش باشد.
و این بخشی از ایدئولوژی کلی این دوران است که جنون قدرت است.
#آرتور_میلر
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷