پرواز فکر و اندیشه

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص٢١٩

. طرفِ گوشه حياط. مرغ و خروسها وحشتزده از سر راهش كنار ميرفتند. چنگ زد به
طنابِ رخت و كشيد. لباسها، مثل بقاياي تكه پاره يك قتل عام، هر تكه گوشهاي افتاد.
از كنجِ حياط چند گوني خالي برداشت؛ مقداري مفتول فلزي، گاز انبر، و چند قوطي خالي
شير؛ از همانها كه گاه گاه از كشتي ميآورد. دست مندوي دوازده ساله را گرفت و گفت:
«بيا اسماعيل.» مندو لرزيد. مدتها بود به اين اسم صدايش نكرده بود. همينطور كه در
بيابان ميرفتند، بوته هاي خار را با كارد ميبريد، دسته ميكرد، و با طنابي به هم ميبست.
بعد از مدتها سكوت، دهانش را بازكرد و با صدايي لرزان گفت: «تو هم جمع كن پسرم.».
از تپه ها كه سرازير شدند، پدر نگاهي كرد به منظره دوردستِ دريا و كشتيهايي كه پهلو
گرفته بودند در اسكله. نزديكِ حفرهاي زانو زد و بوته هاي خار را فروكرد در آن. مندوهيچ
نميفهميد اما چيزي را كه در فضا بود حس ميكرد؛ رعشه اي عصبي؛ دهاني نامريي كه
همه ي خونش را ميمكيد؛ برقي بيصدا كه خاكسترش ميكرد. وقتي پنج شش حفرهاي كه
دور تا دور تپه بود پر شد از بوته ي خار، كبريت را داد دست مندو و آمد بالاي آخرين حفره.
يكي از گونيها را بازكرد و همينطور كه دو زانو خيمه زده بود، دهانه گوني را چسباند
روي سوراخ. سرش را به آسمان كرد. از ميان موهايي كه باد آنها را بيش از پيش به راست
خم ميكرد نعرهاي رعد آسا به آسمان برخاست: «آتش!»
مندو كبريت كشيد. دود ميپيچيد توي دهليزهاي پيچ در پيچ و نمناكي كه دردل
تپه ها ميرفت. هر روباهي كه بيرون ميجهيد، با سر درونِ گوني ميافتاد. پدر سرِ گوني را
محكم ميبست و يكي ديگر برميداشت. كار كه تمام شد، سيگاري آتش زد. مندو، گيج و
پريده رنگ، نگاه ميكرد به جنبش ترسناك گونيها. گردبادي، آن دورها، ستوني از خاك را
سمتِ دريا ميآورد. صداي نافذ و پر حجم بوق كشتي اي كه به بندر نزديك ميشد از دور
به گوش آمد. پدر برخاست . يكي از گونيها را برداشت. سرش را بازكرد و با گاز انبر،
يكي يكي، شروع كرد به شكستن دندانها: «كفترهام! كفترهام! حالا بيائيد بكُشيد!» روباه،
به رعشه اي جنون آميز زوزه ميكشيد و همينطور كه خون سرازير ميشد از گوشه ي
لبهاش، چشمهاي باريك و كشيدهاش را ميفشرد به هم. كار كه تمام ميشد، پدر ريگي
را ميانداخت توي قوطي حلبي، و به كمك مفتولي فلزي آويزانش ميكرد به گردنِ روباه.
219

@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

91 views05:13