پرواز فکر و اندیشه
1.17K subscribers
4.25K photos
2.15K videos
84 files
998 links
‏جاویدشاه فقط یه شعار نیست…

عهد ما با ایران و هزاران سال پادشاهی‌ست…
Download Telegram
کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#برشى_از_يك_كتاب 📚

من یاد گرفته ام که هیـچ فرقی
نمی‌کند چه قدر خوب و وفادار باشم،
زیرا همیشه کسانی هستند که
لیاقتش را ندارند!

من آموخته‌ام کسانی را که
دوستشان دارم، خیلی زود از
دست می‌دهم و کسانی را که
بود و نبودشان برایم اهمیتی ندارد،
همیشه در کنارم خواهم داشت !
ولی هرگز فلسفه‌ی هیچکدامشان را
در نیافتم...

#کریستین_بوبن
كتاب : 📚فراتر از بودن




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
با چوب پوسیده نمی شود قایق و کشتی ساخت،همانطور که با افکار پوسیده نمی توان جامعه را ساخت.

💭کارل پوپر

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@



#برشی_از_کتاب

باید به او بفهمانم که نباید از آن دست کسانی باشد که چون چنگال ندارند خود را خوب تصور می‌کنند!
باید بتوانیم ظالم باشیم و آن موقع ظالم نباشیم ظالم نبودن هنگامی که توانایی اون رو نداریم هنر نیست!

#وقتي_نيچه_گريست
#اروين_يالوم



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه


دوستان و همراهان کانال پرواز واندیشه🍃


از این پس هر روز راس ساعت 9 صبح بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص16

ام را زیر پالتویم پنهان کنم. گروه ما یک یک از جلوي افسر اس.اس گذشت. احساس کردم اگر افسر چشمش به کوله پشتی من بیفتد وضع خطرناك خواهد بود. از تجارب پیشین می دانستم دست کم مرا به زمین خواهد کوبید. از اینرو همچنان که به افسر نزدیکتر می شدم، با قامتی کشیده راه می رفتم تا متوجه بار سنگینم نشود. حالا دیگر چهره به چهره بودیم. افسر مردي بود بلند قامت و لاغر اندام با اونیفورمی شیک، ظاهرا او با ما که سفر درازي را پشت سر گذاشته و قیافه هایی نامرتب و گرفته داشتیم، در تضاد بود، قیافه اش از آرامش برخوردار بود و نگاهی بی اعتنا داشت. با دست چپ آرنج دست راستش را نگهداشته بود. دست راستش بلند می شد و با انگشت اشاره همان دست، بی قیدانه به سمت راست یا چپ اشاره می کرد. هیچ یک از ما معناي اشاره دست او را که گاهی به راست و اکثرا به چپ بود نمی دانستیم. نوبت من رسید. یک نفر در گوشم زمزمه کرد، کسانی که به سمت راست فرستاده می شوند به کار گمارده خواهند شد و کسانی را که به سمت چپ هدایت می کنند، افراد بیماري هستند که توان کار کردن ندارند و به اردوگاه ویژه اي فرستاده خواهند شد. منهم منتظر بودم ببینم تکلیفم چه خواهد شد و این تازه آغاز مسایل زیادي بود که در آینده با آنها برخورد می کردم. سنگینی کوله پشتی مرا کمی به سمت چپ متمایل کرد اما کوشیدم کشیده قامت گام بردارم. افسر اس. اس سراپایم را برانداز کرد. تردید را در چهره اش خواندم. سپس دستهایش را روي شانه هایم گذاشت. تلاش بسیار کردم تا قیافه ام نیرومند جلوه کند. تا اینکه به آرامی شانه هایم را چرخاند و به سمت راست هدایتم کرد و منهم به همان سمت حرکت کردم. معناي این بازي انگشت را همان شب برایمان توضیح دادند. این نخستین گزینش بود، بودن یا نبودن، زیستن یا نابودي. براي اکثر همراهان ما، یعنی در حدود نود درصد حکم مرگ صادر شد و حکم طی چند ساعت به مرحله اجرا در آمد. کسانی که به سمت چپ فرستاده شده بودند، از ایستگاه یکسره به کوره





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص17

هاي آدم سوزي روانه شدند. چنانکه یکی از کارگران این ساختمان به من گفت، روي درهاي کوره ها به چندین زبان اروپایی واژه » گرمابه « نوشته شده بود. به زندانیان به محض ورود به آنجا یه قالب صابون داده می شد و بعد- نیازي نمی بینم آنچه را که در آنجا روي می داد توضیح دهم. مطالب بسیاري از این صحنه وحشتناك نگاشته شده است. شمار کمی از ما که از مرگ جسته بودیم شب هنگام به حقیقت امر پی بردیم. از زندانیانی که مدتی در آنجا بودند پرسیدم دوست و همکار من پ به کدام سمت فرستاده شد. » آیا او را به سمت چپ فرستادند؟ « » بله « به من گفتند:» می توانی او را در آنجا ببینی. « » کجا؟ « با دستش دودکشی را که در فاصله چند صد متري بود نشانم داد. ستونی از شعله به آسمان خاکستري لهستان زبانه می کشید. او، یعنی دوستم تبدیل به ابر شوم دود شد. » آنجا همان جایی است که دوستتان در بهشت شناور است « اما من هنوز معناي این حرفها را نمی فهمیدم تا اینکه با واژه هایی ساده برایم توضیح دادند. از مطلب دور افتادم بهتر است رویدادها را به ترتیب بیان کنم. از نظر روانشناسی از سپیده دمی که وارد ایستگاه شدیم، تا نخستین استراحت مان در اردوگاه راهی بس دراز پیش روي داشتیم. در حالیکه افسران مسلح اس. اس ما را همراهی می کردند، مجبور بودیم از ایستگاه بدویم، از سیم هاي خارداري که برق داشت و از اردوگاه بگذریم تا به گرمابه ها برسیم. براي ما که نخستین گزینش را پشت سر گذارده بودیم این یک حمام واقعی بود. بار دیگر توهم رهایی در ما جان گرفت. افسران اس.





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص18

اس به نظر دوست داشتنی می رسیدند و ما به زودي به دلیل این امر پی بردیم. تا زمانی که ساعت به مچ داشتیم و می توانستند با چرب زبانی راممان کرده و ساعت مان را بگیرند، خوب بودند. آیا بهتر نبود همه چیز خود را به آنان بدهیم؟ و چرا نباید این افسران خوش ظاهر ساعت داشته باشند؟ شاید روزي به همین مناسبت، این گذشت ما را تلافی می کردند. در آلونکی که به نظر می رسید اتاق انتظار بخش ضدعفونی باشد، به انتظار نشستیم، افسران اس. اس آمدند و پتویی روي زمین پهن کردند که بایستی همه اثاث مان، ساعتها و جواهرات مان را روي آن می ریختیم. در میان ما هنوز افراد ساده لوحی بودند که از زندانیان کارکشته اي که به کمک ما آمده بودند می پرسیدند آیا می توانند حلقه ازدواج شان، یا یک قطعه نشان یا چیزي را که شانس می آورد نگه دارند یا نه. هیچکس هنوز به این حقیقت پی نبرده بود که همه چیز ما را از ما خواهند گرفت. کوشیدم اعتماد یکی از زندانیان را به خود جلب کنم. پنهانی به سویش رفتم و به لوله کاغذي که در جیب درونی پالتویم بود اشاره کردم و گفتم، » ببین این نوشته ها یک کتاب علمی است. می دانم به من چه خواهی گفت، باید خیلی خوشحال باشم که تن سالم از این محل به در برم و این باید تنها چیزي باشد که از سرنوشت خود انتظار داشته باشم. اما من نمی توانم به این مسایل بیندیشم. باید این نوشته ها را به هر قیمتی که باشد نگاهدارم. این نوشته ها حاصل یک عمر کار منست. می فهمی چه می گویم؟ بله، کم کم متوجه می شد چه می گویم. به آرامی لبخندي بر چهره اش نقش بست. این لبخند ابتدا از روي تفریح بود، سپس جنبه مسخره به خود گرفت و اخر سر توهین آمیز شد و سرانجام به شکل یک واژه » گه « در فضا پیچید. این بود پاسخ من، تکرار این واژه در اردوگاه در میان زندانیان معمول بود. در آن لحظه بود که حقیقت عریان را دیدم و کاري کردم که بر نقطه اوج نخستین مرحله واکنش روانی من داغی گذاشت، من با زندگی پیشین خود بدرود گفتم.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص19

ناگهان جنب و جوشی در میان همسفرانم دیده شد که با رنگ پریده، چهره هاي وحشت زده ایستاده بودند و در نهایت بی دفاعی حرف می زدند. دیگر بار نعره هاي خشن فرماندهان گوشمان را آزار داد. با فشار به درون اتاق انتظار گرمابه رانده شدیم. در آنجا به دور یک افسر اس.اس که صبر کرد تا همه وارد شویم گرد آمدیم. آنگاه گفت،» از روي ساعت من دو دقیقه فرصت دارید کاملا لخت شوید، همه چیزتان را روي زمین، همانجایی که ایستاده اید بگذارید. هیچ چیز با خود بر نمی دارید مگر کفش ها، کمربند یا بند شلوار و یک شکم بند. از همین حالا وقت می گیرم! « زندانیان بدون کوچکترین درنگ خود را عریان کردند. هر چه به پایان دو دقیقه نزدیکتر می شدیم، حالت عصبی آنان فزونی می گرفت و زیرپوش و کمربندهاي خود را با حالتی دست و پا چلفتی از تن به در می کردند و بند کفش هایشان را باز می کردند. سپس نخستین صداي شلاق را شنیدیم. شلاقهاي چرمی بود که بر بدن عریان زندانیان فرود می آمد. پس از آن ما را گله وار به سوي اتاقی راندند، که بایستی موهاي بدنمان تراشیده می شد، نه تنها سرمان را تراشیدند بلکه در هیچ جاي بدنمان تار مویی باقی نگذاشتند. نوبت حمام گرفتن فرا رسید و در اینجا بود که دیگر بار به صف ایستادیم. ما به سختی می توانستیم همدیگر را به جاي آوریم اما حالا بعضی از زندانیان با آرامش بسیار ریزش آب واقعی را بر تنشان لمس کردند. هنگامی که منتظر بودیم تا نوبت مان برسد متوجه شدیم، تن برهنه ما تنها چیزي بود که برایمان باقی مانده بود. ما همه چیزمان را از دست داده بودیم، حتی کوتاهترین تار مو. تن برهنه ما تنها دارایی ما بود. به راستی دیگر چه چیزي برایمان مانده بود که ما را با زندگی پیشین مان پیوند دهد؟ عینک و کمربند تنها چیزهایی بودند که براي من مانده بود، که من کمربندم را هم در قبال یک تکه نان از دست دادم. کسانیکه شکم بند داشتند دچار هیجان شدند. زیرا شب هنگام زندانی ارشدي که مسئول کلبه ما بود، ضمن سخنانی به ما خوشامد گفت و به شرافتش سوگند خورد که اگر کسی توي شکم بندش پول یا




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص20

سنگ قیمتی مخفی کرده باشد، خودش شخصا او را » به همان تیر« - که با دستش به آن اشاره کرد - به دار خواهد آویخت و با غرور توضیح داد که قوانین اردوگاه این حق را به او به عنوان یک ساکن اردوگاه می دهد. داشتن کفش، خود در زندان مساله مهمی بود. گرچه ما می بایست از آنها نگهداري کنیم، اما آنهایی که کفش هاي نسبتا خوبی داشتند مجبور می شدند آنها را تحویل مسئولین بدهند. و در عوض یک جفت کفشی که اندازه پایشان نبود دریافت می کردند. زندانیانی دچار دردسر واقعی می شدند که به حرف دلسوزانه زندانیان مسئول )در اتاق انتظار( گوش کردند و ساق چکمه هایشان را بریدند و براي اینکه جاي بریدگی پیدا نباشد صابون به آن مالیدند. گویا افسران اس.اس منتظر همین بودند. کسانی را که مرتکب این جرم شده بودند به اتاق پهلویی بردند و ما تا مدتها صداي تازیانه و ضجه هاي آنان را می شنیدیم. این بار شکنجه مدتها به درازا کشید. می بینید که خیالات واهی ما یکی پس از دیگري نقش بر آب می شد و پس از آن به طور غیر منتظره اي خوش خلق می شدیم. ما به خوبی می دانستیم که چیزي نداشتیم از دست بدهیم مگر زندگی مسخره و تن عریان خود را. وقتی دوش آب باز شد، همگی سعی می کردیم هم خودمان را دست بیندازیم و هم یکدیگر را. صرف نظر از شوخ طبعی که پیدا کرده بودیم، احساس دیگري نیز در ما پیدا شد و آنهم حس کنجکاوي بود. من پیش از این، اینگونه کنجکاویها را به عنوان واکنش اساسی در برابر موقعیت هاي ویژه و استثنایی تجربه کرده بودم. موقعی که جانم یکبار در یک حادثه کوهنوردي به خطر افتاد در آن لحظه بحرانی تنها یک احساس داشتم: کنجکاوي، کنجکاوي در این مورد که آیا جان سالم به در خواهم برد یا با جمجمه شکسته و بدن زخمی باز خواهم گشت.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص21

این کنجکاوي تلخ در آشویتس نیز حاکم بود، که به گونه اي ذهن ما را از محیط اطراف منحرف می ساخت. محیطی که ما به صورت عینی با آن برخورد داشتیم. در آن هنگام ما این حالت ذهنی را به عنوان وسیله اي براي محافظت خود تقویت می کردیم. علاقمند بودیم بدانیم رویداد بعدي چه خواهد بود. مثلا نتیجه ایستادن ما در فضاي باز، یا در یخبندان آخر پاییز، آنهم لخت و عریان با بدن نیمه خشک پس از دوش گرفتن چه خواهد بود. چند روز بعد کنجکاوي ما جایش را به شگفتی داد. شگفت زده از اینکه سرما نخوردیم. تازه واردین مرتب دچار شگفت زدگی می شدند. ابتدا پزشکانی که در میان ما بودند پی بردند که: » همه کتابهاي درسی دروغ است. « در کتابها نوشته شده است بشر نمی تواند جز براي ساعات محدودي بی خواب بماند. این کاملا غلط است! من متقاعد شده بودم که از انجام کارهاي ویژه اي ناتوانم: مثلا من نمی توانم بدون این بخوابم، یا نمی توانم با این و آن زندگی کنم. نخستین شبی که در آشویتس بودیم بر بستري خوابیدیم که به ردیف بود. در هر ردیف )که اندازه اش دو تا دو متر و نیم بود( نه نفر بر کف زمین تخته اي خوابیدیم. هر نه نفر دو پتو داشتیم. ناگفته نگذارم که همه باید به پهلو میخوابیدیم. همین جاي کم موجب شده بود که به هم چسبیده بخوابیم که به این ترتیب از سرماي تلخ تا حدودي رها شویم. گرچه بردن کفش به خوابگاه ممنوع بود، اما بعضی از زندانیان از کفش هایشان با وجود لایه هاي گل به عنوان بالش استفاده می کردند، وگرنه باید سر را به روي دست خواب رفته می گذاشتند. با همه شرایط دردناك، خوابمان می برد، و براي چند ساعتی به عالم فراموشی می رفتیم و از درد و رنج رها می شدیم. بد نیست چند نمونه از سخت جانی خود را در برابر دشواریها برایتان تعریف کنم. ما نمی توانستیم دندانهایمان را مسواك بزنیم. با این حال و با وجود کمبود ویتامین لثه هایمان سالمتر از پیش بود.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص22

ناچار بودیم یک پیرآهن را شش ماه بپوشیم، تا زمانی که از شکل پیرآهن در آید. اتفاق می افتاد به علت لوله هاي یخ بسته نمی توانستیم خود را یا حتی قسمتی از خودمان را بشوییم، با این حال زخم دست هایمان که به گل و کثافت آلوده بود چرك نمی کرد )البته مساله سرمازدگی جدا بود(. نمونه دیگر، کسانی بودند که خوابشان سبک بود و اگر کوچکترین صدایی از اتاق مجاور می آمد از خواب می پریدند، حالا می توانستند به شکل کتابی کنار رفیق خود که با صداي بلند خرخر می کرد به خواب سنگینی فرو روند. اکنون اگر کسی از ما در مورد حقیقت گفته داستایوسکی1 بپرسد که می گفت » بشر موجودي است که می تواند به همه چیز عادت کند « پاسخ خواهیم داد » بله، بشر موجودي است که به همه چیز خو می گیرد، اما نپرسید چگونه. « نه بررسی هاي روانشناسی ما به آن مرحله رسیده بود و نه ما زندانیان به آن مرحله رسیده بودیم. زیرا ما هنوز در مرحله ابتدایی واکنش هاي روانی بودیم. فکر خودکشی تقریبا از ذهن همه ما گذشته بود، همه ما این اندیشه را ولو براي مدت کوتاه تجربه کرده بودیم. اندیشه اي که زاییده وضع موجود بود، خطر مرگ که هماره تهدیدمان می کرد و نزدیک بودن مرگ کسانیکه زیر شکنجه بودند، به علت عقیده استوارم که بعدا به ذکر آن خواهم پرداخت، نخستین شب ورودم به اردوگاه با خود پیمان بستم که » به سیم خاردار نزنم «. این عبارتی بود که در اردوگاه بکار می رفت و بهترین شیوه خودکشی بود که با دست زدن به سیم خاردار برق دار آنجا می گرفت. گرفتن چنین تصمیمی براي من خالی از اشکال نبود. از آنجا ، که شانس زنده ماندن و یا رویدادهایی که موجب رهایی می شد کم بود، خودکشی دیگر مفهومی نداشت. هیچکس اطمینان نداشت جزو کسانی باشد که از همه گزینش ها جان سالم به در برد. زندانیان آشویتس در نخستین





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص23

مرحله ضربه روحی از مرگ وحشت نداشتند. حتی اتاق گاز پس از چند روز نخست، ابهت خود را از دست می داد. دوستانی را که بعدها دیدم، به من گفتند من یکی از کسانی نبودم که با ورود به اردوگاه دچار افسردگی شده باشم. هنگامی که صبح روز بعد از ورودمان به آشویتس اتفاق زیر رخ داد، من تنها لبخند زدم. داستان از این قرار بود که با وجود اخطارهایی که گفته می شد نباید از کلبه هایمان خارج شویم، یکی از دوستان من که چند هفته پیش وارد آشویتس شده بود پنهانی به کلبه ما آمد. قصد او از این دیدار براي این بود که با گفتن چند نکته کوچک موجب آسایش ذهنی ما شود. او به حدي وزن کم کرده بود که ابتدا نشناختیمش با شوخ طبعی و بی قیدي شتاب آلود چند نکته را یادآور شد و رفت: » نترسید! از گزینش وحشت نکنید! دکتر. م )ریاست پزشکی اس.اس( رفتار خوبی با پزشکان دارد. « )این دروغ و سخنان دوستانه رفیق من گمراه کننده بود. یکی از زندانیان که پزشک شماري از کلبه ها بود و حدود شصت سال از سنش می گذشت به من گفته بود که چگونه به دکتر. م التماس کرده بود تا از فرستادن پسرش به اتاق گاز خودداري کند، اما دکتر م. با سردي درخواست او را رد کرده بود.( دوستم ادامه داد: » خواهش می کنم هر روز صورتتان را بتراشید، حتی اگر مجبور باشید با یک تکه شیشه اینکار را بکنید... و یا به قیمت از دست دادن آخرین تکه نانتان باشد. در این صورت جوانتر و گونه هایتان سرخ تر به نظر خواهد رسید. اگر می خواهید زنده بمانید تنها یک راه وجود دارد: باید بتوانید کار کنید. فرض کنیم پاشنه پایتان تاول زده باشد و شما بلنگید و در همین ضمن افسر اس.اس شما را ببیند و شما را به کناري بکشد در آن صورت مطمئن باشید روز بعد اتاق گاز در انتظارتان است. می دانید وقتی می گوییم » لاابالی « منظورمان چیست؟ مردي که قیافه مفلوکی دارد و پوستی بر استخوان که دیگر توان کارهاي دشوار بدنی را ندارد... این یک » لاابالی « است. یک نفر لاابالی دیر یا زود و غالبا به زودي روانه اتاق گاز می شود. بنابراین به یاد داشته باشید: صورتتان را بتراشید و کشیده قامت




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص24

گام بردارید، در اینصورت نیازي نیست از اتاق گاز وحشتی داشته باشید. همه شما که در اینجا ایستاده اید حتی اگر از اقامت تان بیست و چهار ساعت بیشتر نگذشته باشد نباید از اتاق گاز بترسید، مگر شما. سپس رو به من کرد و گفت، » امیدوارم از رك بودن من نرنجید « رو به دیگران کرد و گفت: » از میان همه شما، او تنها کسی است که باید از گزینش بعدي بترسد. بنابراین نگران نباشید! « من لبخند زدم و حالا متقاعد شده ام که هر کس دیگر در آن روز جاي من می بود همین کار را میکرد. گفته لسینگ1 است که » گاهی رویدادهایی موجب می شود شما منطق خود را از دست بدهید وگرنه دلیل براي از دست دادن آن ندارید. « چنآنچه واکنش نابهنجار در برابر موقعیت نابهنجار، رفتار طبیعی به شمار می رود. ما روانپزشکان حتی انتظار این را داریم که واکنش هاي یک فرد در برابر یک امر نابهنجار، از قبیل فرستادن به تیمارستان، به نسبت درجه بهنجار بودن او نابهنجار باشد. واکنش فردي که به اردوگاه کار اجباري وارد شده است نیز وضع نابهنجار ذهنی او را نشان می دهد. اما اگر باین مساله از دیدگاه عینی نگاه کنیم در شرایط موجود چنین واکنشی همانطور که بعدها خواهید دید واکنشی است بهنجار و راستین، همانطور که من این واکنشها را پیش تر توضیح داده ام، طی چند روز باژگون شد. زندانی از مرحله نخست به مرحله دوم می رسید: مرحله دوم، مرحله بی احساسی نسبی بود که زندانی در این دوره در نوعی مرگ عاطفی دست و پا می زد، به جز واکنش هایی که تاکنون توضیح داده ام، زندانیان تازه وارد شکنجه دردناك تري را از نظر احساسی تجربه می کردند که تلاش شان بر این بود همه آنها را در خود نابود سازد. نخست اینکه، در حسرت بازگشت به خانه و کاشانه و خانواده خود بودند. این میل و اشتیاق گاه چنان به زندانی فشار می آورد که احساس می کرد حسرت چون خوره به جانش افتاده است. دو، دیگر تنفر بود ؛ تنفر از همه زشتیهایی که در پیرامونش بود، حتی به شکل ظاهري.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص25

به بیشتر زندانیان لباسهاي ژنده اي داده بودند که مترسک از آن خوش آیندتر بود. در فاصله کلبه ها در اردوگاه جز کثافت چیزي به چشم نمی خورد و هر چه بیشتر تمیز می کردیم بیشتر بر سر راهمان ریخته می شد. افسران و زندانیان مسئول ، خوش داشتند که تازه واردان را به کار گروهی تمیز کردن آبریزگاهها و بیرون ریختن مدفوع بگمارند اگر همانطور که معمولا روي می داد، به هنگام حمل مدفوع بگمارند اگر همانطوري که معمولا روي می داد، بهنگام حمل مدفوع بر روي تپه ها، مدفوع بسر و روي زندانیان می ریخت و نشانی از تنفر در چهره اش دیده می شد یا سعی می کرد آنرا پاك کند، ضربات کاپو بود که بر پیکرش فرود می آمد و از اینرو کشتن واکنش هاي به هنجار تسریع می شد. ابتدا زندانی وقتی گروهی را می دید که در حین رفت و آمد مجازات می شوند روي بر می گرداند، زیرا نمی توانست تحمل کند که رفقایش به هنگام رفت و آمد در باتلاق کتک بخورند. اما روزها و هفته هاي بعد جریان دگرگون می شد. صبح زود، وقتی که هوا هنوز گرگ و میش بود زندانی با گروهش جلوي در می ایستاد و آماده کار بود. با شنیدن صداي فریادي، می دید که چگونه رفیقی را نقش زمین می کنند و دیگر بار او را می ایستانند و باز هم اینکار تکرار می شود، چرا چنین می کردند؟ براي این که تب داشت و بی موقع به درمانگاه رفته بود و به خاطر همین که می خواست از وظایف روزانه اش رها شود تنبیه می شد. اما زندانی که به مرحله دوم واکنش هاي روان شناسی رسیده بود دیگر با دیدن تنبیه رفیقش دیده از صحنه برنمی گرفت. زیرا در این مرحله احساسآتش سست شده بود و این منظره را بدون اینکه کوچکترین احساسی به او دست دهد تماشا می کرد. نمونه دیگر را برایتان تعریف می کنم: یکی از زندانیان در درمانگاه به انتظار ایستاده بود و با حالت لی لی قدم بر می داشت به امید اینکه به علت زخم یا تاول پا یا تب دو روز کار سبک در داخل اردوگاه به او داده شود. پسر دوازده ساله اي را می دید که به درمانگاه آوردند. این پسر را مجبور کرده بودند ساعتها در برف به حال خبردار بایستند و یا در





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص26

فضاي باز با پاي برهنه به علت اینکه کفشی در اردوگاه به اندازه پاي او نبود، بیگاري کند. زندانی این منظره را بدون برگرداندن روي نگاه می کرد. انگشتان پاي این پسر خردسال را سرما زده بود و دکتر کشیک ریشه هاي سیاه غانقاریاي او را یکی یکی با موچین می کند. نفرت، وحشت و ترحم عواطفی است که تماشاچیان ما در برابر آنها دیگر سنگ شده بودند. منظره شکنجه شدگان، کسانی که در حال مرگ بودند و مرده ها، پس از چند هفته زندگی اردوگاهی چنان عادي می شد که دیگر او را تکان نمی داد. من مدتی در کلبه بیماران تیفوسی کار کردم، که تبشان خیلی بالا بود و اغلب هذیان می گفتند و در حال مرگ بودند. پس از اینکه یکی از این بیماران مرد، من بدون هیچگونه آشفتگی عاطفی این منظره را که با مرگ هر نفر تکرار می شد، تماشا می کردم. زندانیان یکی یکی به جسدي که هنوز گرم بود نزدیک می شدند. یکی پس مانده سیب زمینی اش را چنگ زده بر می داشت، دیگري فکر می کرد کفش چوبین مرده برایش مناسب تر است و کفش هاي خودش را با آن عوض می کرد. نفر سوم پالتویش را بلند کرده و دیگري خوشحال بود که می توانست چند متري نخ به چنگ آورد، تصورش را بکنید! من هم اینها را بدون اینکه کوچکترین تکانی بخورم، تماشا می کردم. سرانجام از »پرستار« خواستم که جسد را از آنجا بیرون ببرد. پرستار وقتی تصمیم گرفت جسد را ببرد دو پاي جسد را گرفت و آنرا کشان کشان از راهرویی که دو ردیف چوب چیده بودند و پنجاه بیمار تیفوسی را روي آنها بستري کرده بودند به سمت در برد. چون از کمبود مواد غذایی رنج می بردیم، هماره دو پله اي که به سمت فضاي باز می رفت براي ما دچار اشکال می کرد. چنانکه چند ماه پس از اقامت مان در اردوگاه یاراي بالارفتن از پله ها را که در حدود پانزده سانتیمتر بلندي هر یک از آنها بود، نداشتیم و نمی توانستیم بدون آنکه دستمان را به چهارچوب در بگیریم و خودمان را بکشیم از آن بالا برویم.





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص27

مردي که جسد را حمل می کرد به پله ها نزدیک می شد. نفس، نفس زنان خودش را بالا می کشید، بعد هم جسد را، ابتدا پاهایش، بعد تنه اش و سرانجام سرش را بالا می کشید. سر جسد را با سر و صداي زیاد و برخورد با پله ها از آن رد می کرد. جاي من در طرف مقابل کلبه و کنار تنها پنجره کوچکی بود که نزدیک زمین بنا شده بود. هنگامی که با دستان سرد خود کاسه داغ سوپ را مزه مزه می کردم، چشمم به این منظره افتاد. جسدي که هم اکنون از آنجا دور شده بود با دیدگان زل زده به من می نگریست. همین دو ساعت پیش بود که با این مرد صحبت می کردم و حالا در حالی که سوپم را مزه مزه می کنم به جسدش می نگرم.اگر بی عاطفگی من از نقطه نظر حرفه ام مرا به شگفتی وا نمی داشت، حالا دیگر این واقعه را به یاد نمی داشتم، زیرا کوچکترین احساسی در من برنمی انگیخت. بی تفاوتی و سست شدن عواطف و احساسی که انسان دیگر به چیزي اهمیت ندهد، نشانه هایی بود که در مرحله دوم واکنشهاي روان شناسی زندانیان پدید می آمد و سرانجام او را در برابر شکنجه هاي لحظه اي و روزانه دیگران بی تفاوت می کرد و با همین سنگ شدن و بی تفاوت ماندن بود که زندانی به زودي تاري به دور خود می تنید. هر حرکتی موجب کتک خوردن می شد و گاهی حتی بی دلیل کتک می خوردیم. به طور مثال نان در محل کارمان جیره بندي بود و ما می بایست براي دریافت نان به صف بایستیم. یکبار یکی از زندانیان پشت سر من کمی خارج از صف ایستاده بود و این برهم خوردن قرینه براي افسر اس.اس خوشایند نبود. نه می دانستم پشت سر من چه می گذشت و نه می دانستم در ذهن نگهبان اس.اس چه می گذرد، همین قدر دو ضربه محکم بر سرم فرود آمد. همان موقع نگهبان را که با چوب بر سرم می کوفت دیدم. در چنین لحظه اي، آنچه به انسان ضربه می زند درد جسمی نیست )و این همآنقدر که در مورد




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص28

تنبیه کودکان صادق است، در مورد بزرگسالان نیز درست است( بلکه این رنج روحی برخاسته از بی عدالتی و به طور کلی بی منطقی است که آزار دهنده است. آنچه موجب شگفتی است ، اینست که ضربه اي که نشانی از خود به جاي نمی گذارد می تواند در شرایط ویژه اي بیش از ضربه اي که جایش باقی می ماند، آزار دهد. یکبار در یک توفان برف روي خط راه آهن را گرفته بود. با وجود هواي نامساعد، گروه ما می بایست کار می کرد. چون تنها راه گرم نگهداشتن خودمان را در کار کردن می دیدیم، من به شدت ریل را جابجا می کردم. تنها یک لحظه براي اینکه نفسی تازه کنم به بیلم تکیه دادم. از بخت برگشته من درست در همان لحظه نگهبان برگشت و مرا دید و فکر کرد وقت می گذرانم. دردي که او در آن لحظه برایم آفرید نه ازدشنام بود و نه از ضربه اي که به من وارد آورده بود. نگهبان حتی این زحمت را به خود نداد به مرد ژنده پوش گرسنه اي که در برابرش ایستاده بود و شاید می توانست به طور مبهم یادآور وجود انسانی باشد، چیزي بگوید، حتی دشنام هم نداد. در عوض با حالتی خوشحال سنگی از زمین برداشت و به سوي من پرتاب کرد. این کار او به نظر من درست مانند جلب توجه یک حیوان بود. فراخواندن حیوانی اهلی به سر کارش، با موجودي که وجه مشترکمان آنقدر ناچیزست که او را حتی تنبیه نمی کنیم دردناك ترین بخش این کتک ها توهین هایی بود که به ما می کردند. چنانکه یکبار مجبورمان کردند تیرهاي چوبی دراز و سنگین را بر روي مسیر یخ بسته حمل کنیم. اگر یکی از افراد پایش می لغزید نه تنها وضع خود را به خطر انداخته بود بلکه براي بقیه کسانی هم که همان تیر را حمل می کردند خطر ایجاد می کرد. لگن خاصره یکی از دوستان دیرین من نقص مادرزادي داشت اما او خوشحال بود که با وجود این نقص می توانست کار کند زیرا به هنگام گزینش افرادي که نقص عضوي داشتند یقینا به اتاق گاز روانه می شدند. او که با عده اي تیر چوبی بسیار سنگینی حمل می کرد، بر روي مسیر یخ بندان لنگید و چیزي نمانده بود که بیفتد و بقیه را هم با خود بکشد. چون هنوز نوبت من نرسیده بود بدون درنگ به یاري اش شتافتم. بی درنگ ضربه اي بر پشتم فرود آمد و نگهبان در




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص29

حالیکه توبیخم می کرد دستور داد به جاي خود بازگردم. شگفت آور اینجاست که همین نگهبانی که مرا کتک می زد چند دقیقه پیش با لحن توبیخ آمیزي به ما گفته بود که ما »خوکها« اصلا حس همکاري نداریم. یکبار هم، در جنگلی با حرارت دو درجه فارنهایت، به کندن زمین یخ زده پرداختیم تا لوله هاي آب را جاگذاري کنیم. در آنروزها از نظر بدنی ضعیف شده بودم. سرکارگري آمد با گونه هاي گوشتالو و سرخ. چهره او مرا به یاد کله خوك انداخت. نگاهم روي دستکش هاي گرم و نرم او در آن سرماي گزنده ایستاد. مدتی ساکت مرا ورانداز کرد. احساس کردم همانند شکارچی در کمین من است زیرا مقدار خاکی را که کنده بودم جلویم بود و این خود میزان کارم را نشان می داد. ناگهان فریادش بلند شد »خوك کثیف، تمام مدت مواظبت بودم! کار کردن را به تو خواهم آموخت! وادارت می کنم با دندانهایت زمین را بکنی و مثل یک حیوان بمیري! دو روزه حسابت را می رسم! هرگز در زندگیت کار نکرده اي. خوك کثیف، چه کاره بودي؟ تاجر؟« دیگر هیچ چیز برایم اهمیت نداشت، آب از سرم گذشته بود چه یک نی، چه صدنی. اما باید تهدید او را براي کشتنم جدي می گرفتم. از اینرو راست ایستآدم و چشم در چشمش دوختم. » من یک پزشک بودم-یک پزشک متخصص. « » چی؟ پزشک بودي؟ شرط می بندم که جیب مردم را خالی کرده اي. « » اتفاقا من در درمانگاه دولتی کار می کردم و پولی هم از مردم دریافت نمی کردم. « اما متوجه شدم زیادي حرف زده ام. در همین ضمن نگهبان خودش را روي من انداخت و در حالی که مثل دیوانگان نعره اي زد مرا به زمین کوبید. و دیگر به یاد ندارم ضمن فریادها چه گفت.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص30

مراد من از بیان این داستان جزیی اینست که نشان دهم لحظاتی پیش می آید که خشم و نفرت می توانست حتی یک زندانی مسخ شده را نیز برانگیزاند- خشم و نفرت نه تنها از بی رحمی یا درد ناشی از آن، بلکه از تحقیر نهفته در آن. در آن لحظه خون به سرم دوید، زیرا باید به سخنان مردي گوش دهم که بر من و زندگی من داوري می کند. بی آنکه کوچکترین چیزي از آن بداند، مردي که )باید اعتراف کنم: وقتی داستان را براي رفقاي زندانی خود تعریف کردم، آرامش کودکانه اي به من دست داد( آنقدر پست و وحشی بود که پرستار درمانگاه سرپایی بیمارستان من، او را حتی به اتاق انتظار راه نمی داد. خوشبختانه کاپویی که در گروه ما بود، خود را مدیون من می دانست، او به علت اینکه به ماجراهاي عاشقانه و گرفتاریهاي خانوادگیش گوش می دادم به من علاقه پیدا کرده بود. او ماجراهایش به هنگام پیاده روي هاي دراز به سمت محل کار برایم تعریف می کرد. من با شناخت او و با برداشتی که از شخصیت او داشتم و با پندهاي روانکاوانه، در او نفوذ کردم. از آن پس او از من سپاسگزار بود و این خود براي من ارزش داشت. او بارها در یکی از پنج ردیف نخست صف جایی کنار خودش براي من نگه می داشت که معمولا شامل دویست و هشتاد نفر می شد و این نهایت لطف او بود. ما باید صبح زود زمانی که هنوز هوا گرگ و میش بود به صف می ایستادیم. همه از اینکه ممکن بود دیر برسند و در ردیف هاي عقبی صف بایستند وحشت داشتند، زیرا اگر به افرادي براي انجام کارهاي ناخوشایند نیاز داشتند، کاپوي ارشد می آمد و آنان را از آخر صف برمی گزید و این افراد باید به سرپرستی نگهبانان نآشناس، به کار دیگري و به ویژه کارهاي دشواري بپردازند. کاپوها، گاهی هم این افراد مورد نیاز را از پنج ردیف نخست برمی گزیدند تا مچ کسانی را که سعی می کردند زرنگی و رندي کنند بگیرند، همه اعتراض ها و التماسها را نیز با چند لگد جانانه، آرام می کردند و مجرمین برگزیده شده را تا رسیدن به محل کار با فریاد و کتک می دوانیدند.





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷