کانال پرواز فکرواندیشه flith@



گناه تکنیک مذاهب دروغین است .

مذهب واقعی ابدا نیازی به چنین مفهومی ندارد . مذهب دروغین نمی تواند بدون مفهوم گناه زنده بماند زیرا این تکنیکی برای ایجاد احساس گناه در مردم و اسیر کردن آنها است .
تو باید کل استراتژی گناه و احساس گناه را درک کنی .
تا زمانی که به کسی احساس گناه ندهی ، نمی توانی از لحاظ روانی اسیرش کنی .
زندانی کردنش بر اساس ایدئولوژی خاص یا سیستم باوری خاص غیر ممکن است .
اما یکبار که احساس گناه را در ذهنش به وجود آوری تمام شهامتش را از او می گیری ، تمام ماجراجویی اش را از او می گیری .
با عقیده ی احساس گناه تقریبا پتانسیل انسانی را در او می کشی .
او نمی تواند مستقل باشد ، احساس گناه او را به یک منجی ، به خدا ، به آموزش مذهبی و به مفهوم بهشت و جهنم وابسته می کند .

#اخلاقی_غیراخلاقی_فرااخلاقی
#اشو



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگی درحوادث دوره مصدق
#شعر_کودتا

اخوان در برخی از شعرها نیز اشاراتی نمادین و تمثیلی دارد؛ چنان که خود دربارة شعر« قصه شهر سنگستان » ( از دفتر از این اوستا ) چنین می گوید : 
« . . . منظومة بلند قصّه شهر سنگستان . . . به ماجرای فکر و فضیلت و قیام مردمی ملت ما در پیش از 28 مرداد 32 و آن جریان تاریخی معاصر آن شعر پیوند دارد و بر آرزوی شهید شده ملّت ما نوحه می خواند . . . » 

« . . . غم دل با تو گویم ، غار ! 
بگو آیا مرا دیگر امید رستگاری نیست ؟»
صدا نالنده پاسخ داد : 
«. . .ﺂری نیست ؟ » 

و چنین است که شاعر ـ غمگین و سوگوار ـ بر میهن خویش نوحه می خواند و مرثیه ساز می کند: 

گلبانگ ز شوق گل شاداب توان داشت 
من نوحه سرای گل افسرده خویشم . . . 
گویند که « امیّد و چه نومید ! » ندانند 
من مرثیه گوی وطن مرده خویشم . 



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
عشق و ارادت شگفت آور استاد دهخدا به دکتر مصدق؛

او حتی وصیت کرد پس از مرگش دکتر مصدق گردآوری لغت نامه را سرپرستی کند.
مرحوم علامه دهخدا علاقه بسیار بسیار زیادی به آقای دکتر مصدق داشتند و ایشان یک روزی به بنده چون من همیشه خدمت مرحوم دهخدا می رفتم، گفتند: آقا من می خواهم که آقای دکتر مصدق را ببینم. دکتر مصدق هم خیلی اظهار اشتیاق کرد، بنده خودم رفتم و آقای دهخدا را برداشتم و بردم خدمت آقای دکتر مصدق، در همان موقعی که نخست وزیر بودند. بر خلاف این شهرت عجیبی که هست به ایشان گفتند رئیس جمهور باشید فلان، به هیچ وجه آن وقت این حرفها نبود.
بنده ایشان را بردم. در همین عکس که هم که ملاحظه می فرمایید، مدتی در مذاکرات ایشان بودم و آن عشق و علاقه ای که هر دو به هم داشتند و به قدری مرحوم دهخدا به آقای دکتر مصدق علاقه مند بود که حتی می دانید که در وصیت نامه اش هم ذکر کرده اند که بعد از مرگ من [گردآوری و کامل سازی] این لغت نامه تحت نظر دکتر مصدق انجام پذیرد و اگر ایشان برایشان مقدور نبود آقای دکتر معین که شاگرد ایشان[استاد دهخدا] بود-خدای بیامرزد یکی از بهترین ارادتمندان دانشمند زمان بود، مخصوصا در کار لغت و ادب فارسی.- اگر برای دکتر مصدق محظوری هست آقای معین انجام بدهد.

گفتگوی با نصرت الله اميني (ضياء صدقي) دوماهنامه بخارا، سال هشتم، شماره ۱، مرداد و شهريور ۱۳۸۴، ص ۲۹۸-۲۹



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


در همه آن روزهای تهی خود را فریب می‌دادم. از خواب بر می‌خواستم و آن قدر کار می‌کردم تا از حال می رفتم. مثل همیشه خوب غذا می‌خوردم، با همکارانم به کافه می‌رفتم، با برادرانم مثل گذشته به آسودگی می‌خندیدم، اما کوچکترین تلنگری از سوی آنها کافی بود تا به تمامی بشکنم.
اما خودم را گول می‌زدم. شجاع نبودم، احمق بودم، چون فکر می‌کردم او بر می‌گردد. به راستی فکر می‌کردم بر می‌گردد.


#دوست_داشتم_کسی_جایی_منتظرم_باشد
#آنا_گاوالدا

در این روزها خیلی چیزها را می توانی با پول بخری اما اشرافیت را نه.
دیگر نمی توان این نوع نخوت را برای خود خرید.شبیه بازی های دوران کودکی است.

#دوست_داشتم_کسی_جایی_منتظرم_باشد
#آنا_گاوالدا

پیش از پیشنهاد کردن نگاهش می کنم. نگاه کردن به آدمها را خیلی دوست دارم. به خصوص زن ها.
حتی از این هم موذی ترم،می دانم زن ها همیشه میل پنهانی دارند،میل به خوشگل شدن.

#دوست_داشتم_کسی_جایی_منتظرم_باشد
#آنا_گاوالدا




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


#روانکاوی

به نظر #فردیناند دو سُسور- هیچ مفهوم و تفکری نمی تواند مستقل از ساختمان زبان حالتی منسجم داشته باشد.

به عبارت دیگر در خارج از حیطه زبان تکلم،تفکر آدمی معنای خود را از دست می دهد و به صورت توده ای نابسامان و غیر قابل تشخیص در می آید.

لذا تفکر که ذات آن در انسجام و ایجاد مناسبت های دقیق و متمایز میان امور است نمی تواند مستقل از ساختمان زبان،
که سیستمی بسامان و منظم است وجود داشته باشد .

از همین روست که #لکان معتقد است
که زبانی ماورای زبان تکلم نمی تواند وجود داشته باشد.

حتی بحث پیرامون ذات زبان امری نیست که بتواند مارا به ورای زبان رهنمون کند...

#کتاب:مبانی روانکاوی فروید-لکان
#نویسنده :دکتر کرامت موللی
#حمید_مقدم



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


✅بحث انتساب شعر به دیگران از منظر دکتر #عبدالحسین_زرین_کوب


یکی از آثار مهم دکتر عبدالحسین زرین‌کوب در حوزۀ نقد شعر، کتاب نقد ادبی است. در این کتاب ایشان درباره مطالب مهم نقد ادبی و سیر تاریخی آن بحث کرده‌اند. بحث سرقت‌های ادبی و انتحال نیز بخشی از این کتاب است و ایشان این موضوع را از این منظر شایان اهمیت می‌دانند که اگر منتقدی با این مسأله آشنا نباشد، در نقد خود احتمالاً دچار اشتباه خواهد شد. یکی از مباحثی هم که دکتر زرین‌کوب در این زمینه به آن پرداخته‌اند، بحث "انتساب شعر به شاعران دیگر" است. استاد پس از بحثی مختصر در زمینه انتساب شعر به دیگران، این نتیجه را بیان می‌کنند که تصحیح علمی متون و تشخیص شعر درست شاعران از لوازم اصلی کار منتقد ادبی است.
به چند نکته از آرای ایشان صرفاً در حوزۀ انتساب شعر به دیگران (و نه سرقات ادبی و ...) در کتاب نقد ادبی اشاره می‌شود.
«تحقیق در صحت و سقم نسبت از مباحث مهم نقد ادبی به شمار می‌آید و آن را می توان اولین قدم در انتقاد دانست. گاه اثری را به شاعری یا نویسنده‌ای نسبت می‌دهند که از وی نیست‌ یا اثری هست که گوینده و نویسنده آن مجهول است. در تاریخ ادبیات ملل نمونه این امر بسیار است. نویسندۀ این درام‌های بی‌مانند که به‌نام شکسپیر شهرت دارد کیست؟ اشعاری که از شاعران جاهلی روایت کرده‌اند آیا واقعاً مربوط به آن اعصار است؟ ... وقتی منتقد می‌خواهد اثری را چنان‌که هست بشناسد و نقادی کند، باید صاحب اثر را بشناسد و محیط و عصر و مقتضات اجتماعی و مختصات فردی او را ادراک کند. ناچار اولین قدم او در کار انتقاد آن است که از صحت انتساب اثر به صاحب آن مطمئن گردد» (ص 89). ایشان سپس راه‌حل‌هایی برای شناخت آثار انتسابی از آثار اصلی، بر مبنای آثار منتقدان را ارئه می‌دهند.
دو دلیل مهم که دکتر زرین کوب برای جعل شعر به دیگران ذکر می کنند، بدین قرار است:
1- تعصب سیاسی و حزبی: یعنی کسانی به واسطۀ تعلق خاطر به یک نحلۀ فکری سیاسی، اشعار و نوشته‌هایی را به آن گروه سیاسی منتسب می‌کنند که از آن‌ها نیست. برای نمونه نهضت شعوبیه، اشعار و آثاری را به شاعران عرب نسبت داده‌اند که امروزه اثبات شده که بسیاری از اشعار از آن شاعران نیست.
2- تأثیر آراء و عقاید دینی: برای نمونه اشعاری به شاعران جاهلی نسبت داده‌اند که ظهور پیامبر را پیشبینی کرده و امروزه اثبات شده، خیلی از این اشعار جعلی است. انتساب اشعاری با صبغۀ دینی به یک شاعر نیز در این طبق قرار می‌گیرد (ص 92). البته هر چند که دلایل بسیار دیگری هم برای این موضوع وجود دارد، ایشان در تاریخ شعر فارسی این دو دلیل را مهم‌تر می‌دانند.
3- شباهت شعر به اشعار دیگران: «در بعضی موارد، عامه به حکم عادت و ظن و سابقه ذهنی خویش، شعری را که از جهتی با اشعار شاعری شباهت دارد به او نسبت می‌دهند. نمونه این امر بسیار است... انتساب منظومه یوسف و زلیخا به فردوسی و نسبت دادن داستان ویس و رامین فخر گرگانی به نظامی گنجوی و ... درباره خیام و حافظ نیز تا اندازه ای همین کار را کرده اند، چنان که هر رباعی که مضمون آن را با آنچه شبیه به خیام بوده است شبیه می یافته اند، وقتی گوینده آن را نمی شناخته اند به خیام نسبت می داده اند و بسا غزلیات مجعول و مجهول نیز از همین طریق در دیوان حافظ راه یافته است» (ص 92). این مورد سومی را که استاد بیان می‌کنند، شاید در دوران ما که رسانه های اجتماعی گسترش بیشتری یافته، شاید امروزه خیلی مهم‌تر از دو مورد نخست باشد.
4- انتساب آگاهانه اشعار به دیگران: در این مورد نیز کسانی بوده‌اند که فارغ از ایدئولوژی‌های سیاسی یا مذهبی، شاعرانی بوده‌اند که بنابر تسلطی که در شعر داشته‌اند، سبک یک شاعر را به بهترین وجهی تقلید می‌کرده و اشعاری را به‌نام آن شاعر می‌سروده‌اند. استاد در این مورد به چند شاعر عربی استناد می‌کنند: «در کتب عربی از روات شعر نیز که خود ابیاتی می سروده اند و به قدما نسبت می داده اند سخن گفته اند. اگر چه این دعوی را بعضی رد کرده اند و احتمال این را که کسی شعر زیبا بگوید و آن را به دیگری نسبت کند و خود را فقط حافظ و راوی آن جلوه دهد درخور قبول ندانسته‌اند؛ لیکن شواهد و مدارک زیادی در این باب می توان در کتب به دست آورد... باری ابیات و اشعاری که بعضی از کتّاب و نساخ از پیش خود بر دواوین و کتب شعرا الحاق کرده‌اند از همین گونه است و از این روست که برای منتقد، قبل از هر کار تحقیق در صحت و سقم نسبت هر اثر بیش از همه چیز اهمیت دارد» (نقد ادبی، ص 93).

#نقد_ادبی (جلد اول و دوم)
#دکتر_عبدالحسن_زرین‌کوب
#انتشارات امیرکبیر چاپ هفتم، 1382.

(توضیحات از علی اصغر بشیری از کارشناسان ادبی کمپین مبارزه با نشر جعلیات)




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@

شب
در نگاه روشنم
رنگ می بازد

خواب
در چشمان نیمه بازم
بیدار است
و
زمان
دربند لحظه های من
گرفتار

روز
با من
طلوع می کند
و زمین
فرش سرخ خیال من می شود

هیچ ،
بدون من
هیچ است...

#افسانه_اسلامی




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

کانال پرواز فکرواندیشه flith@


فکر کنید
سنگی که رویش نشسته اید
آرام آرام زنده شود
چشم باز کند
خود را بنگرد
جهان را بنگرد
بیندیشد
به آگاهی برسد
و از آگاهی خودش آگاه شود
بلند شود برقصد
آواز بخواند
بخندد
بگرید
عشق بورزد
خشم بگیرد
و آرام آرام پیر شود
و آرام آرام بمیرد
دوباره به حیات سنگی خود برگردد
حالا او نه می خندد
نه می گرید
انگار نه انگار که وجود دارد
روی سنگی نشسته ام
به خود می اندیشم
و به اجرای نمایش خودم
و به عصایی که به آن تکیه داده ام
و قرار است
روزی ماری شود خوش خط و خال
در زیر این سنگ
تخم بگذارد
چه کسی می گوید معجزه دروغ است


#آیدین_محمدی




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#چاه_بابل

#رضا_قاسمى



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.ص١٣٦




غمگين نگاهم ميكرد. باد سردي ميآمد و من پيراهني نازك تنم بود. ايستاده بودم و
بازوهايم را بغل كرده بودم...»
پيكاسو حق داشت گمان كند كه نقاشي چهرهاي از نيمرخ يا تمامرخ دروغي بيش
نيست. از ميان چهرهه اي بسيار هر آدم، چهرهاي هست كه تنها به وقت همخوابگي
ميتوانش ديد؛ چون در هيچ موقعيتِ ديگري امكانش نيست كه از فاصله اي چنين نزديك
و از زاويه اي چنين نامعمول چهره اي را ببينيم. حالا كه هردو برهنه دراز كشيده بودند كنار
هم، در نور ملايم چراغ روميزي، زن چهل ساله مينمود و چهره اش ملاحتِ غريبي داشت.
قوطي خالي آبجو را كنار تخت نهاد و برخاست. وقتي زيپ دامناش را بالا ميكشيد مندو،
همانطور برهنه، نيمخيز شد تا به محض رفتن او در را پشت سرش ببندد. اما زن دست كرد
و از داخل كيفِ چرمي قهوه اي رنگاش مجسمه ي عاج مريم را بيرون آورد و همچنان كه
آن را با دو دست مقابل خود گرفته بود، به حالتِ نيايش، دو زانو بر زمين نشست. در سايه
روشن نور اتاق، شصت ساله مينمود و، بي اعتنا به حضور مندو، با لحني دردمند نيايش
ميكرد: «اي مريم مقدس، تو را سپاس ميگويم كه به بنده ي بيچارهات ترحم كردي. تو را
سپاس ميگويم كه مرا از ظلمت و گمراهي بيرون كشيدي. تو را سپاس ميگويم كه درهاي
بهشتت را به من گشودي...»
136



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.ص١٣٧


پاره ي چهارم
يكشنبه ها، ازنو شروع كردني ابدي
137




@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.ص١٣٩


آرنولد شلوار چرمي سياه، كفشهاي عنابيِ نوك تيز و پيراهنِ مشكي خوشدوختي
پوشيده بود كه به او ظاهري نامعمول اما متناسب با يك نوزانده ي جاز ميداد. برخاست،
عينكِ تيره ي عنابي رنگش را به چشم زد و با حركاتي استادانه كه تركيبي بود از پانتوميم و
«برك دانس» شروع كرد به راه رفتن. همينطور كه با حركاتِ مضحكِ چانه و ابروها غرور و
كله شقيِ جواني پر شور را به نمايش ميگذاشت، از دري فرضي عبور كرد و رو به مخاطبي
فرضي گفت: «ميخواهم دعوتتان كنم بيائيد آهنگي را كه تازه ساخته ام بشنويد.» بعد
به سرعت عينكاش را برداشت، صندلي را از كنار ميز بلند كرد، گذاشت گوشه ي ديگر اتاق و
نشست روي آن. حالا مندو، نادر، آنلور و فليسيا كه دور ميز غذاخوري نشسته بودند، مرد
جاافتادهاي را ميديدند كه پشتِ چرخ كليدسازيست. آرنولد همچنانكه با حركاتِ اغراق
شده ي چهره شخصيتِ خشك و بيش از حد جدي پدر را نمايش ميداد، همزمان، صداي
چرخ كليدسازي و همه ي سر و صداهاي ديگرِ چينن صحنهاي را هم با دهانش توليد
ميكرد. پدر نگاهي تحقيرآميز به آرنولد كرد و گفت: «اول آن عينكِ كورها را از روي
چشمات بردار، بعداْ حرف بزن!»
از صداي شديد خنده ي جمع، مينو، دختر چهار سالهي نادر و آنلور، بيدار شده بود و
حالا، همينطور كه چشمهايش را ميماليد، ايستاده بود و با حيرت به آرنولد نگاه ميكرد.
نادر مينو را بغل كرد و گفت: «به خدا تو ديوانهاي كه رفتهاي كنار دست پدرت كليدسازي
ميكني. من جاي تو بودم هنرپيشه ميشدم. فليپ كورتومانش انگشت كوچكه ي تو هم
نميشود.»
وقتي همه ي نگاهها متمركز شد روي مينو كه با همه ي كوچكي، حتا حالا كه خواب
آلود بود، لوندي هاي زني جاافتاده را داشت، مندو بي سروصدا برخاست و به اتاق خواب رفت.
139



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه


ص١٤٠
.
دراز كشيد روي تاريكيِ تختِ دونفره ي نادر و آنلور، اما همه ي حواسش به اتاقِ پذيرايي
بود؛ جايي كه ملاطِ درهم جوش و ناشناخته اي از عذاب، روحش را ميگداخت. روزي كه به
فليسيا اعلام عشق ميكرد، گفته بود: «ميدانم دارم پا ميگذارم به جهنم. «اما گمان
نميكرد ِ عذاب اين جهنم چنين استخوانسوز باشد. گفته بود: «جذابيتِ زندگي به همين
لحظه هاي سرشاريست كه به بهايي گران به دست ميآيند.» اما نميدانست بهايش چنين
گزاف تواند بود. از وقتي كه آرنولد جل وپلاسش را جمع كرده بود و آمده بود به پاريس،
مندو فقط هفته اي يك بار ميتوانست با فليسيا باشد: بعدازظهر يكشنبه ها. بعدازظهرهايي
كه فليسيا نامش را «يكشنبه ها، ازنوشروعكردني ابدي» گذاشته بود. بهانه ي ديدار هم
آموزش زبان فرانسه. بقيه ي وقتها، هفته اي سه روز (روزهايي كه در هتل كار نميكرد)
ميرفت پيش آرنولد، چند ساعتي تمرين ميكردند، و طرف غروب كه فليسيا برميگشت،
ضبط آغاز ميشد. فليسيا، هنوز نرسيده، شروع ميكرد به تروخشك كردن آنها. آبجويي به
آرنولد ميداد؛ گيلاسي ودكا به مندو. براي خودش هم چيزي ميريخت و مينشست به
تماشا. حالا، كسي كه حضورش به مندو اشتياقِ كار ميداد آنجا بود؛ آن روبه رو؛ و همان
آتشي را از خود ساطع ميكرد كه براي شعله ور كردن مندو لازم بود. پس همه ي دردِ دوري
او را، پيچيده در لهيبِ آروزمندي، به صدا گره ميزد، و ميخواند:
گفتم ببينمش مگرم درد اشتياق
ساكن شود، بديدم و مشتاقتر شدم.
اگر مجبور نبود بخواند، اگر ميشد كه ديدارهاشان محدود بماند به همان
«يكشنبه هاي ابدي» چه نزديك بود به نيكبختي. اما، حالا، گذشته از همه ي خطرات كار
با آرنولد، اين ديدارهاي وسطِ هفته شكنجه بود فقط. ببيني معشوق مقابل توست اما نتواني
نه نوازشاش كني نه كلامي به ملاطفت بگويي. از آن بدتر، خودت را ملزم كني تا جايي كه
ممكن است از تلاقي دو نگاه احتراز كني، و بدتر از همه، با هر تماس طبيعي تن( به هنگام
خنده و شوخي) مثل برقگرفته ها از جا بجهي مبادا رازِ نهان برون بيفتد از پرده... نه، اين آن
جهنمي نبود كه تصورش را داشت. پس همه ي درد را لفافِ كلام ميكرد، و حنجره را چنان
سرميداد كه عقربه هاي ضبط، در رقصي سرگيجه آور، صدا را به مغناطيس بدل ميكردند و
140





@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.ص١٤١


آرنولد و فليسيا، شگفتزده، هر لحظه اميدوارتر ميشدند به حاصلِ كار؛ باطلاقي هول انگيز
كه هر دم بيشتر مندو را به كامِ خود ميبرد و او چارهاي نميشناخت مگر همين تقلاي
مرگ آور. از همه دردناكتر، پايان شومي بود كه دير يا زود فراميرسيد. ميدانست هرچه
پيشتر بروند، سرانجام چيزي هست، نگاه يا حركتي ناغاقل، كه شامه ي تيزِ آرنولد را
حساستر كند. ميدانست با حساستر شدن شامه ي آرنولد، دامنه ي اين ارتباطهاي رمز آلود
باز هم تنگتر ميشود و مراقبت از هر حرف و هر نگاه، بيش ازپيش، كشندهتر. بيشك
اتفاق خاصي نميافتاد. آرنولد نه سر او را ميبريد، نه سر فليسيا را. حتا دست به يقه هم
نميشد. حتم داشت كه خيلي راحت، گيريم كمي تلخ و غمزده، دعوتش ميكرد به كافه اي
و ميگفت: «بسيار خوب آقاي ماندني آريا نژاد، ميدانم كه از اين به بعد حضورِ من در
زندگي شما دو نفر چيزي جز مزاحمت نخواهد بود. من اسباب و اثاثيه ام را بستهام و دارم
ميروم. اميدوارم با هم زندگي خوشي داشته باشيد.» اما فاجعه همينجا بود. يكي از
«يكشنبه هاي ابدي»، همينطور كه برهنه درازكشيده بودند كنار هم، فليسيا گفته بود:
«مدتهاست ميخواهم ازت سئوالي بكنم» و مندو به حالت انتظار نگاهش كرده بود.
ـ چرا اينطوري نفس ميكشي؟
- چطوري نفس ميكشم؟
- انگار وزن سيارهاي روي سينه ات سنگيني ميكند.
دستش را گذاشت روي پيشاني، و رويش را كرد به ديوار. بعد، با انگشت سبابه ي
همان دست شروع كرد به كندن حاشيه ي كاغذ ديواري كه تكه اي از آن ساب رفته بود و
كمي گود شده بود.
- چه شده مندو؟
با شدتِ بيشتري شروع كرد به گود كردن سابرفتگي ديوار. وقتي فليسيا به ملاطفت
انگشتانش را خواب داد لاي موهاي او، مندو برگشت و سر را لاي سينه هاي او پنهان كرد.
اندكي بعد كه آرام شد سيگاري روشن كرد و خيره ماند به سقف. وقتي دود را بيرون ميداد
دوباره طوري نفس كشيد كه انگار وزن سيارهاي را جابه جا ميكرد. فليسيا برگشت نگاهش
141



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.ص١٤٢

كرد. خندهاي شوخ به چشمهاش درخشش داد، مندو هم كه در همين لحظه متوجه ي طرز
نفسكشيدن خود شده بود به طرفِ او برگشت. شروع كرد به خنديدن: «عجيب است كه تا
به حال هيچكس غير از تو متوجه نشده بود. چه دقتي داري!»
- يك چيزهست كه سنگيني ميكند. چرا به من نميگويي؟
و مندو باز شروع كرده بود به گود كردن سابرفتگي ديوار: «ميداني فليسيا، من
استعدادِ خوشبخت شدن ندارم. »
فروكاستنِ سر و صداهايي كه از اتاق پذيرايي ميآمد، به مندو فهماند كه حالا جمع
غيبتِ او را احساس كرده است. در باز شد و پرهيبِ آنلور به درون آمد. نشست كنار او،
روي لبهي تخت. مندو چشمانش را از سقف برنداشت. اتاق تاريك بود اما باريكه ي نوري
كه از راهرو ميتابيد آنقدر بود كه آنلور درخشش خيسي را ببيند كه مثل پرنده اي هراسان
گوشهي چشمان او بالبال ميزد. وقتي انگشتان نرم آنلور صورت او را نوازش كرد ناگهان
چشمهاي فواره زد و دستان آنلور از مايعي سوزنده خيس شد. انگشتان آنلور به نوبه ي
خود از گرما ميسوخت. وقتي آن انگشتها به ملاطفت چشمانش را ميسترد، در دل مندو
خشم و نفرتي غريب نسبت به فليسيا زبانه كشيد.
- خواهش ميكنم. به من بگو چه شده.
در تاريك روشناي اتاق، پرهييبِ آنلور چقدر شبيه مجسمه ي عاج مريم بود. همان
مجسمه اي كه آن روز زن ناشناس با آن راز و نياز كرده بود. وقتي انگشتان نوازشگر آنلور
به نرمي از كنار لبهاي مندو گذشت، ناگهان با عاطفه اي عميق آنها را گرفت و به لبها
فشرد. در همين لحظه نادر به درون آمد و گيج ومنگ به اين منظره خيره شد.

142




@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.ص١٤٣

«به محض ورود بيست و يك توپ به احترام صاحبي ايلچي انداختند و سردار جلو
آمده با كمال شعف تعارفات رسمي بجاي آورده، دست صاحبي ايلچي را گرفته، داخل منزل
شده و ايشان را مقدم بر خود نشانيد.
«آقا بيك دربندي» كه روزِ پيش، از همراهيِ ايلچيِ انگريز معادت به تفليس كرده و
به استقبال صاحبي ايلچي آمده بود، در آن مجلس به امرِ ديلماجي قيام مينمود.»


3
روژه لوكنت خوابش نميبرد. مدتها بود شبها واليوم ميخورد. ساعتي پيش، برغم
هشدارهاي پيدرپيِ پزشك، قرص ديگري خورده بود، اما بيدارترش كرده بود. از رختخواب
بيرون آمد. روب دوشامبر را پوشيد و رفت توي ايوان. حركت سريع ابرهاي روشن در آسمان
دوردست خبر از جنب و جوشي ميداد كه گويي به سيارهي زمين تعلق نداشت. در آن
دورها، ماه درشتِ شبِ چهارده ايستاده بود درست بالاي سطل بزرگي كه آويخته بود از
بازوي آهني داربستي فلزي. «اگر عكاس بودم منظره ي بدي نبود: «ماه در سطل.»
ه
دن
«
صندلي گهواره اي سپيدي توي ايوان بود. نشست روي آن؛ خيره به ماه. «چه فايد ؟
امروز اينجا را مرمت ميكنيم فردا جاي ديگري ويران ميشود.» داشت به قرصها فكر
ميكرد. آن واليوم اضافه، هشتمين قرصي بود كه امروز خورده بود. يكي براي معده، يكي
براي كلسترول، يكي براي ورم مثانه، يكي براي ورم پروستات... «از درون شروع ميشود. از
چيزهاي كوچكي كه وجودشان را حس نميكنيم مگر وقتي كه از كار بيفتند. بعد ميرسد به
بينايي، بعد شنوايي... انگار به يا ميآييم تا از دست بدهيم.» پرندهي كوچكي از لاي
برگهاي كاجي كه سمت راست حياط بود پر كشيد و گم شد ميان تاريكي شاخه هاي
سپيدار سمت راست. «تبديل ميشويم به درخت. تبديل ميشويم به درخت.
143




@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص١٤٤


ماه پنهان شد در پس ابر. حالا، سكوت هراس آور شب را ميشنيد. سكوت دهكده ي
«سورن» در شب سكوتي از جنس معمول نيست. در دهكده اي واقعي، جايي كه بسيار دور
است از شهرهاي بزرگ، سكوت شب را صداهاي شب پر ميكند: زمزمه ي جويباري؛
زنگوله ي گوسپندي، صداي غورباغه يا آواي دوردست جانوري؛ و در متن همه ي اينها
صداي يكنواخت و بيگسست سيرسيركها. اما، در سورن، سكوت شب صداي خلاء است،
صداي توقف سياره ي زمين. «نه، نميگذارم با من مثل گياه رفتار شود.»
ميدانست اين فكرهاي ناخوشايند آن چيزي نيست كه خواب را از چشمانش ربوده
است. در حقيقت، جا به جايي او ازاتاق خواب به ايوان، موقتاْ منتهي شده بود به جابه جايي
دلواپسيها. ميدانست همين كه ماه از پس ابر درآيد، يا همين كه عبور اتوموبيلي حيات را
دوباره برگرداند به اين سياره ي مرده، باز دوباره بايد بينديشد به شمايل سرگردان فليسيا، به
شمايل خودش، به كمال. «چرا مرا مثل گياهي كشيده است، اين لعنتي؟ بله خوشايند است
ه آدم را به درخت تناوري تشب ه كنند كه ريشه دوانده است. اما بي شك ر پس ذهن اين
نقاش اشارهاي هست به اين ويراني، به اين توقف بيامان جسم. ديده است كه روز به روز
نزديكتر ميشوم به هستي ساكنِ گياه.»
ك ي د
د
.
...
...آ د
ش
ت
در سفرهايش به ايران، ديده بود كه تابلوهاي دورهي قاجار يا ميناتورهاي قديمي را
نسخه برميدارند و به عنوان عتيقه قالب ميكنند به جهانگردان. قضيه ي كورياكف داشت
مغزش را ميخورد. «حق با فرانسوا ست؟ يا اين كمال لعنتي كه عكس شمايل را نشانم دا ؟
نكند آن را كپي كرده؟ گور پدر فرانسوا لابد او هم به نوبه ي خود ردش ميكند به ديگري.
اما »
ماه دوباره از پس ابر بيرون آمد. «اين ايرانيها ه چه دشوار است كه آ م حقيقت را
از دهان آنها بيرون بكشد. مردمي چينن پنهانكار پرورش دهندگان كنجه گراني نابغه اند.
بايد وادارش كنم فليسيا را به من نشان بدهد. مگر نگف ه بود از دوستان اوست؟ْ »
صداي عبور اتوموبيلي از دور به گوش آمد. «زمين هنوز ميچرخد.» نور چراغهاي
ماشين، نوك درخت كاج را لحظه اي به روشنا ميبرد. اريب گذشت و پرواز پرندهاي را در
هوا غافگير كرد.
144




@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص١٤٥


يك سمت اتاق، روي طبقه اي از چوب سياه، وسايل صوتي بود كه همينطور روي هم
چيده شده بود تا سقف، و روي زمين، انبوه رشته سيمهايي كه همه چيز را به هم وصل
ميكرد. درخشش چراغهاي كوچك سبز و قرمز، و رعشه هاي سرگيجه آور عقربه ها به همان
اندازه كه حضور ساكت گربه ها و وجود سراپا گوش فليسيا، نشان شكل گيري اتفاقي بود كه
ميرفت تا سرنوشت تازهاي را رقم بزند. رگهاي آبي دستهاي آرنولد، درشت و پر خون، از
زير پوست به التهاب بيرون زده بود. با هر ضربه اي كه مينواخت، تمام تن در ارتعاش صوت
شركت ميكرد. تابش رديف سپيد دندانها، لرزشِ چين اطراف پلكها، و گره خوردگي
ابروان، به جذبهي درون او چنان شكل ميداد كه گويي نوازنده و ساز تنِ واحدي شدهاند.
حالا، مندو كس ديگري را ميديد كه مثل خوداو، به وقتِ تغني، چهره عوض ميكرد. براي
نخستين بار، از پذيرفتن پيشنهاد فليسيا احساس شادماني كرد. آرنولد به راستي نوازنده ي
بزرگي بود. فليسيا با گردني كشيده، انگار مجسمه اي، بي حركت نشسته بود روي صندلي
سياه رنگي رو به روي آنها. پلك نميزد. پلك نميزد. گويي نه با گوش كه با تك تك
سلولهاش ميشنيد. در آن نور اندك اتاق، و با آن امواجي كه از وجود خود ساطع ميكرد،
فليسيا الهه اي بود نشسته درهاله اي از شعف كه به مندو امكان ميداد همه ي اشتياقش را
در صدا گره بزند.
نگاه كرد. پرش ملتهب پوست گلوي فليسيا را كه ديد، حنجره اش را به صداي
پرندهاي غريب اوج داد و آن بالا، جايي بس بالاتر از كاسهي سر، در جشن پرغلغله اي از
صدا، آواز را به آخر برد. يك بار فليسيا پرسيده بود چطور ميشود چنين صدايي از حنجره
بيرون آورد؟ گفته بود: «هر كسي ميتواند. فقط بايد قيمتش را بپردازد.»
ـ چه قيمتي؟
145




@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص١٤٦



بعد از چهل سالگي كور خواهد شد.»
ـ چرا؟
فشار ميآورد به اعصاب چشم.
ـ يعني به زودي؟...
ـ فعلاْ كه مدتهاست نميخوانم. ولي اگر ادامه بدهم...
ـ يعني را ه ديگري ندارد؟
ـ چه راهي؟ از يك ساز مثال ميزنم كه درك مطلب آسانتر باشد. هر سازي طول
معيني دارد. قوانين فيزيك هم ميگويند كه صدا را فقط در محدوده ي معيني از طول سيم
ميشود ايجاد كرد. اما اگر كسي قيمتش را بپردازد ياد ميگيرد چطور از امتداد فرضي سيمها
صدا در بياورد . يعني از جايي فراتر از محدوده ي فيزيكي ساز.»
ـ اين جادوگريست!
كار كه به آخر رسيد، مثل كسي كه كوهي را از جا كنده است خودش را رها كرد روي
تشكي كه در اتاق ديگر بود، و دراز شد لاي دست و پاي گربه ها. فليسيا همچنان بيحركت
نشسته بود، بهت زده و حيران. آرنولد شروع كرد به پس و پيش كردن نوار روي دستگاه
ضبط صوت. مندو از آن اتاق فرياد زد: «خواهش ميكنم، آرنولد. حالا نه. بگذار براي بعد از
شام.» مثل كمان كشي بود كه همه ي نيرويش را در تيري نهاده است و رها كرده. همين
طور كه دراز كشيده بود گفت: «اين تلويزيون چطور روشن ميشود؟ْ»
فليسيا آرام داخل شد، به آراميگربهاي، به همان آرامي كه وقتي از سركار ميآمد؛ به
همان آرامي كه وقتي ظرف ميشست، يا وقتي ظرف شسته شده اي را در جاظرفي مينهاد.
نه صداي شكستن چيزي، نه حتا صداي تماس ظرفهاي چيني و فلزي با هم. وجودي بود
يكسره تهي از تشنج كه با نواختي آرام حركت ميكرد و در فضاي اطرافِ خود، مثل گلي كه
عطر بيفشاند، موجي از آرامش منتشر ميكرد. مندو، وقتي به زندگي سراسر تشنجِ خود نگاه
ميكرد، به خود ميگفت: «چه نعمتيست زندگي كردن در كنار چنين زني!»
فليسيا تلويزيون را روشن كرد: «روي كدام كانال ميخواهي باشد؟ْ»
ـ فرقي نميكند.
146



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص١٤٧


تمام بعد از ظهر، با آنكه دلش به كار نميرفت، يكسره كار كرده بود تا مجبور نباشد
به حرفهاي بي سر و تهِ آرنولد گوش بدهد. آرنولد شهوت غريبي براي كلمه داشت. از آن
بدتر، همهاش با زبان كوچه و بازار سخن ميگفت كه مندو چيزي از آن نميفهميد. از آن
بدتر، هيچ تلاشي براي تفاهم نميكرد. درست خلاف فليسيا كه ميكوشيد آرام و شمرده
حرف بزند و تا جايي كه ممكن بود از به كار بردن اصطلاحات كوچه و بازار اجتناب ميكرد.
اگر هم از دستش در ميرفت، حواسش بود، ميپرسيد تا اگر مندو نفهميده معنايش را
توضيح بدهد.
ساعت هشت شب بود. آرنولد، در آن اتاق، با گربه ي سيامياش كشتي ميگرفت.
فليسيا در آشپزخانه بود؛ در كار فراهم كردن شام؛ و مندو در اين اتاق، جلوي تلويزيون. دلش
سكوت ميخواست اما برادران ماركس داشتند فروشگاه بزرگي را بهم ميريختند. چارهاي
نبود. خيره شد به تلويزيون اما نگاه نميكرد. تلويزيون بهانه بود. تنها چيزي كه در اين
لحظه آرزو ميكرد دراز كشيدن در آغوش فليسيا بود؛ چيزي كه مدتها از او دريغ شده بود.
«يكشنبه هاي ابدي» اين بار از تقويم آنها خط خورده بود(تعطيلات آخر هفته را آرنولد به
اتفاق فليسيا رفته بود به «اكس اُن پرونس» براي اجراي كنسرت كوچكي كه قبلاْ برنامه
ريزي شده بود). تا يكشنبه ي بعد هم هنوز سه روزي باقي بود. ناگهان تصميم گرفت همه
چيز را به آرنولد بگويد. مگر نميگفت: فليسيا زن متجدديست، با هركس بخواهد رفت و
آمد ميكند؟ْ مگر بارها مردان آلماني را به خاطر آزادمنشيشان در رابطه با زنان تحسين
نكرده بود؟ شايد ميپذيرفت. آن وقت مجبور نبود اين همه پنهانكاري كند. آن وقت
ميتوانست در حضور آرنولد او را نوازش كند يا، اگر مثل حالا نياز داشت، سرش را بگذارد
روي پاهاي او. اما يادش آمد به شبي كه در خانه ي نادر و آنلور چيزي برّا درونش را خراش
داده بود. عشق امكانيست كه هركس به ديگري ميدهد تا پادشاهي كند؛ گيرم بر قلمرو
يك نفر. يا، به تعبير ديگر، عشق انتخاب بردگيست؛ گيريم فقط براي يك نفر. آن شب،
مندو رفتار بيتفاوت فليسيا را كه ميديد و مقايسه اش ميكرد با رفتار او در خلوت، خود را
پادشاهي ميديد در قلمرو هيچكس؛ بردهاي بيانتخاب. از آن بدتر، وقتي بي اعنتايي فليسيا
را ميديد، خود را نه پادشاه كه دزدي ميديد گرچه برخوردار از مطاع ربوده شده اما ناچار به

147



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه

.
ص١٤٨


اختفاي آن؛ مطاعي كه تملكش نه تنها غروري نداشت كه اسباب شرمساري بود. از آن
بدتر، بياعتنايي فليسيا در حضور جمع، پيشاپيش، تصوير هولناك روزي را نشان ميداد كه
دير يا زود فرا ميرسيد؛ روز ويراني. ميدانست عشق جذبه ايست كه امروز زندگياش
ميكنيم تا غرامتِ اندوهبارش را فردا بپردازيم. آن شب، تصوير اين اندوه را كه ديد،
بيسروصدا رفت به اتاق خواب. ميخواست فليسيا بيايد و مطمئنش كند كه اين بيگانگي
گذراست، و از سر مصلحت. اما به جاي او، آن لور آمده بود.
شام را كه خوردند دوباره دراز كشيد روي تشك، جلوي تلويزيون(مبلي دركارنبود.)
آرنولد هم دراز كشيد سمت چپش. كمي بعد، ظرفها كه شسته شد، فليسيا هم آمد دراز
كشيد سمت راست او. آرنولد كانال را عوض كرد. فيلمي بود از هنرپيشه ي محبوبش كلينت
ايستوود. حالا آنها غرقه ي فيلم ميشدند و او ميتوانست لحظات بيشتري را با خيالات خود
باشد. گربهي سيامي پريد روي پاهاي آرنولد. گربه ي سياه فليسيا هم، با كمي تأخير، نشست
روي پاهاي مندو؛ درست روي آلتش. از شرم قرمز شد. خواست جابه جايش كند اما خود
گربه، انگار درد او را فهميد، كمي جابه جا شد. حالا هر دو گربه در وضعي مشابه رو به
تلويزيون بودند. گرما و نرمي تن گربهي فليسيا داشت تحريكش مي كرد. ناگهان در پس
اين اتفاق معناي دردآوري را كشف كرد: همه ي آنچه در اين لحظه ميتوانست نصيب او
بشود گربهي فليسيا بود، نه خود او. چقدر دلش ميخواست دست فليسيا را لمس ميكرد.
درست كنارش بود، بي هيچ فاصلهاي. اما ميترسيد. تلويزيون سمت راست اتاق بود و حالا
هر سه به اجبار سرهاشان را كج كرده بودند به آن سمت، و آرنولد به راحتي ميتوانست
ببيندشان. خواهش سوزاني را كه در دستهايش بود مهار نميتوانست كرد. به ناچار، گربه را
نوازش كرد. هر چه بود او گربهي فليسيا بود، و گربه ي فليسيا چيزي از فليسيا با خود داشت.
اما احساسي ناخوشايند باعث شد دستش را پس بكشد. در اين لحظه اتفاق غريبي افتاد.
فليسيا، انگار درد او را فهميده باشد، شروع كرد به نوازشِ گربه. همين كه دست فليسيا با سر
او تماس ميگرفت، گربه تنش را سيخ ميكرد و ارتعاش نرم اين نوازش منتقل ميشد به
انتهاي بدنش و از آنجا به بدن مندو: به آلتش. خوني جوشان در سراسر رگهاش دويدن
گرفت. گربه كه حركت چيزي را زير دمش احساس كرده بود؛ اندكي جابه جا شد. ترس و
148




@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️