@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص11
ندیده و لمس نکرده است. بنابراین ممکن است داوریهایش نادرست و هم ارزیابی هایش دور از ذهن باشد. پس باید بکوشیم تا از هر گونه جهت گیري شخصی اجتناب شود که این مساله مشکل واقعی کتابی از این دست است. زیرا گاهی لازم به نظر می رسد که شخص باید شهامت گفتن تجارب شخصی خود را داشته باشد. ابتدا تصمیم داشتم این کتاب را با نام مستعار بنگارم و تنها از شماره زندانیم استفاده کنم. اما هنگامی که کار نوشتن کتاب به پایان رسید، پی بردم که چاپ کتاب با نویسنده گمنام، از ارزش آن خواهد کاست. درست آنست که من با نام مشخص همه عقاید استوار خود را به روشنی بیان کنم. بنابراین با اینکه به شدت از خودنمایی نفرت دارم، کوشیدم از حذف هر مطلبی در کتاب خودداري کنم. اینک بر خوانندگان است که چکیده محتویات کتاب را به صورت تئوریهاي خشک در آورند تا شاید این تئوري بتواند به روانشناسی زندگی زندان، که پس از جنگ جهانی اول به آن توجه شد و ما را با نشانه )سندروم( » بیماري سیم خاردار« آشنا کرد کمک کند. ما دانش خود را در مورد آسیب شناسی روانی توده ها تا حد زیادي مدیون جنگ جهانی دوم می دانیم که به دآنسته هایمان افزود و آن را غنی ساخت. )من در اینجا عبارت معروف و نام کتابی را می آورم که لوبون1 نگاشته بود.( جنگ، به ما جنگ اعصاب را آموخت و جنگ اعصاب نیز اردوگاههاي کار اجباري را به ارمغان آورد. این کتاب از آن لحاظ حائز اهمیت است که درباره تجارب شخصی من به عنوان یک زندانی عادي نگاشته است. من با سربلندي یادآور می شوم که به جز چند هفته آخر در اردوگاه به عنوان روانپزشک زندان یا حتی پزشک، شغلی را در اردوگاه نپذیرفته بودم. چند تنی از همکاران من این فرصت را یافتند که در مشاغل کمک هاي اولیه و در اتاق هاي سرد، بیماران را با تکه پاره هاي کاغذ باطله زخم بندي کنند. اما شماره من در زندان 119104 بود و بیشتر اوقات مشغول کندن زمین براي کار گذاشتن خط آهن
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص11
ندیده و لمس نکرده است. بنابراین ممکن است داوریهایش نادرست و هم ارزیابی هایش دور از ذهن باشد. پس باید بکوشیم تا از هر گونه جهت گیري شخصی اجتناب شود که این مساله مشکل واقعی کتابی از این دست است. زیرا گاهی لازم به نظر می رسد که شخص باید شهامت گفتن تجارب شخصی خود را داشته باشد. ابتدا تصمیم داشتم این کتاب را با نام مستعار بنگارم و تنها از شماره زندانیم استفاده کنم. اما هنگامی که کار نوشتن کتاب به پایان رسید، پی بردم که چاپ کتاب با نویسنده گمنام، از ارزش آن خواهد کاست. درست آنست که من با نام مشخص همه عقاید استوار خود را به روشنی بیان کنم. بنابراین با اینکه به شدت از خودنمایی نفرت دارم، کوشیدم از حذف هر مطلبی در کتاب خودداري کنم. اینک بر خوانندگان است که چکیده محتویات کتاب را به صورت تئوریهاي خشک در آورند تا شاید این تئوري بتواند به روانشناسی زندگی زندان، که پس از جنگ جهانی اول به آن توجه شد و ما را با نشانه )سندروم( » بیماري سیم خاردار« آشنا کرد کمک کند. ما دانش خود را در مورد آسیب شناسی روانی توده ها تا حد زیادي مدیون جنگ جهانی دوم می دانیم که به دآنسته هایمان افزود و آن را غنی ساخت. )من در اینجا عبارت معروف و نام کتابی را می آورم که لوبون1 نگاشته بود.( جنگ، به ما جنگ اعصاب را آموخت و جنگ اعصاب نیز اردوگاههاي کار اجباري را به ارمغان آورد. این کتاب از آن لحاظ حائز اهمیت است که درباره تجارب شخصی من به عنوان یک زندانی عادي نگاشته است. من با سربلندي یادآور می شوم که به جز چند هفته آخر در اردوگاه به عنوان روانپزشک زندان یا حتی پزشک، شغلی را در اردوگاه نپذیرفته بودم. چند تنی از همکاران من این فرصت را یافتند که در مشاغل کمک هاي اولیه و در اتاق هاي سرد، بیماران را با تکه پاره هاي کاغذ باطله زخم بندي کنند. اما شماره من در زندان 119104 بود و بیشتر اوقات مشغول کندن زمین براي کار گذاشتن خط آهن
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص12
بودم. زمانی هم کارم کندن تونل راه آب بود بدون اینکه کوچکترین کمکی به من شود. اما این کار من بی اجر نماند. زیرا درست پیش از کریسمس 1944، یک کوپن به عنوان جایزه دریافت داشتم. این کوپن ها را یک شرکت ساختمانی صادر می کرد که عملا ما را به عنوان برده خریداري کرده بود: به این شکل که شرکت یاد شده روزانه براي هر یک از زندانیان قیمت مقطوعی می پرداخت. این کوپن ها براي شرکت، پنجاه فینیک تمام می شد و ما می توانستیم آنرا گاهی حتی چند هفته بعد در برابر شش عدد سیگار خرج کنیم، گرچه گاهی هم باطل می شد. اکنون من مالک خوشبخت بنی بودم که دوازده عدد سیگار ارزش داشت. اما مهمتر این بود که می توانستم سیگارها را با دوزاده کاسه سوپ معاوضه کنم و گاهی همین دوازده کاسه سوپ ما را از مرگ ناشی از گرسنگی نجات می داد. امتیاز سیگار کشیدن واقعی از آن کاپوها بود که از جیره هفتگی برخوردار بودند. احتمالا زندانیانی که به عنوان سرکارگر در انبارها و کارگاهها کار می کردند در قبال کارهاي خطرناکی که به آنان واگذار می شد چند سیگاري نصیب شان می گردید. تنها در یک مورد، استثنا دیده می شد و آنهم در مورد کسانی بود که امید به زندگی را از دست داده بودند و می خواستند از آخرین روزهاي زندگی خود لذت ببرند. از اینرو وقتی رفیقی را می دیدیم که سیگارهایش را پی در پی دود می کند پی می بردیم که ایمان خود را به نیروي پایداریش در ادامه زندگی از دست داده است. و وقتی کسی این ایمان را از دست می داد میل به زندگی به ندرت باز می گشت و آن شخص را باید از دست رفته می پنداشتیم. وقتی منابع بیشماري را که نتیجه مشاهدات و تجارب زندانیان بیشماري است بررسی می کنیم، در واکنش هاي روانی زندانیان در برابر زندگی اردوگاه سه مرحله به روشنی دیده می شود: مرحله نخست ورود او به زندان بود، دو دیگر مرحله اي است که زندانی به کارهاي روزمره زندان آموخته شده و مرحله سوم آزادي است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص12
بودم. زمانی هم کارم کندن تونل راه آب بود بدون اینکه کوچکترین کمکی به من شود. اما این کار من بی اجر نماند. زیرا درست پیش از کریسمس 1944، یک کوپن به عنوان جایزه دریافت داشتم. این کوپن ها را یک شرکت ساختمانی صادر می کرد که عملا ما را به عنوان برده خریداري کرده بود: به این شکل که شرکت یاد شده روزانه براي هر یک از زندانیان قیمت مقطوعی می پرداخت. این کوپن ها براي شرکت، پنجاه فینیک تمام می شد و ما می توانستیم آنرا گاهی حتی چند هفته بعد در برابر شش عدد سیگار خرج کنیم، گرچه گاهی هم باطل می شد. اکنون من مالک خوشبخت بنی بودم که دوازده عدد سیگار ارزش داشت. اما مهمتر این بود که می توانستم سیگارها را با دوزاده کاسه سوپ معاوضه کنم و گاهی همین دوازده کاسه سوپ ما را از مرگ ناشی از گرسنگی نجات می داد. امتیاز سیگار کشیدن واقعی از آن کاپوها بود که از جیره هفتگی برخوردار بودند. احتمالا زندانیانی که به عنوان سرکارگر در انبارها و کارگاهها کار می کردند در قبال کارهاي خطرناکی که به آنان واگذار می شد چند سیگاري نصیب شان می گردید. تنها در یک مورد، استثنا دیده می شد و آنهم در مورد کسانی بود که امید به زندگی را از دست داده بودند و می خواستند از آخرین روزهاي زندگی خود لذت ببرند. از اینرو وقتی رفیقی را می دیدیم که سیگارهایش را پی در پی دود می کند پی می بردیم که ایمان خود را به نیروي پایداریش در ادامه زندگی از دست داده است. و وقتی کسی این ایمان را از دست می داد میل به زندگی به ندرت باز می گشت و آن شخص را باید از دست رفته می پنداشتیم. وقتی منابع بیشماري را که نتیجه مشاهدات و تجارب زندانیان بیشماري است بررسی می کنیم، در واکنش هاي روانی زندانیان در برابر زندگی اردوگاه سه مرحله به روشنی دیده می شود: مرحله نخست ورود او به زندان بود، دو دیگر مرحله اي است که زندانی به کارهاي روزمره زندان آموخته شده و مرحله سوم آزادي است.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص13
نشانه اي که مرحله نخست را مشخص می سازد ضربه روحی است. ممکن است حتی ضربه روحی زیر شرایط ویژه اي پیش از ورود به زندان نیز دیده شود. به عنوان نمونه تجربه شخصی خودم را بازگو می کنم. یکبار هزار و پانصد نفر چندین شبانه روز سفر می کردند. در هر واگن هشتاد نفر را جا داده بودند. همه مسافرین بایستی روي بار خود که تنها پس مانده اموالشان بود دراز می کشیدند. واگنها آنقدر پر بود که تنها در قسمت بالاي پنجره ها روزنه اي براي تابش نور گرگ و میش سپیده دم به چشم می خورد. همه انتظار داشتند قطار سر از کارخانه اسلحه سازي در آورد و این جایی بود که ما را به بیگاري می کشیدند و ما نمی دانستیم که هنوز در سیلسیا1 هستیم یا به لهستان رسیده ایم. سوت قطار مانند ضجه کسی بود که التماس کنان به سوي نیستی سقوط می کرد. سپس قطار به خط دیگري تغییر مسیر داد و پیدا بود که به ایستگاه بزرگی نزدیک می شویم. ناگهان از میان مسافران مضطرب ، فریادي به گوش رسید، » تابلو آشویتس ! « بله آشویتس نامی که مو بر تن همه راست می کرد: اتاق هاي گاز، کوره هاي آدم سوزي، کشتارهاي جمعی. قطار آن چنان آهسته و با تانی مرگباري در حرکت بود که گویی می خواست لحظه هاي وحشت ناشی از نزدیک شدن به آشویتس را کشدارتر از آنچه هست بگرداند: آش ... ویتس! با بالا آمدن خورشید در سپیده دم منظره این اردوگاه سهمناك با چندین ردیف سیم خاردار، برج نگهبانی، نور افکن هاي چرخان، و صف هاي دراز از زندانیان ژنده پوش و غمزده، در سپیده دم تیره دیده می شد. زندانیان در امتداد جاده هاي مستقیم متروك به دشواري خود را می کشیدند. به سوي کدامین مقصد در حرکت بودند، نمی دانستیم. صداي تک نعره ها و سوتهاي فرمان، به گوش می رسید.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص13
نشانه اي که مرحله نخست را مشخص می سازد ضربه روحی است. ممکن است حتی ضربه روحی زیر شرایط ویژه اي پیش از ورود به زندان نیز دیده شود. به عنوان نمونه تجربه شخصی خودم را بازگو می کنم. یکبار هزار و پانصد نفر چندین شبانه روز سفر می کردند. در هر واگن هشتاد نفر را جا داده بودند. همه مسافرین بایستی روي بار خود که تنها پس مانده اموالشان بود دراز می کشیدند. واگنها آنقدر پر بود که تنها در قسمت بالاي پنجره ها روزنه اي براي تابش نور گرگ و میش سپیده دم به چشم می خورد. همه انتظار داشتند قطار سر از کارخانه اسلحه سازي در آورد و این جایی بود که ما را به بیگاري می کشیدند و ما نمی دانستیم که هنوز در سیلسیا1 هستیم یا به لهستان رسیده ایم. سوت قطار مانند ضجه کسی بود که التماس کنان به سوي نیستی سقوط می کرد. سپس قطار به خط دیگري تغییر مسیر داد و پیدا بود که به ایستگاه بزرگی نزدیک می شویم. ناگهان از میان مسافران مضطرب ، فریادي به گوش رسید، » تابلو آشویتس ! « بله آشویتس نامی که مو بر تن همه راست می کرد: اتاق هاي گاز، کوره هاي آدم سوزي، کشتارهاي جمعی. قطار آن چنان آهسته و با تانی مرگباري در حرکت بود که گویی می خواست لحظه هاي وحشت ناشی از نزدیک شدن به آشویتس را کشدارتر از آنچه هست بگرداند: آش ... ویتس! با بالا آمدن خورشید در سپیده دم منظره این اردوگاه سهمناك با چندین ردیف سیم خاردار، برج نگهبانی، نور افکن هاي چرخان، و صف هاي دراز از زندانیان ژنده پوش و غمزده، در سپیده دم تیره دیده می شد. زندانیان در امتداد جاده هاي مستقیم متروك به دشواري خود را می کشیدند. به سوي کدامین مقصد در حرکت بودند، نمی دانستیم. صداي تک نعره ها و سوتهاي فرمان، به گوش می رسید.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص14
ما از این صداها سر در نمی آوردیم. تصور من چشم هایم را به دیدن چوبه هاي دار برد که جسد زندانیان بر آنها تلو تلو می خورد. من وحشتزده بودم و این نشان دهنده آن بود که گام به گام بایستی با وحشت خوفناك نامحدودي آشنا شویم و باید به آن عادت کنیم. سرانجام به ایستگاه رسیدیم. سکوت پیشین با فریادهاي فرماندهان درهم شکست. از آن پس محکوم بودیم با آن فریادهاي گوش خراش و خشن زندگی کنیم و بارها و بارها در همه اردوگاهها گوشمان از شنیدن آن آزرده می شد. صداي فرماندهان سوهان روح بود و مانند واپسین فریاد یک محکوم که گویی از حلقوم مردي بیرون می جهید که مجبور بود همانگونه فریاد بکشد، مردي که او را می کشتند و دگربار می کشتند. درهاي قطار باز شد و گروه کوچکی از زندانیان توفان گونه وارد کوپه ها شدند. این زندانیان لباسهاي یک شکل راه راه به تن داشتند، سرشان تراشیده بود اما به نظر می رسید از تغذیه خوبی برخوردارند. آنان به زبانهاي اروپایی و با خوش مزگی حرف می زدند که در شرایط موجود عجیب به نظر می رسید. خوش بینی ذاتی من مانند غریقی که به پرکاهی چنگ می اندازد )که اغلب احساسات مرا حتی در بدترین شرایط مهار کرده است( این اندیشه را در ذهن من ریخت که: ظاهرا این زندانیان کاملا خوب به نظر می رسیدند، خوش خلقند، حتی می خندند. چه کسی می داند؟ شاید من هم بتوانم در شرایط خوب زندگی آنان شریک باشم. در روانپزشکی حالتی است به نام » توهم رهایی «. مرد محکوم به مرگ در چنین حالتی لحظه اي پیش از اینکه حکم به مرحله اجرا گذارده شود این توهم برایش پیدا می شود که احتمالا در واپسین لحظه، از مرگ رهایی خواهد یافت. ما نیز چنین حالتی داشتیم و به کوچکترین چیزي امید می بستیم و تا آخرین لحظه فکر می کردیم به خیر خواهد گذشت. گونه هاي سرخ و چهره هاي گوشتالوي آن زندانیان خود به تنهایی دل گرم مان می ساخت و دانه امید را به دلمان بارور می کرد. در آن زمان نمی دانستیم آنان برگزیدگانی بودند براي پذیرایی زندانیانی که همه روزه وارد آنجا می شدند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص14
ما از این صداها سر در نمی آوردیم. تصور من چشم هایم را به دیدن چوبه هاي دار برد که جسد زندانیان بر آنها تلو تلو می خورد. من وحشتزده بودم و این نشان دهنده آن بود که گام به گام بایستی با وحشت خوفناك نامحدودي آشنا شویم و باید به آن عادت کنیم. سرانجام به ایستگاه رسیدیم. سکوت پیشین با فریادهاي فرماندهان درهم شکست. از آن پس محکوم بودیم با آن فریادهاي گوش خراش و خشن زندگی کنیم و بارها و بارها در همه اردوگاهها گوشمان از شنیدن آن آزرده می شد. صداي فرماندهان سوهان روح بود و مانند واپسین فریاد یک محکوم که گویی از حلقوم مردي بیرون می جهید که مجبور بود همانگونه فریاد بکشد، مردي که او را می کشتند و دگربار می کشتند. درهاي قطار باز شد و گروه کوچکی از زندانیان توفان گونه وارد کوپه ها شدند. این زندانیان لباسهاي یک شکل راه راه به تن داشتند، سرشان تراشیده بود اما به نظر می رسید از تغذیه خوبی برخوردارند. آنان به زبانهاي اروپایی و با خوش مزگی حرف می زدند که در شرایط موجود عجیب به نظر می رسید. خوش بینی ذاتی من مانند غریقی که به پرکاهی چنگ می اندازد )که اغلب احساسات مرا حتی در بدترین شرایط مهار کرده است( این اندیشه را در ذهن من ریخت که: ظاهرا این زندانیان کاملا خوب به نظر می رسیدند، خوش خلقند، حتی می خندند. چه کسی می داند؟ شاید من هم بتوانم در شرایط خوب زندگی آنان شریک باشم. در روانپزشکی حالتی است به نام » توهم رهایی «. مرد محکوم به مرگ در چنین حالتی لحظه اي پیش از اینکه حکم به مرحله اجرا گذارده شود این توهم برایش پیدا می شود که احتمالا در واپسین لحظه، از مرگ رهایی خواهد یافت. ما نیز چنین حالتی داشتیم و به کوچکترین چیزي امید می بستیم و تا آخرین لحظه فکر می کردیم به خیر خواهد گذشت. گونه هاي سرخ و چهره هاي گوشتالوي آن زندانیان خود به تنهایی دل گرم مان می ساخت و دانه امید را به دلمان بارور می کرد. در آن زمان نمی دانستیم آنان برگزیدگانی بودند براي پذیرایی زندانیانی که همه روزه وارد آنجا می شدند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص15
آنان مسئول زندانیان و اثاثیه آنان بودند، که شامل چیزهاي مختصر و گاهی جواهرات هم می شد. احتمالا آشویتس باید با گنجینه هاي منحصر به فرد جواهرات، نقره، پلاتین و الماس هایی که با زندانیان به آنجا سرازیر و به غنیمت گرفته می شد، در اروپاي جنگ زده مرکز عجیبی بوده باشد. این غنائم نه تنها در انبارها دیده می شد بلکه در دست اس. اس ها هم مشاهده می گردید. در آلونکی که احتمالا حداکثر گنجایش دویست نفر را داشت، هزار و پانصد نفر اسیر را جا داده بودند. ما از سرما می لرزیدیم، گرسنه بودیم و براي همه جاي کافی نبود که دست کم روي زمین خشک، چمباتمه بزنیم چه رسد به اینکه دراز بکشیم. در مدت چهار روز یک تکه نان پنج اونسی تنها چیزي بود که غذاي ما را تشکیل می داد. با این حال می شنیدم زندانیان ارشدي که مسئول آلونک بودند، بر سر یک سنجاق کراوات پلاتین یا الماس، با یکی از اعضاي هیات پذیرایی چانه می زدند. سرانجام همه غنایم با مشروب مبادله می شد. دیگر به یاد ندارم براي خرید مقدار مشروب مصرفی یک "شب باشکوه" چند هزار مارك لازم بود، تنها چیزي که می دانم اینست که آن زندانیان مسئول نیاز به مشروب داشتند. کلاهمان را هم که قاضی کنیم می بینیم نمی توانیم آنان را در چنان شرایطی به خاطر اینکه می خواستند خود را تخدیر کنند ملامت کنیم. دسته اي دیگر از زندانیان بودند که به مقدار نامحدود لیکوري را که اس.اس ها تهیه می کردند می نوشیدند: این زندانیان مسئول کسانی بودند که در اتاقهاي گاز و کوره هاي آدم سوزي به کار گرفته شده بودند و به خوبی می دانستند روزي دسته اي دیگر جاي آنان را گرفته و در نتیجه از سمت مجري حکم اعدام محکومین، یکراست به کوره ها سپرده خواهند شد. تقریبا همه کسانی که در آن قطار همراه ما بودند این توهم را داشتند که در آخرین لحظه رهایی یافته و همه چیز دگربار وضع عادي به خود خواهد گرفت. ما درك نمی کردیم در پس پرده چه می گذرد و چه چیزي در انتظار ماست. به ما گفتند اثاثیه خود را در قطار بگذاریم و در دو صف بایستیم-زنان در یک سو و مردان در سوي دیگر - تا از جلوي افسران اس.اس بگذریم. خوشبختانه من جرات کردم کوله پشتی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص15
آنان مسئول زندانیان و اثاثیه آنان بودند، که شامل چیزهاي مختصر و گاهی جواهرات هم می شد. احتمالا آشویتس باید با گنجینه هاي منحصر به فرد جواهرات، نقره، پلاتین و الماس هایی که با زندانیان به آنجا سرازیر و به غنیمت گرفته می شد، در اروپاي جنگ زده مرکز عجیبی بوده باشد. این غنائم نه تنها در انبارها دیده می شد بلکه در دست اس. اس ها هم مشاهده می گردید. در آلونکی که احتمالا حداکثر گنجایش دویست نفر را داشت، هزار و پانصد نفر اسیر را جا داده بودند. ما از سرما می لرزیدیم، گرسنه بودیم و براي همه جاي کافی نبود که دست کم روي زمین خشک، چمباتمه بزنیم چه رسد به اینکه دراز بکشیم. در مدت چهار روز یک تکه نان پنج اونسی تنها چیزي بود که غذاي ما را تشکیل می داد. با این حال می شنیدم زندانیان ارشدي که مسئول آلونک بودند، بر سر یک سنجاق کراوات پلاتین یا الماس، با یکی از اعضاي هیات پذیرایی چانه می زدند. سرانجام همه غنایم با مشروب مبادله می شد. دیگر به یاد ندارم براي خرید مقدار مشروب مصرفی یک "شب باشکوه" چند هزار مارك لازم بود، تنها چیزي که می دانم اینست که آن زندانیان مسئول نیاز به مشروب داشتند. کلاهمان را هم که قاضی کنیم می بینیم نمی توانیم آنان را در چنان شرایطی به خاطر اینکه می خواستند خود را تخدیر کنند ملامت کنیم. دسته اي دیگر از زندانیان بودند که به مقدار نامحدود لیکوري را که اس.اس ها تهیه می کردند می نوشیدند: این زندانیان مسئول کسانی بودند که در اتاقهاي گاز و کوره هاي آدم سوزي به کار گرفته شده بودند و به خوبی می دانستند روزي دسته اي دیگر جاي آنان را گرفته و در نتیجه از سمت مجري حکم اعدام محکومین، یکراست به کوره ها سپرده خواهند شد. تقریبا همه کسانی که در آن قطار همراه ما بودند این توهم را داشتند که در آخرین لحظه رهایی یافته و همه چیز دگربار وضع عادي به خود خواهد گرفت. ما درك نمی کردیم در پس پرده چه می گذرد و چه چیزي در انتظار ماست. به ما گفتند اثاثیه خود را در قطار بگذاریم و در دو صف بایستیم-زنان در یک سو و مردان در سوي دیگر - تا از جلوي افسران اس.اس بگذریم. خوشبختانه من جرات کردم کوله پشتی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#نون #نوشتن
اندیشیدن را جدی بگیریم. اندیشیدن. آنچه ما کم داریم مردان و زنانی است که اندیشیدن را جدی گرفته باشند. اندیشیدن باید به مثابه یک کار مهم تلقی شود. اندیشه ورزیدن.
بند زبان را ببندیم و بال اندیشه بگشاییم.
برای گفتن همیشه وقت هست، اما برای اندیشیدن ممکن است دیر بشود.
#محمود_دولت_آبادی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
#نون #نوشتن
اندیشیدن را جدی بگیریم. اندیشیدن. آنچه ما کم داریم مردان و زنانی است که اندیشیدن را جدی گرفته باشند. اندیشیدن باید به مثابه یک کار مهم تلقی شود. اندیشه ورزیدن.
بند زبان را ببندیم و بال اندیشه بگشاییم.
برای گفتن همیشه وقت هست، اما برای اندیشیدن ممکن است دیر بشود.
#محمود_دولت_آبادی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#برشى_از_يك_كتاب 📚
من یاد گرفته ام که هیـچ فرقی
نمیکند چه قدر خوب و وفادار باشم،
زیرا همیشه کسانی هستند که
لیاقتش را ندارند!
من آموختهام کسانی را که
دوستشان دارم، خیلی زود از
دست میدهم و کسانی را که
بود و نبودشان برایم اهمیتی ندارد،
همیشه در کنارم خواهم داشت !
ولی هرگز فلسفهی هیچکدامشان را
در نیافتم...
#کریستین_بوبن
كتاب : 📚فراتر از بودن
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#برشى_از_يك_كتاب 📚
من یاد گرفته ام که هیـچ فرقی
نمیکند چه قدر خوب و وفادار باشم،
زیرا همیشه کسانی هستند که
لیاقتش را ندارند!
من آموختهام کسانی را که
دوستشان دارم، خیلی زود از
دست میدهم و کسانی را که
بود و نبودشان برایم اهمیتی ندارد،
همیشه در کنارم خواهم داشت !
ولی هرگز فلسفهی هیچکدامشان را
در نیافتم...
#کریستین_بوبن
كتاب : 📚فراتر از بودن
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#برشی_از_کتاب
باید به او بفهمانم که نباید از آن دست کسانی باشد که چون چنگال ندارند خود را خوب تصور میکنند!
باید بتوانیم ظالم باشیم و آن موقع ظالم نباشیم ظالم نبودن هنگامی که توانایی اون رو نداریم هنر نیست!
#وقتي_نيچه_گريست
#اروين_يالوم
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#برشی_از_کتاب
باید به او بفهمانم که نباید از آن دست کسانی باشد که چون چنگال ندارند خود را خوب تصور میکنند!
باید بتوانیم ظالم باشیم و آن موقع ظالم نباشیم ظالم نبودن هنگامی که توانایی اون رو نداریم هنر نیست!
#وقتي_نيچه_گريست
#اروين_يالوم
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص16
ام را زیر پالتویم پنهان کنم. گروه ما یک یک از جلوي افسر اس.اس گذشت. احساس کردم اگر افسر چشمش به کوله پشتی من بیفتد وضع خطرناك خواهد بود. از تجارب پیشین می دانستم دست کم مرا به زمین خواهد کوبید. از اینرو همچنان که به افسر نزدیکتر می شدم، با قامتی کشیده راه می رفتم تا متوجه بار سنگینم نشود. حالا دیگر چهره به چهره بودیم. افسر مردي بود بلند قامت و لاغر اندام با اونیفورمی شیک، ظاهرا او با ما که سفر درازي را پشت سر گذاشته و قیافه هایی نامرتب و گرفته داشتیم، در تضاد بود، قیافه اش از آرامش برخوردار بود و نگاهی بی اعتنا داشت. با دست چپ آرنج دست راستش را نگهداشته بود. دست راستش بلند می شد و با انگشت اشاره همان دست، بی قیدانه به سمت راست یا چپ اشاره می کرد. هیچ یک از ما معناي اشاره دست او را که گاهی به راست و اکثرا به چپ بود نمی دانستیم. نوبت من رسید. یک نفر در گوشم زمزمه کرد، کسانی که به سمت راست فرستاده می شوند به کار گمارده خواهند شد و کسانی را که به سمت چپ هدایت می کنند، افراد بیماري هستند که توان کار کردن ندارند و به اردوگاه ویژه اي فرستاده خواهند شد. منهم منتظر بودم ببینم تکلیفم چه خواهد شد و این تازه آغاز مسایل زیادي بود که در آینده با آنها برخورد می کردم. سنگینی کوله پشتی مرا کمی به سمت چپ متمایل کرد اما کوشیدم کشیده قامت گام بردارم. افسر اس. اس سراپایم را برانداز کرد. تردید را در چهره اش خواندم. سپس دستهایش را روي شانه هایم گذاشت. تلاش بسیار کردم تا قیافه ام نیرومند جلوه کند. تا اینکه به آرامی شانه هایم را چرخاند و به سمت راست هدایتم کرد و منهم به همان سمت حرکت کردم. معناي این بازي انگشت را همان شب برایمان توضیح دادند. این نخستین گزینش بود، بودن یا نبودن، زیستن یا نابودي. براي اکثر همراهان ما، یعنی در حدود نود درصد حکم مرگ صادر شد و حکم طی چند ساعت به مرحله اجرا در آمد. کسانی که به سمت چپ فرستاده شده بودند، از ایستگاه یکسره به کوره
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص16
ام را زیر پالتویم پنهان کنم. گروه ما یک یک از جلوي افسر اس.اس گذشت. احساس کردم اگر افسر چشمش به کوله پشتی من بیفتد وضع خطرناك خواهد بود. از تجارب پیشین می دانستم دست کم مرا به زمین خواهد کوبید. از اینرو همچنان که به افسر نزدیکتر می شدم، با قامتی کشیده راه می رفتم تا متوجه بار سنگینم نشود. حالا دیگر چهره به چهره بودیم. افسر مردي بود بلند قامت و لاغر اندام با اونیفورمی شیک، ظاهرا او با ما که سفر درازي را پشت سر گذاشته و قیافه هایی نامرتب و گرفته داشتیم، در تضاد بود، قیافه اش از آرامش برخوردار بود و نگاهی بی اعتنا داشت. با دست چپ آرنج دست راستش را نگهداشته بود. دست راستش بلند می شد و با انگشت اشاره همان دست، بی قیدانه به سمت راست یا چپ اشاره می کرد. هیچ یک از ما معناي اشاره دست او را که گاهی به راست و اکثرا به چپ بود نمی دانستیم. نوبت من رسید. یک نفر در گوشم زمزمه کرد، کسانی که به سمت راست فرستاده می شوند به کار گمارده خواهند شد و کسانی را که به سمت چپ هدایت می کنند، افراد بیماري هستند که توان کار کردن ندارند و به اردوگاه ویژه اي فرستاده خواهند شد. منهم منتظر بودم ببینم تکلیفم چه خواهد شد و این تازه آغاز مسایل زیادي بود که در آینده با آنها برخورد می کردم. سنگینی کوله پشتی مرا کمی به سمت چپ متمایل کرد اما کوشیدم کشیده قامت گام بردارم. افسر اس. اس سراپایم را برانداز کرد. تردید را در چهره اش خواندم. سپس دستهایش را روي شانه هایم گذاشت. تلاش بسیار کردم تا قیافه ام نیرومند جلوه کند. تا اینکه به آرامی شانه هایم را چرخاند و به سمت راست هدایتم کرد و منهم به همان سمت حرکت کردم. معناي این بازي انگشت را همان شب برایمان توضیح دادند. این نخستین گزینش بود، بودن یا نبودن، زیستن یا نابودي. براي اکثر همراهان ما، یعنی در حدود نود درصد حکم مرگ صادر شد و حکم طی چند ساعت به مرحله اجرا در آمد. کسانی که به سمت چپ فرستاده شده بودند، از ایستگاه یکسره به کوره
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص17
هاي آدم سوزي روانه شدند. چنانکه یکی از کارگران این ساختمان به من گفت، روي درهاي کوره ها به چندین زبان اروپایی واژه » گرمابه « نوشته شده بود. به زندانیان به محض ورود به آنجا یه قالب صابون داده می شد و بعد- نیازي نمی بینم آنچه را که در آنجا روي می داد توضیح دهم. مطالب بسیاري از این صحنه وحشتناك نگاشته شده است. شمار کمی از ما که از مرگ جسته بودیم شب هنگام به حقیقت امر پی بردیم. از زندانیانی که مدتی در آنجا بودند پرسیدم دوست و همکار من پ به کدام سمت فرستاده شد. » آیا او را به سمت چپ فرستادند؟ « » بله « به من گفتند:» می توانی او را در آنجا ببینی. « » کجا؟ « با دستش دودکشی را که در فاصله چند صد متري بود نشانم داد. ستونی از شعله به آسمان خاکستري لهستان زبانه می کشید. او، یعنی دوستم تبدیل به ابر شوم دود شد. » آنجا همان جایی است که دوستتان در بهشت شناور است « اما من هنوز معناي این حرفها را نمی فهمیدم تا اینکه با واژه هایی ساده برایم توضیح دادند. از مطلب دور افتادم بهتر است رویدادها را به ترتیب بیان کنم. از نظر روانشناسی از سپیده دمی که وارد ایستگاه شدیم، تا نخستین استراحت مان در اردوگاه راهی بس دراز پیش روي داشتیم. در حالیکه افسران مسلح اس. اس ما را همراهی می کردند، مجبور بودیم از ایستگاه بدویم، از سیم هاي خارداري که برق داشت و از اردوگاه بگذریم تا به گرمابه ها برسیم. براي ما که نخستین گزینش را پشت سر گذارده بودیم این یک حمام واقعی بود. بار دیگر توهم رهایی در ما جان گرفت. افسران اس.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص17
هاي آدم سوزي روانه شدند. چنانکه یکی از کارگران این ساختمان به من گفت، روي درهاي کوره ها به چندین زبان اروپایی واژه » گرمابه « نوشته شده بود. به زندانیان به محض ورود به آنجا یه قالب صابون داده می شد و بعد- نیازي نمی بینم آنچه را که در آنجا روي می داد توضیح دهم. مطالب بسیاري از این صحنه وحشتناك نگاشته شده است. شمار کمی از ما که از مرگ جسته بودیم شب هنگام به حقیقت امر پی بردیم. از زندانیانی که مدتی در آنجا بودند پرسیدم دوست و همکار من پ به کدام سمت فرستاده شد. » آیا او را به سمت چپ فرستادند؟ « » بله « به من گفتند:» می توانی او را در آنجا ببینی. « » کجا؟ « با دستش دودکشی را که در فاصله چند صد متري بود نشانم داد. ستونی از شعله به آسمان خاکستري لهستان زبانه می کشید. او، یعنی دوستم تبدیل به ابر شوم دود شد. » آنجا همان جایی است که دوستتان در بهشت شناور است « اما من هنوز معناي این حرفها را نمی فهمیدم تا اینکه با واژه هایی ساده برایم توضیح دادند. از مطلب دور افتادم بهتر است رویدادها را به ترتیب بیان کنم. از نظر روانشناسی از سپیده دمی که وارد ایستگاه شدیم، تا نخستین استراحت مان در اردوگاه راهی بس دراز پیش روي داشتیم. در حالیکه افسران مسلح اس. اس ما را همراهی می کردند، مجبور بودیم از ایستگاه بدویم، از سیم هاي خارداري که برق داشت و از اردوگاه بگذریم تا به گرمابه ها برسیم. براي ما که نخستین گزینش را پشت سر گذارده بودیم این یک حمام واقعی بود. بار دیگر توهم رهایی در ما جان گرفت. افسران اس.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص18
اس به نظر دوست داشتنی می رسیدند و ما به زودي به دلیل این امر پی بردیم. تا زمانی که ساعت به مچ داشتیم و می توانستند با چرب زبانی راممان کرده و ساعت مان را بگیرند، خوب بودند. آیا بهتر نبود همه چیز خود را به آنان بدهیم؟ و چرا نباید این افسران خوش ظاهر ساعت داشته باشند؟ شاید روزي به همین مناسبت، این گذشت ما را تلافی می کردند. در آلونکی که به نظر می رسید اتاق انتظار بخش ضدعفونی باشد، به انتظار نشستیم، افسران اس. اس آمدند و پتویی روي زمین پهن کردند که بایستی همه اثاث مان، ساعتها و جواهرات مان را روي آن می ریختیم. در میان ما هنوز افراد ساده لوحی بودند که از زندانیان کارکشته اي که به کمک ما آمده بودند می پرسیدند آیا می توانند حلقه ازدواج شان، یا یک قطعه نشان یا چیزي را که شانس می آورد نگه دارند یا نه. هیچکس هنوز به این حقیقت پی نبرده بود که همه چیز ما را از ما خواهند گرفت. کوشیدم اعتماد یکی از زندانیان را به خود جلب کنم. پنهانی به سویش رفتم و به لوله کاغذي که در جیب درونی پالتویم بود اشاره کردم و گفتم، » ببین این نوشته ها یک کتاب علمی است. می دانم به من چه خواهی گفت، باید خیلی خوشحال باشم که تن سالم از این محل به در برم و این باید تنها چیزي باشد که از سرنوشت خود انتظار داشته باشم. اما من نمی توانم به این مسایل بیندیشم. باید این نوشته ها را به هر قیمتی که باشد نگاهدارم. این نوشته ها حاصل یک عمر کار منست. می فهمی چه می گویم؟ بله، کم کم متوجه می شد چه می گویم. به آرامی لبخندي بر چهره اش نقش بست. این لبخند ابتدا از روي تفریح بود، سپس جنبه مسخره به خود گرفت و اخر سر توهین آمیز شد و سرانجام به شکل یک واژه » گه « در فضا پیچید. این بود پاسخ من، تکرار این واژه در اردوگاه در میان زندانیان معمول بود. در آن لحظه بود که حقیقت عریان را دیدم و کاري کردم که بر نقطه اوج نخستین مرحله واکنش روانی من داغی گذاشت، من با زندگی پیشین خود بدرود گفتم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص18
اس به نظر دوست داشتنی می رسیدند و ما به زودي به دلیل این امر پی بردیم. تا زمانی که ساعت به مچ داشتیم و می توانستند با چرب زبانی راممان کرده و ساعت مان را بگیرند، خوب بودند. آیا بهتر نبود همه چیز خود را به آنان بدهیم؟ و چرا نباید این افسران خوش ظاهر ساعت داشته باشند؟ شاید روزي به همین مناسبت، این گذشت ما را تلافی می کردند. در آلونکی که به نظر می رسید اتاق انتظار بخش ضدعفونی باشد، به انتظار نشستیم، افسران اس. اس آمدند و پتویی روي زمین پهن کردند که بایستی همه اثاث مان، ساعتها و جواهرات مان را روي آن می ریختیم. در میان ما هنوز افراد ساده لوحی بودند که از زندانیان کارکشته اي که به کمک ما آمده بودند می پرسیدند آیا می توانند حلقه ازدواج شان، یا یک قطعه نشان یا چیزي را که شانس می آورد نگه دارند یا نه. هیچکس هنوز به این حقیقت پی نبرده بود که همه چیز ما را از ما خواهند گرفت. کوشیدم اعتماد یکی از زندانیان را به خود جلب کنم. پنهانی به سویش رفتم و به لوله کاغذي که در جیب درونی پالتویم بود اشاره کردم و گفتم، » ببین این نوشته ها یک کتاب علمی است. می دانم به من چه خواهی گفت، باید خیلی خوشحال باشم که تن سالم از این محل به در برم و این باید تنها چیزي باشد که از سرنوشت خود انتظار داشته باشم. اما من نمی توانم به این مسایل بیندیشم. باید این نوشته ها را به هر قیمتی که باشد نگاهدارم. این نوشته ها حاصل یک عمر کار منست. می فهمی چه می گویم؟ بله، کم کم متوجه می شد چه می گویم. به آرامی لبخندي بر چهره اش نقش بست. این لبخند ابتدا از روي تفریح بود، سپس جنبه مسخره به خود گرفت و اخر سر توهین آمیز شد و سرانجام به شکل یک واژه » گه « در فضا پیچید. این بود پاسخ من، تکرار این واژه در اردوگاه در میان زندانیان معمول بود. در آن لحظه بود که حقیقت عریان را دیدم و کاري کردم که بر نقطه اوج نخستین مرحله واکنش روانی من داغی گذاشت، من با زندگی پیشین خود بدرود گفتم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص19
ناگهان جنب و جوشی در میان همسفرانم دیده شد که با رنگ پریده، چهره هاي وحشت زده ایستاده بودند و در نهایت بی دفاعی حرف می زدند. دیگر بار نعره هاي خشن فرماندهان گوشمان را آزار داد. با فشار به درون اتاق انتظار گرمابه رانده شدیم. در آنجا به دور یک افسر اس.اس که صبر کرد تا همه وارد شویم گرد آمدیم. آنگاه گفت،» از روي ساعت من دو دقیقه فرصت دارید کاملا لخت شوید، همه چیزتان را روي زمین، همانجایی که ایستاده اید بگذارید. هیچ چیز با خود بر نمی دارید مگر کفش ها، کمربند یا بند شلوار و یک شکم بند. از همین حالا وقت می گیرم! « زندانیان بدون کوچکترین درنگ خود را عریان کردند. هر چه به پایان دو دقیقه نزدیکتر می شدیم، حالت عصبی آنان فزونی می گرفت و زیرپوش و کمربندهاي خود را با حالتی دست و پا چلفتی از تن به در می کردند و بند کفش هایشان را باز می کردند. سپس نخستین صداي شلاق را شنیدیم. شلاقهاي چرمی بود که بر بدن عریان زندانیان فرود می آمد. پس از آن ما را گله وار به سوي اتاقی راندند، که بایستی موهاي بدنمان تراشیده می شد، نه تنها سرمان را تراشیدند بلکه در هیچ جاي بدنمان تار مویی باقی نگذاشتند. نوبت حمام گرفتن فرا رسید و در اینجا بود که دیگر بار به صف ایستادیم. ما به سختی می توانستیم همدیگر را به جاي آوریم اما حالا بعضی از زندانیان با آرامش بسیار ریزش آب واقعی را بر تنشان لمس کردند. هنگامی که منتظر بودیم تا نوبت مان برسد متوجه شدیم، تن برهنه ما تنها چیزي بود که برایمان باقی مانده بود. ما همه چیزمان را از دست داده بودیم، حتی کوتاهترین تار مو. تن برهنه ما تنها دارایی ما بود. به راستی دیگر چه چیزي برایمان مانده بود که ما را با زندگی پیشین مان پیوند دهد؟ عینک و کمربند تنها چیزهایی بودند که براي من مانده بود، که من کمربندم را هم در قبال یک تکه نان از دست دادم. کسانیکه شکم بند داشتند دچار هیجان شدند. زیرا شب هنگام زندانی ارشدي که مسئول کلبه ما بود، ضمن سخنانی به ما خوشامد گفت و به شرافتش سوگند خورد که اگر کسی توي شکم بندش پول یا
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص19
ناگهان جنب و جوشی در میان همسفرانم دیده شد که با رنگ پریده، چهره هاي وحشت زده ایستاده بودند و در نهایت بی دفاعی حرف می زدند. دیگر بار نعره هاي خشن فرماندهان گوشمان را آزار داد. با فشار به درون اتاق انتظار گرمابه رانده شدیم. در آنجا به دور یک افسر اس.اس که صبر کرد تا همه وارد شویم گرد آمدیم. آنگاه گفت،» از روي ساعت من دو دقیقه فرصت دارید کاملا لخت شوید، همه چیزتان را روي زمین، همانجایی که ایستاده اید بگذارید. هیچ چیز با خود بر نمی دارید مگر کفش ها، کمربند یا بند شلوار و یک شکم بند. از همین حالا وقت می گیرم! « زندانیان بدون کوچکترین درنگ خود را عریان کردند. هر چه به پایان دو دقیقه نزدیکتر می شدیم، حالت عصبی آنان فزونی می گرفت و زیرپوش و کمربندهاي خود را با حالتی دست و پا چلفتی از تن به در می کردند و بند کفش هایشان را باز می کردند. سپس نخستین صداي شلاق را شنیدیم. شلاقهاي چرمی بود که بر بدن عریان زندانیان فرود می آمد. پس از آن ما را گله وار به سوي اتاقی راندند، که بایستی موهاي بدنمان تراشیده می شد، نه تنها سرمان را تراشیدند بلکه در هیچ جاي بدنمان تار مویی باقی نگذاشتند. نوبت حمام گرفتن فرا رسید و در اینجا بود که دیگر بار به صف ایستادیم. ما به سختی می توانستیم همدیگر را به جاي آوریم اما حالا بعضی از زندانیان با آرامش بسیار ریزش آب واقعی را بر تنشان لمس کردند. هنگامی که منتظر بودیم تا نوبت مان برسد متوجه شدیم، تن برهنه ما تنها چیزي بود که برایمان باقی مانده بود. ما همه چیزمان را از دست داده بودیم، حتی کوتاهترین تار مو. تن برهنه ما تنها دارایی ما بود. به راستی دیگر چه چیزي برایمان مانده بود که ما را با زندگی پیشین مان پیوند دهد؟ عینک و کمربند تنها چیزهایی بودند که براي من مانده بود، که من کمربندم را هم در قبال یک تکه نان از دست دادم. کسانیکه شکم بند داشتند دچار هیجان شدند. زیرا شب هنگام زندانی ارشدي که مسئول کلبه ما بود، ضمن سخنانی به ما خوشامد گفت و به شرافتش سوگند خورد که اگر کسی توي شکم بندش پول یا
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص20
سنگ قیمتی مخفی کرده باشد، خودش شخصا او را » به همان تیر« - که با دستش به آن اشاره کرد - به دار خواهد آویخت و با غرور توضیح داد که قوانین اردوگاه این حق را به او به عنوان یک ساکن اردوگاه می دهد. داشتن کفش، خود در زندان مساله مهمی بود. گرچه ما می بایست از آنها نگهداري کنیم، اما آنهایی که کفش هاي نسبتا خوبی داشتند مجبور می شدند آنها را تحویل مسئولین بدهند. و در عوض یک جفت کفشی که اندازه پایشان نبود دریافت می کردند. زندانیانی دچار دردسر واقعی می شدند که به حرف دلسوزانه زندانیان مسئول )در اتاق انتظار( گوش کردند و ساق چکمه هایشان را بریدند و براي اینکه جاي بریدگی پیدا نباشد صابون به آن مالیدند. گویا افسران اس.اس منتظر همین بودند. کسانی را که مرتکب این جرم شده بودند به اتاق پهلویی بردند و ما تا مدتها صداي تازیانه و ضجه هاي آنان را می شنیدیم. این بار شکنجه مدتها به درازا کشید. می بینید که خیالات واهی ما یکی پس از دیگري نقش بر آب می شد و پس از آن به طور غیر منتظره اي خوش خلق می شدیم. ما به خوبی می دانستیم که چیزي نداشتیم از دست بدهیم مگر زندگی مسخره و تن عریان خود را. وقتی دوش آب باز شد، همگی سعی می کردیم هم خودمان را دست بیندازیم و هم یکدیگر را. صرف نظر از شوخ طبعی که پیدا کرده بودیم، احساس دیگري نیز در ما پیدا شد و آنهم حس کنجکاوي بود. من پیش از این، اینگونه کنجکاویها را به عنوان واکنش اساسی در برابر موقعیت هاي ویژه و استثنایی تجربه کرده بودم. موقعی که جانم یکبار در یک حادثه کوهنوردي به خطر افتاد در آن لحظه بحرانی تنها یک احساس داشتم: کنجکاوي، کنجکاوي در این مورد که آیا جان سالم به در خواهم برد یا با جمجمه شکسته و بدن زخمی باز خواهم گشت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص20
سنگ قیمتی مخفی کرده باشد، خودش شخصا او را » به همان تیر« - که با دستش به آن اشاره کرد - به دار خواهد آویخت و با غرور توضیح داد که قوانین اردوگاه این حق را به او به عنوان یک ساکن اردوگاه می دهد. داشتن کفش، خود در زندان مساله مهمی بود. گرچه ما می بایست از آنها نگهداري کنیم، اما آنهایی که کفش هاي نسبتا خوبی داشتند مجبور می شدند آنها را تحویل مسئولین بدهند. و در عوض یک جفت کفشی که اندازه پایشان نبود دریافت می کردند. زندانیانی دچار دردسر واقعی می شدند که به حرف دلسوزانه زندانیان مسئول )در اتاق انتظار( گوش کردند و ساق چکمه هایشان را بریدند و براي اینکه جاي بریدگی پیدا نباشد صابون به آن مالیدند. گویا افسران اس.اس منتظر همین بودند. کسانی را که مرتکب این جرم شده بودند به اتاق پهلویی بردند و ما تا مدتها صداي تازیانه و ضجه هاي آنان را می شنیدیم. این بار شکنجه مدتها به درازا کشید. می بینید که خیالات واهی ما یکی پس از دیگري نقش بر آب می شد و پس از آن به طور غیر منتظره اي خوش خلق می شدیم. ما به خوبی می دانستیم که چیزي نداشتیم از دست بدهیم مگر زندگی مسخره و تن عریان خود را. وقتی دوش آب باز شد، همگی سعی می کردیم هم خودمان را دست بیندازیم و هم یکدیگر را. صرف نظر از شوخ طبعی که پیدا کرده بودیم، احساس دیگري نیز در ما پیدا شد و آنهم حس کنجکاوي بود. من پیش از این، اینگونه کنجکاویها را به عنوان واکنش اساسی در برابر موقعیت هاي ویژه و استثنایی تجربه کرده بودم. موقعی که جانم یکبار در یک حادثه کوهنوردي به خطر افتاد در آن لحظه بحرانی تنها یک احساس داشتم: کنجکاوي، کنجکاوي در این مورد که آیا جان سالم به در خواهم برد یا با جمجمه شکسته و بدن زخمی باز خواهم گشت.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص21
این کنجکاوي تلخ در آشویتس نیز حاکم بود، که به گونه اي ذهن ما را از محیط اطراف منحرف می ساخت. محیطی که ما به صورت عینی با آن برخورد داشتیم. در آن هنگام ما این حالت ذهنی را به عنوان وسیله اي براي محافظت خود تقویت می کردیم. علاقمند بودیم بدانیم رویداد بعدي چه خواهد بود. مثلا نتیجه ایستادن ما در فضاي باز، یا در یخبندان آخر پاییز، آنهم لخت و عریان با بدن نیمه خشک پس از دوش گرفتن چه خواهد بود. چند روز بعد کنجکاوي ما جایش را به شگفتی داد. شگفت زده از اینکه سرما نخوردیم. تازه واردین مرتب دچار شگفت زدگی می شدند. ابتدا پزشکانی که در میان ما بودند پی بردند که: » همه کتابهاي درسی دروغ است. « در کتابها نوشته شده است بشر نمی تواند جز براي ساعات محدودي بی خواب بماند. این کاملا غلط است! من متقاعد شده بودم که از انجام کارهاي ویژه اي ناتوانم: مثلا من نمی توانم بدون این بخوابم، یا نمی توانم با این و آن زندگی کنم. نخستین شبی که در آشویتس بودیم بر بستري خوابیدیم که به ردیف بود. در هر ردیف )که اندازه اش دو تا دو متر و نیم بود( نه نفر بر کف زمین تخته اي خوابیدیم. هر نه نفر دو پتو داشتیم. ناگفته نگذارم که همه باید به پهلو میخوابیدیم. همین جاي کم موجب شده بود که به هم چسبیده بخوابیم که به این ترتیب از سرماي تلخ تا حدودي رها شویم. گرچه بردن کفش به خوابگاه ممنوع بود، اما بعضی از زندانیان از کفش هایشان با وجود لایه هاي گل به عنوان بالش استفاده می کردند، وگرنه باید سر را به روي دست خواب رفته می گذاشتند. با همه شرایط دردناك، خوابمان می برد، و براي چند ساعتی به عالم فراموشی می رفتیم و از درد و رنج رها می شدیم. بد نیست چند نمونه از سخت جانی خود را در برابر دشواریها برایتان تعریف کنم. ما نمی توانستیم دندانهایمان را مسواك بزنیم. با این حال و با وجود کمبود ویتامین لثه هایمان سالمتر از پیش بود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص21
این کنجکاوي تلخ در آشویتس نیز حاکم بود، که به گونه اي ذهن ما را از محیط اطراف منحرف می ساخت. محیطی که ما به صورت عینی با آن برخورد داشتیم. در آن هنگام ما این حالت ذهنی را به عنوان وسیله اي براي محافظت خود تقویت می کردیم. علاقمند بودیم بدانیم رویداد بعدي چه خواهد بود. مثلا نتیجه ایستادن ما در فضاي باز، یا در یخبندان آخر پاییز، آنهم لخت و عریان با بدن نیمه خشک پس از دوش گرفتن چه خواهد بود. چند روز بعد کنجکاوي ما جایش را به شگفتی داد. شگفت زده از اینکه سرما نخوردیم. تازه واردین مرتب دچار شگفت زدگی می شدند. ابتدا پزشکانی که در میان ما بودند پی بردند که: » همه کتابهاي درسی دروغ است. « در کتابها نوشته شده است بشر نمی تواند جز براي ساعات محدودي بی خواب بماند. این کاملا غلط است! من متقاعد شده بودم که از انجام کارهاي ویژه اي ناتوانم: مثلا من نمی توانم بدون این بخوابم، یا نمی توانم با این و آن زندگی کنم. نخستین شبی که در آشویتس بودیم بر بستري خوابیدیم که به ردیف بود. در هر ردیف )که اندازه اش دو تا دو متر و نیم بود( نه نفر بر کف زمین تخته اي خوابیدیم. هر نه نفر دو پتو داشتیم. ناگفته نگذارم که همه باید به پهلو میخوابیدیم. همین جاي کم موجب شده بود که به هم چسبیده بخوابیم که به این ترتیب از سرماي تلخ تا حدودي رها شویم. گرچه بردن کفش به خوابگاه ممنوع بود، اما بعضی از زندانیان از کفش هایشان با وجود لایه هاي گل به عنوان بالش استفاده می کردند، وگرنه باید سر را به روي دست خواب رفته می گذاشتند. با همه شرایط دردناك، خوابمان می برد، و براي چند ساعتی به عالم فراموشی می رفتیم و از درد و رنج رها می شدیم. بد نیست چند نمونه از سخت جانی خود را در برابر دشواریها برایتان تعریف کنم. ما نمی توانستیم دندانهایمان را مسواك بزنیم. با این حال و با وجود کمبود ویتامین لثه هایمان سالمتر از پیش بود.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص22
ناچار بودیم یک پیرآهن را شش ماه بپوشیم، تا زمانی که از شکل پیرآهن در آید. اتفاق می افتاد به علت لوله هاي یخ بسته نمی توانستیم خود را یا حتی قسمتی از خودمان را بشوییم، با این حال زخم دست هایمان که به گل و کثافت آلوده بود چرك نمی کرد )البته مساله سرمازدگی جدا بود(. نمونه دیگر، کسانی بودند که خوابشان سبک بود و اگر کوچکترین صدایی از اتاق مجاور می آمد از خواب می پریدند، حالا می توانستند به شکل کتابی کنار رفیق خود که با صداي بلند خرخر می کرد به خواب سنگینی فرو روند. اکنون اگر کسی از ما در مورد حقیقت گفته داستایوسکی1 بپرسد که می گفت » بشر موجودي است که می تواند به همه چیز عادت کند « پاسخ خواهیم داد » بله، بشر موجودي است که به همه چیز خو می گیرد، اما نپرسید چگونه. « نه بررسی هاي روانشناسی ما به آن مرحله رسیده بود و نه ما زندانیان به آن مرحله رسیده بودیم. زیرا ما هنوز در مرحله ابتدایی واکنش هاي روانی بودیم. فکر خودکشی تقریبا از ذهن همه ما گذشته بود، همه ما این اندیشه را ولو براي مدت کوتاه تجربه کرده بودیم. اندیشه اي که زاییده وضع موجود بود، خطر مرگ که هماره تهدیدمان می کرد و نزدیک بودن مرگ کسانیکه زیر شکنجه بودند، به علت عقیده استوارم که بعدا به ذکر آن خواهم پرداخت، نخستین شب ورودم به اردوگاه با خود پیمان بستم که » به سیم خاردار نزنم «. این عبارتی بود که در اردوگاه بکار می رفت و بهترین شیوه خودکشی بود که با دست زدن به سیم خاردار برق دار آنجا می گرفت. گرفتن چنین تصمیمی براي من خالی از اشکال نبود. از آنجا ، که شانس زنده ماندن و یا رویدادهایی که موجب رهایی می شد کم بود، خودکشی دیگر مفهومی نداشت. هیچکس اطمینان نداشت جزو کسانی باشد که از همه گزینش ها جان سالم به در برد. زندانیان آشویتس در نخستین
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص22
ناچار بودیم یک پیرآهن را شش ماه بپوشیم، تا زمانی که از شکل پیرآهن در آید. اتفاق می افتاد به علت لوله هاي یخ بسته نمی توانستیم خود را یا حتی قسمتی از خودمان را بشوییم، با این حال زخم دست هایمان که به گل و کثافت آلوده بود چرك نمی کرد )البته مساله سرمازدگی جدا بود(. نمونه دیگر، کسانی بودند که خوابشان سبک بود و اگر کوچکترین صدایی از اتاق مجاور می آمد از خواب می پریدند، حالا می توانستند به شکل کتابی کنار رفیق خود که با صداي بلند خرخر می کرد به خواب سنگینی فرو روند. اکنون اگر کسی از ما در مورد حقیقت گفته داستایوسکی1 بپرسد که می گفت » بشر موجودي است که می تواند به همه چیز عادت کند « پاسخ خواهیم داد » بله، بشر موجودي است که به همه چیز خو می گیرد، اما نپرسید چگونه. « نه بررسی هاي روانشناسی ما به آن مرحله رسیده بود و نه ما زندانیان به آن مرحله رسیده بودیم. زیرا ما هنوز در مرحله ابتدایی واکنش هاي روانی بودیم. فکر خودکشی تقریبا از ذهن همه ما گذشته بود، همه ما این اندیشه را ولو براي مدت کوتاه تجربه کرده بودیم. اندیشه اي که زاییده وضع موجود بود، خطر مرگ که هماره تهدیدمان می کرد و نزدیک بودن مرگ کسانیکه زیر شکنجه بودند، به علت عقیده استوارم که بعدا به ذکر آن خواهم پرداخت، نخستین شب ورودم به اردوگاه با خود پیمان بستم که » به سیم خاردار نزنم «. این عبارتی بود که در اردوگاه بکار می رفت و بهترین شیوه خودکشی بود که با دست زدن به سیم خاردار برق دار آنجا می گرفت. گرفتن چنین تصمیمی براي من خالی از اشکال نبود. از آنجا ، که شانس زنده ماندن و یا رویدادهایی که موجب رهایی می شد کم بود، خودکشی دیگر مفهومی نداشت. هیچکس اطمینان نداشت جزو کسانی باشد که از همه گزینش ها جان سالم به در برد. زندانیان آشویتس در نخستین
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص23
مرحله ضربه روحی از مرگ وحشت نداشتند. حتی اتاق گاز پس از چند روز نخست، ابهت خود را از دست می داد. دوستانی را که بعدها دیدم، به من گفتند من یکی از کسانی نبودم که با ورود به اردوگاه دچار افسردگی شده باشم. هنگامی که صبح روز بعد از ورودمان به آشویتس اتفاق زیر رخ داد، من تنها لبخند زدم. داستان از این قرار بود که با وجود اخطارهایی که گفته می شد نباید از کلبه هایمان خارج شویم، یکی از دوستان من که چند هفته پیش وارد آشویتس شده بود پنهانی به کلبه ما آمد. قصد او از این دیدار براي این بود که با گفتن چند نکته کوچک موجب آسایش ذهنی ما شود. او به حدي وزن کم کرده بود که ابتدا نشناختیمش با شوخ طبعی و بی قیدي شتاب آلود چند نکته را یادآور شد و رفت: » نترسید! از گزینش وحشت نکنید! دکتر. م )ریاست پزشکی اس.اس( رفتار خوبی با پزشکان دارد. « )این دروغ و سخنان دوستانه رفیق من گمراه کننده بود. یکی از زندانیان که پزشک شماري از کلبه ها بود و حدود شصت سال از سنش می گذشت به من گفته بود که چگونه به دکتر. م التماس کرده بود تا از فرستادن پسرش به اتاق گاز خودداري کند، اما دکتر م. با سردي درخواست او را رد کرده بود.( دوستم ادامه داد: » خواهش می کنم هر روز صورتتان را بتراشید، حتی اگر مجبور باشید با یک تکه شیشه اینکار را بکنید... و یا به قیمت از دست دادن آخرین تکه نانتان باشد. در این صورت جوانتر و گونه هایتان سرخ تر به نظر خواهد رسید. اگر می خواهید زنده بمانید تنها یک راه وجود دارد: باید بتوانید کار کنید. فرض کنیم پاشنه پایتان تاول زده باشد و شما بلنگید و در همین ضمن افسر اس.اس شما را ببیند و شما را به کناري بکشد در آن صورت مطمئن باشید روز بعد اتاق گاز در انتظارتان است. می دانید وقتی می گوییم » لاابالی « منظورمان چیست؟ مردي که قیافه مفلوکی دارد و پوستی بر استخوان که دیگر توان کارهاي دشوار بدنی را ندارد... این یک » لاابالی « است. یک نفر لاابالی دیر یا زود و غالبا به زودي روانه اتاق گاز می شود. بنابراین به یاد داشته باشید: صورتتان را بتراشید و کشیده قامت
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص23
مرحله ضربه روحی از مرگ وحشت نداشتند. حتی اتاق گاز پس از چند روز نخست، ابهت خود را از دست می داد. دوستانی را که بعدها دیدم، به من گفتند من یکی از کسانی نبودم که با ورود به اردوگاه دچار افسردگی شده باشم. هنگامی که صبح روز بعد از ورودمان به آشویتس اتفاق زیر رخ داد، من تنها لبخند زدم. داستان از این قرار بود که با وجود اخطارهایی که گفته می شد نباید از کلبه هایمان خارج شویم، یکی از دوستان من که چند هفته پیش وارد آشویتس شده بود پنهانی به کلبه ما آمد. قصد او از این دیدار براي این بود که با گفتن چند نکته کوچک موجب آسایش ذهنی ما شود. او به حدي وزن کم کرده بود که ابتدا نشناختیمش با شوخ طبعی و بی قیدي شتاب آلود چند نکته را یادآور شد و رفت: » نترسید! از گزینش وحشت نکنید! دکتر. م )ریاست پزشکی اس.اس( رفتار خوبی با پزشکان دارد. « )این دروغ و سخنان دوستانه رفیق من گمراه کننده بود. یکی از زندانیان که پزشک شماري از کلبه ها بود و حدود شصت سال از سنش می گذشت به من گفته بود که چگونه به دکتر. م التماس کرده بود تا از فرستادن پسرش به اتاق گاز خودداري کند، اما دکتر م. با سردي درخواست او را رد کرده بود.( دوستم ادامه داد: » خواهش می کنم هر روز صورتتان را بتراشید، حتی اگر مجبور باشید با یک تکه شیشه اینکار را بکنید... و یا به قیمت از دست دادن آخرین تکه نانتان باشد. در این صورت جوانتر و گونه هایتان سرخ تر به نظر خواهد رسید. اگر می خواهید زنده بمانید تنها یک راه وجود دارد: باید بتوانید کار کنید. فرض کنیم پاشنه پایتان تاول زده باشد و شما بلنگید و در همین ضمن افسر اس.اس شما را ببیند و شما را به کناري بکشد در آن صورت مطمئن باشید روز بعد اتاق گاز در انتظارتان است. می دانید وقتی می گوییم » لاابالی « منظورمان چیست؟ مردي که قیافه مفلوکی دارد و پوستی بر استخوان که دیگر توان کارهاي دشوار بدنی را ندارد... این یک » لاابالی « است. یک نفر لاابالی دیر یا زود و غالبا به زودي روانه اتاق گاز می شود. بنابراین به یاد داشته باشید: صورتتان را بتراشید و کشیده قامت
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷