☘☘☘
سانسور ابزاری‌ست برای افرادی که نیاز دارند واقعیات را از خودشان و دیگران پنهان کنند. ترسشان فقط از ناتوانی‌شان برای مواجهه با واقعیت سرچشمه می‌گیرد. بنابراین من نمی‌توانم از آنها عصبانی باشم. فقط به طرز هولناکی غمگینم. جایی، زمانی، در تربیتِ این افراد، آنها را از حقیقتِ مسلمِ وجودِ انسان محروم کرده‌اند. به آنها آموخته شده است که فقط یک راه و روش درست است. در حالیکه راه‌های بی‌شماری وجود دارد.
#چارلز_بوکفسکی
ترجمه #مهیار_مظلومی
انتشارات چارلز بوکفسکی
@flith
سانسور ابزاری‌ست برای افرادی که نیاز دارند واقعیات را از خودشان و دیگران پنهان کنند. ترسشان فقط از ناتوانی‌شان برای مواجهه با واقعیت سرچشمه می‌گیرد. بنابراین من نمی‌توانم از آنها عصبانی باشم. فقط به طرز هولناکی غمگینم. جایی، زمانی، در تربیتِ این افراد، آنها را از حقیقتِ مسلمِ وجودِ انسان محروم کرده‌اند. به آنها آموخته شده است که فقط یک راه و روش درست است. در حالیکه راه‌های بی‌شماری وجود دارد.
#چارلز_بوکفسکی
ترجمه #مهیار_مظلومی
انتشارات چارلز بوکفسکی
@flith
☘☘☘
رادیوی شکسته ام
یدالله کریمی پور
هفته پیش خانه تکانی گسترده ای داشتم. رادیو لامپی ۷۰ ساله ام افتاد و شکست. هر جا و هر شهر و دهی برای نشیمن خانه گرفته بودم، یار تنهایی هایم بود.چه پسین و شب هایی که ترانه های ایرج، تاج، قوام، بنان، کورس، گلپا و دلکش و الهه و خوانساری را با گوش و هوشم از آن نشنیده بودم. ولی خب دیگر، یار دیرینم شکست و دیگر هیچ صدایی از آن نشنیدم.
بازش که کردم دیدم از دهها قطعه ساخته شده است. گرچه هر قطعه ای از آن مهم بود، ولی از هیچکدام، چه بزرگ و چه کوچک، به تنهایی صدایی بر نمی خاست. با وجود این که همه قطعات سالم مانده بودند، ولی چون از هم گسیخته شده بود، کمترین صدایی از آن بلند نمی شد؛ این قصه پیش خودمان بماند.
آلمانی ها یک واژه شگفت و تکان دهنده فلسفی دارند که من تاکنون ندیده ام به فارسی سلیس ترجمه یکسانی از آن شده باشد: گشتالت.
شماری آن را نتیجه، کلیت، طرحمندی، برآیند و...ترجمه کرده اند.
درست مانند رادیوی شکسته و درهم و برهم و برهم و شکسته من. همه دهها قطعه رادیویم، هنگامی که در پیوند با هم بودند و پیوسته به یکدیگر ،از آن آوازهای دلنشین برنامه های گلهای رنگارنگ و برگ سبز را می شنیدم، چرا که در طرحی هدفمند، همه قطعات بهم پیوسته و در واقع "گشتالت" شده بودند؛ ولی از روزی که شکست، دیگر صدایی از آن بر نخاست که نخاست. این قصه نیز پوشیده بماند.
من هنگامی که به گذشته های این میهن می نگرم، شگفت زده می شوم ؛ باورم نمی شود که شما هم متحیر نشوید، که حتما شده و می شوید.
چگونه است که این شاه اسماعیل ترک زبان و شاعر چیره ترکی سرا، با فوج قزلباشان ترک زبان، که همه اختیارات و قدرت را هم در دست داشتند، چرا دولت جدید برپا شده خود را "ترکان" یا کشور ترک ننامیدند؟!!!
چرا با وجود گذشت ۸۳۲ سال، از فروپاشی ایران توسط اعراب، دوباره خاطر خطایی(لقب شعری شاه اسماعیل) به سوی ایران و زنده کردن نامش گرایید؟!!
چرا پس از فروپاشی صفویه، با گذشت ۲۳۵ سال، آن هم توسط سرداری گمنام ترک- کرد و سنی مذهب، باز بر مهر انگشتری و امضای این زنده ساز افسانه ای ایران، چنین نگاشته شده بود:
"نادر ایران زمین"
چرا قجرهای ترک آغوز، در تعریف ممالک محروسه خود، نام ایران را حذف نکردند؟!!
چرا بیش از ۹۰۰ سال پیش، گنجه ای زاده ای در شمالی ترین نقطه جمهوری آذربایجان کنونی و ایران آن دوره، که اشعار حکیمانه اش پر است از بدگویی به روس ها و شقاوتشان و مدیحه سرای هیچ حاکم قدر قدرتی هم نبود و بلکه به سایر بخش های ایران هم نرفته بود، در عاشقانه ترین احساسش، می سراید(حکیم نظامی گنجوی) :
همه عالم تن است و ایران دل
نیست گوینده زین قیاس خجل
چون که ایران دل زمین باشد
دل ز تن به بود، یقین باشد
زان ولایت که مهتران دارند
بهترین جای ، بهتران دارند
@flith
رادیوی شکسته ام
یدالله کریمی پور
هفته پیش خانه تکانی گسترده ای داشتم. رادیو لامپی ۷۰ ساله ام افتاد و شکست. هر جا و هر شهر و دهی برای نشیمن خانه گرفته بودم، یار تنهایی هایم بود.چه پسین و شب هایی که ترانه های ایرج، تاج، قوام، بنان، کورس، گلپا و دلکش و الهه و خوانساری را با گوش و هوشم از آن نشنیده بودم. ولی خب دیگر، یار دیرینم شکست و دیگر هیچ صدایی از آن نشنیدم.
بازش که کردم دیدم از دهها قطعه ساخته شده است. گرچه هر قطعه ای از آن مهم بود، ولی از هیچکدام، چه بزرگ و چه کوچک، به تنهایی صدایی بر نمی خاست. با وجود این که همه قطعات سالم مانده بودند، ولی چون از هم گسیخته شده بود، کمترین صدایی از آن بلند نمی شد؛ این قصه پیش خودمان بماند.
آلمانی ها یک واژه شگفت و تکان دهنده فلسفی دارند که من تاکنون ندیده ام به فارسی سلیس ترجمه یکسانی از آن شده باشد: گشتالت.
شماری آن را نتیجه، کلیت، طرحمندی، برآیند و...ترجمه کرده اند.
درست مانند رادیوی شکسته و درهم و برهم و برهم و شکسته من. همه دهها قطعه رادیویم، هنگامی که در پیوند با هم بودند و پیوسته به یکدیگر ،از آن آوازهای دلنشین برنامه های گلهای رنگارنگ و برگ سبز را می شنیدم، چرا که در طرحی هدفمند، همه قطعات بهم پیوسته و در واقع "گشتالت" شده بودند؛ ولی از روزی که شکست، دیگر صدایی از آن بر نخاست که نخاست. این قصه نیز پوشیده بماند.
من هنگامی که به گذشته های این میهن می نگرم، شگفت زده می شوم ؛ باورم نمی شود که شما هم متحیر نشوید، که حتما شده و می شوید.
چگونه است که این شاه اسماعیل ترک زبان و شاعر چیره ترکی سرا، با فوج قزلباشان ترک زبان، که همه اختیارات و قدرت را هم در دست داشتند، چرا دولت جدید برپا شده خود را "ترکان" یا کشور ترک ننامیدند؟!!!
چرا با وجود گذشت ۸۳۲ سال، از فروپاشی ایران توسط اعراب، دوباره خاطر خطایی(لقب شعری شاه اسماعیل) به سوی ایران و زنده کردن نامش گرایید؟!!
چرا پس از فروپاشی صفویه، با گذشت ۲۳۵ سال، آن هم توسط سرداری گمنام ترک- کرد و سنی مذهب، باز بر مهر انگشتری و امضای این زنده ساز افسانه ای ایران، چنین نگاشته شده بود:
"نادر ایران زمین"
چرا قجرهای ترک آغوز، در تعریف ممالک محروسه خود، نام ایران را حذف نکردند؟!!
چرا بیش از ۹۰۰ سال پیش، گنجه ای زاده ای در شمالی ترین نقطه جمهوری آذربایجان کنونی و ایران آن دوره، که اشعار حکیمانه اش پر است از بدگویی به روس ها و شقاوتشان و مدیحه سرای هیچ حاکم قدر قدرتی هم نبود و بلکه به سایر بخش های ایران هم نرفته بود، در عاشقانه ترین احساسش، می سراید(حکیم نظامی گنجوی) :
همه عالم تن است و ایران دل
نیست گوینده زین قیاس خجل
چون که ایران دل زمین باشد
دل ز تن به بود، یقین باشد
زان ولایت که مهتران دارند
بهترین جای ، بهتران دارند
@flith
🌅 يك روز
شايد، يك روز كه آفتاب، گيسوی نقره‌ای دماوندِ پير را نوازش مى‌كند،
در يك غريو تُندر بارانی،
در يك نسيم نوازش‌گر بهار،
يك روز
شايد، همراه پرواز پرستوی عاشقی،
واژه‌ی لبخند، به سرزمين سوخته‌ی من باز گردد
اميد، كوبه‌ی در را بفشارد
و سپيدی، جای تمامی اين سياهی‌ها را پُر كند.
آن روز عید واقعی ملت ایران باشد.
@flith
شايد، يك روز كه آفتاب، گيسوی نقره‌ای دماوندِ پير را نوازش مى‌كند،
در يك غريو تُندر بارانی،
در يك نسيم نوازش‌گر بهار،
يك روز
شايد، همراه پرواز پرستوی عاشقی،
واژه‌ی لبخند، به سرزمين سوخته‌ی من باز گردد
اميد، كوبه‌ی در را بفشارد
و سپيدی، جای تمامی اين سياهی‌ها را پُر كند.
آن روز عید واقعی ملت ایران باشد.
@flith
ﺑﺎ ﺷﻬﺮ ﻋﺮﺏ؛ بحر ﻋﺮﺏ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ!
ﺑﺎ ﺳﺎﻝ ﻗﻤﺮ؛ ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ
ﻣﺎ ﮔﺮﺩﺵ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺧﻂ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ
ﺑﺎ ﻇﻠﻤﺖ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ!
ﺷﯿﺮ ﺷﺘﺮ ﻭ ﺭﻭﯼ ﻋﺮﺏ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﯾﺪ؟
ﺑﺎ ﭼﻬﺮﻩٔ ﻣﻨﺤﻮﺱﻋﺮﺏ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ!
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﭘﯽ ﮔﻤﮕﺸﺘﻪٔ ﺧﻮﯾﺸﯿﻢ
ﺑﺎ ﺑﺼﺮﻩ ﻭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻭ ﺣﻠﺐ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ!
ﻣﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺻﻠﺤﯿﻢ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ
ﺑﺎ ﺟﻨﮓ ﻓﻠﺴﻄﯿﻦ *جلب* ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ
ﻣﺎ ﻃﺒﻖ ﺳﻨﺪ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﮎ ﺩﻭﺍﻧﺪﯾﻢ
ﺑﺎ ﺁﺩﻡ ﺑﯽ ﺍﺻﻞ ﻭ ﻧﺴﺐ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭيم
ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺍﺩﺏ؛ ﺭﻭ ﻧﻨﻤﺎﯾﯿﻢ
ﺑﺎ ﻣﺠﻠﺲ ﻋﺎﺭﯼ ﺯ ﺍﺩﺏ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ
ﺗﺎﺝ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺳﺎﯾﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺭﯾﺎ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﺎ ﻫﯿﭻ بجز ﻣﻬﺮ ﻭﻃﻦ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭيم
ﻣﺎ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ؟ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﺰﯾﺮﯾﻢ
ﻣﺎ ﺯﺍﺩﻩٔ ﮐﻮﺭﻭﺵ ﮐﺒﯿﺮﯾﻢ
ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﺷﯿﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﮕﻮ ﺑﺨﻨﺪ ﺑﺎشيم
ﻣﺎ ﮔﺮ ﮐﻪ ﺯ ﻧﺴﻞ ﺩﺍﺭﯾﻮﺷﯿﻢ!
ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﭼﺮﺍ ﺳﯿﻪ ﺑﭙﻮﺷﯿﻢ؟
ﺁﺧﺮ ﭼﻪ ﺷﺪ ﻋﺰّﺕ کيانی؟
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻭ ﺩﺭفشﮐﺎﻭﯾﺎﻧﯽ؟
ﮐﻮ ﺟﺸﻦ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻬﺮﮔﺎﻧﯽ؟
اعیاد ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺎﺳﺘﺎنی؟
ﺷﻌﺒﺎﻥ ﻭ ﺻﻔﺮ؛ ﺭﺟﺐ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩ؟
ﺷﻬﺮ ﻧﺠﻒ ﻭ ﺣﻠﺐ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩ؟
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺭﻭﺵ پیمبر
ﺁﺧﺮ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﻋﺮﺏ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩ؟
ﺗﺎ ﮐﯽ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ؟
ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ؛ ﻋﻼﻗﻪ ﻫﺎ ﺑﮕﻨﺪﻧﺪ؟
ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﻪ ﺧﺮﺍﻓﻪ ﻏﺮﻕ ﮔﺮﺩﯾﻢ؟
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻪ ﺭﯾﺸﻤﺎﻥ بخندند؟!!
✌✌✌✌✌✌✌
نوادگان کوروش و داریوش
*نوروز مبارک!*
@flith
ﺑﺎ ﺳﺎﻝ ﻗﻤﺮ؛ ﻣﺎﻩ ﺭﺟﺐ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ
ﻣﺎ ﮔﺮﺩﺵ ﺳﺎﻝ ﺍﺯ ﺧﻂ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ
ﺑﺎ ﻇﻠﻤﺖ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺷﺐ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ!
ﺷﯿﺮ ﺷﺘﺮ ﻭ ﺭﻭﯼ ﻋﺮﺏ ﭼﻨﺪ ﺗﻮﺍﻥ ﺩﯾﺪ؟
ﺑﺎ ﭼﻬﺮﻩٔ ﻣﻨﺤﻮﺱﻋﺮﺏ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ!
ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﭘﯽ ﮔﻤﮕﺸﺘﻪٔ ﺧﻮﯾﺸﯿﻢ
ﺑﺎ ﺑﺼﺮﻩ ﻭ ﺑﻐﺪﺍﺩ ﻭ ﺣﻠﺐ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ!
ﻣﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺻﻠﺤﯿﻢ ﻭ ﻃﺮﻓﺪﺍﺭ ﺣﻘﯿﻘﺖ
ﺑﺎ ﺟﻨﮓ ﻓﻠﺴﻄﯿﻦ *جلب* ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ
ﻣﺎ ﻃﺒﻖ ﺳﻨﺪ ﺭﯾﺸﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﮎ ﺩﻭﺍﻧﺪﯾﻢ
ﺑﺎ ﺁﺩﻡ ﺑﯽ ﺍﺻﻞ ﻭ ﻧﺴﺐ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭيم
ﻫﺮ ﺟﺎ ﮐﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﺷﻌﺮ ﻭ ﺍﺩﺏ؛ ﺭﻭ ﻧﻨﻤﺎﯾﯿﻢ
ﺑﺎ ﻣﺠﻠﺲ ﻋﺎﺭﯼ ﺯ ﺍﺩﺏ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ
ﺗﺎﺝ ﺳﺮ ﻣﺎ ﺳﺎﯾﻪ ﺍﺭﺑﺎﺏ ﺭﯾﺎ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﺎ ﻫﯿﭻ بجز ﻣﻬﺮ ﻭﻃﻦ ﮐﺎﺭ ﻧﺪﺍﺭيم
ﻣﺎ ﺭﺍ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ؟ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﺰﯾﺮﯾﻢ
ﻣﺎ ﺯﺍﺩﻩٔ ﮐﻮﺭﻭﺵ ﮐﺒﯿﺮﯾﻢ
ﺑﺎﯾﺪ ﻫﻤﻪ ﺳﺮﺑﻠﻨﺪ ﺑﺎﺷﯿﻢ
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺑﮕﻮ ﺑﺨﻨﺪ ﺑﺎشيم
ﻣﺎ ﮔﺮ ﮐﻪ ﺯ ﻧﺴﻞ ﺩﺍﺭﯾﻮﺷﯿﻢ!
ﺷﺶ ﻣﺎﻩ ﭼﺮﺍ ﺳﯿﻪ ﺑﭙﻮﺷﯿﻢ؟
ﺁﺧﺮ ﭼﻪ ﺷﺪ ﻋﺰّﺕ کيانی؟
ﮐﻮﺭﻭﺵ ﻭ ﺩﺭفشﮐﺎﻭﯾﺎﻧﯽ؟
ﮐﻮ ﺟﺸﻦ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻬﺮﮔﺎﻧﯽ؟
اعیاد ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺎﺳﺘﺎنی؟
ﺷﻌﺒﺎﻥ ﻭ ﺻﻔﺮ؛ ﺭﺟﺐ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩ؟
ﺷﻬﺮ ﻧﺠﻒ ﻭ ﺣﻠﺐ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩ؟
ﺩﺭ ﺩﻭﺭﻩ ﮐﻮﺭﻭﺵ پیمبر
ﺁﺧﺮ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﻋﺮﺏ ﮐﺠﺎ ﺑﻮﺩ؟
ﺗﺎ ﮐﯽ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﺭﺍ ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ؟
ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻪ؛ ﻋﻼﻗﻪ ﻫﺎ ﺑﮕﻨﺪﻧﺪ؟
ﺗﺎ ﮐﯽ ﺑﻪ ﺧﺮﺍﻓﻪ ﻏﺮﻕ ﮔﺮﺩﯾﻢ؟
ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺑﻪ ﺭﯾﺸﻤﺎﻥ بخندند؟!!
✌✌✌✌✌✌✌
نوادگان کوروش و داریوش
*نوروز مبارک!*
@flith
☘☘☘
حالمان عالیست !
دکتر مازیار ستاری
مقایسه اوضاع و احوال آخرین روزهای سال ۹۹ با سال ۹۸ مرا به یاد داستان کسی انداخت که با اسهال شدید به صورت دستپاچه وارد داروخانه شد و درخواست کمک نمود. داروساز از ترس اینکه داروخانه اش کثیف نشود، با عجله دست در قفسه دارو نمود و یک ورق قرص به او داد. وقتی بیمار بیرون رفت و داروساز هم خیالش از بابت اوضاع داروخانه راحت شد، متوجه شد که به جای دیفنوکسیلات به آن بیچاره دیازپام داده است !
چند روز بعد بیمار دوباره به همان داروخانه آمد. داروساز با ترس و نگرانی از بابت دسته گلی که به آب داده بود، از بیمار پرسید : “خوبید ؟“
مرد جواب داد: “بله، حالم عااالیست !”
داروساز با نگاهی مردد پرسید: “یعنی اسهالتان رفع شد؟!”
مرد گفت: “نه، همین الان هم دارد از پاچه شلوارم می‌‌ریزد کف داروخانه، اما عین خیالم نیست !”
سال گذشته، همین روزها بود که اضطراب و التهاب مردم وصف ناشدنی بود. الکل و ماسک نایاب شد. مردم حتی از خرید نان هم واهمه داشتند. خیابانها و پارکها تاریک و خلوت شد، نگرانی مردم از قحطی قفسه‌های مارکت‌ها را خالی کرد، کلیپ‌های اجساد ردیف شده در کیسه‌های سیاه در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شد، طرحها و دستورات عجیب وزارتخانه و مسئولین بهداشتی از انکار بیماری تا تفتیش خانه به خانه هر ساعت تغییر کرده و خود مزید اضطراب و سردرگمی شد، تصاویر پزشکان و پرستاران از دست رفته و کلیپ‌های رقص تلخ کادر درمان سوگوار و مستاصل شبکه‌ها و گروه‌های مجازی را پر کرد و مردم در بلاتکلیفی کامل، از ادرار شتر و روغن بنفشه تا کلروکین و تامی‌فلو همه چیز را آزمودند...
اکنون در آخرین روزهای سال سیاه ۹۹، درست یک سال از همه آن اتفاقات باورنکردنی می‌گذرد. چراغ خیابانها روشن است. مردم به فکر تدارک دید و بازدید عید و حتی سفرهای نوروزی هستند. ترسی در کار نیست و هوا آکنده از بوی نوروز است. نه کسی از دست زدن به صفحه کلید عابربانک هراس دارد و نه مردم را ابایی از سوار شدن به مترو و اتوبوس است. داستان انبار شدن اجساد در سردخانه‌ها و آهک پاشیدن روی مردگان دیگر کسی را نمی‌ترساند. حتی چهارشنبه سوری هم به روال سالهای قبل از کرونا برگزار شد!
در یک کلام، “حالمان عالیست” و عین خیالمان هم نیست که هنوز هیچ مشکلی برطرف نشده و حتی تشدید نیز گشته است!
بیماری مسری‌تر و وحشی تر از قبل شده و همچنان قربانی می‌گیرد، بسیاری از مناطق همچنان در وضعیت قرمز است، از بی‌برنامگی‌ها و بی‌مسئولیتی‌ها چیزی کم نشده و در حالیکه دیگر کشورها با عمل به انجام واکسیناسیون واقعا در حال کاهش آمار ابتلا و مرگ می‌باشند، ما همچنان با وعده‌های پوچ حتی خط مقدم جبهه خود را نیز واکسینه نکرده‌ایم و باز با فرافکنیِ قصورها و ندانم‌کاریها همه چیز را به گردن مردم انداخته و اخبار ناکامی‌های فلان کشور و بهمان منطقه را در مبارزه با کرونا به خوردشان می‌دهیم...
این آرامش در کنار مشکلات حل نشده، نشانه بهبود نیست و صرفا گویای بی‌تفاوتی و بی‌خیالی است.
سال گذشته، در اوج آن هراس و التهاب و تعطیلی‌ها، وقتی بسیاری از مردم از ترس کرونا در مامن خانه‌های خود پناه گرفته و همدیگر را از بیرون آمدن منع می‌کردند، عده‌ای هم بودند که بدون هیچ واهمه از این هیولای نو رسیده همچنان در خیابانهای تاریک و سوت کور حضور داشتند. اینها کسانی بودند گرسنگی را تهدیدی به مراتب نزدیک‌تر و واقعی تر از بیماری کشنده همه‌گیر می‌دیدند و در تصورشان از لیست چالشهایی که باید با آن دست و پنجه نرم می‌کردند، نوبت به چیزی تحت عنوان اپیدمی و پاندمی نمی‌رسید...
با تشدید مشکلات اقتصادی و تبعات معیشتی آن در طول یک سال اخیر، دلیل بخش عمده‌ای از این بی‌تفاوتی و بی‌خیالی انتشار یافته قابل توجیه است. نکته‌ای که مغفول مانده آنست که تبعات این بی‌خیالی و بی‌تفاوتی که به سرعت در سایر ابعاد زندگی اجتماعی ما نیز در حال گسترش است، به مراتب از همه گیری کرونا خطرناک‌تر و مهلک‌تر است.
@flith
حالمان عالیست !
دکتر مازیار ستاری
مقایسه اوضاع و احوال آخرین روزهای سال ۹۹ با سال ۹۸ مرا به یاد داستان کسی انداخت که با اسهال شدید به صورت دستپاچه وارد داروخانه شد و درخواست کمک نمود. داروساز از ترس اینکه داروخانه اش کثیف نشود، با عجله دست در قفسه دارو نمود و یک ورق قرص به او داد. وقتی بیمار بیرون رفت و داروساز هم خیالش از بابت اوضاع داروخانه راحت شد، متوجه شد که به جای دیفنوکسیلات به آن بیچاره دیازپام داده است !
چند روز بعد بیمار دوباره به همان داروخانه آمد. داروساز با ترس و نگرانی از بابت دسته گلی که به آب داده بود، از بیمار پرسید : “خوبید ؟“
مرد جواب داد: “بله، حالم عااالیست !”
داروساز با نگاهی مردد پرسید: “یعنی اسهالتان رفع شد؟!”
مرد گفت: “نه، همین الان هم دارد از پاچه شلوارم می‌‌ریزد کف داروخانه، اما عین خیالم نیست !”
سال گذشته، همین روزها بود که اضطراب و التهاب مردم وصف ناشدنی بود. الکل و ماسک نایاب شد. مردم حتی از خرید نان هم واهمه داشتند. خیابانها و پارکها تاریک و خلوت شد، نگرانی مردم از قحطی قفسه‌های مارکت‌ها را خالی کرد، کلیپ‌های اجساد ردیف شده در کیسه‌های سیاه در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شد، طرحها و دستورات عجیب وزارتخانه و مسئولین بهداشتی از انکار بیماری تا تفتیش خانه به خانه هر ساعت تغییر کرده و خود مزید اضطراب و سردرگمی شد، تصاویر پزشکان و پرستاران از دست رفته و کلیپ‌های رقص تلخ کادر درمان سوگوار و مستاصل شبکه‌ها و گروه‌های مجازی را پر کرد و مردم در بلاتکلیفی کامل، از ادرار شتر و روغن بنفشه تا کلروکین و تامی‌فلو همه چیز را آزمودند...
اکنون در آخرین روزهای سال سیاه ۹۹، درست یک سال از همه آن اتفاقات باورنکردنی می‌گذرد. چراغ خیابانها روشن است. مردم به فکر تدارک دید و بازدید عید و حتی سفرهای نوروزی هستند. ترسی در کار نیست و هوا آکنده از بوی نوروز است. نه کسی از دست زدن به صفحه کلید عابربانک هراس دارد و نه مردم را ابایی از سوار شدن به مترو و اتوبوس است. داستان انبار شدن اجساد در سردخانه‌ها و آهک پاشیدن روی مردگان دیگر کسی را نمی‌ترساند. حتی چهارشنبه سوری هم به روال سالهای قبل از کرونا برگزار شد!
در یک کلام، “حالمان عالیست” و عین خیالمان هم نیست که هنوز هیچ مشکلی برطرف نشده و حتی تشدید نیز گشته است!
بیماری مسری‌تر و وحشی تر از قبل شده و همچنان قربانی می‌گیرد، بسیاری از مناطق همچنان در وضعیت قرمز است، از بی‌برنامگی‌ها و بی‌مسئولیتی‌ها چیزی کم نشده و در حالیکه دیگر کشورها با عمل به انجام واکسیناسیون واقعا در حال کاهش آمار ابتلا و مرگ می‌باشند، ما همچنان با وعده‌های پوچ حتی خط مقدم جبهه خود را نیز واکسینه نکرده‌ایم و باز با فرافکنیِ قصورها و ندانم‌کاریها همه چیز را به گردن مردم انداخته و اخبار ناکامی‌های فلان کشور و بهمان منطقه را در مبارزه با کرونا به خوردشان می‌دهیم...
این آرامش در کنار مشکلات حل نشده، نشانه بهبود نیست و صرفا گویای بی‌تفاوتی و بی‌خیالی است.
سال گذشته، در اوج آن هراس و التهاب و تعطیلی‌ها، وقتی بسیاری از مردم از ترس کرونا در مامن خانه‌های خود پناه گرفته و همدیگر را از بیرون آمدن منع می‌کردند، عده‌ای هم بودند که بدون هیچ واهمه از این هیولای نو رسیده همچنان در خیابانهای تاریک و سوت کور حضور داشتند. اینها کسانی بودند گرسنگی را تهدیدی به مراتب نزدیک‌تر و واقعی تر از بیماری کشنده همه‌گیر می‌دیدند و در تصورشان از لیست چالشهایی که باید با آن دست و پنجه نرم می‌کردند، نوبت به چیزی تحت عنوان اپیدمی و پاندمی نمی‌رسید...
با تشدید مشکلات اقتصادی و تبعات معیشتی آن در طول یک سال اخیر، دلیل بخش عمده‌ای از این بی‌تفاوتی و بی‌خیالی انتشار یافته قابل توجیه است. نکته‌ای که مغفول مانده آنست که تبعات این بی‌خیالی و بی‌تفاوتی که به سرعت در سایر ابعاد زندگی اجتماعی ما نیز در حال گسترش است، به مراتب از همه گیری کرونا خطرناک‌تر و مهلک‌تر است.
@flith
انتخابِ طبیعی همچون پمپِ نامحتمل ها است فرآیندی که امری از لحاظ آماری نامحتمل را واقعیت می بخشد. به صورتِ نظام مند، آن تغییراتِ تصادفی را که در اقلیت اند اما برایِ بقا ضروری، انتخاب می کند، آن ها را رویِ هم انباشت می کند و، طیِ مقیاس هایِ زمانیِ غیرِ قابلِ تصور، گام هایی ریز به جلو بر میدارد تا جایی که فرگشت، سرانجام، به قله هایِ نا محتمل و گوناگونی صعود می کند، گویی که بلندا و گسترة آن حد و مرزی نمی شناسد. من این قلة استعاری را "قله نا محتمل " خوانده ام. پمپِ نا محتمل هایِ انتخابِ طبیعی پیچیدگی موجوداتِ زنده را به بلندایِ " قله نا محتمل " میرساند. معادلِ آماریِ انرژیِ خورشید است که آب را تا فرازِ کوه هایِ معمول بالا می برد. تنها به این خاطر که انتخابِ طبیعی آن را، از آن جایی که از لحاظِ آماری ممکن است، دور می کند و به سمتِ امرِ نامحتمل پیش می برد. و این نیست جز به لطفِ انرژیِ دائمیِ خورشید.
باشکوه ترین نمایش روی زمین
ریچارد داوکینز
برگردان : محمد کریم طهماسبی
ص ۵۷۷
@flith
باشکوه ترین نمایش روی زمین
ریچارد داوکینز
برگردان : محمد کریم طهماسبی
ص ۵۷۷
@flith
وقتی آفرینش باوران — همان طور که خیلی وقتها چنین ادعایی را مطرح میکنند — می گویند که فرگشت با قانون دوم ترمودینامیک در تناقض است، معنیِ حرف شان این است که اصلا قانونِ دومِ ترمودینامیک را نفهمیده اند (این که فرگشت را نفهمیده اند هم، که از همان اول، میدانستیم به خاطرِ خورشید است که تناقضی وجود ندارد! کلِ سیستم — چه منظورمان حیات باشد چه بالا رفتنِ آب و تبدیلِ آن به ابر و ریزشِ دوبارة آن — سرانجام متکی بر جریانِ پیوستة انرژیِ خورشیدی است. انرژیِ حاصل از خورشید، بدونِ اندکی تخطی از قوانینِ فیزیک، شیمی، و، مطمئناً، قانونِ دومِ ترمو دینامیک، به حیات این قدرت را میدهد که قوانینِ فیزیک و شیمی را به نحوی به نفعِ خود به کار وا دارد که فرگشتِ شاهکارهایِ شگفتی آفرینی از پیچیدگی، گوناگونی، و زیبایی را ممکن سازد و این توهمِ اسرارآمیز را در ما به وجود آورد که این امور از لحاظِ آماری نا ممکن اند و حتماً پایِ طرحی از-پیش -سنجیده شده در میان است. این توهم چنان واقعی به نظر می رسد که حتی بزرگ ترین اندیشمندانِ اعصار نیز، پیش از ظهورِ چارلز داروین، به آن دچار شده بودند.
باشکوه ترین نمایش روی زمین
ریچارد داوکینز
برگردان : محمد کریم طهماسبی
صص ۵۷۶ و ۵۷۷
@flith
باشکوه ترین نمایش روی زمین
ریچارد داوکینز
برگردان : محمد کریم طهماسبی
صص ۵۷۶ و ۵۷۷
@flith
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
محبوب ترین کلیپ اخیر در رسانه های ژاپن مربوط به این کلاغ بود که بخاطر پیاده روی بامزه اش بود.😄😍
نزدیک به 50،000 توییت و 2 میلیون بازدید دارد.
@flith
نزدیک به 50،000 توییت و 2 میلیون بازدید دارد.
@flith
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
جناب کوجی زادوری کارگردان مقیم لس آنجلس، برای نخستین بار ویدیویی از فرهاد مهراد را از آرشیو شخصی خود منتشر کرده است.
@flith
@flith
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔴 از توافق ۲۵ ساله ایران و چین چه می‌دانیم؟
در طول پنج سالی که از مطرح شدن موضوع این توافق می‌گذرد، مقام‌های جمهوری اسلامی فقط گزارش‌ها را تکذیب کرده‌اند یا دست بالا سخنانی مبهم و کلی گفته‌اند. ظریف برای مردم چین مقاله‌ای در روزنامه‌شان نوشت اما در ایران توضیحی روشن درباره این توافق داده نشد.
موضوع این توافق چند سالی است که بر سر زبان‌هاست اما در این مدت دریغ از یک سطر توضیح روشن و دقیق مقام‌های جمهوری اسلامی درباره جزییات این توافق. آنچه آنها در این مدت گفته‌اند یا تکذیب و انکار بوده یا اظهاراتی کلی و غیرشفاف.
آنچه در سالیان اخیر درباره این توافق به طور جسته و گریخته شنیده و منتشر شده مربوط به دو سه افشاگری درباره واگذاری جزیره کیش به چینی‌ها و همچنین یک گزارش در نشریه‌ای بریتانیایی می‌شود.
این رسانه در واقع «پترولیوم اکونومیست» بود که در ۱۲ شهریور ۹۸ به جزییاتی از توافق ۲۵ ساله ایران و چین اشاره کرد.
سایمن واتکینز، نویسنده این مقاله، جزییات توافق را به نقل از یک منبع نزدیک به وزارت نفت ایران این گونه شرح داد: در طول این ۲۵ سال، و عمدتا در پنج سال نخست، چین مجموعا ۴۰۰ میلیارد دلار در ایران سرمایه‌گذاری می‌کند (۲۸۰ میلیارد دلار در نفت و گاز و پتروشیمی - ۱۲۰ میلیارد دلار در بخش‌های دیگر به ویژه صنعت راه و حمل و نقل) و در مقابل، ایران نفت و گاز و پتروشیمی خود را با تخفیف‌های گسترده به چین میدهد، پول آن را به یوآن و با تعویق دو ساله دریافت می‌کند، اولویت را در تمامی پروژه‌ها همواره به شرکت‌های چینی در ایران میدهد و به چین اجازه میدهد تا پنج هزار نیروی امنیتی‌اش را برای حفاظت از پروژه‌هایش در ایران مستقر کند.
فقط یک مهره در صفحه شطرنج چین؟
ناظران و تحلیلگران برای توضیح انگیزه‌های ایران و چین برای دستیابی به این توافق دو دیدگاه مختلف را مطرح کرده‌اند؛ عده‌ای به مواضع علی خامنه‌ای در «نگاه به شرق» و تلاش او برای نزدیکی بیشتر به سوی چین و روسیه اشاره کرده‌اند و برخی دیگر نیز با غیرمهم دانستن انگیزه ایران، به طرح جهانی چین برای نظم نوین مورد نظر خود در قالب برنامه «یک کمربند، یک راه» پرداخته‌اند.
طرفداران دیدگاه دوم در سالهای اخیر بارها گفته‌اند در این توافق یا در موارد مشابه، موضوع چین است نه ایران.
چین از سال ۲۰۱۳ با تمام قوا به سوی اجرای طرح «یک کمربند، یک راه» می‌رود. این نام اشاره به کمربند «راه ابریشم جدید» و راه «مسیر دریایی راه ابریشم» دارد.
بر اساس این طرح بلندپروازانه، چین در زیرساخت‌های اقتصادی بیش از ۶۰ کشور جهان سرمایه‌گذاری می‌کند و هژمونی اقتصادی - نظامی خود را قاطعانه بر این کشورها تثبیت می‌کند.
در سالهای اخیر شمار بسیار زیادی از استراتژیست‌ها و تحلیلگران با اشاره به اینکه کشورهای طرف قرارداد چین توان اجرای تعهدات خود را نخواهند داشت و تمامی قراردادها نیز غیرشفاف است، نسبت به تلاش چین برای برپایی استعمار جدید هشدار داده‌اند. / ایران وایر
@flith
در طول پنج سالی که از مطرح شدن موضوع این توافق می‌گذرد، مقام‌های جمهوری اسلامی فقط گزارش‌ها را تکذیب کرده‌اند یا دست بالا سخنانی مبهم و کلی گفته‌اند. ظریف برای مردم چین مقاله‌ای در روزنامه‌شان نوشت اما در ایران توضیحی روشن درباره این توافق داده نشد.
موضوع این توافق چند سالی است که بر سر زبان‌هاست اما در این مدت دریغ از یک سطر توضیح روشن و دقیق مقام‌های جمهوری اسلامی درباره جزییات این توافق. آنچه آنها در این مدت گفته‌اند یا تکذیب و انکار بوده یا اظهاراتی کلی و غیرشفاف.
آنچه در سالیان اخیر درباره این توافق به طور جسته و گریخته شنیده و منتشر شده مربوط به دو سه افشاگری درباره واگذاری جزیره کیش به چینی‌ها و همچنین یک گزارش در نشریه‌ای بریتانیایی می‌شود.
این رسانه در واقع «پترولیوم اکونومیست» بود که در ۱۲ شهریور ۹۸ به جزییاتی از توافق ۲۵ ساله ایران و چین اشاره کرد.
سایمن واتکینز، نویسنده این مقاله، جزییات توافق را به نقل از یک منبع نزدیک به وزارت نفت ایران این گونه شرح داد: در طول این ۲۵ سال، و عمدتا در پنج سال نخست، چین مجموعا ۴۰۰ میلیارد دلار در ایران سرمایه‌گذاری می‌کند (۲۸۰ میلیارد دلار در نفت و گاز و پتروشیمی - ۱۲۰ میلیارد دلار در بخش‌های دیگر به ویژه صنعت راه و حمل و نقل) و در مقابل، ایران نفت و گاز و پتروشیمی خود را با تخفیف‌های گسترده به چین میدهد، پول آن را به یوآن و با تعویق دو ساله دریافت می‌کند، اولویت را در تمامی پروژه‌ها همواره به شرکت‌های چینی در ایران میدهد و به چین اجازه میدهد تا پنج هزار نیروی امنیتی‌اش را برای حفاظت از پروژه‌هایش در ایران مستقر کند.
فقط یک مهره در صفحه شطرنج چین؟
ناظران و تحلیلگران برای توضیح انگیزه‌های ایران و چین برای دستیابی به این توافق دو دیدگاه مختلف را مطرح کرده‌اند؛ عده‌ای به مواضع علی خامنه‌ای در «نگاه به شرق» و تلاش او برای نزدیکی بیشتر به سوی چین و روسیه اشاره کرده‌اند و برخی دیگر نیز با غیرمهم دانستن انگیزه ایران، به طرح جهانی چین برای نظم نوین مورد نظر خود در قالب برنامه «یک کمربند، یک راه» پرداخته‌اند.
طرفداران دیدگاه دوم در سالهای اخیر بارها گفته‌اند در این توافق یا در موارد مشابه، موضوع چین است نه ایران.
چین از سال ۲۰۱۳ با تمام قوا به سوی اجرای طرح «یک کمربند، یک راه» می‌رود. این نام اشاره به کمربند «راه ابریشم جدید» و راه «مسیر دریایی راه ابریشم» دارد.
بر اساس این طرح بلندپروازانه، چین در زیرساخت‌های اقتصادی بیش از ۶۰ کشور جهان سرمایه‌گذاری می‌کند و هژمونی اقتصادی - نظامی خود را قاطعانه بر این کشورها تثبیت می‌کند.
در سالهای اخیر شمار بسیار زیادی از استراتژیست‌ها و تحلیلگران با اشاره به اینکه کشورهای طرف قرارداد چین توان اجرای تعهدات خود را نخواهند داشت و تمامی قراردادها نیز غیرشفاف است، نسبت به تلاش چین برای برپایی استعمار جدید هشدار داده‌اند. / ایران وایر
@flith
#بریده_کتاب
هیچ صحنه‌ای تکرار نمی‌شود، مثل وقتی که به نواری گوش میدهی یا ویدیویی تماشا میکنی نمی‌توانی دکمه برگشت را بزنی، هر نجوایی که درک یا دریافت نشود، برای همیشه از دست رفته است.
این همان نکته نامبارک وقایعی است که برای ما رخ میدهد و ثبت نشده یا حتی بدتر از آن ناشناخته، نادیده یا ناشنیده می‌ماند و بعدتر دیگر راهی برای بازیابی‌اش وجود ندارد. روزی که باهم نگذراندیم هیچ‌وقت باهم نخواهیم گذراند.
📕 #قلبی_به_این_سپیدی
✍🏻 #خابیر_ماریاس
@flith
هیچ صحنه‌ای تکرار نمی‌شود، مثل وقتی که به نواری گوش میدهی یا ویدیویی تماشا میکنی نمی‌توانی دکمه برگشت را بزنی، هر نجوایی که درک یا دریافت نشود، برای همیشه از دست رفته است.
این همان نکته نامبارک وقایعی است که برای ما رخ میدهد و ثبت نشده یا حتی بدتر از آن ناشناخته، نادیده یا ناشنیده می‌ماند و بعدتر دیگر راهی برای بازیابی‌اش وجود ندارد. روزی که باهم نگذراندیم هیچ‌وقت باهم نخواهیم گذراند.
📕 #قلبی_به_این_سپیدی
✍🏻 #خابیر_ماریاس
@flith
#بریده_کتاب
مردم ما کار خوب را برای خوب بودنِ فی نفسه آن انجام نمیدهند بلکه آن را برای بدست آوردن جایگاهی در بهشت انجام می‌دهند.!
این یعنی معامله کردن با خدا.
"خدایا من کارهایی که تو گفتی رو انجام میدم و از کارهایی که نهی کردی دوری میکنم ، تو هم به جاش یه قصر از طلا تو بهشتت به من بده و باغ‌هایی که توش جوی شیر و عسل روونه و حوری و غلمان و ... .!"
این طرز تفکریست که در جامعه ی ما وجود دارد. اما آیا ما فقط برای همین است که وجود داریم و چسبیده‌ایم به این کره‌ی کوچک که به دور ستاره‌ای کوچک می‌چرخد در کهکشانی که خود ذره ی غباری بیش نیست از عظمت چیزهایی که در این جهان وجود دارد؟
آیا همه‌ی اینها وجود دارد که ما جاودانه شیر و عسل بخوریم و با حور و پری بپریم و اون هم خالدین فیها؟
آخرش که چی؟
📚صحرای محشر
✍ #محمدعلی_جمالزاده
@flith
مردم ما کار خوب را برای خوب بودنِ فی نفسه آن انجام نمیدهند بلکه آن را برای بدست آوردن جایگاهی در بهشت انجام می‌دهند.!
این یعنی معامله کردن با خدا.
"خدایا من کارهایی که تو گفتی رو انجام میدم و از کارهایی که نهی کردی دوری میکنم ، تو هم به جاش یه قصر از طلا تو بهشتت به من بده و باغ‌هایی که توش جوی شیر و عسل روونه و حوری و غلمان و ... .!"
این طرز تفکریست که در جامعه ی ما وجود دارد. اما آیا ما فقط برای همین است که وجود داریم و چسبیده‌ایم به این کره‌ی کوچک که به دور ستاره‌ای کوچک می‌چرخد در کهکشانی که خود ذره ی غباری بیش نیست از عظمت چیزهایی که در این جهان وجود دارد؟
آیا همه‌ی اینها وجود دارد که ما جاودانه شیر و عسل بخوریم و با حور و پری بپریم و اون هم خالدین فیها؟
آخرش که چی؟
📚صحرای محشر
✍ #محمدعلی_جمالزاده
@flith
#دو_خط_تفکر
"پاول کوژینسکی" کارتونیست بزرگ لهستانی میگه که:
انسانِ گرسنه در درجه نخست هدفی جز سیر شدن شکم نداره.
غم نان اجازه نمیده که انسان به تماشای جهان بشینه ، در زندگی عمیق بشه ، کتاب بخونه ، یاد بگیره و آگاهیش رو بالا برده و به جهان اطراف خودش بیندیشه.
آدمی در نتیجه زندگی فقیرانه پا رو فراتر از جهل نمیذاره.!
به همین دلیله که گرسنه نگه داشتن اکثریت ملتی ، ضامن بقای طبقات حاکمه ست.
-چیزی که با فقر یکجا جمع نمیشه ، آگاهیه.!
@flith
"پاول کوژینسکی" کارتونیست بزرگ لهستانی میگه که:
انسانِ گرسنه در درجه نخست هدفی جز سیر شدن شکم نداره.
غم نان اجازه نمیده که انسان به تماشای جهان بشینه ، در زندگی عمیق بشه ، کتاب بخونه ، یاد بگیره و آگاهیش رو بالا برده و به جهان اطراف خودش بیندیشه.
آدمی در نتیجه زندگی فقیرانه پا رو فراتر از جهل نمیذاره.!
به همین دلیله که گرسنه نگه داشتن اکثریت ملتی ، ضامن بقای طبقات حاکمه ست.
-چیزی که با فقر یکجا جمع نمیشه ، آگاهیه.!
@flith
#بریده_کتاب
یک روز وینستون متوجه جمعیتی شد که با سر و صدای زیادی در وسط چهارراه تجمع کرده بودند.
با خودش گفت: شروع شد شروع شد انقلاب شروع شد ، مردم بالاخره طغیان کردند.!
نزدیک شد ، دو زن چاق بر سر یک قابلمه با هم درگیر شده بودند و هریک سعی داشت آن را از دست دیگری درآورد و موهای یکی از آنها به‌شدت پریشان شده بود. یک لحظه هر دو قابلمه را کشیدند و دسته قابلمه کنده شد.
وینستون با تنفر آنها را تماشا می‌کرد.
با این حال صدایی که در آن لحظه از حنجره چندصد زن برخاسته بود به‌طور عجیبی قدرتمند به‌نظر می‌رسید!
چرا آنها نمی‌توانستند همین فریاد را برای موضوعی واقعا مهم سر دهند؟
آنها تا به آگاهی نرسند ، طغیان نخواهند کرد. و تا طغیان نکنند به آگاهی نخواهند رسید.!
📚 کتاب 1984
✍ #جورج_اورول
@flith
یک روز وینستون متوجه جمعیتی شد که با سر و صدای زیادی در وسط چهارراه تجمع کرده بودند.
با خودش گفت: شروع شد شروع شد انقلاب شروع شد ، مردم بالاخره طغیان کردند.!
نزدیک شد ، دو زن چاق بر سر یک قابلمه با هم درگیر شده بودند و هریک سعی داشت آن را از دست دیگری درآورد و موهای یکی از آنها به‌شدت پریشان شده بود. یک لحظه هر دو قابلمه را کشیدند و دسته قابلمه کنده شد.
وینستون با تنفر آنها را تماشا می‌کرد.
با این حال صدایی که در آن لحظه از حنجره چندصد زن برخاسته بود به‌طور عجیبی قدرتمند به‌نظر می‌رسید!
چرا آنها نمی‌توانستند همین فریاد را برای موضوعی واقعا مهم سر دهند؟
آنها تا به آگاهی نرسند ، طغیان نخواهند کرد. و تا طغیان نکنند به آگاهی نخواهند رسید.!
📚 کتاب 1984
✍ #جورج_اورول
@flith
☘☘☘
مروری بر ابهامات سند همکاری ۲۵ ساله با چین
حمیدرضا شکوهی
سند همکاری ۲۵ ساله ایران و چین در سفر وزیر امور خارجه چین به ایران امضا شد اما متن آن منتشر نشد تا طرح شایعات و گمانه‌زنی‌ها درباره آن ادامه داشته باشد. طرح این شایعات هم عجیب نیست. وقتی مثلا مسئولان ما سه روز اصابت موشک به هواپیمایی اوکراینی را پنهان کردند، گام‌بلندی در جهت تقویت بی‌اعتمادی مردم برداشتند و طبیعی است که با چنین سابقه‌ای، شایعات، بیش از آن چیزهایی که مسئولان می‌گویند مورد توجه مردم قرار می‌گیرد. این نتیجه عملکرد مسئولان است.
در توجیه عدم انتشار متن کامل این سند همکاری، عموما دو موضوع مطرح شده است. یکی اینکه، چون آنچه امضا شده قرارداد نیست و صرفا سند همکاری است، پس الزامی در انتشار آن نیست؛ و دوم اینکه در شرایط تحریم، صلاح نیست متن سند همکاری منتشر شود. اما این توجیهات برای افکار عمومی چندان قابل پذیرش نیست؛ چون سابقه ذهنی آنها از گفتار مسئولان، مملو از بی اعتمادی است.
این "سند همکاری" به "قرارداد" لازم‌الاجرا تبدیل نشده و اگرچه عهدنامه، مقاوله‌نامه، قراردادها و موافقت‌نامه‌های بین‌المللی، طبق اصل ۷۷ قانون اساسی ایران باید در مجلس شورای اسلامی تصویب شود، اما از آنجا که این قرارداد، حمایتی فراتر از دولت فعلی در حاکمیت دارد و مسئولیت مذاکرات مربوطه نیز بر عهده علی لاریجانی بوده، حمایت یکپارچه حاکمیت را با خود دارد و اصولا نیازی به تصویب ندارد و شاید هم به همین دلیل اطلاع‌رسانی درباره آن شفاف نبوده. چون عزم حاکمیت امضای این سند همکاری به هر قیمتی بوده است.
چین یکی از کشورهای پیشرو جهان به‌ویژه در حوزه اقتصاد است که از امضای سند همکاری با آن در شرایط عادی باید استقبال کرد؛ اما چون چارچوبهای کمی آن روشن و مشخص نیست، طبیعی است که شایعات فراوانی درباره آن مطرح شود. آنچه از سند همکاری ایران و چین منتشر شده، فاقد چارچوب روشن و هدفمند و کمی است و همین موجب بروز نگرانی شده است. فراموش نکنیم که ایران در شرایط تحریم، در موضع ضعف قرار دارد و این می‌تواند موجب دست بالای چین در این سند همکاری شود. هرچند با توجه با محدودیتهای تحریم و مشکلات نقل و انتقال مالی و همچنین عدم تصویب دو لایحه از لوایح FATF در مجمع تشخیص مصلحت نظام، چارچوبهای اجرایی این سند همکاری هم دارای ابهام است.
برخی از مفادی که درباره این سند همکاری به طور غیررسمی منتشر شده و هرچند تکذیب شده، اما به شایعات دامن زده، تهاتر کالا با نفت، فروش نفت با تخفیف به مدت طولانی، حضور نیروهای نظامی و همچنین نیروی کار چینی در ایران و موارد مشابه دیگر است. هرچند اینها در حد شایعه است اما عدم انتشار متن کامل سند همکاری به شایعات دامن زده است؛ بویژه با توجه به مدت همکاری تعیین‌شده که بسیار طولانی یعنی ۲۵ ساله است.
یکی از نقاط قوت این سند همکاری، بسترسازی برای جذب سرمایه‌گذاری چینی‌ها در ایران اعلام شده است. اما واقعیت آن است که در دوران تحریم، چینی‌ها هم همانند روسها، یا ایران را تنها گذاشته‌اند یا همکاری‌هایی که در قالب سرمایه‌گذاری انجام داده‌اند، عموما پایانی تاریک داشته است. آخرین مورد همکاری چین با ایران، قرارداد توسعه فاز ۱۱ میدان گازی پارس جنوبی بود که ایران قرارداد آن را با توتال و چین امضا کرد و پس از خروج توتال در تابستان ۱۳۹۷، قرارداد به چین رسید اما آنها هم پس از هشت ماه شانه خالی کردند! همه، خروج توتال از این قرارداد را دیدند؛ اما کسی خروج چین را از آن ندید! یک‌بار دیگر هم پس از خروج توتال از فاز ۱۱ در سال ۱۳۸۸، توسعه فاز ۱۱ به چین واگذار شده بود که پس از گذشت ۴۰ ماه، چینی‌ها بدون اجراي ابتدایی‌ترین فعاليت‌هاي توسعه‌ای از این پروژه خارج شده بودند. مصادیق خروج چین از پروژه‌های توسعه‌ای ایران البته بسیار بیشتر است. از توسعه میدان نفتی آزادگان گرفته که چینی‌ها به دلیل کم‌کاری، خلع ید شدند؛ تا پروژه آزادراه تهران – شمال که از آن هم اخراج شدند. با چنین کارنامه‌ای، دل‌خوش کردن به سرمایه‌گذاری چینی‌ها در پروژه‌های ایران به‌عنوان یک امتیاز برای ایران در سند همکاری ۲۵ ساله، تنها یک سراب است!
خلاصه اینکه به نگرانی افکار عمومی درباره سند همکاری با چین که به هر دلیلی متن کامل آن منتشر نمی‌شود و موجب بدگمانی شده باید احترام گذاشت. با سابقه‌ای که از چین داریم و با توجه به شرایط فعلی ایران که زیر فشار تحریم است، به این سند همکاری که از موضع برابر تدوین نشده نمی‌توان دل‌خوش کرد.
@flith
مروری بر ابهامات سند همکاری ۲۵ ساله با چین
حمیدرضا شکوهی
سند همکاری ۲۵ ساله ایران و چین در سفر وزیر امور خارجه چین به ایران امضا شد اما متن آن منتشر نشد تا طرح شایعات و گمانه‌زنی‌ها درباره آن ادامه داشته باشد. طرح این شایعات هم عجیب نیست. وقتی مثلا مسئولان ما سه روز اصابت موشک به هواپیمایی اوکراینی را پنهان کردند، گام‌بلندی در جهت تقویت بی‌اعتمادی مردم برداشتند و طبیعی است که با چنین سابقه‌ای، شایعات، بیش از آن چیزهایی که مسئولان می‌گویند مورد توجه مردم قرار می‌گیرد. این نتیجه عملکرد مسئولان است.
در توجیه عدم انتشار متن کامل این سند همکاری، عموما دو موضوع مطرح شده است. یکی اینکه، چون آنچه امضا شده قرارداد نیست و صرفا سند همکاری است، پس الزامی در انتشار آن نیست؛ و دوم اینکه در شرایط تحریم، صلاح نیست متن سند همکاری منتشر شود. اما این توجیهات برای افکار عمومی چندان قابل پذیرش نیست؛ چون سابقه ذهنی آنها از گفتار مسئولان، مملو از بی اعتمادی است.
این "سند همکاری" به "قرارداد" لازم‌الاجرا تبدیل نشده و اگرچه عهدنامه، مقاوله‌نامه، قراردادها و موافقت‌نامه‌های بین‌المللی، طبق اصل ۷۷ قانون اساسی ایران باید در مجلس شورای اسلامی تصویب شود، اما از آنجا که این قرارداد، حمایتی فراتر از دولت فعلی در حاکمیت دارد و مسئولیت مذاکرات مربوطه نیز بر عهده علی لاریجانی بوده، حمایت یکپارچه حاکمیت را با خود دارد و اصولا نیازی به تصویب ندارد و شاید هم به همین دلیل اطلاع‌رسانی درباره آن شفاف نبوده. چون عزم حاکمیت امضای این سند همکاری به هر قیمتی بوده است.
چین یکی از کشورهای پیشرو جهان به‌ویژه در حوزه اقتصاد است که از امضای سند همکاری با آن در شرایط عادی باید استقبال کرد؛ اما چون چارچوبهای کمی آن روشن و مشخص نیست، طبیعی است که شایعات فراوانی درباره آن مطرح شود. آنچه از سند همکاری ایران و چین منتشر شده، فاقد چارچوب روشن و هدفمند و کمی است و همین موجب بروز نگرانی شده است. فراموش نکنیم که ایران در شرایط تحریم، در موضع ضعف قرار دارد و این می‌تواند موجب دست بالای چین در این سند همکاری شود. هرچند با توجه با محدودیتهای تحریم و مشکلات نقل و انتقال مالی و همچنین عدم تصویب دو لایحه از لوایح FATF در مجمع تشخیص مصلحت نظام، چارچوبهای اجرایی این سند همکاری هم دارای ابهام است.
برخی از مفادی که درباره این سند همکاری به طور غیررسمی منتشر شده و هرچند تکذیب شده، اما به شایعات دامن زده، تهاتر کالا با نفت، فروش نفت با تخفیف به مدت طولانی، حضور نیروهای نظامی و همچنین نیروی کار چینی در ایران و موارد مشابه دیگر است. هرچند اینها در حد شایعه است اما عدم انتشار متن کامل سند همکاری به شایعات دامن زده است؛ بویژه با توجه به مدت همکاری تعیین‌شده که بسیار طولانی یعنی ۲۵ ساله است.
یکی از نقاط قوت این سند همکاری، بسترسازی برای جذب سرمایه‌گذاری چینی‌ها در ایران اعلام شده است. اما واقعیت آن است که در دوران تحریم، چینی‌ها هم همانند روسها، یا ایران را تنها گذاشته‌اند یا همکاری‌هایی که در قالب سرمایه‌گذاری انجام داده‌اند، عموما پایانی تاریک داشته است. آخرین مورد همکاری چین با ایران، قرارداد توسعه فاز ۱۱ میدان گازی پارس جنوبی بود که ایران قرارداد آن را با توتال و چین امضا کرد و پس از خروج توتال در تابستان ۱۳۹۷، قرارداد به چین رسید اما آنها هم پس از هشت ماه شانه خالی کردند! همه، خروج توتال از این قرارداد را دیدند؛ اما کسی خروج چین را از آن ندید! یک‌بار دیگر هم پس از خروج توتال از فاز ۱۱ در سال ۱۳۸۸، توسعه فاز ۱۱ به چین واگذار شده بود که پس از گذشت ۴۰ ماه، چینی‌ها بدون اجراي ابتدایی‌ترین فعاليت‌هاي توسعه‌ای از این پروژه خارج شده بودند. مصادیق خروج چین از پروژه‌های توسعه‌ای ایران البته بسیار بیشتر است. از توسعه میدان نفتی آزادگان گرفته که چینی‌ها به دلیل کم‌کاری، خلع ید شدند؛ تا پروژه آزادراه تهران – شمال که از آن هم اخراج شدند. با چنین کارنامه‌ای، دل‌خوش کردن به سرمایه‌گذاری چینی‌ها در پروژه‌های ایران به‌عنوان یک امتیاز برای ایران در سند همکاری ۲۵ ساله، تنها یک سراب است!
خلاصه اینکه به نگرانی افکار عمومی درباره سند همکاری با چین که به هر دلیلی متن کامل آن منتشر نمی‌شود و موجب بدگمانی شده باید احترام گذاشت. با سابقه‌ای که از چین داریم و با توجه به شرایط فعلی ایران که زیر فشار تحریم است، به این سند همکاری که از موضع برابر تدوین نشده نمی‌توان دل‌خوش کرد.
@flith
☘☘☘
تابعیت ایرانی !
دکتر نصرالله پور جوادی
«اگر رودکی نمی شد، سعدی نمی شد، مولانا نمی شد، حافظ نمی شد
ما امروز پس از هزاره ها معلوم نشد ما چه می شدیم، کجا می رفتیم!
اگر شاعر نمی شد ، نویسنده نمی شد، موسیقی نمی شد،
ما چه می شدیم؟ به کجا می رفتیم؟
اگر مهر و محبت و برادری نمی شد ما با درنده برابر می شدیم.»
اینها جملاتی است که پرزیدنت امام علی رحمان اف در نطق یا پیام نوروزی خود به مردم تاجیکستان بیان کرد و من فیلم آن را که یکی از دوستان برایم از آنجا آورده بود تماشا کردم. زیبا ترین و مردمی ترین و نوروزی ترین پیامی است که من از یک مقام رسمی شنیدم. حتما آن را ببینید.
سخنان امام علی دو بخش داشت، یک بخش آن نوشته ای بود که او از رو می خواند ولی بخش دیگر مطالبی بود که او از خودش می گفت. از کودکیش، از جشنهای نوروزی که پنهانی در منزل در زمان شورویها می گرفتند. می گفت: « نوروز که می شد از ما می خواستند همه کینه ها و دشمنیها را از دلها بیرون بریزیم. همه جا می بایست روشنائی می شد. تاریکی را می زدودند. حتی موی سر ما را می تراشیدند تا در سر ما هیچ سیاهی نباشد. می خواستند دلهایمان هم تاریک نباشد. »
امام علی در نطق خود تأکید می کرد که نوروز آئین ملی و بین المللی است. به دلائل سیاسی کلمۀ «ایران» و « ایرانی» را به زبان نمی آورد. به جای آن کلمۀ «عجم» را به کار می برد. ولی نطق او نطق ایرانی بود. من تاکنون تابعیت هیچ کشور دیگری را تقاضا نکرده ام ولی بعد از شنیدن نطق نوروزی آقای امامعلی رحمان اف و دیدن جشنهای نوروزی تاجیکستان در « نوروزگاه»، می خواهم از ایشان تقاضا کنم که به من تابعیت کشورش را عطا کند تا من یک شهروند ایرانی-تاجیکستانی باشم..
@flith
تابعیت ایرانی !
دکتر نصرالله پور جوادی
«اگر رودکی نمی شد، سعدی نمی شد، مولانا نمی شد، حافظ نمی شد
ما امروز پس از هزاره ها معلوم نشد ما چه می شدیم، کجا می رفتیم!
اگر شاعر نمی شد ، نویسنده نمی شد، موسیقی نمی شد،
ما چه می شدیم؟ به کجا می رفتیم؟
اگر مهر و محبت و برادری نمی شد ما با درنده برابر می شدیم.»
اینها جملاتی است که پرزیدنت امام علی رحمان اف در نطق یا پیام نوروزی خود به مردم تاجیکستان بیان کرد و من فیلم آن را که یکی از دوستان برایم از آنجا آورده بود تماشا کردم. زیبا ترین و مردمی ترین و نوروزی ترین پیامی است که من از یک مقام رسمی شنیدم. حتما آن را ببینید.
سخنان امام علی دو بخش داشت، یک بخش آن نوشته ای بود که او از رو می خواند ولی بخش دیگر مطالبی بود که او از خودش می گفت. از کودکیش، از جشنهای نوروزی که پنهانی در منزل در زمان شورویها می گرفتند. می گفت: « نوروز که می شد از ما می خواستند همه کینه ها و دشمنیها را از دلها بیرون بریزیم. همه جا می بایست روشنائی می شد. تاریکی را می زدودند. حتی موی سر ما را می تراشیدند تا در سر ما هیچ سیاهی نباشد. می خواستند دلهایمان هم تاریک نباشد. »
امام علی در نطق خود تأکید می کرد که نوروز آئین ملی و بین المللی است. به دلائل سیاسی کلمۀ «ایران» و « ایرانی» را به زبان نمی آورد. به جای آن کلمۀ «عجم» را به کار می برد. ولی نطق او نطق ایرانی بود. من تاکنون تابعیت هیچ کشور دیگری را تقاضا نکرده ام ولی بعد از شنیدن نطق نوروزی آقای امامعلی رحمان اف و دیدن جشنهای نوروزی تاجیکستان در « نوروزگاه»، می خواهم از ایشان تقاضا کنم که به من تابعیت کشورش را عطا کند تا من یک شهروند ایرانی-تاجیکستانی باشم..
@flith
از چپو کردنِ این خانه خجالت نکشید
از منِ ساکن ویرانه خجالت نکشید
مملکت را بفروشید به روسیه و چین
اصلا از مردمِ بی خانه خجالت نکشید
مرد و زن را به فروشِ بدن انداخته اید
از فروشِ تنِ ریحانه خجالت نکشید
خرج نوسازیِ لبنان و یمن را بدهید
از مریوان و بم و بانه خجالت نکشید
خاکمان را اگر از بابِ وِتو کردن ها
باج دادید به بیگانه،خجالت نکشید
صد برابر شده اجناس،کما فی السابق
موقع دادن یارانه خجالت نکشید
نامِ ما را بگذارید نفوذی،خس و خاشاک
مثل آن مردک دیوانه خجالت نکشید
ضربه ای مانده که بر پیکر مردم نزدید؟
خب اگر هست، صمیمانه، خجالت نکشید.
@flith
از منِ ساکن ویرانه خجالت نکشید
مملکت را بفروشید به روسیه و چین
اصلا از مردمِ بی خانه خجالت نکشید
مرد و زن را به فروشِ بدن انداخته اید
از فروشِ تنِ ریحانه خجالت نکشید
خرج نوسازیِ لبنان و یمن را بدهید
از مریوان و بم و بانه خجالت نکشید
خاکمان را اگر از بابِ وِتو کردن ها
باج دادید به بیگانه،خجالت نکشید
صد برابر شده اجناس،کما فی السابق
موقع دادن یارانه خجالت نکشید
نامِ ما را بگذارید نفوذی،خس و خاشاک
مثل آن مردک دیوانه خجالت نکشید
ضربه ای مانده که بر پیکر مردم نزدید؟
خب اگر هست، صمیمانه، خجالت نکشید.
@flith
☘☘☘
«ما و موافقتنامۀ راهبردی با چین»
مهدی تدینی
من از مفاد سند یا موافقتنامه یا قرارداد ــ اسمش را هم نفهمیدم آخر! ــ میان ایران و چین اطلاعی ندارم. اگر هم اطلاع می‌یافتم نه سواد حقوقی و نه تجربه‌ای در معاهدات بین‌المللی دارم که بتوانم دربارۀ آن داوری کنم. در یک کلام، من با اطلاع و بدون اطلاع از مفاد این موافقتنامه صلاحیت نظر دادن دربارۀ آن را ندارم. اما به عنوان شهروند و کسی که دغدغۀ حیات ایران و ایرانیان را دارد، طبعاً اجازه دارم از جنبه‌ای که عقلم می‌رسد، دربارۀ آن نظر دهم ــ مانند عموم مردم.
نظر من همان چیزی است که سر قضیۀ تقسیم منابع خزر داشتم. راه‌حل و پیشنهاد من به عنوان یک شهروند برای ایران «راه‌حل لیبرال» است. وقتی در زمینۀ سیاست خارجی از «راه‌حل لیبرال» صحبت می‌کنیم معنایش این است که باید در اسرع وقت تابع بازار آزاد جهانی قرار گرفت؛ باید بی‌درنگ همۀ همّ و غم ما ناظر به این باشد که سهم سودمند، پربازده و آینده‌داری را از «نظام تقسیم کار جهانی» به خود اختصاص دهیم و از طریق ایفای نقشی اقتصادی‌ـ‌بازاری در جهان ثروت‌سازی کنیم.
این راه‌حل کلاسیک لیبرال در سیاستگذاری خارجی است. اصول لیبرال ناظر بر این است که همۀ موانع داخلی و خارجی ممکن که می‌تواند به این «درهم‌تنیدگی در بازار جهانی و حضور در نظام تقسیم کار بین‌المللی» آسیب بزند، از میان برداشته شود: جنگ و منازعات از هر نوع آن و سر هر چیز، در فرایند درهم‌تنیدگی در نظام تقسیم کارِ بین‌المللی (یا همان بازار جهانی) اختلال ایجاد می‌کند. بنابراین موضعی که من از آن دفاع میکنم و به گمانم باعث بهروزی همگان است، روشن است: زدن به سینۀ اقتصاد جهانی و تبعیت از اصول بازار جهانی.
از همین منظر و با همین راهبرد کلان دربارۀ موافقتنامه با چین نظر می‌دهم (فارغ از مفاد آن که صحبت از آن در تخصص من نیست). در راستای برداشتن مرزهای اقتصاد ملی، هر گونه توافق بین‌المللی تجاری اگر به بسط دامنۀ اقتصاد ایران کمک کند، مفید است. این دقیقاً همان چیزی است که آرزوی هر کسی است که مانند امثال من فکر می‌کند. و حرفم با بقیۀ هموطنانم و صاحب‌منصبان این است که چرا همین «منطق توافق با چین» را به دیگر کشورها تعمیم ندهیم؟
وقتی اصرار داریم پیمان راهبردی و توسعۀ بسترهای تجاری (و حتی امنیتی) با قدرت دوم جهان ــ که در آینده هم قدرت اول است ــ کار درست و معقولی است، ناگزیر باید پرسید: پس تکلیف درگیری با سایر قدرت‌های بزرگ جهان چیست؟ اگر توسعۀ تجارت با یک یا دو کشور بزرگ برای دولت و ملت مفید است، پس چرا از فواید توسعۀ تجاری با سایر قدرت‌ها به دلایل و بهانه‌های مختلف محروم شویم؟
اگر بستن پیمان‌های راهبردی با قدرت‌های بزرگ به استقلال ما آسیبی نمی‌زند، پس چرا این‌قدر اصرار داریم کشورهایی چون ژاپن، کرۀ جنوبی و کشورهای عربی به دلیل تن دادن به چنین پیمان‌هایی با قدرت‌های بزرگ هیچ‌گاه استقلال واقعی نداشته‌اند؟
اگر بستن قرارداد جامع و بلندمدت با یک کشور بزرگ آسیبی به جایگاه ما نمی‌زند، پس همین درهم‌تنیدگی اقتصادی با سایر قدرت‌ها هم آسیبی به ما نخواهد زد. شاید بگویید: «نه! خلط مبحث نکن! مسئله در این‌جا سیاست قدرت است! یعنی همپیمانی با چین به این دلیل به ما آسیب نمی‌زند، چون در سیاست قدرت منطقه‌ای و بین‌المللی حریف ما نیست، اما ما این مناسبات همسو را با آمریکا و اروپا نداریم.» قبول! می‌پذیرم که نوع رابطۀ ما با چین و جنس مناسبات قدرت بین ما و چین با آنچه بین ما و غرب وجود دارد، متفاوت است.
اما یک مسئلۀ ساده: توسعۀ روابط راهبردی با چین حتماً به قدرت و امنیت ما در همین آرایش سیاسیِ موجود کمک می‌کند. پس: «همپیمانی راهبردی با قدرت‌های بزرگ روشی برای توسعۀ اقتصاد و امنیت است.» همین را هم بپذیریم کافی است! پس اگر کسی هم آمد و گفت این الگو را در مورد کشورهای دیگر هم می‌توان اجرا کرد، نه مزدور است، نه خائن و نه ستون پنجم. فقط به همین اصلی باور دارد که اینک در پس قرارداد راهبردی با چین نهفته است.
در نهایت آرزوی من این است که آنچه در دوران ناصرالدین‌شاه می‌توانست شروع شود و با مقاومت جامعه و با انگاره‌ها و تصورات نادرست ما محقق نشد، سرانجام روزی محقق شود. به گمان من حتی قراردادهای دوران ناصرالدین‌شاه نیز قراردادهای بدی نبود. همان امتیازاتی که شرکت‌های غربی از دولت خودشان میگرفتند، از ما هم می‌خواستند. همان امتیازاتی که شرکت‌های راه‌آهن‌سازی خصوصی از دولت آمریکا گرفتند، طبعاً اگر به ایران می‌آمدند، از ما هم میگرفتند (کسی چیزی مفت برای کسی نمی‌سازد! مثل همین چینی‌ها!).
اینکه در به روی اقتصادها و کشورهای دیگر بگشاییم، خیانت نیست، بلکه یک الگوی کارآمد توسعه است که هیچ‌گاه به آن تن نداده‌ایم و ۱۵۰ سال است با شعار ناموزون «استعمارستیزی» و «استقلال» از آن پرهیز کرده‌ایم.
@flith
«ما و موافقتنامۀ راهبردی با چین»
مهدی تدینی
من از مفاد سند یا موافقتنامه یا قرارداد ــ اسمش را هم نفهمیدم آخر! ــ میان ایران و چین اطلاعی ندارم. اگر هم اطلاع می‌یافتم نه سواد حقوقی و نه تجربه‌ای در معاهدات بین‌المللی دارم که بتوانم دربارۀ آن داوری کنم. در یک کلام، من با اطلاع و بدون اطلاع از مفاد این موافقتنامه صلاحیت نظر دادن دربارۀ آن را ندارم. اما به عنوان شهروند و کسی که دغدغۀ حیات ایران و ایرانیان را دارد، طبعاً اجازه دارم از جنبه‌ای که عقلم می‌رسد، دربارۀ آن نظر دهم ــ مانند عموم مردم.
نظر من همان چیزی است که سر قضیۀ تقسیم منابع خزر داشتم. راه‌حل و پیشنهاد من به عنوان یک شهروند برای ایران «راه‌حل لیبرال» است. وقتی در زمینۀ سیاست خارجی از «راه‌حل لیبرال» صحبت می‌کنیم معنایش این است که باید در اسرع وقت تابع بازار آزاد جهانی قرار گرفت؛ باید بی‌درنگ همۀ همّ و غم ما ناظر به این باشد که سهم سودمند، پربازده و آینده‌داری را از «نظام تقسیم کار جهانی» به خود اختصاص دهیم و از طریق ایفای نقشی اقتصادی‌ـ‌بازاری در جهان ثروت‌سازی کنیم.
این راه‌حل کلاسیک لیبرال در سیاستگذاری خارجی است. اصول لیبرال ناظر بر این است که همۀ موانع داخلی و خارجی ممکن که می‌تواند به این «درهم‌تنیدگی در بازار جهانی و حضور در نظام تقسیم کار بین‌المللی» آسیب بزند، از میان برداشته شود: جنگ و منازعات از هر نوع آن و سر هر چیز، در فرایند درهم‌تنیدگی در نظام تقسیم کارِ بین‌المللی (یا همان بازار جهانی) اختلال ایجاد می‌کند. بنابراین موضعی که من از آن دفاع میکنم و به گمانم باعث بهروزی همگان است، روشن است: زدن به سینۀ اقتصاد جهانی و تبعیت از اصول بازار جهانی.
از همین منظر و با همین راهبرد کلان دربارۀ موافقتنامه با چین نظر می‌دهم (فارغ از مفاد آن که صحبت از آن در تخصص من نیست). در راستای برداشتن مرزهای اقتصاد ملی، هر گونه توافق بین‌المللی تجاری اگر به بسط دامنۀ اقتصاد ایران کمک کند، مفید است. این دقیقاً همان چیزی است که آرزوی هر کسی است که مانند امثال من فکر می‌کند. و حرفم با بقیۀ هموطنانم و صاحب‌منصبان این است که چرا همین «منطق توافق با چین» را به دیگر کشورها تعمیم ندهیم؟
وقتی اصرار داریم پیمان راهبردی و توسعۀ بسترهای تجاری (و حتی امنیتی) با قدرت دوم جهان ــ که در آینده هم قدرت اول است ــ کار درست و معقولی است، ناگزیر باید پرسید: پس تکلیف درگیری با سایر قدرت‌های بزرگ جهان چیست؟ اگر توسعۀ تجارت با یک یا دو کشور بزرگ برای دولت و ملت مفید است، پس چرا از فواید توسعۀ تجاری با سایر قدرت‌ها به دلایل و بهانه‌های مختلف محروم شویم؟
اگر بستن پیمان‌های راهبردی با قدرت‌های بزرگ به استقلال ما آسیبی نمی‌زند، پس چرا این‌قدر اصرار داریم کشورهایی چون ژاپن، کرۀ جنوبی و کشورهای عربی به دلیل تن دادن به چنین پیمان‌هایی با قدرت‌های بزرگ هیچ‌گاه استقلال واقعی نداشته‌اند؟
اگر بستن قرارداد جامع و بلندمدت با یک کشور بزرگ آسیبی به جایگاه ما نمی‌زند، پس همین درهم‌تنیدگی اقتصادی با سایر قدرت‌ها هم آسیبی به ما نخواهد زد. شاید بگویید: «نه! خلط مبحث نکن! مسئله در این‌جا سیاست قدرت است! یعنی همپیمانی با چین به این دلیل به ما آسیب نمی‌زند، چون در سیاست قدرت منطقه‌ای و بین‌المللی حریف ما نیست، اما ما این مناسبات همسو را با آمریکا و اروپا نداریم.» قبول! می‌پذیرم که نوع رابطۀ ما با چین و جنس مناسبات قدرت بین ما و چین با آنچه بین ما و غرب وجود دارد، متفاوت است.
اما یک مسئلۀ ساده: توسعۀ روابط راهبردی با چین حتماً به قدرت و امنیت ما در همین آرایش سیاسیِ موجود کمک می‌کند. پس: «همپیمانی راهبردی با قدرت‌های بزرگ روشی برای توسعۀ اقتصاد و امنیت است.» همین را هم بپذیریم کافی است! پس اگر کسی هم آمد و گفت این الگو را در مورد کشورهای دیگر هم می‌توان اجرا کرد، نه مزدور است، نه خائن و نه ستون پنجم. فقط به همین اصلی باور دارد که اینک در پس قرارداد راهبردی با چین نهفته است.
در نهایت آرزوی من این است که آنچه در دوران ناصرالدین‌شاه می‌توانست شروع شود و با مقاومت جامعه و با انگاره‌ها و تصورات نادرست ما محقق نشد، سرانجام روزی محقق شود. به گمان من حتی قراردادهای دوران ناصرالدین‌شاه نیز قراردادهای بدی نبود. همان امتیازاتی که شرکت‌های غربی از دولت خودشان میگرفتند، از ما هم می‌خواستند. همان امتیازاتی که شرکت‌های راه‌آهن‌سازی خصوصی از دولت آمریکا گرفتند، طبعاً اگر به ایران می‌آمدند، از ما هم میگرفتند (کسی چیزی مفت برای کسی نمی‌سازد! مثل همین چینی‌ها!).
اینکه در به روی اقتصادها و کشورهای دیگر بگشاییم، خیانت نیست، بلکه یک الگوی کارآمد توسعه است که هیچ‌گاه به آن تن نداده‌ایم و ۱۵۰ سال است با شعار ناموزون «استعمارستیزی» و «استقلال» از آن پرهیز کرده‌ایم.
@flith
ایرانیان روز سیزدهم را جشن میگرفتند زیرا نخستین روزآغاز کشاورزی در سال نو بود. روز کشت و کار با گردآمدن در زمین زراعی و آرزوی بارش باران و فرارسیدن سالی خوب و خرم برای کشاورزان.
برخی آیین های معروف سیزده به در
- گره زدن سبزه
- سبزه به رود سپردن
- خوردن کاهو و سکنجبین
- پختن آش رشته
- پرتات ۱۳ عدد سنگ (مخصوص مناطق کردنشین)
چه کسی گفته چنین :با گره سال خود آغازکنیم ؟
از هزاران گرهِ مانده به راه
تو بیا تا گره ای باز کنیم
سیزده تون به در، به امید باز شدن تموم گره های زندگیتون
سیزده به در فرخنده🍀❤️
@flith
برخی آیین های معروف سیزده به در
- گره زدن سبزه
- سبزه به رود سپردن
- خوردن کاهو و سکنجبین
- پختن آش رشته
- پرتات ۱۳ عدد سنگ (مخصوص مناطق کردنشین)
چه کسی گفته چنین :با گره سال خود آغازکنیم ؟
از هزاران گرهِ مانده به راه
تو بیا تا گره ای باز کنیم
سیزده تون به در، به امید باز شدن تموم گره های زندگیتون
سیزده به در فرخنده🍀❤️
@flith