پرواز فکر و اندیشه

گل چیدن یا گل پروردن؟
قربان عباسی
کامو متفکر بزرگ فرانسوی درجایی می نویسد:
«اگر کسی همینجا به من می گفت کتابی درباره اخلاق بنویسم کتابی که می نوشتم صد صفحه می داشت که نودو نه صفحه اش سفید بود و روی صفحه آخر می نوشتم؛من تنها یک وظیفه می شناسم و آن عشق ورزیدن است» که عشق سرشاری قلب است.» درباب فضیلت عشق ادبا و فلاسفه جهان به اندازه کافی نوشته اند و در اهمیت آن همین بس که عشق بنیان تمام فضائل انسانی است.افلاطون در ضیافت می نویسد که عشق هنر مراقبت و پرستاری است.

در اسطوره شناسی یونانی اروس الهه عشق نه مانند خدایان جاویدان است و نه مانند انسان نامیرا.بلکه چیزی است میان این دو.اروس میان خداوند و انسان قرار می گیرد و پیام ها و هدایا را از یکی به دیگری می رساند.او فقط سه پیام ردو بدل می کند؛زیبایی،خوبی و راستی.
ازدید افلاطون عشق نردبانی است که ما را بالا می کشد.نوعی استعلاست.نوعی فراتر رفتن ازخود.بارداری روح است که درنهایت به آفرینندگی منجر می شود.ازاین روست که می نویسد:«عشق نگاه کردن به یکدیگر نیست بلکه نگاه کردن به بیرون ازخود است».

آنتوانت دوسنت اگزوپری خالق شازده کوچولو معتقد بود«عشق تربیت قلب است.درآغوش کشیدن معشوق نیست بلکه درآغوش کشیدن زندگی است»

اریک فروم روانکاو آلمانی درهنر عشق ورزیدن می نویسد:«عشق یعنی کمک به معشوق که به رویاهای خود تحقق بخشد».عشق مبارزه و پیکاری است برای تحقق آرزو و خوشبختی دیگری.کسی که عاشق است همواره مراقب است.متضاد عشق نه نفرت بلکه افسردگی است.افسردگی یعنی ازدست دادن ظرفیت عاشق شدن.

سنت آگوستین معتقد بود انسان بدون بردوش کشیدن بارعشق هیچ وقت قادر به رفتن به ملکوت خداوند نخواهندبود.

مارسل پروست می گفت عقل ما را عاقل می کند اما عشق خردمند.بگذاریم که قلب آموزگاربشر باشد.بگذاریم فرزانگی بردانایی پیشی گیرد.
انسان دانا،دانا است اما وقتی دانایی خود را با عشق به دیگران ممزوج می کند به فرزانه بدل می شود.فرزانگی دانش عشق است.

ادبیات کلاسیک و مدرن ایرانی نیز سرشار از تم های عاشقانه است.مگر آشفته شیرازی نگفت:«عمری که صرف عشق نگردد بطالت است».یا یحی ابن معاذ رازی که نوشت»
«اگر دوزخ مرا بخشند هرگز هیچ عاشق را نسوزم ازبهر آنکه عشق او را صدبارسوخته است».
ووحشی بافقی سرود:
اگر صد آب حیوان خورده باشی/چو عشقی درتو نبود مرده باشی».که عشق حیات بخش است و حافظ سرتاپاشور سرود
هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است درجریده عالم دوام ما».
و مولانا سماع کنان و پرشور و شرر نعره زد
آتشی ازعشق درخود برفروز
سر به سر فکر و عبارت را بسوز»

عشق و راز آن همه الحاح و اصرار و ایما و اشاره به آن همه ازآن روست که هم فلاسفه و اهل اخلاق و هم ادبا وهنرمندان می دانستند که خلق انسان خوب و نیک بدون عشق محال است.چون اس و اساس عشق نه با خود خواهی که با مراقبت ازدیگری آغاز می شود.عاشق می گوید می میرم تا معشوق خوشبخت بشود.نه اینکه چون جواب منفی بشنود اسید بر سیمای یاربپاشد.تنها ممیزه عشق و هوس همین است که عشق رو به دیگری دارد و هوس رو به خود.هوس گل چیدن است و عشق گل پروردن.

#عشق_آزادی_رهایی_پروست_افلاطون_اگزوپری_فروم_حافظ_مولانا_بافقی_معاذرازی_قربان_عباسی

@flith

👍1

1.06K views05:30