پرواز فکر و اندیشه

مبارزه با استکبار به چه قیمتی؟

در محافل سیاسی و در هم اندیشی با بسیاری از اندیشمندان حوزه سیاست اغلب با این پرسش مواجه بوده ام که آیا مردم برای دیکتاتورها اهمیتی هم دارند یا نه.آیا درنظام های استبدادی و توتالیتر امروزی که وظیفه دولت های مدرن تامین نیازهای مهم و حیاتی شهروندان است و بدون تامین آن مشروعیت خود را ازکف می دهند مبتلا کردن مردم به قحطی و گرسنگی،دربدری و جنگ از منطق خاصی تبعیت می کند؟تاریخ چگونه گواهی می دهد؟

پاسخ این است که متاسفانه خیر. مائو تسه تونگ را درنظر بگیریم که درسیر موفقیت سیاسی خود از1920 تا 1976 دستکم هفتاد میلیون چینی را به کام مرگ سپرد.این تعداد بیشتر است از تعداد قتل هایی که هیتلر و استالین باهم انجام دادند.در قحطی چهارساله 1958 تا 1961 طی به اصطلاح «جهش بزرگ به پیش»،38 میلیون چینی ازگرسنگی و فقر جان دادند.کتاب ارواح گرسنه،قحطی سری درچین به قلم جاسپر بکر در1966 ازمرگ 30 تا 40 میلیون انسان سخن می گوید که محصول بلاهت ایدئولوژیک مائو درهدایت تجربه ای جاه طلبانه اما ناکام در اشتراکی کردن چین بود.در حالی که مردم بیچاره چین دچار فقر و قحطی بودند جناب مائو درآن سال ها تمام محصولات زراعی کشور را مصادره کرد و آنها را به اروپای شرقی که تحت کنترل کمونیست ها بود دربرابر دریافت جنگ افزار و حمایت سیاسی آنها صادر می کرد.مردم گرسنه بودند اما مائو مواد غذایی و پول کشور را برای حمایت از نهضت های ضد استعماری و کمونیستی به آسیا،آفریقا و آمریکای لاتین ارسال می کرد.درسال اول قحطی یعنی طی سال های 1958 تا1959 چین 7 میلیون تن غلات کشور را که برای تغذیه 38 میلیون انسان کافی بود به خارج صادرکرد.

می دانید دیکتاتور چه به خورد مردم خود داد؟نوعی غذای جایگزین و ماده مشمئزکننده ای که درادرار پرورش می یافت.درنواحی روستایی خوراک زارعین گرسنه و قحطی زده تا حد پوست درخت و کودگیاهی تقلیل یافت.دراستانهای آنهوی و گانزو مردم به همجنس خواری روی آوردند.میزان دریافت کالری مردم نهایتا 1200کالری بود.درحالی که در زندان آشویتس و اردوگاه های کاراجباری هیتلر زندانیان 1700کالری دریافت می کردند.

آیا مائو ازقحطی دادن مردم فلک زده خود شرمسار بود؟ به هیچ وجه.در1958 درکنگره حزب چنین اظهارنظر کرد که آنها نباید ازمرگ انسان ها درنتیجه خط و مشی های حزبی بیمی به خود راه دهند.بلکه باید آن را خوشامد بگویند.نه تنها شرم نکرد بلکه درسال 1957 درمسکو گفت:«ما خود را برای قربانی کردن 300 میلیون چینی درانقلاب جهانی آماده کرده ایم» درسال 1958 که درآرزوی یک جنگ جهانی دیگر با استکبارجهانی بود خطاب به سران حزب کمونیست گفت:«چه اشکالی دارد اگر نیمی ازجمعیت نیست و نابود شوند.بگذار فقط یک سوم جمعیت چین باقی بمانند».آری برای دیکتاتور مائو آنچه مهم بود هیاهوی سیاسی و غلظت جنگ ایدئولوژیک بود.مهم مبارزه با امپریالیسم و استکبارجهانی و کاپیتالیسم بود.

همین مسئله درمورد جناب ژوزف استالین هم مصداق داشت.وقتی به وی خبر دادند که میلیون ها روسی دچار قحطی و گرسنگی شده اند و مردم به خوردن کودهای گیاهی و حیوانی روی آورده اند با تبختری تمام اعلام نمود اشکالی ندارد شاید مرگ پنج نفر امری تراژیک باشد اما مرگ میلیون ها انسان عظمتی آماری است.آنچه اهمیت دارد تحقق ایدئولوژی حزب است و مقاومت دربرابر استکبار غرب.

مائو و استالین به زباله دان تاریخ پیوستند و سرمایه داری جهانی امروز با قوت و قدرت تمام پیش می تازد.صحبت ازاشتباهات کاپیتالیسم و جنایتهای آن نیست.صحبت برسر شیوه مبارزه است.آیا تحقق ایدئولوژی به قیمت مرگ میلیون ها انسان بی گناه ارزش آن را دارد؟آیا رهبران سیاسی این حق را دارند که برای تحقق آرمان های حزبی و فرقه ای خود میلیون ها انسان بی گناه را دچار فقر و بدبختی کنند؟اگر آری است پس باید مائو و استالین را نه هیولا که قهرمانان عصر مدرن به شمار آورد. و اگر پاسخ نه است باید از تاریخ آموخت که هیولا نشد.

#ایدئولوژی_استکبارستیزی_مائو_استالین_غرب_ستیزی_قربان_عباسی

@flith

1.22K views06:20