@flith کانال پروازفکرواندیشه
درباره كتاب دوباره احمق هاى چلم
ماجرای کتاب درباره مردم دهکدهای کوچک به نام چلم است که همگی در حماقت مشهورند و اداره این دهکده با رئیس شورا و بزرگانی است که همگی احمقند که نام رئیش آنان گرونام گاوه و نام بزرگان به ترتیب لکیش احمق، زایتول سقیه، تریتول کودن، سندر الاغ، شمندریک بی مخ و فیول کله خر و تصمیم گیریهای احمقانه آنان و اتفاقاتی که برای مردم شهر حادث میشود.
داستاني كه خوانديد برگرفته از كتاب «دوباره احمقهاي چلم» نوشته «آيزاك بشويتس سينگر» نويسندهي لهستاني است. او كه برندهي جايزهي نوبل ادبيات هم شده، نزديك به هفده اثر براي كودكان و نوجوانان نوشته است كه حتي در ميان بزرگسالان هم طرفدار دارد.
يكي از مشهورترين كتابهاي او «احمقهاي چِلم و تاريخشان» نام دارد كه سينگر آن را در در اوج حكومتهاي كمونيستي در كشورش نوشته است.
او در اين كتاب شهر «چـِلْـم» در لهستان را انتخاب كرده كه بيشتر مردم آن يهودي هستند و داستانها و شوخيهاي زيادي دربارهي سادهلوحي آنها روايت ميشود.
«احمقهاي چلم و تاريخشان» روايتگر حاكماني است كه دچار توهم رسيدن به قدرت و وسعت يك امپراتوري جهاني هستند و البته در اين راه حماقتهاي زيادي را مرتكب ميشوند.
سينگر چند سال بعد و با استفاده از شخصيتهاي اين كتاب، اثر ديگري با نام «دوباره احمقهاي چلم» را نوشت كه شامل هشت داستان جداگانه است و مانند كتاب قبلي درونمايهاي طنز دارد.
در اين داستانها هم شوراي شهر كه مسووليت كنترل شهر را دارد، شامل كساني است كه از كمترين بهرهي هوشي برخوردارند و با تصميماتشان همهي مردم را به دردرسر مياندازند.
البته نويسنده در بعضي داستانهاي كتاب به نقد برخي ويژگيهاي انساني مانند خساست هم پرداخته است.
«بزرگان چلم و كليد جنندل»، «جايي كه ثروتمندان هميشه زنده ميمانند!»، «احمقهاي چلم و ماهي كپور ابله»، «چلميل تاجر»، «لمل و زيپا»، «وقتي چلميل به ورشو رفت» و «تودي ناقلا و ليزر خسيس» نامهاي داستانهاي كتاب «دوباره احمقهاي چلم» هستند.
#دوباره_احمق_هاى_چلم
هشت داستان طنز
#آيزاك_بشويتس_سينگر
#خديجه_روزگرد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
درباره كتاب دوباره احمق هاى چلم
ماجرای کتاب درباره مردم دهکدهای کوچک به نام چلم است که همگی در حماقت مشهورند و اداره این دهکده با رئیس شورا و بزرگانی است که همگی احمقند که نام رئیش آنان گرونام گاوه و نام بزرگان به ترتیب لکیش احمق، زایتول سقیه، تریتول کودن، سندر الاغ، شمندریک بی مخ و فیول کله خر و تصمیم گیریهای احمقانه آنان و اتفاقاتی که برای مردم شهر حادث میشود.
داستاني كه خوانديد برگرفته از كتاب «دوباره احمقهاي چلم» نوشته «آيزاك بشويتس سينگر» نويسندهي لهستاني است. او كه برندهي جايزهي نوبل ادبيات هم شده، نزديك به هفده اثر براي كودكان و نوجوانان نوشته است كه حتي در ميان بزرگسالان هم طرفدار دارد.
يكي از مشهورترين كتابهاي او «احمقهاي چِلم و تاريخشان» نام دارد كه سينگر آن را در در اوج حكومتهاي كمونيستي در كشورش نوشته است.
او در اين كتاب شهر «چـِلْـم» در لهستان را انتخاب كرده كه بيشتر مردم آن يهودي هستند و داستانها و شوخيهاي زيادي دربارهي سادهلوحي آنها روايت ميشود.
«احمقهاي چلم و تاريخشان» روايتگر حاكماني است كه دچار توهم رسيدن به قدرت و وسعت يك امپراتوري جهاني هستند و البته در اين راه حماقتهاي زيادي را مرتكب ميشوند.
سينگر چند سال بعد و با استفاده از شخصيتهاي اين كتاب، اثر ديگري با نام «دوباره احمقهاي چلم» را نوشت كه شامل هشت داستان جداگانه است و مانند كتاب قبلي درونمايهاي طنز دارد.
در اين داستانها هم شوراي شهر كه مسووليت كنترل شهر را دارد، شامل كساني است كه از كمترين بهرهي هوشي برخوردارند و با تصميماتشان همهي مردم را به دردرسر مياندازند.
البته نويسنده در بعضي داستانهاي كتاب به نقد برخي ويژگيهاي انساني مانند خساست هم پرداخته است.
«بزرگان چلم و كليد جنندل»، «جايي كه ثروتمندان هميشه زنده ميمانند!»، «احمقهاي چلم و ماهي كپور ابله»، «چلميل تاجر»، «لمل و زيپا»، «وقتي چلميل به ورشو رفت» و «تودي ناقلا و ليزر خسيس» نامهاي داستانهاي كتاب «دوباره احمقهاي چلم» هستند.
#دوباره_احمق_هاى_چلم
هشت داستان طنز
#آيزاك_بشويتس_سينگر
#خديجه_روزگرد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
✍ا
رانده شد اگر آدم از جنت و از فردوس
تقصیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک باغ پر از میوه، چشمان همه خیره
در گیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک چشم پر از مستی،در عالم سرمستی
تقدیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
دیوانه شده این دل، دیوانه ی زنجیری
زنجیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک جنگل ؛"سیبستان " ، در خواب سحر دیدم
تعبیر شما بوده ، ای سیب ترین بانو !
#ابوالفضل_علوی_عارف
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
✍ا
رانده شد اگر آدم از جنت و از فردوس
تقصیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک باغ پر از میوه، چشمان همه خیره
در گیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک چشم پر از مستی،در عالم سرمستی
تقدیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
دیوانه شده این دل، دیوانه ی زنجیری
زنجیر شما بوده، ای سیب ترین بانو !
یک جنگل ؛"سیبستان " ، در خواب سحر دیدم
تعبیر شما بوده ، ای سیب ترین بانو !
#ابوالفضل_علوی_عارف
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش اول :
عقل میان مردم از هرچیز بهتر و مساوی تقسیم شده است، به گونه ای که هرکس در جایگاه عقل خود را انچنان در کمال می پندارد که آرزویِ فزونی یِ آن را نمی کند.
از همین رو اختلافِ آرا بین مردم نتیجه یِکم عقلی یا پر عقلی یِ هرکدام با دیگری نیست بلکه نتیجه یِ این است که هر کس عقلِ خود را به روش هایِ مختلفی بکار می گیرد که با سایرین در تفاوت است و مقصود های یکه را در نظر نمی گیرند.
نکته۱ : ذهن نیکو داشتن کافی نیست، اصل آن است که ذهن را درست بکار بُرد.
نکته۲ : نفس هرچه بزرگتر باشند اشتباهاتشان هم بزرگتر است.
نکته۳ : کسانی که آهسته در یک راه میروند از کسانی که در چندین راه می شتابند، زود تر به هدف می رسند.
نکته۴ : عقل چون حقیقت انسانیت و «تنها مایه ی امتیازِ انسان از حیوان است»، در هر کسی تمام پنداشته شده است.
نکته ۵ : کاستی و زیادی در جزئیات است نه در کلیات، این جزئیات است که حقیقتِ افراد را محقق می سازد...
در جوانی بخت با من یار بوده قدم در راه هایی گذارم که من را به طرز نگاه ها و اصولی رهبری کند. به همین واسطه روشی برایِ خود ایجاد کرده ام که به بالاترین رتبه متناسب با عمر کوتاه و ذهنِ ضعیفم امکانِ بدست آوردن اش را آن گونه که محتمل اند برسانم. در این روش بیشتر در احکامی که حکم می کنم جانبِ شک را می گیرم تا جانبِ غرور. اما از آنجایی که همه یِ ما ممکن است به اشتباه افتیم و از تصدیق هایی هم که دوستان و اطرافیان می کنند باید بد گمان باشیم، دلخواه من آن است که در این گفتار روش خود را به ساده ترین شکل تصویر کنم.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش اول :
عقل میان مردم از هرچیز بهتر و مساوی تقسیم شده است، به گونه ای که هرکس در جایگاه عقل خود را انچنان در کمال می پندارد که آرزویِ فزونی یِ آن را نمی کند.
از همین رو اختلافِ آرا بین مردم نتیجه یِکم عقلی یا پر عقلی یِ هرکدام با دیگری نیست بلکه نتیجه یِ این است که هر کس عقلِ خود را به روش هایِ مختلفی بکار می گیرد که با سایرین در تفاوت است و مقصود های یکه را در نظر نمی گیرند.
نکته۱ : ذهن نیکو داشتن کافی نیست، اصل آن است که ذهن را درست بکار بُرد.
نکته۲ : نفس هرچه بزرگتر باشند اشتباهاتشان هم بزرگتر است.
نکته۳ : کسانی که آهسته در یک راه میروند از کسانی که در چندین راه می شتابند، زود تر به هدف می رسند.
نکته۴ : عقل چون حقیقت انسانیت و «تنها مایه ی امتیازِ انسان از حیوان است»، در هر کسی تمام پنداشته شده است.
نکته ۵ : کاستی و زیادی در جزئیات است نه در کلیات، این جزئیات است که حقیقتِ افراد را محقق می سازد...
در جوانی بخت با من یار بوده قدم در راه هایی گذارم که من را به طرز نگاه ها و اصولی رهبری کند. به همین واسطه روشی برایِ خود ایجاد کرده ام که به بالاترین رتبه متناسب با عمر کوتاه و ذهنِ ضعیفم امکانِ بدست آوردن اش را آن گونه که محتمل اند برسانم. در این روش بیشتر در احکامی که حکم می کنم جانبِ شک را می گیرم تا جانبِ غرور. اما از آنجایی که همه یِ ما ممکن است به اشتباه افتیم و از تصدیق هایی هم که دوستان و اطرافیان می کنند باید بد گمان باشیم، دلخواه من آن است که در این گفتار روش خود را به ساده ترین شکل تصویر کنم.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش دوم
توجه : مراد من آن نیست که روشم را بر شما دیکته کنم بلکه قصد ان است که آن را بر شما تصویر سازم تا شما متوجه شوید که بنده چکونه روشی برای خود حصول کرده ام. زیرا کسانی باید بر دیگران دیکته کنند که خود عاری از خطا و ناصواب باشند و اگر به خطا افتند شایسته یِ سرزنش خواهند بود.
اما من این را چون سرگذشت یا افسانه ای تنها پیشنهاد می کنم.البته شاید نمونه هایی از آن سزاوار پیروی باشد.
تشریحِ ابتدایی یِ حصولِ روش :
در اروپا [فرانسه] مدرسه ای به نام «لا فلش» شروع به تحصیل کردم، به عقیده ام اساتید آنجا بهترین روی زمین بودند. تمام دروسم را آموختم و حتی به خود این بسنده نکردم و هر کتابی هم به دستم میرسید و به پستم می خورد تمام و کمال می خواندم و به دنبال کتب دیگر هم می گشتم.
«اما ناگهان دچارِ شک و شبهه شدم نسبت به اینکه نه تنها چیزی نیاموخته ام بلکه نادان تر شده ام..!!»
با این حال مدرسه [دانشگاه] را کم ارزش نمی شمردم زیرا چیزی که در مدرسه ندریس می شد در فهمِ زبانِ پیشینیان ضرورت داشت و خواندن کتب پیشینیان هم به مثابهِ همنشینی با آنها بود، مثل کتبی در حوضه یِ فقه، طب، الهیات، فلسفه و ریاضیات. و حتی کتبی که خطا و باطل اند، «زیرا باید این ها را شناخت تا به قربِ واقعی یِ هر چیز معرفت پیدا کرد و از خطا و فریب خوردن دور شد...»
اما دیگر به قدر کافی وقت صرف آموختن زبان و کتبِ قدما کردم و بیش از این دیگر مصلحت ام نبود زیرا هم صحبتی با مردمان قدیم در کل مانندِ مسافرت است که نسبت به آداب و رسوم اقوام و مللِ مختلف به ما شناخت می دهد، که بعداً رسوم و آدابِ آنها را چون در تضاد و یا تفاوتِ با ما است، کم ارزش، سخیف و رکیک ندانیم. البته این نگاهِ افرادی است که سفر و سیاحتی نکرده اند.
اما هر کس که زیاد مسافرت کند نسبت به ولایت خود بیگانه می شود، همچنین اگر به اموری که در قرن گذشته وجود پُر سرگرم شویم از امور حال و آینده در خواهیم ماند.
نکته۱ : انس گرفتن با افسانه ها بسیاری از کارها را که ممتنع است، ممکن به چشم می آورد.
نکته۲ : تواریخ صحیح هم برای راغب سازی یِ مردم به خواندنِ آنها، دست به اغراق زده اند. البته اگر چنین نکنند تمام قضایایِ کوچک و غیرِ برجسته را کم رنگ و بی رنگمی کنند و به همین دلیل قضایایِ دیگر را آنگونه که بوده نقل نمی کنند.
نکته ۳ : هر کس امثال و شواهد تاریخ را جهتِ کردار و رفتارِ خویش پیشنهاد دهد، کارش به دیوانگی یِ کسانی منجرب می شود که از پهلوانان و عیاران و افسانه ها سرمشق می گیرند و مقاصدی را در وجهه یِ همت می سازد که از قوّه یِ او خارج می باشد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش دوم
توجه : مراد من آن نیست که روشم را بر شما دیکته کنم بلکه قصد ان است که آن را بر شما تصویر سازم تا شما متوجه شوید که بنده چکونه روشی برای خود حصول کرده ام. زیرا کسانی باید بر دیگران دیکته کنند که خود عاری از خطا و ناصواب باشند و اگر به خطا افتند شایسته یِ سرزنش خواهند بود.
اما من این را چون سرگذشت یا افسانه ای تنها پیشنهاد می کنم.البته شاید نمونه هایی از آن سزاوار پیروی باشد.
تشریحِ ابتدایی یِ حصولِ روش :
در اروپا [فرانسه] مدرسه ای به نام «لا فلش» شروع به تحصیل کردم، به عقیده ام اساتید آنجا بهترین روی زمین بودند. تمام دروسم را آموختم و حتی به خود این بسنده نکردم و هر کتابی هم به دستم میرسید و به پستم می خورد تمام و کمال می خواندم و به دنبال کتب دیگر هم می گشتم.
«اما ناگهان دچارِ شک و شبهه شدم نسبت به اینکه نه تنها چیزی نیاموخته ام بلکه نادان تر شده ام..!!»
با این حال مدرسه [دانشگاه] را کم ارزش نمی شمردم زیرا چیزی که در مدرسه ندریس می شد در فهمِ زبانِ پیشینیان ضرورت داشت و خواندن کتب پیشینیان هم به مثابهِ همنشینی با آنها بود، مثل کتبی در حوضه یِ فقه، طب، الهیات، فلسفه و ریاضیات. و حتی کتبی که خطا و باطل اند، «زیرا باید این ها را شناخت تا به قربِ واقعی یِ هر چیز معرفت پیدا کرد و از خطا و فریب خوردن دور شد...»
اما دیگر به قدر کافی وقت صرف آموختن زبان و کتبِ قدما کردم و بیش از این دیگر مصلحت ام نبود زیرا هم صحبتی با مردمان قدیم در کل مانندِ مسافرت است که نسبت به آداب و رسوم اقوام و مللِ مختلف به ما شناخت می دهد، که بعداً رسوم و آدابِ آنها را چون در تضاد و یا تفاوتِ با ما است، کم ارزش، سخیف و رکیک ندانیم. البته این نگاهِ افرادی است که سفر و سیاحتی نکرده اند.
اما هر کس که زیاد مسافرت کند نسبت به ولایت خود بیگانه می شود، همچنین اگر به اموری که در قرن گذشته وجود پُر سرگرم شویم از امور حال و آینده در خواهیم ماند.
نکته۱ : انس گرفتن با افسانه ها بسیاری از کارها را که ممتنع است، ممکن به چشم می آورد.
نکته۲ : تواریخ صحیح هم برای راغب سازی یِ مردم به خواندنِ آنها، دست به اغراق زده اند. البته اگر چنین نکنند تمام قضایایِ کوچک و غیرِ برجسته را کم رنگ و بی رنگمی کنند و به همین دلیل قضایایِ دیگر را آنگونه که بوده نقل نمی کنند.
نکته ۳ : هر کس امثال و شواهد تاریخ را جهتِ کردار و رفتارِ خویش پیشنهاد دهد، کارش به دیوانگی یِ کسانی منجرب می شود که از پهلوانان و عیاران و افسانه ها سرمشق می گیرند و مقاصدی را در وجهه یِ همت می سازد که از قوّه یِ او خارج می باشد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش سوم
در موردِ علوم و فنونِ زمان خود چنبن می گویم که :
۱- بلاغت را گرامی داشتم و به شعر عاشق بودم. هر کس از قوّه یِ استدلال بیشتر بهره مند شود می تواند افکار خویش را پخته و ادعایِ خویش را بهتر در اذهانِ مردم جای گذارد، هر چند به زبانی دهاتی و روستایی سخن گوید و علمِ بلاغت نیاموخته باشد.
۲- ریاضیات را لذت مخصوص می شمرد زیرا براهینش یقینی و پر واضح بود در عینی که تنها به دیده یِ تفنن به این علم نگاه می کردند.
۳- الهیات را ارجمند می شمرد و مانند دیگران به دنبالِ رسیدنِ به بهشت بود و به یقین به وی آموخته بودند که
راه آن برای دانا و نادان به یک اندازه باز است و رهبرِ آن حقایقِ منزله است که برتر از عقل هایِ ماست.
۴- فلسفه را موردِ صحبت قرار نمی دهم جز اینکه می دیدم که قرن ها افرادِ برجسته و ممتاز به آن سرگرم بودند، و باز هم هیچ قضیه ای نیست در آن که موردِ شک ، شبهه و مجادله نباشد...
۵- علومِ دیگر چون اصولشان از فلسفه گرفته شده است، با خود می گفتم که چگونه ممکن است بنا هایی به این استواری بر شالوده هایی بر این سستی بنا شده باشند؟!
بنابراین از آموزگارانم و آموختن دست کشیدم و به طلبِ علم در جهانگردی و ساحیت رفتم و خودم را در برابرِ اتفاقاتی که زندگی با من مصادف می کرد می آزمودم و در آنها اندیشه می کردم، چرا که گمان پاشتم اگر به اشتباه هم بر بخورم سرانجام سود برده ام و درکِ حقایق کرده ام و در این صورت مثل «علمایی که در امور اظهار نظر هایی می کنند که هیچ تاثیری ندارد بجز اینکه به دلیلِ پایین بودنِ سطحِ فهمِ عوام می توانند خود را باهوش و عالم جلوه دهند...»
در نهایت به این نتیجه رسیدم که آداب و رسوم خود، عقاید و احکامِ خود و باور ها و پارادایم هایِ ذهنی یِ خود را یقینی، مسلّم و واضح به حساب نیاورم و از همین راه، کثیری از خطا ها و اشتباهاتِ خود را دور کردم که مایه یِ تیرگی یِ ذهن و عدمِ درستی یِ تعقل می شدند. و در آخر مهاجرت و ترک وطن موجب شد که از مطالعه بیشتر سود کنم..
وسلام...
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#گفتار_ در_روش_درست_بکار_ بردن_عقل
#رنه _دکارت
خلاصه ای از :#پارسا_زنگه
بخش سوم
در موردِ علوم و فنونِ زمان خود چنبن می گویم که :
۱- بلاغت را گرامی داشتم و به شعر عاشق بودم. هر کس از قوّه یِ استدلال بیشتر بهره مند شود می تواند افکار خویش را پخته و ادعایِ خویش را بهتر در اذهانِ مردم جای گذارد، هر چند به زبانی دهاتی و روستایی سخن گوید و علمِ بلاغت نیاموخته باشد.
۲- ریاضیات را لذت مخصوص می شمرد زیرا براهینش یقینی و پر واضح بود در عینی که تنها به دیده یِ تفنن به این علم نگاه می کردند.
۳- الهیات را ارجمند می شمرد و مانند دیگران به دنبالِ رسیدنِ به بهشت بود و به یقین به وی آموخته بودند که
راه آن برای دانا و نادان به یک اندازه باز است و رهبرِ آن حقایقِ منزله است که برتر از عقل هایِ ماست.
۴- فلسفه را موردِ صحبت قرار نمی دهم جز اینکه می دیدم که قرن ها افرادِ برجسته و ممتاز به آن سرگرم بودند، و باز هم هیچ قضیه ای نیست در آن که موردِ شک ، شبهه و مجادله نباشد...
۵- علومِ دیگر چون اصولشان از فلسفه گرفته شده است، با خود می گفتم که چگونه ممکن است بنا هایی به این استواری بر شالوده هایی بر این سستی بنا شده باشند؟!
بنابراین از آموزگارانم و آموختن دست کشیدم و به طلبِ علم در جهانگردی و ساحیت رفتم و خودم را در برابرِ اتفاقاتی که زندگی با من مصادف می کرد می آزمودم و در آنها اندیشه می کردم، چرا که گمان پاشتم اگر به اشتباه هم بر بخورم سرانجام سود برده ام و درکِ حقایق کرده ام و در این صورت مثل «علمایی که در امور اظهار نظر هایی می کنند که هیچ تاثیری ندارد بجز اینکه به دلیلِ پایین بودنِ سطحِ فهمِ عوام می توانند خود را باهوش و عالم جلوه دهند...»
در نهایت به این نتیجه رسیدم که آداب و رسوم خود، عقاید و احکامِ خود و باور ها و پارادایم هایِ ذهنی یِ خود را یقینی، مسلّم و واضح به حساب نیاورم و از همین راه، کثیری از خطا ها و اشتباهاتِ خود را دور کردم که مایه یِ تیرگی یِ ذهن و عدمِ درستی یِ تعقل می شدند. و در آخر مهاجرت و ترک وطن موجب شد که از مطالعه بیشتر سود کنم..
وسلام...
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
قسمتی از صحبت های استاد گرانقدر عباس زریاب خویی در جواب پرسشی درباره ی مورخان و روش آنها(مورخان گذشته بیشتر به ثبت وقایع میپرداختند بی آنکه تصویری عمومی از دوران مورد بحث آنها بدست دهند،حتی در ثبت وقایع هم بسیاری از حوادث را از قلم انداخته اند و در مورد بسیاری دیگر تعبیری نادرست بدست داده اند و آنهارا تحریف کرده اند،تاریخ نویسان در ایران متهم به آنند که درباره مردم ،نهضت ها و جنبش های انقلابی سکوت کرده اند و....برداشت شما درباره این مسئله و علل و نتایج آن چیست؟)
تاریخ نویسی در مشرق زمین و ایران این خصلت را داشته است که به ثبت وقایع ،آن هم به طور گسسته پراکنده و بی ارتباط به یک دیگر میپرداخته است.این نوعی برداشت از تاریخ است.در مقابل برداشت غربی ها از تاریخ،که در آن وقایع و حوادث ایام در پیوند با یک دیگر مطرح میشود و مورخ دنبال کشف روابط ،قوانین، و یک تصویر به هم پیوسته و کلی است، در مشرق تاریخ نویسی به این مفهوم هرگز وجود نداشته است . حتی دانشجویان رشته تاریخ در دانشگاه خیال میکنند که تاریخ یک چیز بسیار آسان است که با خواندن چند کتاب، چند قصه و خبر،چند داستان و ماده تاریخ آن را خواهند شناخت.وضع تدریس تاریخ در دانشگاه نیز چیزی فراتر از این تصور نبود. کاری هم نمیشد کرد.
این برداشت از تاریخ جزئی از فرهنگ ملت ماست. مردم ما هنوز مفهوم واقعی تاریخ را نشناخته اند. در فرهنگ ما، جایی برای تاریخ باز نشده است. البته این امر را نمیتوان به آن مفهوم که در مورد تکنولوژی میگوییم عقب ماندگی نامید. هرفرهنگی دارای خصوصیات خاص خویش است. برداشت غربی ها از تاریخ صرفا جست و جوی قوانین حاکم بر حوادث تاریخی نیست. خیلی ها در غرب اعتقاد دارند که
تاریخ از قواعد خاصی پیروی نمیکند. اما در غرب تاریخ نویسان تنها به ثبت حوادث و وقایع نمیپردازند. آنها میکوشند آنچه را پشت این حوادث وجود دارد و ارتباط و پیوند حوادث را با یک دیگر تدوین کرده و تاریخ را چون تسلسل طبیعی پیوسته و مرتبط ،چون یک مجموعه به هم بافته،ارائه دهند.
چنین برداشتی از تاریخ حتی به خود تاریخ و آگاهی از آن محدود نمیشود بلکه حوزه های گوناگونی چون شعر و هنر را نیز در بر میگیرد. "هیستوریسیسم" در غرب مسیر طولانی را طی کرده است. کتاب های بسیاری در این زمینه نوشته شده است. این نیز جزئی از فرهنگ غرب است. در مشرق زمین برداشت دیگری از تاریخ وجود داشته است که بیشتر بر حوادث و وقایق متکی است. اما این سخن که کتب تاریخی ما وقایع را تحریف کرده اند یا بخشی از آن را ننوشته اند نمیتوان به طور مطلق پذیرفت.البته چنین مسائلی در کتاب های تاریخی ما وجود داشته است ،اما اطلاع ما از حوادث ،به هرحال از طریق همین کتاب های تاریخی است و نمیتوان آن را یکسره انکار کرد.
📖منبع:کتاب شط شیرین پرشوکت/،منتخبی از آثار استاد زریاب خویی/،انتشارات مروارید/"هرنوشته درباره ی تاریخ معاصر ناقص است"/گفتگو با استاد زریاب خویی[فرزان 1381]/قسمتی از صفحات 102و103
#شط_شیرین_پر_شوکت
#استاد_زریاب_خویی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
قسمتی از صحبت های استاد گرانقدر عباس زریاب خویی در جواب پرسشی درباره ی مورخان و روش آنها(مورخان گذشته بیشتر به ثبت وقایع میپرداختند بی آنکه تصویری عمومی از دوران مورد بحث آنها بدست دهند،حتی در ثبت وقایع هم بسیاری از حوادث را از قلم انداخته اند و در مورد بسیاری دیگر تعبیری نادرست بدست داده اند و آنهارا تحریف کرده اند،تاریخ نویسان در ایران متهم به آنند که درباره مردم ،نهضت ها و جنبش های انقلابی سکوت کرده اند و....برداشت شما درباره این مسئله و علل و نتایج آن چیست؟)
تاریخ نویسی در مشرق زمین و ایران این خصلت را داشته است که به ثبت وقایع ،آن هم به طور گسسته پراکنده و بی ارتباط به یک دیگر میپرداخته است.این نوعی برداشت از تاریخ است.در مقابل برداشت غربی ها از تاریخ،که در آن وقایع و حوادث ایام در پیوند با یک دیگر مطرح میشود و مورخ دنبال کشف روابط ،قوانین، و یک تصویر به هم پیوسته و کلی است، در مشرق تاریخ نویسی به این مفهوم هرگز وجود نداشته است . حتی دانشجویان رشته تاریخ در دانشگاه خیال میکنند که تاریخ یک چیز بسیار آسان است که با خواندن چند کتاب، چند قصه و خبر،چند داستان و ماده تاریخ آن را خواهند شناخت.وضع تدریس تاریخ در دانشگاه نیز چیزی فراتر از این تصور نبود. کاری هم نمیشد کرد.
این برداشت از تاریخ جزئی از فرهنگ ملت ماست. مردم ما هنوز مفهوم واقعی تاریخ را نشناخته اند. در فرهنگ ما، جایی برای تاریخ باز نشده است. البته این امر را نمیتوان به آن مفهوم که در مورد تکنولوژی میگوییم عقب ماندگی نامید. هرفرهنگی دارای خصوصیات خاص خویش است. برداشت غربی ها از تاریخ صرفا جست و جوی قوانین حاکم بر حوادث تاریخی نیست. خیلی ها در غرب اعتقاد دارند که
تاریخ از قواعد خاصی پیروی نمیکند. اما در غرب تاریخ نویسان تنها به ثبت حوادث و وقایع نمیپردازند. آنها میکوشند آنچه را پشت این حوادث وجود دارد و ارتباط و پیوند حوادث را با یک دیگر تدوین کرده و تاریخ را چون تسلسل طبیعی پیوسته و مرتبط ،چون یک مجموعه به هم بافته،ارائه دهند.
چنین برداشتی از تاریخ حتی به خود تاریخ و آگاهی از آن محدود نمیشود بلکه حوزه های گوناگونی چون شعر و هنر را نیز در بر میگیرد. "هیستوریسیسم" در غرب مسیر طولانی را طی کرده است. کتاب های بسیاری در این زمینه نوشته شده است. این نیز جزئی از فرهنگ غرب است. در مشرق زمین برداشت دیگری از تاریخ وجود داشته است که بیشتر بر حوادث و وقایق متکی است. اما این سخن که کتب تاریخی ما وقایع را تحریف کرده اند یا بخشی از آن را ننوشته اند نمیتوان به طور مطلق پذیرفت.البته چنین مسائلی در کتاب های تاریخی ما وجود داشته است ،اما اطلاع ما از حوادث ،به هرحال از طریق همین کتاب های تاریخی است و نمیتوان آن را یکسره انکار کرد.
📖منبع:کتاب شط شیرین پرشوکت/،منتخبی از آثار استاد زریاب خویی/،انتشارات مروارید/"هرنوشته درباره ی تاریخ معاصر ناقص است"/گفتگو با استاد زریاب خویی[فرزان 1381]/قسمتی از صفحات 102و103
#شط_شیرین_پر_شوکت
#استاد_زریاب_خویی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
گنجشکک اشی مشی نام متلی ایرانی با ریشه کازرونی است که ابتدا پری زنگنه و بعد فرهاد مهراد ترانهای بر اساس آن خواندهاند.اهنگ این کار از اسفندیار منفردزاده بود. این ترانه در فیلم گوزنها اجرا شدهاست. داستان این متل سیاسی و اعتراضی بوده و در روایتهای مختلفی منتشر شدهاست. روایت کازرونی این متل که ساخته شاعر و نویسنده کازرونی حسن حاتمی است برای چاپ به احمد شاملو سپرده می شود که با گویش تهرانی توسط احمد شاملو در سال ۱۳۴۰ منتشر شدهاست.
گنجشکک اشی مشی از تاج شاه یاقوتی میدزدد تا به بچههایش بدهد تا با آن بازی کنند. اما در میان راه آن را به پیرزنی میبخشد تا به زندگیاش سر و سامان بدهد. پس از آن گنجشکک به دزدی رابین هود وار جواهرات شاه و بخشش این جواهرات به مردم ادامه میدهد. او برای اینکه شناخته نشود هر بار خود را در حوض نقاشی به رنگی دیگر در میآورد.
اشی مشی در گویش کارزونی مخفف «با شاه منشین» و به مفهوم کسی است که با شاه نمینشیند و از حاکم و شاه و حکومت جانبداری نمیکند و طبع بالا و عزت نفس دارد.
داستان بار سیاسی و اعتراضی داشته و فرهاد مهراد نیز با جایگزین کردن کلمه «حاکم» به جای «حکیم» بر این بار سیاسی و اعتراضی افزودهاست
انتخاب یک پرنده آزاد به عنوان شخصیت اصلی داستان، رنگ به رنگ شدن و تغییر چهره او، تقابل رنگهایی که گنجشکک خود را به آن میآمیزد "وجه مثبت رنگها" با رنگهای گوناگون جواهرات پادشاه "وجه منفی رنگها"، همگی از نکات برجسته داستان هستند
در سال ۱۳۴۰ این متل "با روایت کازرونی در کتاب هفته کیهان به سردبیری احمد شاملو منتشر شد. احمد شاملو گویش کازرونی آن را به گویش تهرانی برگرداند.
گنجشکک اشیمشی
لب بوم ما مشین
بارون میاد خیس میشی
برف میاد گولّه میشی
میافتی تو حوض نقاشی
میگیرتت فراش باشی
میکشتت قصاب باشی
میپزتت آشپزباشی،
میخورتت حاکمباشی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
گنجشکک اشی مشی نام متلی ایرانی با ریشه کازرونی است که ابتدا پری زنگنه و بعد فرهاد مهراد ترانهای بر اساس آن خواندهاند.اهنگ این کار از اسفندیار منفردزاده بود. این ترانه در فیلم گوزنها اجرا شدهاست. داستان این متل سیاسی و اعتراضی بوده و در روایتهای مختلفی منتشر شدهاست. روایت کازرونی این متل که ساخته شاعر و نویسنده کازرونی حسن حاتمی است برای چاپ به احمد شاملو سپرده می شود که با گویش تهرانی توسط احمد شاملو در سال ۱۳۴۰ منتشر شدهاست.
گنجشکک اشی مشی از تاج شاه یاقوتی میدزدد تا به بچههایش بدهد تا با آن بازی کنند. اما در میان راه آن را به پیرزنی میبخشد تا به زندگیاش سر و سامان بدهد. پس از آن گنجشکک به دزدی رابین هود وار جواهرات شاه و بخشش این جواهرات به مردم ادامه میدهد. او برای اینکه شناخته نشود هر بار خود را در حوض نقاشی به رنگی دیگر در میآورد.
اشی مشی در گویش کارزونی مخفف «با شاه منشین» و به مفهوم کسی است که با شاه نمینشیند و از حاکم و شاه و حکومت جانبداری نمیکند و طبع بالا و عزت نفس دارد.
داستان بار سیاسی و اعتراضی داشته و فرهاد مهراد نیز با جایگزین کردن کلمه «حاکم» به جای «حکیم» بر این بار سیاسی و اعتراضی افزودهاست
انتخاب یک پرنده آزاد به عنوان شخصیت اصلی داستان، رنگ به رنگ شدن و تغییر چهره او، تقابل رنگهایی که گنجشکک خود را به آن میآمیزد "وجه مثبت رنگها" با رنگهای گوناگون جواهرات پادشاه "وجه منفی رنگها"، همگی از نکات برجسته داستان هستند
در سال ۱۳۴۰ این متل "با روایت کازرونی در کتاب هفته کیهان به سردبیری احمد شاملو منتشر شد. احمد شاملو گویش کازرونی آن را به گویش تهرانی برگرداند.
گنجشکک اشیمشی
لب بوم ما مشین
بارون میاد خیس میشی
برف میاد گولّه میشی
میافتی تو حوض نقاشی
میگیرتت فراش باشی
میکشتت قصاب باشی
میپزتت آشپزباشی،
میخورتت حاکمباشی
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴 آج / عاج
#آج_عاج: این دوکلمه را نباید به جای هم به کار برد.
آج واژه فارسی است به معنای برجستگیهای منظم برسطح یک شی مانند سطح سوهان. آژ و آژده و آجیده و آجیدن و آجین نیز از همین خانواده است
ولی عاج عربی است به معنای ماده ظریف وسختی به رنگ سفید شیری که بدنه اصلی دندانهای فیل وبعضی دیگر از جانوران را تشکیل می دهد.
آج امروزه بیشتر درمورد لاستیک اتومبیل به کار می رود.بسیاری دراستعمال این واژه اشتباه می کنند ومی پندارند که در این مورد باید عاج بگویند وحال آنکه عاج ربطی به لاستیک ندارد ودرساخت آن مطلقا مصرف نمیشود.
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴 آج / عاج
#آج_عاج: این دوکلمه را نباید به جای هم به کار برد.
آج واژه فارسی است به معنای برجستگیهای منظم برسطح یک شی مانند سطح سوهان. آژ و آژده و آجیده و آجیدن و آجین نیز از همین خانواده است
ولی عاج عربی است به معنای ماده ظریف وسختی به رنگ سفید شیری که بدنه اصلی دندانهای فیل وبعضی دیگر از جانوران را تشکیل می دهد.
آج امروزه بیشتر درمورد لاستیک اتومبیل به کار می رود.بسیاری دراستعمال این واژه اشتباه می کنند ومی پندارند که در این مورد باید عاج بگویند وحال آنکه عاج ربطی به لاستیک ندارد ودرساخت آن مطلقا مصرف نمیشود.
📚 منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#اصطلاحات
#باج_سبیل
"شاه عباس اول" به سبیل علاقه خاصی داشت، تا حدی که آنرا آرایش صورت می دانست و در نگهداری و زیبای آن بسیار می کوشید و کسانی را نیز داشت، که به آنها به اصطلاح "سبیل چرب کن "می گفتند و این افراد، سبیل مرشد کامل را پیوسته می آراستند.
باری، سپاهیان و رجال حکومتی هم به تبعیت از شاه عباس همگی سبیل های خاصی می گذاشتند و شاه با توجه به بلندی و کوتاهی سبیل آنها مقرری پرداخت می کرد، و هرچه سبیل بلندترو آراسته تر بود، شخص صاحب سبیل از مزایای بیشتری برخوردار بود و به این پول اضافه که به خاطر سبیل داده میشود به اصطلاح "باج سبیل "می گفتند، این افراد بخاطر اینکه مورد توجه شاه قرار گرفته بودند، در ناحیه ای که حاکم آن بودند، از مردم عادی و طبقات فرودست پول و آذوقه اضافه ی تحت عنوان "باج سبیل" نیز دریافت می کردند.
اصطلاح "باج سبیل "به معنای پولی است که قلدری به زور ازضعیفی آنرا می ستاند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#اصطلاحات
#باج_سبیل
"شاه عباس اول" به سبیل علاقه خاصی داشت، تا حدی که آنرا آرایش صورت می دانست و در نگهداری و زیبای آن بسیار می کوشید و کسانی را نیز داشت، که به آنها به اصطلاح "سبیل چرب کن "می گفتند و این افراد، سبیل مرشد کامل را پیوسته می آراستند.
باری، سپاهیان و رجال حکومتی هم به تبعیت از شاه عباس همگی سبیل های خاصی می گذاشتند و شاه با توجه به بلندی و کوتاهی سبیل آنها مقرری پرداخت می کرد، و هرچه سبیل بلندترو آراسته تر بود، شخص صاحب سبیل از مزایای بیشتری برخوردار بود و به این پول اضافه که به خاطر سبیل داده میشود به اصطلاح "باج سبیل "می گفتند، این افراد بخاطر اینکه مورد توجه شاه قرار گرفته بودند، در ناحیه ای که حاکم آن بودند، از مردم عادی و طبقات فرودست پول و آذوقه اضافه ی تحت عنوان "باج سبیل" نیز دریافت می کردند.
اصطلاح "باج سبیل "به معنای پولی است که قلدری به زور ازضعیفی آنرا می ستاند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی_در_حوادث_دوره_مصدق
سخنرانی دکتر محمد مصدق ۲۰ تير ۱۳۳۰، مجلس شورای ملی:
بهتر است بمیریم تا اینکه در کشور خود آزادی عمل نداشته باشیم.
اکنون آفتاب عمر من به لب بام رسیده و دیر یا زود باید به راهی بروم که همه ناگزیر، خواهند رفت ولی چه زنده باشم و چه نباشم، امیدوارم و بلکه یقین دارم که این آتش خاموش نخواهد شد و مردان بیدار کشور این مبارزه ملی را آنقدر دنبال میکنند تا به نتیجه برسند و اگر قرار باشد در کشور خود، آزادی عمل نداشته باشیم و بیگانگان بر ما مسلط باشند و رشتهای بر گردن ما بگذارند و ما را به هر سوی که میخواهند بکشند، مرگ بر چنین زندگیای ترجیح دارد و مسلم است که ملت ایران با آن سوابق درخشان تاریخی و خدماتی که به فرهنگ و تمدن جهان کرده است، هرگز زیر بار این ننگ نمیرود.
امروز مبارزه بزرگی را ملت ما شروع کرده است که هیچکس از ابهت آن غافل نیست، البته در اینگونه جنبشهای اجتماعی باید در مقابل هرگونه محرومیت ایستادگی کرد و در برابر آن آماده بود. هیچ مبارزهای هر قدر کوچک و ناچیز باشد، به آسانی به نتیجه نمیرسد؛ تا رنج نبری، گنج میسر نمیشود. در این راه نیز سعی ناکرده به جایی نتوان رسید.
۲۰ تير ماه ۱۳۳۰خورشيدی- مجلس شورای ملی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#درنگی_در_حوادث_دوره_مصدق
سخنرانی دکتر محمد مصدق ۲۰ تير ۱۳۳۰، مجلس شورای ملی:
بهتر است بمیریم تا اینکه در کشور خود آزادی عمل نداشته باشیم.
اکنون آفتاب عمر من به لب بام رسیده و دیر یا زود باید به راهی بروم که همه ناگزیر، خواهند رفت ولی چه زنده باشم و چه نباشم، امیدوارم و بلکه یقین دارم که این آتش خاموش نخواهد شد و مردان بیدار کشور این مبارزه ملی را آنقدر دنبال میکنند تا به نتیجه برسند و اگر قرار باشد در کشور خود، آزادی عمل نداشته باشیم و بیگانگان بر ما مسلط باشند و رشتهای بر گردن ما بگذارند و ما را به هر سوی که میخواهند بکشند، مرگ بر چنین زندگیای ترجیح دارد و مسلم است که ملت ایران با آن سوابق درخشان تاریخی و خدماتی که به فرهنگ و تمدن جهان کرده است، هرگز زیر بار این ننگ نمیرود.
امروز مبارزه بزرگی را ملت ما شروع کرده است که هیچکس از ابهت آن غافل نیست، البته در اینگونه جنبشهای اجتماعی باید در مقابل هرگونه محرومیت ایستادگی کرد و در برابر آن آماده بود. هیچ مبارزهای هر قدر کوچک و ناچیز باشد، به آسانی به نتیجه نمیرسد؛ تا رنج نبری، گنج میسر نمیشود. در این راه نیز سعی ناکرده به جایی نتوان رسید.
۲۰ تير ماه ۱۳۳۰خورشيدی- مجلس شورای ملی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_یک_کتاب
#کتاب_شط_شیرین_پر_شوکت
قسمتی از صحبت های استاد گرانقدر عباس زریاب خویی در جواب پرسشی درباره ی مورخان و روش آنها(مورخان گذشته بیشتر به ثبت وقایع میپرداختند بی آنکه تصویری عمومی از دوران مورد بحث آنها بدست دهند،حتی در ثبت وقایع هم بسیاری از حوادث را از قلم انداخته اند و در مورد بسیاری دیگر تعبیری نادرست بدست داده اند و آنهارا تحریف کرده اند،تاریخ نویسان در ایران متهم به آنند که درباره مردم ،نهضت ها و جنبش های انقلابی سکوت کرده اند و....برداشت شما درباره این مسئله و علل و نتایج آن چیست؟)
تاریخ نویسی در مشرق زمین و ایران این خصلت را داشته است که به ثبت وقایع ،آن هم به طور گسسته پراکنده و بی ارتباط به یک دیگر میپرداخته است.این نوعی برداشت از تاریخ است.در مقابل برداشت غربی ها از تاریخ،که در آن وقایع و حوادث ایام در پیوند با یک دیگر مطرح میشود و مورخ دنبال کشف روابط ،قوانین، و یک تصویر به هم پیوسته و کلی است، در مشرق تاریخ نویسی به این مفهوم هرگز وجود نداشته است . حتی دانشجویان رشته تاریخ در دانشگاه خیال میکنند که تاریخ یک چیز بسیار آسان است که با خواندن چند کتاب، چند قصه و خبر،چند داستان و ماده تاریخ آن را خواهند شناخت.وضع تدریس تاریخ در دانشگاه نیز چیزی فراتر از این تصور نبود. کاری هم نمیشد کرد.
این برداشت از تاریخ جزئی از فرهنگ ملت ماست. مردم ما هنوز مفهوم واقعی تاریخ را نشناخته اند. در فرهنگ ما، جایی برای تاریخ باز نشده است. البته این امر را نمیتوان به آن مفهوم که در مورد تکنولوژی میگوییم عقب ماندگی نامید. هرفرهنگی دارای خصوصیات خاص خویش است. برداشت غربی ها از تاریخ صرفا جست و جوی قوانین حاکم بر حوادث تاریخی نیست. خیلی ها در غرب اعتقاد دارند که
تاریخ از قواعد خاصی پیروی نمیکند. اما در غرب تاریخ نویسان تنها به ثبت حوادث و وقایع نمیپردازند. آنها میکوشند آنچه را پشت این حوادث وجود دارد و ارتباط و پیوند حوادث را با یک دیگر تدوین کرده و تاریخ را چون تسلسل طبیعی پیوسته و مرتبط ،چون یک مجموعه به هم بافته،ارائه دهند.
چنین برداشتی از تاریخ حتی به خود تاریخ و آگاهی از آن محدود نمیشود بلکه حوزه های گوناگونی چون شعر و هنر را نیز در بر میگیرد. "هیستوریسیسم" در غرب مسیر طولانی را طی کرده است. کتاب های بسیاری در این زمینه نوشته شده است. این نیز جزئی از فرهنگ غرب است. در مشرق زمین برداشت دیگری از تاریخ وجود داشته است که بیشتر بر حوادث و وقایق متکی است. اما این سخن که کتب تاریخی ما وقایع را تحریف کرده اند یا بخشی از آن را ننوشته اند نمیتوان به طور مطلق پذیرفت.البته چنین مسائلی در کتاب های تاریخی ما وجود داشته است ،اما اطلاع ما از حوادث ،به هرحال از طریق همین کتاب های تاریخی است و نمیتوان آن را یکسره انکار کرد.
#زریباف_خویی
#کتاب_شط_شیرین_پر_شوکت/،منتخبی از آثار استاد زریاب خویی/انتشارات مروارید/"
هرنوشته درباره ی تاریخ معاصر ناقص است"/گفتگو با استاد زریاب خویی[فرزان 1381]/قسمتی از صفحات 102و103
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_یک_کتاب
#کتاب_شط_شیرین_پر_شوکت
قسمتی از صحبت های استاد گرانقدر عباس زریاب خویی در جواب پرسشی درباره ی مورخان و روش آنها(مورخان گذشته بیشتر به ثبت وقایع میپرداختند بی آنکه تصویری عمومی از دوران مورد بحث آنها بدست دهند،حتی در ثبت وقایع هم بسیاری از حوادث را از قلم انداخته اند و در مورد بسیاری دیگر تعبیری نادرست بدست داده اند و آنهارا تحریف کرده اند،تاریخ نویسان در ایران متهم به آنند که درباره مردم ،نهضت ها و جنبش های انقلابی سکوت کرده اند و....برداشت شما درباره این مسئله و علل و نتایج آن چیست؟)
تاریخ نویسی در مشرق زمین و ایران این خصلت را داشته است که به ثبت وقایع ،آن هم به طور گسسته پراکنده و بی ارتباط به یک دیگر میپرداخته است.این نوعی برداشت از تاریخ است.در مقابل برداشت غربی ها از تاریخ،که در آن وقایع و حوادث ایام در پیوند با یک دیگر مطرح میشود و مورخ دنبال کشف روابط ،قوانین، و یک تصویر به هم پیوسته و کلی است، در مشرق تاریخ نویسی به این مفهوم هرگز وجود نداشته است . حتی دانشجویان رشته تاریخ در دانشگاه خیال میکنند که تاریخ یک چیز بسیار آسان است که با خواندن چند کتاب، چند قصه و خبر،چند داستان و ماده تاریخ آن را خواهند شناخت.وضع تدریس تاریخ در دانشگاه نیز چیزی فراتر از این تصور نبود. کاری هم نمیشد کرد.
این برداشت از تاریخ جزئی از فرهنگ ملت ماست. مردم ما هنوز مفهوم واقعی تاریخ را نشناخته اند. در فرهنگ ما، جایی برای تاریخ باز نشده است. البته این امر را نمیتوان به آن مفهوم که در مورد تکنولوژی میگوییم عقب ماندگی نامید. هرفرهنگی دارای خصوصیات خاص خویش است. برداشت غربی ها از تاریخ صرفا جست و جوی قوانین حاکم بر حوادث تاریخی نیست. خیلی ها در غرب اعتقاد دارند که
تاریخ از قواعد خاصی پیروی نمیکند. اما در غرب تاریخ نویسان تنها به ثبت حوادث و وقایع نمیپردازند. آنها میکوشند آنچه را پشت این حوادث وجود دارد و ارتباط و پیوند حوادث را با یک دیگر تدوین کرده و تاریخ را چون تسلسل طبیعی پیوسته و مرتبط ،چون یک مجموعه به هم بافته،ارائه دهند.
چنین برداشتی از تاریخ حتی به خود تاریخ و آگاهی از آن محدود نمیشود بلکه حوزه های گوناگونی چون شعر و هنر را نیز در بر میگیرد. "هیستوریسیسم" در غرب مسیر طولانی را طی کرده است. کتاب های بسیاری در این زمینه نوشته شده است. این نیز جزئی از فرهنگ غرب است. در مشرق زمین برداشت دیگری از تاریخ وجود داشته است که بیشتر بر حوادث و وقایق متکی است. اما این سخن که کتب تاریخی ما وقایع را تحریف کرده اند یا بخشی از آن را ننوشته اند نمیتوان به طور مطلق پذیرفت.البته چنین مسائلی در کتاب های تاریخی ما وجود داشته است ،اما اطلاع ما از حوادث ،به هرحال از طریق همین کتاب های تاریخی است و نمیتوان آن را یکسره انکار کرد.
#زریباف_خویی
#کتاب_شط_شیرین_پر_شوکت/،منتخبی از آثار استاد زریاب خویی/انتشارات مروارید/"
هرنوشته درباره ی تاریخ معاصر ناقص است"/گفتگو با استاد زریاب خویی[فرزان 1381]/قسمتی از صفحات 102و103
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#سخنرانی_اگزیستانسیالیسم
#پدیدارشناسی_و_نقد_آن
پدیدارشناسی چیست ؟
مکتب فلسفی پدیدارشناسی اگر چه ریشهاش در آراء و نظریات دکارت فیلسوف معروف فرانسوی بود، ولی دو مبدع بزرگش یکی فرانس برنتانو و دیگری ادموند هوسرل دو فیلسوف آلمانی بودهاند. مکتب پدیدارشناسی درواقع ابداع این دو فیلسوف بوده است.
اگر شما نخی را در کنارتان ببینید ولی یک لحظه گمان کنید که مار است، آیا وحشت نمیکنید؟ طبعاً وحشت میکنید، فرار میکنید، جیغ و داد میزنید، از نخی که گمان میکنید مار است فرار میکنید؛ حالا اگر عکس آن پیش بیاید چطور؟ اگر ماری کنار شما باشد ولی گمان کنید که نخ است دیگر نمی ترسید؛ این چه چیز را نشان میدهد؟ این بیانگر این است که ما از مار واقعی نمیترسیم، هرچه مار بهنظر آید، بنماید و پدیدار شود، از آن میترسیم. بنابراین مار واقعی اگر مار ننماید و مار پدیدار نشود، از آن نمیترسیم و غیر مار اگر مار بنماید و پدیدار شود، از آن میترسیم. درواقع از هرچه به نظرمان مار بیاید میترسیم. به همین ترتیب در تمام امور، اگر قضیهای صادق باشد ولی شما آن را کاذب بپندارد به آن باور نمیکنید و بالعکس اگر قضیهای کاذب باشد ولی شما آن را صادق بپندارید، آن را باور میکنید. پس باور به قضیه «واقعاً صادق» تعلق نمیگیرد بلکه به قضیهای تعلق میگیرد که صادق به نظر آید؛ اگر کسی خادم به وطن باشد ولی او را خائن به وطن بدانید، با او دشمنی میکنید و از او میرنجید و اگر کسی خائن به وطن باشد ولی شما او را خادم بدانید، دوستش میدارید. پس ما با خادم واقعی سروکار نداریم، بلکه با خادم متصور خودمان و خادم ظاهری سروکار داریم، به این معنا که درواقع بسا خادمان واقعی هستند که چون خادم نمینمایند، مبغوض هستند و بسا خائنان واقعی هستند که چون خائن نمینمایند، محبوب هستند. پدیدارشناسی به زبان ساده بدین معنا است که اصلاً بغض، امید و ترس ما هیچوقت به شیء واقعی تعلق نمیگیرد، بلکه به شیء آنچنان که بهنظر ما میآید تعلق میگیرد. اگر شما گمان کنید که پولتان را گم کردهاید ولی درواقع گم نکرده باشید، ناراحت هستید و اگر پولتان را گم کردهاید ولی نمیدانید که گم کردهاید، ناراحت نیستید، بنابراین گم کردن واقعی نیست که به شما دغدغه میدهد، بلکه گم کردن آنچنان که مینماید است. پدیدارشناسی برنتانو و هوسرل به این امر تأکید میکرد که همهی امور اینگونه هستند ما درواقع هیچ امری را از آن رو که هست، حبی، بغضی، امیدی، هراسی، دلهره یا وحشتی به آن پیدا نمیکنیم، بلکه از آن رو که مینماید. پس ما درواقع دیگران را نمیشناسیم، ما دیگران را آنگونه که بر ما مینمایند، میشناسیم، نه آنگونه که هستند و این چه سودی دارد؟! هر موجودی «بود»ی دارد که مورد شناخت من نیست و «نمود»ی که من آن را میشناسم، اما خودم دیگر چنین نیستم و «بود» و «نمود» من کاملاً بر هم انطباق مییابد، پس برخوردی که با خودم دارم با برخوردی که با دیگران دارم متفاوت است، چرا که از دیگران به «بود» آنها پی نمیبرم، اما از خودم، به «بود»م پی میبرم.
⭕️ بیان یک اشکال
البته دوستان توجه دارند که در اینجا میشود نقد کرد که این مثالها همه درست است، ولی با این همه ممثل هنوز اثبات نشده به خاطر اینکه درست است که از مار نمیترسم بلکه از آنچه مار مینماید میترسم ولی آیا این حرف در باب عطش هم صادق است؟ من از آب واقعی سیراب یا از آنچه که به نظرم آب مینماید؟ اگر به نظر عرفی بخواهیم سخن بگوییم در اینجا مشکلی پیدا میشود، نمیخواهم بگویم سخن پدیدارشناسی رد میشود ولی لااقل به آن سادگی قابل اثبات نیست.
#مصطفی_ملکیان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#سخنرانی_اگزیستانسیالیسم
#پدیدارشناسی_و_نقد_آن
پدیدارشناسی چیست ؟
مکتب فلسفی پدیدارشناسی اگر چه ریشهاش در آراء و نظریات دکارت فیلسوف معروف فرانسوی بود، ولی دو مبدع بزرگش یکی فرانس برنتانو و دیگری ادموند هوسرل دو فیلسوف آلمانی بودهاند. مکتب پدیدارشناسی درواقع ابداع این دو فیلسوف بوده است.
اگر شما نخی را در کنارتان ببینید ولی یک لحظه گمان کنید که مار است، آیا وحشت نمیکنید؟ طبعاً وحشت میکنید، فرار میکنید، جیغ و داد میزنید، از نخی که گمان میکنید مار است فرار میکنید؛ حالا اگر عکس آن پیش بیاید چطور؟ اگر ماری کنار شما باشد ولی گمان کنید که نخ است دیگر نمی ترسید؛ این چه چیز را نشان میدهد؟ این بیانگر این است که ما از مار واقعی نمیترسیم، هرچه مار بهنظر آید، بنماید و پدیدار شود، از آن میترسیم. بنابراین مار واقعی اگر مار ننماید و مار پدیدار نشود، از آن نمیترسیم و غیر مار اگر مار بنماید و پدیدار شود، از آن میترسیم. درواقع از هرچه به نظرمان مار بیاید میترسیم. به همین ترتیب در تمام امور، اگر قضیهای صادق باشد ولی شما آن را کاذب بپندارد به آن باور نمیکنید و بالعکس اگر قضیهای کاذب باشد ولی شما آن را صادق بپندارید، آن را باور میکنید. پس باور به قضیه «واقعاً صادق» تعلق نمیگیرد بلکه به قضیهای تعلق میگیرد که صادق به نظر آید؛ اگر کسی خادم به وطن باشد ولی او را خائن به وطن بدانید، با او دشمنی میکنید و از او میرنجید و اگر کسی خائن به وطن باشد ولی شما او را خادم بدانید، دوستش میدارید. پس ما با خادم واقعی سروکار نداریم، بلکه با خادم متصور خودمان و خادم ظاهری سروکار داریم، به این معنا که درواقع بسا خادمان واقعی هستند که چون خادم نمینمایند، مبغوض هستند و بسا خائنان واقعی هستند که چون خائن نمینمایند، محبوب هستند. پدیدارشناسی به زبان ساده بدین معنا است که اصلاً بغض، امید و ترس ما هیچوقت به شیء واقعی تعلق نمیگیرد، بلکه به شیء آنچنان که بهنظر ما میآید تعلق میگیرد. اگر شما گمان کنید که پولتان را گم کردهاید ولی درواقع گم نکرده باشید، ناراحت هستید و اگر پولتان را گم کردهاید ولی نمیدانید که گم کردهاید، ناراحت نیستید، بنابراین گم کردن واقعی نیست که به شما دغدغه میدهد، بلکه گم کردن آنچنان که مینماید است. پدیدارشناسی برنتانو و هوسرل به این امر تأکید میکرد که همهی امور اینگونه هستند ما درواقع هیچ امری را از آن رو که هست، حبی، بغضی، امیدی، هراسی، دلهره یا وحشتی به آن پیدا نمیکنیم، بلکه از آن رو که مینماید. پس ما درواقع دیگران را نمیشناسیم، ما دیگران را آنگونه که بر ما مینمایند، میشناسیم، نه آنگونه که هستند و این چه سودی دارد؟! هر موجودی «بود»ی دارد که مورد شناخت من نیست و «نمود»ی که من آن را میشناسم، اما خودم دیگر چنین نیستم و «بود» و «نمود» من کاملاً بر هم انطباق مییابد، پس برخوردی که با خودم دارم با برخوردی که با دیگران دارم متفاوت است، چرا که از دیگران به «بود» آنها پی نمیبرم، اما از خودم، به «بود»م پی میبرم.
⭕️ بیان یک اشکال
البته دوستان توجه دارند که در اینجا میشود نقد کرد که این مثالها همه درست است، ولی با این همه ممثل هنوز اثبات نشده به خاطر اینکه درست است که از مار نمیترسم بلکه از آنچه مار مینماید میترسم ولی آیا این حرف در باب عطش هم صادق است؟ من از آب واقعی سیراب یا از آنچه که به نظرم آب مینماید؟ اگر به نظر عرفی بخواهیم سخن بگوییم در اینجا مشکلی پیدا میشود، نمیخواهم بگویم سخن پدیدارشناسی رد میشود ولی لااقل به آن سادگی قابل اثبات نیست.
#مصطفی_ملکیان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
حقیقت همواره تازه است. رها کردن کهنه ها بسیار دشوار است . اما نو زمانی بدنیا می اید که کهنه کنار رفته باشد . زیرا نو نو است و ما با نو مانوس نیستیم . نو غریبه است .و ما در باطن از غریبه ها بیمناکیم و میترسیم .اما نو دوست داشتنی ست این را باید بدانیم . در غیر اینصورت . امیدی به رشد و بالندگی ما نمی رود .بالندگی یعنی شهامت گذشتن از کهنه ها .و شجاعت پذیرش تازه ها . باید به استقبال تازه ها رفت . باید همراه و مدام .
#مسیحا_برزگر
#ما_به_عشق_محتاجیم
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
حقیقت همواره تازه است. رها کردن کهنه ها بسیار دشوار است . اما نو زمانی بدنیا می اید که کهنه کنار رفته باشد . زیرا نو نو است و ما با نو مانوس نیستیم . نو غریبه است .و ما در باطن از غریبه ها بیمناکیم و میترسیم .اما نو دوست داشتنی ست این را باید بدانیم . در غیر اینصورت . امیدی به رشد و بالندگی ما نمی رود .بالندگی یعنی شهامت گذشتن از کهنه ها .و شجاعت پذیرش تازه ها . باید به استقبال تازه ها رفت . باید همراه و مدام .
#مسیحا_برزگر
#ما_به_عشق_محتاجیم
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
من از این مردم این را فهمیده ام که خاموشی شان را نباید نشانهء باورشان به حساب آورد، همه چیز را میبینند و همه حرفی را با سکوت گوش میکنند و سر و گوش میجنبانند. اما نباید باور کرد که آنها به سادگی باور میکنند…آنها فکر میکنند که فقط امامها و معصومها بودند که به راه رضای خدا کار میکرده اند و دربارهء مردم نیت خیر داشته اند. میخواهم نتیجه بگیرم که مردمی را با چنین عمق و وسعت روحی ،شاید بشود برای یک مدت گذرا و به خاطر یک امر مشخص تهییج کرد، اما رخنه و نفوذ عمیق در چنین روحیه هایی، با چهار تا سخنرانی بی سر و ته اینجا و آنجا ممکن نیست و اگر به حرفهایت گوش هم دادند نباید باورت بشود که حرفهایت باورشان شده. چون در نهایت، خیلی خوشبین باشند، ناچارا" سر میاندازند که تو بجایشان حرف بزنی و احتمالا در باره شان تصمیم بگیری و برایشان کاری بکنی که این به نظر من تنبل بار آوردن مردم است!
- چه راهی را پیشنهاد میکنی، تو؟
- آتش به جای باد، پیشنهاد من این است!
- بازش کن مطلب را!
- مطلب این که حرف، باد است. اما فکر، آتش است. آتش را باید اول گیراند باد خودش به آن دامن میزند…
#محمود_دولت_آبادی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
من از این مردم این را فهمیده ام که خاموشی شان را نباید نشانهء باورشان به حساب آورد، همه چیز را میبینند و همه حرفی را با سکوت گوش میکنند و سر و گوش میجنبانند. اما نباید باور کرد که آنها به سادگی باور میکنند…آنها فکر میکنند که فقط امامها و معصومها بودند که به راه رضای خدا کار میکرده اند و دربارهء مردم نیت خیر داشته اند. میخواهم نتیجه بگیرم که مردمی را با چنین عمق و وسعت روحی ،شاید بشود برای یک مدت گذرا و به خاطر یک امر مشخص تهییج کرد، اما رخنه و نفوذ عمیق در چنین روحیه هایی، با چهار تا سخنرانی بی سر و ته اینجا و آنجا ممکن نیست و اگر به حرفهایت گوش هم دادند نباید باورت بشود که حرفهایت باورشان شده. چون در نهایت، خیلی خوشبین باشند، ناچارا" سر میاندازند که تو بجایشان حرف بزنی و احتمالا در باره شان تصمیم بگیری و برایشان کاری بکنی که این به نظر من تنبل بار آوردن مردم است!
- چه راهی را پیشنهاد میکنی، تو؟
- آتش به جای باد، پیشنهاد من این است!
- بازش کن مطلب را!
- مطلب این که حرف، باد است. اما فکر، آتش است. آتش را باید اول گیراند باد خودش به آن دامن میزند…
#محمود_دولت_آبادی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
طی چهل سال عمل و رفتار آدم ها به من یاد داد که آن ها میانه ای با عقل ندارند . دم سرخ رنگ ستاره ی دنباله داری را به آن ها نشان بده ، دلشان را از ترس پر کن ، می بینی که آشفته و سراسیمه از خانه هاشان بیرون می ریزند ، و در هم بر هم چنان می دوند که قلم پاشان بشکند . ولی بیا و به آن ها حرف معقولی بزن ، و به هزار دلیل ثابتش کن ، می بینی که فقط به ریشت می خندند.
#زندگی_گالیله
#برتولت_برشت
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
طی چهل سال عمل و رفتار آدم ها به من یاد داد که آن ها میانه ای با عقل ندارند . دم سرخ رنگ ستاره ی دنباله داری را به آن ها نشان بده ، دلشان را از ترس پر کن ، می بینی که آشفته و سراسیمه از خانه هاشان بیرون می ریزند ، و در هم بر هم چنان می دوند که قلم پاشان بشکند . ولی بیا و به آن ها حرف معقولی بزن ، و به هزار دلیل ثابتش کن ، می بینی که فقط به ریشت می خندند.
#زندگی_گالیله
#برتولت_برشت
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#بخشی_از_سخنرانی
#سانسور_و_سکوت
در گذشته ورقههای سانسور دستور میدادند: «برای احتراز از تحریکِ انحرافات، در بارهی آنها سکوت کنید» . فرهنگ سانسور امروز میگوید: «برای احتراز از صبحت در بارهی انحرافات، از سایر امور به تفصیل صحبت کنید.» همیشه به خود گفتهام که اگر فردا روزنامه ها تصمیم بگیرند موضوعی دربارهی من مطرح کنند که برایم بسیار گران تمام شود، اولین کاری که میکنم بمبگذاری در ستاد ادارهی پلیس و یا راهآهن است، زیرا فردا تمام روزنامهها خبر بمبگذاری را با آبوتاب شرح میدهند و خبر خطای کوچک من در ستونهای صفحات داخلی گم خواهد شد. معلوم نیست چند بمب واقعی برای مخفی کردن داستانهای مهم و صفحهاولی کار گذاشته شده باشند.
بمب، مثالی بسیار رساست زیرا که سر وصدایش دیگر صداها را ساکت میکند.
بخشی از یکی از سخنرانیهای «امبرتو اکو» با عنوان "سانسور و سکوت"
#امبرتو_اکو
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#بخشی_از_سخنرانی
#سانسور_و_سکوت
در گذشته ورقههای سانسور دستور میدادند: «برای احتراز از تحریکِ انحرافات، در بارهی آنها سکوت کنید» . فرهنگ سانسور امروز میگوید: «برای احتراز از صبحت در بارهی انحرافات، از سایر امور به تفصیل صحبت کنید.» همیشه به خود گفتهام که اگر فردا روزنامه ها تصمیم بگیرند موضوعی دربارهی من مطرح کنند که برایم بسیار گران تمام شود، اولین کاری که میکنم بمبگذاری در ستاد ادارهی پلیس و یا راهآهن است، زیرا فردا تمام روزنامهها خبر بمبگذاری را با آبوتاب شرح میدهند و خبر خطای کوچک من در ستونهای صفحات داخلی گم خواهد شد. معلوم نیست چند بمب واقعی برای مخفی کردن داستانهای مهم و صفحهاولی کار گذاشته شده باشند.
بمب، مثالی بسیار رساست زیرا که سر وصدایش دیگر صداها را ساکت میکند.
بخشی از یکی از سخنرانیهای «امبرتو اکو» با عنوان "سانسور و سکوت"
#امبرتو_اکو
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
آبراهام مزلو دو گونه عشق را توصیف می کندکه با این دو نوع انگیزه همساز و هماهنگ است: «کاستی» و «رشد». «عشق کاستی مدار» عشقی «خودخواهانه» یا «عشق - نیاز» است، در حالی که «عشق هستی مدار» (عشقی که بر پایه هستی و موجودیت دیگری بنا می شود)، «عشق عاری از نیاز» یا «عشق عاری از خودخواهی» است. «عشق هستی مدار» تملک گرا نیست و بیش از آنکه ناشی از نیاز باشد، حاصل تحسین و ستایش است، تجربه ای غنی تر، والاتر و ارزشمندتر از «عشق کاستی مدار» است. «عشق کاستی مدار» را می توان ارضا کرد، در حالیکه مفهوم ارضا برای «عشق هستی مدار» هیچ کاربردی ندارد. «عشق هستی مدار» کمترین میزان اضطراب-کینه را در خود جای می دهد. عاشقان هستی مدار، مستقل ترند، خودمختاری بیشتری دارند، کمتر حسود یا تهدید کننده اند، کمتر نیازمندند، ابراز علاقه در آنان کمتر است، ولی همزمان بیشتر مشتاقند به طرف مقابل خود در جهت خود شکوفایی یاری رسانند، از پیروزی های آن دیگری بیشتر احساس غرور می کنند، نوع دوست، گشاده دست و پرورنده اند. عشق هستی مدار در معنایی عمیق جفت را می آفریند، امکان خود باروری را فراهم می کند، احساس سزاوار عشق بودن را پدید می آورد و این هردو، رشد مداوم و پیوسته را تسریع می کند.
#روان_درمانی_اگزیستانسیال
#اروین_یالوم
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
آبراهام مزلو دو گونه عشق را توصیف می کندکه با این دو نوع انگیزه همساز و هماهنگ است: «کاستی» و «رشد». «عشق کاستی مدار» عشقی «خودخواهانه» یا «عشق - نیاز» است، در حالی که «عشق هستی مدار» (عشقی که بر پایه هستی و موجودیت دیگری بنا می شود)، «عشق عاری از نیاز» یا «عشق عاری از خودخواهی» است. «عشق هستی مدار» تملک گرا نیست و بیش از آنکه ناشی از نیاز باشد، حاصل تحسین و ستایش است، تجربه ای غنی تر، والاتر و ارزشمندتر از «عشق کاستی مدار» است. «عشق کاستی مدار» را می توان ارضا کرد، در حالیکه مفهوم ارضا برای «عشق هستی مدار» هیچ کاربردی ندارد. «عشق هستی مدار» کمترین میزان اضطراب-کینه را در خود جای می دهد. عاشقان هستی مدار، مستقل ترند، خودمختاری بیشتری دارند، کمتر حسود یا تهدید کننده اند، کمتر نیازمندند، ابراز علاقه در آنان کمتر است، ولی همزمان بیشتر مشتاقند به طرف مقابل خود در جهت خود شکوفایی یاری رسانند، از پیروزی های آن دیگری بیشتر احساس غرور می کنند، نوع دوست، گشاده دست و پرورنده اند. عشق هستی مدار در معنایی عمیق جفت را می آفریند، امکان خود باروری را فراهم می کند، احساس سزاوار عشق بودن را پدید می آورد و این هردو، رشد مداوم و پیوسته را تسریع می کند.
#روان_درمانی_اگزیستانسیال
#اروین_یالوم
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️