فراری: «نقاب انسانیت از حکومت می‌افتد. باید آن را بردارد تا همه‌چیز را بکشد– هرآنچه دوست داری را؛ تمام امید و لطافتِ جهان را. فقط برای یک ثانیه، باید نقاب را کنار بزند. برای انجامِ کار.»
«و بعد می‌بینی‌اش. وقتی دوستانت، شیرین‌ترین، شجاع‌ترین آدم‌های دنیا را خفه می‌کند و تا حد مرگ می‌زند…» برای لحظه‌ای ساکت می‌شود.
«ترس و قدرت را در چشم‌هایش می‌بینی. بعد می‌فهمی.»
تو: «چی رو؟»
فراری: «این‌که رجال سیاسی انسان نیستند.»