فکر می‌کردم بعد از این مه، نوری باشه
آرامشم رو حفظ کردم و بار دوری رو به دوش کشیدم
هر بار که دور میشد، محکم‌تر نگهش می‌داشتم
کمرم زیر بارِ تنهایی هول دادنمون تو این سربالایی شکست
سرما و خستگیش تا استخونام رسید

دست از تلاش برای خندوندنش برداشتم
از تلاش برای اینکه راضیش کنم باهام حرف بزنه دست کشیدم

موندم که فکر کردی چقدر غصه رو می‌تونم تحمل کنم؟
وای، چه مصیبتی...
خدانگهدار
یکی رو پیدا می‌کنی...

من داوطلب نشده بودم که هرچی شد به پات وایستم
من شروعِ اون چیزایی بودم که حالا ازش تعریف می‌کنن
من از هرچی که می‌شناختم دل کندم، تو منو جا گذاشتی

سی‌پی‌آر رو متوقف کردم، دیگه به هیچ دردی نمی‌خورد
روحیه‌ش رفته بود، هيچوقت به نتیجه نمی‌رسیدیم
و عصبانیم که اجازه دادی این همه وقت جوونیم رو رایگان بهت بدم

خدانگهدار
بخیه‌ها باز شدن
دو قبر، یک تفنگ
یکیو پیدا می‌کنم...

میگی کشتی رو رها کردم،
ولی من داشتم با همون کشتی غرق می‌شدم
با چنگ و دندون چسبیده بودم به دلخوری‌های ساکت‌ِ تو
دوستام می‌گفتن درست نیست که هر روزِ یه رابطه‌ی عاشقانه با ترس بگذره
وقتی مطمئن نیستی که می‌خواد پیشت باشه یا نه، نفست به زور بالا میاد

فکر کردی چقدر غم تو وجودم جا میشه؟
چندتا مصیبت رو می‌تونم تحمل کنم؟
فکر کردی چقدر می‌تونم ادامه بدم،
قبل از اینکه نابود شم؟
قبل از اینکه مجبور شم برم و رها شم؟

قسم خوردی که عاشقمی، ولی نشونه‌هاش کجا بود؟
توی محراب، در انتظار اثباتش جون دادم
ما رو قربانی غم و روزهای سختت کردی

و رنگ تازه داره برمیگرده به صورتم
فقط خیلی عصبانیم، چون اینجا رو دوست داشتم
اونم این همه وقت

خدانگهدار
خوش گذشت
چند لحظه نور گرم خورشید رومون تابید
ولی قسمتِ من نبود
خدانگهدار
بخیه‌ها باز شدن
دو قبر، یه تفنگ
یکی رو پیدا می‌کنی...