فارغ از جهت سیاسی و جنسیت، خیلی‌ها زن‌ستیزیشون از هر آرمان دیگه‌ایشون پررنگ‌تره.

اولین باری که این تصویر رو دیدید یادتونه؟
یادتونه چه حسی داشتین؟ چه فکری کردین؟
یادتونه همچین تصویری چقدر عجیب بود؟

من یادمه با خودم گفتم احتمالا صاحب اونجا رو می‌شناختن، چون بعیده همینجوری راهشون داده باشن :)))

خیلیا قبل از ۴۰۱ رو یادشون نمیاد. حتی بدون شال عکس استوری کردن هم اکت سیاسی حساب میشد :))

میدونین چی واسم سواله؟
تو خودت زنی. گواهینامه هم داری. وقتی تصادف می‌کنی این اداها رو درمیاری؟ نه.
پس این کصشرا واسه چیه؟!

اصلی‌ترین چیزی که از مقایسه ایرانی‌ها و اروپایی‌ها بهش رسیدم اینه که نه ما شاخ داریم نه اونا دم دارن. اونا فقط رفاه دارن و تک تک ثانیه‌های زندگیشون با استرس سپری نمیشه.
یه رد شدن از خیابون چیه؟ همینم تو ایران کاریه که با استرس همراهه (هرچند ما اینقدر بدبختی‌های بیشتری داریم که از خیابون رد شدن دیگه تو لیست کارهای استرس‌زا قرار نمی‌گیره).
همین اروپایی‌های متمدن عزیز اگر در شرایط ما قرار بگیرن حتی بدتر از ما میشن و ما اگر نیمی از راحتی اروپایی‌ها رو داشتیم ۹۰٪ بدبختیامون حل شده بود.
یک شهروند ساده ایرانی لیاقتش یه زندگی هزاران هزاربار بهتر از اینیه که داره. واقعا گناه داریم.

یه تفاوتی که همیشه به چشمم میاد، فرق بین افراد مسنه. یه زوج پیر اروپایی و یه زوج پیر ایرانی اصلا قابل مقایسه نیستن.
پیرزن و پیرمردهای ۷۰ ساله اروپایی اکثرا سرحالن. دیگه کار نمی‌کنن، بازنشسته‌ان و سفر میرن. با همدیگه میگن و می‌خندن.
در مقایسه پیرزن و پیرمردهای ایرانی. چقدر شکسته‌ان. کلی بیماری دارن. خیلی پیش میاد که هنوز مجبورن کار کنن. هزاران استرس، هزاران غم.

اونا پیر میشن ما شکسته میشیم.

پیش و پس اوراق خزان نیم نفس نیست
خوشدل چه به عمر خود و مرگ دگرانی؟

– صائب تبریزی

عه وا
چرا بعد از اینکه از بچگی به دخترا گفتیم بزرگ شن باید شوهر کنن و تنها ملاکی که برای ارزش‌گذاری بهشون دادیم این بود که مردا می‌پسندنشون یا نه و حتی گفتیم هدفشون از درس خوندن اینه که برن دانشگاه شوهر خوب پیدا کنن،
دخترا تبدیل شدن به کسایی که فقط پسر واسشون مهمه؟؟
وااا
چقدر عجیب

از بچگی عاشق ویدئوگیم بودم، بابام بهم اجازه داده بود رو کامپیوتر خونه هر بازی که دلم می‌خواست بازی کنم، به شرطی که خودم یاد بگیرم نصبشون کنم.
چندوقت بعد هم واسم PS2 خرید.
وقتی این کارو کرد من تنها دختربچه بین همسایه‌هامون بودم که پلی استیشن خودشو داشت و اجازه داشت هرچی دوست داره بازی کنه، بقیه شناختشون از پلی استیشن در حد «داداشم اینو داره من اجازه ندارم بازی کنم» بود.

یه تفاوت خیلی فاحش دیگه که از بچگی به چشمم میومد این بود که هربار مهمون داشتیم، وقتی بابام و بقیه مردا (فامیل یا دوستا یا همسایه‌ها) راجع به یه موضوعی حرف می‌زدن، من که راجع به حرفاشون سوالی می‌پرسیدم بابام جواب سوالمو می‌داد، ولی اکثر باباهای دیگه در جواب دختراشون می‌گفتن «عزیزم این بحث واسه باباهاست/واسه دخترا نیست، برو بازی کن».

و یادمه به دبیرستان که رسیدیم، تو همون مهمونیا، من تو بحثا شرکت می‌کردم و دخترای اونا نه؛ و می‌دیدم همون آدمایی که به بابام واسه آدم حساب کردن من ایراد می‌گرفتن، یهو منو می‌زدن تو سر دختراشون! از من تعریف می‌کردن که چقدر خوبه که «مثل بقیه دخترا همش درگیر پسر نیستی».
ولی تنها فرق من با اون دخترا رفتار پدر و مادرم باهام بود.