خب گذاشتمش

بقیه‌ش بعدا

تا بخشی این مورد رو گفتم
اگه بتونم راجع به «پارتنرِ تا حد کنترل‌ شده‌ای بد» هم بنویسم عالی میشه

I still think of you whenever I see streetlights reflected in rain puddles.

مرا رازی‌ست اندر دل، به خون دیده پرورده
ولیکن با که گویم راز؟ چون مَحرَم نمی‌بینم

–سعدی

برای هرکدوم از ما یه جمله و یه تصویری بوده که بعد از دیدنش دیگه اون آدم قبل نبودیم.
صدای جیغ «بچه‌ها کمک... ناموسا کمک» محمد صفایی از ثانیه اولی که ویدئوش رو دیدم تو مغزم حک شده.
از انفعال متنفرم. بزرگترین ترسم اینه که یه روز بشم آدمی که می‌تونه کمکی کنه و نمی‌کنه.
هربار دیدم که آدمی نیازمند کمکه، صدای محمد صفایی دوباره تو گوشم پیچیده و تمام تلاشمو کردم کاری کنم. چون می‌دونستم و می‌دونم که اگر منفعل و بی‌تفاوت رد بشم دیگه نمی‌تونم تو آیینه به چشم‌های خودم نگاه کنم.
منظورم هم فقط در موارد سیاسی نیست. خیلی وقتا آدم اگر دقت کنه، متوجه میشه که می‌تونه چند دقیقه وقت بذاره و یه نفر دیگه رو از لبه مرگ بکشه کنار. امیدوارم همیشه حواسم به حدی جمع باشه که صدای غرق شدن آدما رو بشنوم؛ امیدوارم هر دفعه به حدی توان داشته باشم که بتونم دستی به سمتشون دراز کنم.

صبح پاشدم یه پیام ناشناس گرفتم ۲۰ متر فحش
بعد میگه حداقل با اسم و عکس خودت پیام نده؟؟

من هیچوقت تو تلگرام به کسی پیامی نمیدم.
اگه از اکانتی پیامی گرفتین که اسم و عکس منو داشت، فیکه و من نیستم.
توی اینستا اگر پیامی به کسی بدم فقط با پیج اصلی خودمه.
اینجا هم فقط یه دایرکت هست که آی‌دیش مشخصه و فقط با همون به پیاما جواب میدم.
اگر اکانتی بهتون پیام داد که اسم و عکس از من داشت یا ادعا می‌کرد منم داره دروغ میگه.

اگر تنها زمانی به خواسته‌هایم می‌رسم که دست‌هایم لرزان باشند و قلبم شکسته،
می‌شود اسمش را «رسیدن به خواسته‌ها» گذاشت؟

خیلی دوست دارم بعضی متنای کوتاهی که می‌نویسم رو این مدلی استوری کنم، ولی هربار حس میکنم یه جوریه 🚶🏽‍♀️

این مدلی استوری بذارم هایلایت کنم؟
با قلب (موافقت) و دیسلایک (مخالفت) نظرتون رو اعلام کنید 🤝🏽

داشتم فکر می‌کردم یه چنل بزنم اونجا نوشته‌هامو آرشیو کنم که تو این چنل گم نشن

خواب دیدم از من سوالات بهتری می‌پرسی.
هیچوقت آنقدر که دلم می‌خواست کنجکاو نبودی.

دمی با هم‌دمی خُرَّم، ز جانم بر نمی‌آید
دمم با جان برآید چون که یک هم‌دم نمی‌بینم

–سعدی