یادمه خیلی وقت پیش یه پست راجب هیتای مسخره گذاشته بودی
مسخره ترین هیتی که تا حالا گرفتی چی بوده

یکی که یادمه اینه:
چند ماه پیش تو توییتر یه نفر راجع بهم نوشته بود «من یه سال پیش این دختره رو فلانجا دیدم، بعد با دوستام جیغ زدیم صداش کردیم، نگاهمون نکرد، برامون قیافه گرفت و رفت. تازه فالوئری هم نداشت و اینقدر قیافه می‌گرفت انگار کایلی جنره».
یه کامنتی هم راجب دوست پسرم داده بود.

وقتی اون توییت رو خوندم یادم افتاد کِی بود. اون روز یه موضوعی پیش اومده بود و ما باید سریع می‌رسیدیم جایی و اعصابمون خرد بود و عجله داشتیم که دیر نرسیم.
و از اونجایی که من فالوئرام کم بود اون موقع (حتی هنوز هم همینطوریم) اصلا فکر نمی‌کردم وقتی بیرونم قرار باشه یه غریبه‌ای از دور منو صدا کنه.
من هیچوقت با این فرض که الان یه نفر قراره بیاد بهم بگه عهههه تو فلانی هستی نمیرم بیرون. همیشه وقتی کسی منو می‌شناسه سوپرایز میشم.
و من اون موقعی که اون طرف جیغ زده بودن نه درست شنیده بودم و نه حتی فکر کرده بودم که اینا ممکنه با من باشن.
وقتی که رفتیم، دوست پسرم بهم گفت داشتن تو رو صدا میکردنا. گفتم واقعا؟ گفت آره، حالا اشکال نداره، من براشون دست تکون دادم، بریم سریع برسیم.

ولی بچه‌ها جدی کیرم تو آخوند

اعدام انجام شد…

@iliaen

کیرم تو آخوند
واقعا کیرم تو آخوند و ج‌ا و خایمال آخوند

راه میرم و گریه می‌کنم. خونه رو مرتب می‌کنم و گریه می‌کنم. وقتی میشینم زار می‌زنم.

این هفته بگذره عالی میشه

چطوری این همه بگایی تو یه روز پیش میاد و مویی رد میشه

گر از این منزلِ ویران به سویِ خانه رَوَم
دگر آنجا که رَوَم عاقل و فرزانه رَوَم

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رَسَم
نَذر کردم که هم از راه به میخانه روم

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک
به درِ صَومَعَه با بَربَط و پیمانه روم

آشنایانِ رَهِ عشق گَرَم خون بخورند
ناکَسَم گر به شکایت سویِ بیگانه روم

بعد از این دستِ من و زلفِ چو زنجیرِ نگار
چند و چند از پِیِ کامِ دلِ دیوانه روم

گر ببینم خمِ ابروی چو محرابش باز
سجدهٔ شُکر کنم و از پِیِ شُکرانه روم

خُرَّم آن دَم که چو حافظ به تَوَلّای وزیر
سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم

شعر قبلیشم قشنگه ولی من اینو بیشتر دوست دارم.
اونجا میگه

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

گرچه دانم که به جایی نبرد راه غریب
من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

اونجا میگه می‌خوام از اینجا برم.
ولی تو شعر بعدی میگه می‌خوام از اینجا برم خونه.

با فرانک حرف می‌زدیم گفت «من و تو فرقمون دقیقا این دوتا شعره. تو میگی از این منزل ویران به سوی خانه روم. ولی من میگم خرم آن روز کز این منزل ویران بروم.»