۳/۵
برای این فرصت دوم تلاش کرده بودم. زحمت کشیده بودم. گفته بودم حاضرم هرچیزی رو بدم که بهش برسم.
ولی وقتی بهش رسیدم اون ذوقی که فکر می‌کردم رو نداشتم.
نه که ذوقم کور شده باشه. نه. فقط تو اون چند ماه یه چیزی عوض شده بود.
قبول کردن از دست رفتن فرصتم برام خیلی سخت بود. بیخیال همه آرزو و رویاهام شده بودم‌. و تو همون ماه‌هایی که مثل یه روح سرگردان بی‌هدف راه می‌رفتم، یکم با اون چیزایی وقت گذروندم که همیشه برام بی‌ارزش بودن.
دوباره با دوستای قدیمیم که از هم دور شده بودیم ارتباط گرفتم. دوستای جدید پیدا کردم. گشتم. دوباره خیابونا رو قدم زدم. با آدمای مختلف حرف زدم. خاطراتشون رو گوش کردم. زندگی‌هایی رو دیدم که یه زمانی فکر می‌کردم «کوچیکن». از خودم خجالت کشیدم که به همچین چیزی می‌گفتم «کوچیک». یه بار یکی ازم پرسید دوست داری با زندگیت چیکار کنی؟ گفتم دوست دارم کوچیک نباشم. بهم خندید. دنیا همین دونه‌های کوچیکه که قطره قطره دریا شدن. احمقانه‌ست که این جزءها رو با کل مقایسه کنی و نتیجه بگیری کوچیکن و این رو دلیل بر بی‌ارزشی بدونی.

۴/۵
وقتی فرصت دوباره واسه تلاش برای رسیدن به خواسته‌هام پیدا کردم، دیگه اون چیزای قبلی رو نمی‌خواستم. ولی باز هم رفتم دنبالشون.
همه‌چیز رو گذاشتم و رفتم. بلاخره همیشه ادعا کرده بودم که همینو می‌خواستم. نمیشه تو چند ماه از همه‌چیز بگذری. گفتم دوست و خانواده و خونه رو فداش می‌کنم و می‌رسم بهش. ولی از همون اولش، ته دلم می‌دونستم نمی‌ارزه‌.
می‌دونید چی بامزه‌ست؟ حتی بهش رسیدم. همیشه با خودم می‌گفتم "قدم اول واسه رسیدن به خواسته‌هام اینه که فلانجا قبول شم" و شدم‌. و نمی‌ارزید.
به بغل مامانم نمی‌ارزید. به خونه مامان بزرگم نمی‌ارزید. به نشستن کنار داداشم نمی‌ارزید. به چشمای کسری نمی‌ارزید. به سیگار کشیدنای استرسی صبا تو کافه نمی‌ارزید. به خاطره تعریف کردن‌های علی نمی‌ارزید. به خنده‌‌های آدمای دورم نمی‌ارزید‌. به دیدن ضعیف‌تر و پیرتر شدن بابابزرگم نمی‌ارزید. به دونستن اینکه ممکنه یک روز من باشم و چیزای «بزرگی» که به خاطرشون همه زیبایی‌های «کوچیک» زندگی رو از دست دادم نمی‌ارزید.

۵/۵
ولی همیشه حس می‌کنم اون آدمی که بودم اون روز مرد و همونجا موند و من موندم چون عوض شدم. اگر نمیشدم منم می‌مردم.
دیگه دلم نمی‌خواد «بزرگ» باشم. راستش اصلا دلم نمی‌خواد چیز خاصی باشم. دیگه نه تنها دلم نمی‌خواد «تاثیرگذار» باشم، بلکه بهش فکر می‌کنم خنده‌م میگیره چون به نظرم هرچی بیشتر دنبال این چیزا بدویی اثرت کمتره و اثری که میذاری هم منفی‌تر.
الان میگم زندگی چیه جز خانواده و دوست و غذا و سفر خوب؟

واسه همین همش میگم انگیزه باید دوست داشتن باشه و وقتی انگیزه ترس و نفرته آدم فقط سیاه‌تر میشه.
قلبی که بتپه از یه قلب سنگی و سنگین زنده‌تره.

تو اینستا پستا یکی درمیون هوش مصنوعیه
متن پست رو هوش مصنوعی نوشته
تصویر رو هوش مصنوعی درست کرده
کپشن رو هوش مصنوعی نوشته
همه‌چی هوش مصنوعی
واقعا خسته کننده‌ست

تشخیص متنی که با AI نوشته شده رو یاد بگیری دیگه نمیتونی متوجهش نشی. و هی میخوره تو صورتت که همه‌چیز هوش مصنوعیه

طرف موضوعات ویدئوهاش، اینکه تو ویدئوها چی بگه، تصاویر تو ویدئو، کپشن ویدئو، کاور ویدئو، حتی متن استوری‌های مربوط به ویدئو رو از هوش مصنوعی گرفته.

وقتی خودت اونقدر برای محتوا و مخاطب ارزش قائل نشدی که روش زمان بذاری و از مغزت استفاده کنی، چطور انتظار داری یه نفر دیگه زمان بذاره و ببینه و به چیزی که "ساختی" اهمیت بده؟

اصلا این مدل استفاده از هوش مصنوعی رو نمیفهمم.
نه مدلی که تبلیغ میشه و نه اینکه چطور این تبلیغ جواب میده.
یعنی طرف واقعا طوری رفتار میکنه انگار ست کردن لباس‌های تو کمدش براش کار سختیه.
اینکه تصمیم بگیره امروز چه غذایی برای خودش درست کنه خیلی کار سختیه.
نوشتن یه پیام تبریک خیلی کار طاقت فرساییه.
نوشتن یه لیست خرید غیرممکن‌ترین کار ممکنه و هوش مصنوعی اومد و ما رو نجات داد از این زحمت اضافی که باید می‌کشیدیم.
نمی‌فهمم چطور آدما با خوشحالی اعتراف می‌کنن که آره مغزمون رو دادیم دست هوش مصنوعی.

یهو یاد گرفتن ساز یا نقاشی کشیدن یا خوندن کتاب یا نوشتن در مورد چیزایی که تو سرته تبدیل شدن به زحمت‌های الکی و خسته کننده. درحالی که مسیر یادگیری خودش بخشی از لذته.

نمی‌تونم ثابت کنم ولی اینا با هم مرتبطن:

• یه بخشی از بالغ (و آزاد) بودن اینه که مسئولیت گرفتن تقریبا همه تصميمات با خودته. این سخته و استرس اشتباه کردن و یا فراموش کردن انتخاب‌ها و تصمیم‌ها همش همراه آدمه.
• وضعیت اقتصادی تخمیه و هر روز تخمی‌تر میشه. هی کار میکنی و هی نمی‌رسی، حتی درجا هم نمی‌زنی، عقب میری. همین به تنهایی میزان استرس و اضطراب آدم رو ۲۰۰٪ افزایش میده
• این توهم که «قدیما که جای زن تو خونه بود و کار نمی‌کرد، استرس پول و نرسیدن به خواسته‌هاش رو نمی‌کشید»‌.
• برگشتن به باورهای سنتی مردسالارانه و جنسیت‌زده.
• این باور که یاد گرفتن یه کار جدید، تحقیق کردن، و بهتر کردن توانایی‌ها زیادی سختن و ارزش زحمتش رو ندارن.
• استفاده از هوش مصنوعی حتی وقتی نیازی بهش نیست. استفاده از هوش مصنوعی به جای گوگل، ماشین حساب، تقویم، دوست، تراپیست، و...

فکر میکنم یا باید یه اپ کیبورد دیگه نصب کنم یا ساجسشنای اینو ریست کنم

یه unpopular opinion که داری چیه

از پانداها بدم میاد

زنان قرن ۲۰ حق رای بدست آوردن ایشالا قرن ۲۱ حق استفاده از طنز به دست بیاریم 🙏🏽

طرف جدی پیام داده داره سایکو آنالیزم میکنه چون گفتم از پانداها بدم میاد :)))))
یکی دیگه داره نتیجه‌گیری میکنه که پس فلان باور سیاسیو داری
یکی دیگه داره سعی میکنه بفهمه پاندا استعاره از کی و چیه
God forbid I make a joke 🙏🏽

بخاطر اینکه اکثرا مطالبت جدیه و ۹۹ درصد مواقع کون یه قشری از جامعه که کصخل هستند رو میسوزونه، کلا عادت کردن که بشینن همه چیزو تحلیل کنن تا یه چیزی از توش در بیارن و ایراد بگیرن

فان فکت قبلا مطالبم بیشتر فان و طنز بود حرفی می‌زدم هم وسطش شوخی زیاد بود
ولی جنبه نداشتن و حرفم کلا گم میشد و کصشر می‌شنیدم فقط

اصلا دلیل جدی شدن مطالب این بود که دیدم هرچی بگم جدی میگیرن پس گفتم حداقل جدی حرف بزنم