یادداشت‌های یکی از دوستام که دیگه نیست رو پیدا کردم.

A steady hand and a soft heart worth more than any stone-turned chest

Some secret about life hid between those laughters. Away from the sun, in the leaves shadow.
Something precious and unknown, left dead and buried.

امیدوارم قلبم هیچ‌وقت سنگ نشه.
به باور من اگر می‌خوای تاثیر مثبتی بذاری، اول باید آدما رو دوست داشته باشی.
وقتی انگیزه نفرته دنیات هر روز سیاه‌تر میشه.

جدی من:

کاش پای منو به توییتر باز نکنن

یه روز یکی بدون چرت گفتن به زنای دیگه از یه زن تعریف کرد، مُرد :/

واقعا کاش

انسان زدایی که از جامعه اکتیویستی فمنیستی میشه باعث میشه دیگه هیچوقت نخوام توش فعالیت کنم

تو که خیلی وقته دنبال بهونه‌ای از این حوزه بکشی بیرون
از اول هم این دغدغه اصلیت نبوده.
اما جهت یادآوری: تو هیچوقت جزوی از اکتیویست‌های فمینیست نبودی اصن، نهایتا حامی مطالب یا تکرار کننده زن‌ها بودی (که واسه همونم منت میذاشتی)

حداقل یه جا این حرفا رو بزن که ما نبینیم.
ما مرز اخلاقی و رواداری رو رعایت می‌کنیم ولی تو هم شعور داشته باشی بد نیست.
(این پست هیچ ربطی به توییتا نداره)

آخوند قحبه

یا باید بگم خایمال آخوند قحبه

قحبه سگ

شاید در زندگی دیگری هرگز خال روی چانه‌ات را برنداری.
شاید باز هم همدیگر را در یک کافه ببینیم.
شاید تو بیشتر حرف بزنی. من کمتر گریه کنم. دوستان کمتری را از دست بدهیم.
شاید خانه امن باشد و مرگ جایی دیگر.
شاید هوا سرد باشد، اما نه خیلی زیاد. شاید شب‌ها کنار پنجره بنشینیم و وزش باد را از میان برگ‌ها تماشا کنیم.

راستی، سر درخت‌ها چه بلایی آمد؟
مطمئنم وقتی بچه بودم تعدادشان بیشتر بود.
مطمئنم جایی بود که می‌توانستم نقش حرکت باد میان جنگل را تماشا کنم، نه فقط برگ‌های یک درخت را.
مطمئنم زمانی بود که هوا هم سرد بود هم سبز.
همه‌چیز کجا رفت؟
دلم برای کودکی‌ام تنگ نشده. فقط گاهی درخت‌ها را به یاد می‌آورم. و باد را. و شب‌ها را.

Just watched Nolan's Odyssey