هر روز مینیموم ۲۰ تا پیام میگیرم از کسایی که یک قدمی خودکشی‌ان.
دو نفر از دوستام به خاطر شدت استرس و حرص خوردن بیماری خود ایمنی گرفتن.
نه من زورم نمیرسه دنیا رو عوض کنم یا مشکل اصلی رو حل کنم ولی میتونم بیام صحبت کنم.
دیدم که همین کار حال آدم‌هایی رو بهتر کرده. شاید نه در این حد که حالشون خوب بشه ولی در این حد که حالشون یه ذره کمتر بد باشه.
آدم‌هایی که زنده‌ان. هستن‌. بازمانده‌ان. من ترجیح میدم تلاش کنم این آدم‌ها بمونن.

هی میام حرف بزنم هی نصف شب میشه

میخواستم راجع به بحث کردن تو فضای مجازی بنویسم
ولی وویس میدم 🧚🏽‍♀️

چقدر وویس گرفتن واسم سخته

بهم زنگ زدن یادم رفت اصن

(وقتی برای بقیه حسن نیت قائل باشی، حتی اگر لایقش نباشن، آروم‌تری)

یادداشت‌های یکی از دوستام که دیگه نیست رو پیدا کردم.

A steady hand and a soft heart worth more than any stone-turned chest

Some secret about life hid between those laughters. Away from the sun, in the leaves shadow.
Something precious and unknown, left dead and buried.

امیدوارم قلبم هیچ‌وقت سنگ نشه.
به باور من اگر می‌خوای تاثیر مثبتی بذاری، اول باید آدما رو دوست داشته باشی.
وقتی انگیزه نفرته دنیات هر روز سیاه‌تر میشه.

جدی من:

کاش پای منو به توییتر باز نکنن

یه روز یکی بدون چرت گفتن به زنای دیگه از یه زن تعریف کرد، مُرد :/