وقتی شما قربانی رو مقصر اصلی ظلم می‌دونی و ادعا می‌کنی همیشه شرایط و توان پایان دادن به ظلم رو داشته و از بی‌عرضگی خودش بوده که جلوی ظلم رو نگرفته، آخرش مستقیم یا غیرمستقیم میرسی به اینجا که "پس حقته".

میگن نباید طرف سعی کنه خودشو نجات بده از اون شرایط؟
پیش‌فرض این سوال اینه که اون آدم توان همچین کاریو داشته و نتونسته.
درحالی که در اکثر موارد اینطور نیست. در اکثر موارد اون آدم نه سیستم ساپورت درستی داره، نه فضایی برای انجام کاری، نه علم اینکه چه می‌شود کرد، نه توان روانی/فیزیکیش رو، نه امنیت جانیش رو، نه پولش رو.

یه سندروم قربانی بی‌نقص هم این وسط هست.
فقط وقتی قربانی بودن فرد مورد قبول قرار می‌گیره که هیچ اشتباهی نکرده باشه.
هیچ تصمیم بدی نگرفته باشه.
اخلاقش بی‌نقص باشه.
هیچ‌وقت به کسی بدی نکرده باشه.
و مطابق انتظارات جامعه رفتار کرده باشه.
اگر ایرادی در قربانی پیدا بشه یهو تقصیر خودش بوده. یا اصلا حقش بوده.

نقش وابستگی مالی هم نادیده گرفته میشه

بشینم راجع به این بنویسم

https://t.me/fishispunk/1963
گرررررل
می‌خواستی بگی نحوهٔ تدریس ادبیات چجوری ریدمانه

راست میگی
سردردم خوب شه میام غر میزنم

شاید ناامیدکننده‌ترین روزها.

واقعا شانس آوردم قبل از اینکه فالووری پیدا کنم به شخصیت منسجمی رسیده بودم.
اگر زمانی که درک درستی از خودم نداشتم این تجربیات رو داشتم قطعا خودم رو از دست می‌دادم.

هم ریاضی هم ادبیات به عنوان درس حفظی با تاکتیک «بخون به زور بکن تو مغزت لازم نیست بفهمی فقط حفظ کن» آموزش داده میشن.
در مورد ریاضی تقریبا همه می‌دونن که این رویکرد نسبت به آموزشش اشتباهه ولی درمورد ادبیات این مدل تدریس روش استاندارده.

اصلا همینکه کلی درس «حفظی» داریم که چرت و پرت محضن و فقط باید به زور فرو کنیشون تو مغزت که یه نمره‌ای بگیری و یه جورایی فهمیدن نمیخوان، کم کم همین «نفهمیدن» رو آموزش میده.

ادبیات هم با درسی مثل دینی میره تو دسته درس‌های حفظ کردنی.

درسی که باید درک مطلب و زبان رو بهمون آموزش بده، تبدیل میشه به درسی که یاد میگیری نفهمیش.

کتاب درسی هم عمداً پر از چرندیاته. خیلی از اشعار قشنگ رو که از کتاب‌های ادبیات حذف کردن. همونایی که موندن هم به درستی آموزش داده نمیشن.
براتون که تعریف کردم یکی از معلم ادبیاتامون چه ورقی بود. خیلی کم پیش میومد معلم ادبیاتی داشته باشی که میل داشته باشه شما رو به فارسی علاقمند کنه.

نه فقط درس ادبیات. تعداد معلم‌هایی که واقعا علاقه دارن به شما آموزش بدن و مطالب رو به شما بفهمونن حالا تو هر درسی، خیلی خیلی کمتر از معلماییه که هرچیزی براشون اهمیت داره جز درسی که میدن.

همون سالی که اون معلم ادبیات موشدوست رو داشتیم یه معلم زبان داشتیم که شاید تنها معلم خوب اون مدرسه بود.
خیلی هم به ادبیات و شعر علاقه داشت و سعی می‌کرد با آوردن ترجمه انگلیسی اشعار سعدی یکم بچه‌ها رو به خوندن شعر علاقمند کنه.

تو مدرسه به جای اینکه به ما آموزش داده بشه مفهوم متنی که می‌خونیم رو بفهمیم، یه مشت کلمه میدادن بنویسیم بالای شعری که حتی یه بار هم از روش نخونده بودیم.

به جای اینکه با قشنگی اشعار حافظ یا شاهنامه آشنا بشیم، در خشک‌ترین حالت ممکن چپونده شدن بین یه مشت شعر و نوشته در وصف موش‌ها.

برای آشنایی با تاریخ ادبیات هم فقط قرن و اسم حفظ می‌کردیم بدون توضیحی برای اینکه خب چی در مورد این فرد و آثارش مهمه؟ چرا قشنگه؟ اصلا چی هست؟

سر ریاضی، با «هیچوقت این چیزا لازممون نمیشه» درس رد میشد و خیلی وقتا معلم با اینکه دانش ریاضیش خوب بود، توان آموزش و انتقال اون مطالب رو نداشت.

یه سری از مطالب خیلی پایه و مهم در مورد بدن و زیست شناسی، فقط تو کتاب زیست رشته تجربی هستن و رشته‌های دیگه هیچوقت اینارو نمی‌خونن.
نکات خیلی پایه زیست، فقط در این حد که به عنوان یک انسان، بدونیم بدنمون چطور کار میکنه؟

مسائل خیلی پایه زیست هیچوقت به درصد زیادی از دانش‌آموزها آموخته نمیشه.

شیمی و فیزیک درست آموزش داده نمیشن که بعدا آدم بتونه اون چیزی که خونده رو تو دنیای واقعی هم ببینه. اصلا بخش‌های آزمایشگاه شیمی تو اکثر مدارس نادیده گرفته میشه.

ریاضی کوبیده میشه تو سر دانش‌آموزا ولی حل مسئله آموزش داده نمیشه.

ادبیات بیشتر از اینکه دانش‌آموز رو علاقمند بکنه، باعث میشه بچه‌ها زده شن.

دو زبان انگلیسی و عربی «مثلا» آموزش داده میشن ولی به حدی ناکارآمد و به درد نخور که بعد از ۶ سال با آموزه‌های اون کتاب‌ها حتی نمیتونی تو یه کشور انگلیسی یا عرب زبان از مغازه یه آب معدنی بخری.

کلی درس دینی و مذهبی چرت و پرت میخونی که بیشتر از اینکه چیزی بهت یاد بدن، بهت یاد میدن چیزی یاد نگیری. بهت یاد میدن مطالب رو بدون پردازش کردن حفظ کنی و تکرار کنی.