Il fut un temps où les mots avaient un sens. Aujourd'hui tout m'est étranger.

به حدی همه‌چیز معنیش رو از دست داده که حتی وقتی می‌خوام بیام توضیح بدم چرا همه‌چیز برام بی‌معنیه هم کار بی‌معنی‌ای به نظر میرسه و انرژیش رو ندارم.

اول گفتم فقط منم ولی الان فکر نمی‌کنم فقط من باشم به نظرم جدی همه‌چی پوچ شده
حداقل واسه ما

آلسو
من فوتبالی نیستم چیز خاصی ازش حالیم نمیشه ولی «اینکه تیم فوتبالتون نمی‌بره به خاطر آه مادراست» خیلی حرف مسخره‌ای به نظرم میاد.
۴۰ هزار نفر کشته شدن. طرف بچه‌ش کشته شده‌. بعد کارماش آفساید شدن گله؟
کوچیک کردنش نیست این؟

من به کارما یا هیچ چیز ماورایی باور ندارم. ولی اگر داشتم، برای کارمای اینا به کمتر از تیکه تیکه شدنشون راضی نبودم.
اگه بحث دعا و کارما و ایناس، اینکه تیم ملا نمی‌بره نهایتا آهِ اون دفعه‌هایی باشه که رمز دوم دیر اومد زیرلب یه کیر تو آخوند گفتیم.

تازه دفعه‌هایی که رمز دوم کلا نیومد حساب نیست. آفساید واسه کارمای اونام کمه.

آلسو، کاملا بی‌ربط به موضوع قبلی

دیدین یه آدمی که ازش خیلی بدتون میاد یکی از آهنگای مورد علاقتونو استوری میکنه و شما دیگه حس خوبی به اون آهنگ ندارین؟

من یه بار اینجوری شدم (توضیحات اضافه: بند مورد علاقه من و یکی از اکسام که بهم خیانت کرد یکی بود) و دیدم دو تا گزینه دارم:
یا بندی که خیلی دوستش دارم رو همراه با اون آدم رها کنم
یا یاد بگیرم از چیزا لذت ببرم و نذارم آدمی که همینجوریشم حالمو خراب کرده یه چیزی که حس خوبی بهم میده رو هم ازم بگیره

آب دریا با شاش سگ کثیف نمیشه

حالا من میخواستم یه جور دیگه بگم ولی اینم میشه

ولی lowkey آب دریا کثیف نیست همینجوری؟

خلاصه که همین باعث شد دیگه عن بودن یه آدم دیگه باعث نشه نتونم از فیلم و آهنگ و اینجور چیزا لذت ببرم

میخواستم از این حرفا به یه جایی برسم قضیه دریا و شاش سگ رشته افکارمو پاره کرد

میخواستم یه چیز دیگه هم تعریف کنم ولی آخرش میرسه به اینجا که آدما کار خودشونو میکنن اشکال نداره

و خوشم نمیاد اینجوری بگم که "بقیه احمقن تو کار خودتو بکن"
نه اتفاقا بقیه احمق نیستن. یه وقتایی بقیه میرینن. یه وقتایی ما میرینیم.
موضوع اینه که برخورد ما با اکثر آدما خیلی محدوده و اون برخوردهای محدود نمی‌تونن منبع قابل استنادی برای کل اون آدم باشن.

من اگر ۵ سال پیش تو رو خیلی خوب می‌شناختم، دلیل نمیشه الان هم همینطور باشه. خیلی نمیتونم با استناد به نکته‌ای در مورد ۵ سال پیشِ تو، در مورد کلِ الانت نظر بدم.
البته خیلی وقتا مهم نیست. چون خیلی وقتا نیازی نیست. من و تو قراره یه برخورد محدود داشته باشیم و همونم کافیه.

گاهی ممکنه کل برخورد در این حد باشه که طرف از تو بدش بیاد یا تو از طرف بدت میاد و هردو شخصیتی از طرف مقابل توی ذهنتون میسازین که هیچ مطابقتی با واقعیت اون فرد نداره. اشکال نداره مهم نیست. شاید اگر یه روز دیگه همو میدیدین دوستای خوبی میشدین. الان از اون کاراکترای فرضی متنفرین.

مهم نیست. لازم نیست عوض شه. من و تو می‌تونیم تو ذهن هم دو تا کاراکتر منفی باقی بمونیم و رد شیم چون قرار نیست دیگه حرفی بزنیم.
شاید اینکه تو بگی اه چه آدم عنی و من بگم وای چقدر این آدم تخمیه و گذر کنیم خیلی واسه آرامشمون بهتر باشه تا اینکه بخوایم به هم ثابت کنیم هیچکدوم اونطوری نیستیم.

چند نفر داشتن با یکی از دوستام بحث می‌کردن که ۱۸ و ۱۹ دی بیرون بود و آسیب دید‌. اونایی که داشتن بحث می‌کردن نمی‌دونستن بیرون بوده. یه جا یکیشون گفت «کاش به جای [اسم چندتا از جاویدنام‌ها] تو مرده بودی. هرچی میکشیم از دست آدمای مث توعه».

اینجور استفاده ابزاری از کشته‌شده‌ها تو بحث واسه به کرسی نشوندن حرف خودت، و تو سر زدن خونشون، اونم تو سر یکی که خودش پا به پای اونا بیرون بوده، خیلی کار کثافتیه.