نمیدونم من زیاد از این آدما به پستم خورده یا واقعا موضوعیه که زیاد بهش گیر میدن، ولی به نظرم اصلا اهمیتی نداره که یکی study رو بگه اِستادی.

https://t.me/fishispunk/1852

مخصوصا وقتی داره توی جمله‌ی فارسی استفاده میشه. یعنی داریم فارسی صحبت میکنیم و یهو یه کلمه‌ای ترجمه‌ی فارسیش جالب نیست و از انگلیسیش استفاده میکنیم که بامزه‌تره، بنظرم اینجا اصلا دقیقا آمریکایی تلفظ کردن اون کلمه مسخرست. یه حس عجیبی میده وسط جمله فارسی.

همین. دقیقا همینو میخواستم بگم الان

خب حرفی که می‌خواستم بزنمو بگم

نمیشه هربار تک تک استثنائات موضوعی که راجع بهش حرف زده میشه رو تکرار کرد.
اینطوری کل زمان حرف زدن به تکرار مکررات و یادآوری دوباره تبصره‌ها می‌گذره.
وقتی یک بار راجع به نکته‌ای در مورد موضوعی حرف زده شده، نمیشه دوباره اول پست تکرار بشه.
آدم نمی‌تونه توی هر ویدئو و هر پیام، ۳ بند اول و آخر رو اختصاص بده به یادآوری موضوعات پیشین بحث.
اینجوری دیگه فضایی برای اصل حرف نمی‌مونه.
وقتی درباره یه موضوع صحبت می‌کنیم، لازم نیست تک‌تک استثناها رو بشماریم یا مدام تبصره اضافه کنیم. همه‌چیز لازم نیست مستقیم گفته بشه.

قرار نیست همه‌ی ظرافت‌ها، استثناها و منظورهای ضمنی هر بار با صدای بلند گفته بشن. قرار نیست هر منظور ضمنی، جداگانه توضیح داده بشه.

اصرار بر تکرار و گیر دادن به اینکه «چرا به
فلان نکته و فلان موضوع و فلان استثنا اشاره نکردی» نه تنها به جلو رفتن موضوع کمک نمی‌کنه، بلکه باعث میشه مکالمه از اون جمله اول جلوتر نره و همچنان رو مرحله پیشگفتار باقی بمونه.

اینو خیلی تو بحثای فضای مجازی می‌بینم که یه نفر همش به چیزایی گیر میده که نه تنها واضحه، بلکه قبلا گفته شده و صرفا تکرار نشده.
به نظر من همچین کاری جلوی پیشرفت مکالمه رو می‌گیره و تو مرحله ابتدایی نگهش میداره و باعث میشه از اون مرحله گذر نکنیم.

بعد یه چیز دیگه

من نمی‌فهمم چرا برداشت مضاعف از اینکه یه نفر نظر میده اینه که گفته «هیچکس جز من نظر نده»؟
چرا پیش‌فرض خیلیا اینه که طرف مقابلشون آدم بدیه و ازشون متفره؟

واقعا واسم سواله، موقع حرف زدن با یه نفر، چرا باید دلت بخواد که اون طرف آدم بدی باشه و ازت بدش بیاد؟
چرا میل و ترجیح یه نفر باید این باشه آدما عوض نشن و اشتباهشون رو قبول نکنن و با همه مشکل داشته باشن؟

نمی‌دونم واضح دارم میگم حرفمو یا نه ولی جدی نمی‌فهمم چرا یه سریا ترجیحشون اینه که طرف مقابل رو آدم بدی ببینن؟

چرا پیش‌فرضت باید این باشه که طرف مقابلت احمقه و تورو احمق می‌بینه؟

امروز دیگه زیاد حرف زدم بقیه‌ش فردا

خب پس یه ناشناس گرفته بودم اونو میذارم الان

سلام ماهی. من یه پزشکم و خواستم از زاویه خودم یه توضیحاتی بدم. حقیقت مساله اینه که بیمارستانا کمبود شدید پزشک دارن اما چون نمیخوان حقوق بدن پزشک استخدام نمیکنن و گاها کار ۲-۳ تا پزشک رو یک نفر باید هندل کنه و خستگی(و خیلی اوقات گرسنگی و تشنگی، چون وقت نکردن هیچی بخورن) باعث میشه آدم ها نتونن نایس باشن. خود من اکثر اوقات با بیمارام مفصل صحبت میکنم ولی وقتی خسته ام جملات کوتاه تر و لبخند ها محو میشن. آدم باید بیسیک ترین نیاز خودش رفع شده باشه که بتونه به دیگران کمک کنه.
از طرفی این مورد که وقتی بالا سر یه مریض بدحالی مریضای دیگه بیان بابت سرماخوردگی و منتظر موندن به شما شکایت کنن و داد و بیداد کنن رو هم دیدم و تو این موقعیت پزشک خیلی اوقات تند میشه که حق هم داره.
اما قبول دارم که رفتارهای بعضی از پزشکا و پرستارا واقعا بی رحمانه است و خوب برخورد نمیکنن.
و در مورد پزشک های زنان هم حرفت رو قبول دارم به خصوص که اخلاقیات فردی خودشون رو معیار قضاوت بیمار قرار میدن(سر مسائلی مثل هایمن و std) که این اصلا از نظر حرفه ای درست نیست.
یه نکته هم هست که تاثیر تجربیات منفی روی مغز ما خیلی بیشتر از تاثیر تجربیات مثبته، یعنی اگه ما ۱۰ بار دکتر بریم و ۲بار بد باشه اون ۲ بار پررنگ تر از ۸ باری که خوب بوده تو ذهنمون میمونه. اینو گفتم که بگم تو برخورد خودم با پزشک ها اکثرشون برخورد خوبی دارن ولی درصدی هم واقعا بداخلاق و بدجنس هستن ولی درصد اونایی که خوبن بیشتره

چیزی ندارم اضافه کنم خیلی قشنگ و کامل بود

می‌دونید چی خیلی بامزه‌ست اینکه دو مدل پیام گرفتم از افرادی که (به گفته خودشون. طبق تجربه بعضیا مرض دارن و در این مورد دروغ میگن) توی کادر درمانن و فاصله این ۲ مدل پیام به حدی زیاده که آدم خنده‌ش میگیره.

مدل اول که شبیه این بود. کلی پیام هم از پرستارها دارم که داشتن خاطرات کارشون و وضعیت داغوووونی بیمارستانا دارن (به لطف آخوند قحبه) رو می‌گفتن