تقریبا از تمام زن‌های متاهلی که تو ازدواج‌های بد هستن جمله «نمیشه تا ابد مجرد بمونی» رو شنیدم.
یه حس «بلاخره آدم مجبوره ازدواج کنه» بینشون هست.
حق طلاق ندارن.
معمولا وقتی راجع به گرفتن حق طلاق برای خودت حرف می‌زنی، نسبت بهش گارد دارن (البته این مورد توی همه نیست خیلی وقت‌ها هم با یه جمله‌ای مثل «آفرین اشتباه منو نکن» تشویقت می‌کنن).
انگار ازدواج رو چیزی می‌بینن که یه زن مجبوره در زندگیش انجام بده و اگر این کار رو نکنه از جامعه و خانواده طرد میشه.
درکل نسبت به اینکه زن چه کارهایی رو می‌تونه و نمی‌تونه انجام بده، دید سنتی‌تری دارن.
خیلی‌هاشون از «زن مطلقه» شناخته شدن می‌ترسن.
در نهایت دیدشون به وضعیتشون اینه که «زندگی همینه» و باید سوخت و ساخت.

البته که خیلی‌هاشون مجبورن و هیچ گزینه‌ای جز این ندارن. نه حق طلاق دارن، نه ساپورت خانواده برای طلاق گرفتن رو دارن، نه توان به تنهایی روی پای خودشون ایستادن رو دارن.
چون به شکل جالبی همه این زن‌ها با گذشت زمان بیشتر و بیشتر از نظر مالی و اجتماعی وابسته شوهرشون شدن. با وجود اینکه اکثرشون حداقل مدرک لیسانس دارن و قبل از ازدواج و حتی اوایلش کار می‌کردن. حتی الان هم ممکنه شغل داشته باشن ولی حقوق پایینی داره.

آها یه نکته دیگه، همه‌شون بچه دارن.

و به بچه داشتن هم مثل ازدواج نگاه می‌کنن: «نمیشه تا آخر عمر بدون بچه بمونی که»

در مقابل زن‌هایی که توی ازدواج‌های خوبن، خیلی بیشتر درک می‌کنن که چرا یه نفر ممکنه نخواد ازدواج کنه یا نخواد بچه‌دار شه.
معمولا اگر بخوان باهات مخالفت کنن، یه جوابی تو مایه‌های «آدم مناسبت رو پیدا می‌کنی» یا «نترس شرایطش برات جور میشه» میدن.
تعداد بچه‌هاشون کمتره، یا اصلا بچه ندارن.

https://t.me/fishispunk/1787
این میل غیرقابل کنترل به بچه داشتن هم ناشی از فعالیت آرکیتایپ دیمیتره که اینم تو زن‌ها معمولا

مدیونی فکر کنی «میل غیر‌قابل کنترل بچه داشتن» از اینه که اجازه نه گفتن به شوهره رو نداشتن و کسی ازشون نپرسیده «کاندوم استفاده کنم؟»‌

برای اینکه تعداد فرزند رو بندازیم گردن «میل غیر‌قابل کنترل بچه داشتن» زن، باید اول ببینیم اصلا در طول ازدواج با رضایت خودش سکس داشته؟

سکس به عنوان «کاری که زن خوب برای شوهرش انجام میده، چه خودش هم دلش بخواد چه نه» به زن‌ها آموزش داده میشه.
نه گفتن هم که تو ازدواج به معنای واقعی کلمه معنی نداره (تمکین).

https://t.me/fishispunk/1786
به همین دلیله‌ که باید قبل از ازدواج به یه استقلال برسی، درآمدی داشته باشی که بتونی باهاش بدون کمک هیچ فردی زندگیتو‌ بچرخونی، که حداقل از نظر مالی وابسته کسی نباشی.
حقوقت رو مثل حق طلاق و خروج از کشور و...رو موقع ازدواج بگیری و با کسی که مخالف دادن این حقوق بهته ازدواج نکنی.

این که ۱۰۰٪
ولی بچه‌ها نقش خشونت خانگی و اجبار و فشار خانواده و فرهنگ و آموزش رو طوری نادیده می‌گیرید آدم فکر می‌کنه راجع به خانمای سوئدی حرف می‌زنیم

زنی که نه حق طلاق داره نه ساپورت خانواده و دائما بابت ناراضی بودن از شرایطش تو خونه سرکوفت می‌خوره و می‌شنوه «زن بدی هستی که ناراضی هستی» یا «همینه که هست زندگی همه همینه» نمیتونه پاشه بره بگه سلام یک عدد طلاق می‌خواستم

زن‌های بد وجود دارن ولی زن‌های بدبخت خیلی بیشترن.

به طور کلی طبق تجربه من زن‌هایی که در ازدواج‌های بد هستن، بیشتر بر اساس یه نوعی از اجبار متاهلن و بیشتر باور دارن «ازدواج کاریه که مجبوری بکنی». این اجبار رو هم بیشتر تشویق می‌کنن.
چون تن دادن به این اجبار و تبلیغ و بازتولیدش به طور پکیج آموزش داده میشه.

زن‌هایی که تو ازدواج‌های بد بودن ولی ازشون اومدن بیرون خیلی کمتر اینجورین، و حتی خیلی بیشتر مخالف ازدواجن
(باورتون میشه؟ زنی که تونسته از زیر بار اجبار و سرکوفت بیاد بیرون حالا با زیر بار این اجبار رفتن مخالفه، و بنا به آسیبی که بهش رسیده، بقیه رو تشویق می‌کنه از چیزی که این آسیب رو بهش رسونده دوری کنن! اخبار شگفت‌آور بعدی ساعت ۱۳:۰۶)

خیلی سال پیش یه چیزی خوندم، بهم تلنگر زد و باعث شد نگاهم به مسائل رو عوض کنم:

خیلی وقت‌ها پدر و دختر با هم به مادر (به‌عنوان یک زن) از بالا نگاه می‌کنند. وقتی مادر نکته‌ای را متوجه نمی‌شود، نگاه‌های معناداری بینشان رد و بدل می‌شود. هر دو با هم به این نتیجه می‌رسند که او به اندازهٔ آن‌ها باهوش نیست و نمی‌تواند مثل آن‌ها استدلال کند. اما این همدستی، دختر را از سرنوشت مادرش نجات نمی‌دهد.

مامان من خودش کسیه که واقعا تو ازدواجش رنج کشیده و خب منم اینو به چشم خودم دیدم
دوست نداره بچه‌هاشم این شکلی شن و می‌گه اصلا نباید زود ازدواج کنی
زود!
یعنی بازهم باور داره یجورایی که خب باید ازدواج کرد مجرد که نمی‌تونی بمونی اذیت می‌شی
ولی تو زود ازدواج نکن که تهش بتونی یه ادم خوب پیدا کنی
یعنی حتی یه سریاشون هم که تو ازدواج شکست خوردن باز هم نمی‌تونن مجرد بودن رو قبول کنن..
تو ذهن اکثریت نهادینه شده تنها بودن انتحاب خود شخص نیست اصلا! حتما باید با یکی باشه😂

به نظرتون ممکنه به اینکه تا همین ۱۵ سال پیش یه زنی تو ۴۰ سالگی مجرد بود کاملا از نظر اجتماعی طرد میشد یا مثلا زن مجرد حتی نمیتونست بدون هزارتا دردسر خونه اجاره کنه یا هتل اتاق بگیره ربطی داره یا اینا تو طرز فکر قدیمیا بی‌تاثیره؟

تا یه نسل پیش «زن نمی‌تونه تا ابد مجرد بمونه» باور اشتباه نبود حقیقت جامعه بود. طرد میشدی نمیتونستی از پس خودت بربیای خونه و کار نمیتونستی پیدا کنی یهو پشت سر خودت و خانوادت هزارتا حرف درمیومد.
این تصور که «زن مجبوره ازدواج کنه» از باد هوا ساخته نشده.
همین طرد اجتماعیش هنوز کامل از بین نرفته.

حتی هنوز هم یه ذره خانواده/محل زندگی سنتی‌تر باشه، یه زن ۴۰ ساله مجرد باشه از طرف دوست‌های متاهلش طرد میشه. نگاه منفی بهش هست. پیش‌فرض اینه که حتما یه مشکلی داشته که کسی «نگرفتتش».
مطلقه باشه که حتی بدتر.

درسته این طرز فکرها قدیمی شده و الان شرایط دنیا و زندگی مثل چند دهه پیش نیست. ولی این طرز فکرها الکی به وجود نیومدن و اون زن‌هایی که به خیلی اجبارها تن دادن و حتی بازتولیدشون کردن همگی احمق یا بدجنس نبودن‌.