تو ز لوح دل فروخوان، به تمامی این غزل را
منگر تو در زبانم، که لب و زبان نماند

–مولانا

از بس کصشر می‌بینم یه استیکر «برو بابا عنم تو مغزت شد» باید بسازم راحت ریپلای بدم

Done

این توییتو دیدم یاد یه چیزی افتادم
متن توییت:

نفرتمون از حاملگی رو مخفی کنیم چون به مادرا بر میخوره نگیم از خانه داری بدمون میاد چون به خانه دار ها بر میخوره و شما دارین بولیشون میکنید همش میگین احترام بذار چه احترامیه که یک طرفه‌ست و ما فقط باید به اونا احترام بذاریم اگه نسبت به خودتون و وضعتون secure بودین بهتون بر نمیخورد

یه چیزی من متوجه شدم از صحبت‌هام با زن‌های متاهل مختلف (اینم صرفا تجربه و برداشت خودمه):
زن‌هایی که ازدواج‌های بد هستن، بیشتر به بقیه میگن ازدواج کنید.
ولی این تشویقشون به ازدواج با مدلی که زن‌های توی ازدواج‌های خوب از ازدواج حرف می‌زنن خیلی فرق داره.

منظورم از ازدواج بد ازدواجیه که توش دعواهای شدید و پر از بی‌احترامی، خیانت، بی‌اعتمادی، حتی گاهی خشونت فیزیکی هست.
منظورم از ازدواج خوب، ازدواجیه که موارد بالا توش نیست و دو طرف احترام و عشق متقابل دارن و به هم تکیه می‌کنن.

تقریبا از تمام زن‌های متاهلی که تو ازدواج‌های بد هستن جمله «نمیشه تا ابد مجرد بمونی» رو شنیدم.
یه حس «بلاخره آدم مجبوره ازدواج کنه» بینشون هست.
حق طلاق ندارن.
معمولا وقتی راجع به گرفتن حق طلاق برای خودت حرف می‌زنی، نسبت بهش گارد دارن (البته این مورد توی همه نیست خیلی وقت‌ها هم با یه جمله‌ای مثل «آفرین اشتباه منو نکن» تشویقت می‌کنن).
انگار ازدواج رو چیزی می‌بینن که یه زن مجبوره در زندگیش انجام بده و اگر این کار رو نکنه از جامعه و خانواده طرد میشه.
درکل نسبت به اینکه زن چه کارهایی رو می‌تونه و نمی‌تونه انجام بده، دید سنتی‌تری دارن.
خیلی‌هاشون از «زن مطلقه» شناخته شدن می‌ترسن.
در نهایت دیدشون به وضعیتشون اینه که «زندگی همینه» و باید سوخت و ساخت.

البته که خیلی‌هاشون مجبورن و هیچ گزینه‌ای جز این ندارن. نه حق طلاق دارن، نه ساپورت خانواده برای طلاق گرفتن رو دارن، نه توان به تنهایی روی پای خودشون ایستادن رو دارن.
چون به شکل جالبی همه این زن‌ها با گذشت زمان بیشتر و بیشتر از نظر مالی و اجتماعی وابسته شوهرشون شدن. با وجود اینکه اکثرشون حداقل مدرک لیسانس دارن و قبل از ازدواج و حتی اوایلش کار می‌کردن. حتی الان هم ممکنه شغل داشته باشن ولی حقوق پایینی داره.

آها یه نکته دیگه، همه‌شون بچه دارن.

و به بچه داشتن هم مثل ازدواج نگاه می‌کنن: «نمیشه تا آخر عمر بدون بچه بمونی که»

در مقابل زن‌هایی که توی ازدواج‌های خوبن، خیلی بیشتر درک می‌کنن که چرا یه نفر ممکنه نخواد ازدواج کنه یا نخواد بچه‌دار شه.
معمولا اگر بخوان باهات مخالفت کنن، یه جوابی تو مایه‌های «آدم مناسبت رو پیدا می‌کنی» یا «نترس شرایطش برات جور میشه» میدن.
تعداد بچه‌هاشون کمتره، یا اصلا بچه ندارن.

https://t.me/fishispunk/1787
این میل غیرقابل کنترل به بچه داشتن هم ناشی از فعالیت آرکیتایپ دیمیتره که اینم تو زن‌ها معمولا

مدیونی فکر کنی «میل غیر‌قابل کنترل بچه داشتن» از اینه که اجازه نه گفتن به شوهره رو نداشتن و کسی ازشون نپرسیده «کاندوم استفاده کنم؟»‌

برای اینکه تعداد فرزند رو بندازیم گردن «میل غیر‌قابل کنترل بچه داشتن» زن، باید اول ببینیم اصلا در طول ازدواج با رضایت خودش سکس داشته؟

سکس به عنوان «کاری که زن خوب برای شوهرش انجام میده، چه خودش هم دلش بخواد چه نه» به زن‌ها آموزش داده میشه.
نه گفتن هم که تو ازدواج به معنای واقعی کلمه معنی نداره (تمکین).

https://t.me/fishispunk/1786
به همین دلیله‌ که باید قبل از ازدواج به یه استقلال برسی، درآمدی داشته باشی که بتونی باهاش بدون کمک هیچ فردی زندگیتو‌ بچرخونی، که حداقل از نظر مالی وابسته کسی نباشی.
حقوقت رو مثل حق طلاق و خروج از کشور و...رو موقع ازدواج بگیری و با کسی که مخالف دادن این حقوق بهته ازدواج نکنی.

این که ۱۰۰٪
ولی بچه‌ها نقش خشونت خانگی و اجبار و فشار خانواده و فرهنگ و آموزش رو طوری نادیده می‌گیرید آدم فکر می‌کنه راجع به خانمای سوئدی حرف می‌زنیم

زنی که نه حق طلاق داره نه ساپورت خانواده و دائما بابت ناراضی بودن از شرایطش تو خونه سرکوفت می‌خوره و می‌شنوه «زن بدی هستی که ناراضی هستی» یا «همینه که هست زندگی همه همینه» نمیتونه پاشه بره بگه سلام یک عدد طلاق می‌خواستم