طرف واسه اینکه به ایگوی خودش یه حالی بده و حس کنه خیلی باهوش و نابغه‌ست یه کصشری می‌بافه به هم که مشخصه حتی به ۱ ساعت بعدش هم فکر نکرده.

آخر این طرز فکر که همه‌چی کیریه و ما هیچ کاری از دستمون برنمیاد و باید شکست رو بپذیریم اینه که بریم بمیریم. اینه که بریم خودمونو بکشیم. ساده‌ترین و بزدلانه‌ترین راه نگاه کردن به مسائله و نتیجه‌ش همیشه منفی بوده. فقط و فقط شونه خالی کردنه. کسی اینجوری فکر میکنه باهوش نیست، فقط ریده.
«فعلا زنده بمون تا ببینیم چی میشه» سگش شرف داره به این کصشرا‌.

خلاصه حرفم:
وقتی یک نفر داره سعی میکنه بگه «میدونم خودکشی به نظر تنها گزینه ممکنه ولی فعلا بیا و خودتو نکش تا ببینیم چی میشه»، یکی بیاد زیر این پست بگه «نه اتفاقا حرفت مسخره‌ست و هیچ امیدی نیست» داره بدتر بقیه رو تشویق میکنه به خودکشی.
می‌دونم ناامیدی همه رو سرویس کرده. یه حرفایی به یه نفر کمک میکنه و به یه نفر دیگه نه. ولی اگه بهتون کمک نمی‌کنه حداقل سعی نکنید بزنید تو سر اونایی که با شنیدن اون حرفا ثانیه‌ای بهتر شدن.

نوشته‌های کادر درمان تو توییتر رو که می‌خونم همدلی با بیمار توشون نزدیک به صفره. بیمار واسشون یه موجود احمقیه که با مراجعه بهشون باعث شده وقت عزیزشون تلف شه.

یا مثلا یه سری مغازه‌دارا که وقتی ازشون سوالی می‌پرسی جای جوابتو دادن بهت تیکه میندازن‌‌ و وضعیت مالیت رو قضاوت می‌کنن.

خب وقتی نمی‌خوای یه کاری رو انجام بدی، انجامش نده‌. چرا عقده‌شو سر بقیه خالی می‌‌کنی؟
چرا بابت انجام دادن وظایف کاری که خودت قبول کردی شغلت باشه، منت میذاری و برای بیمار/مشتری اخم و تخم می‌کنی؟

یه جوری بعضی پزشکا سر مراجعه ملت به اورژانس کونشون کج میشه انگار وظیفه‌شون همین نیست که چک کنن و ببینن بیمار مشکل داره یا نه و اون مشکل چقدر خطرناکه.