چطوری کسی واسه بازگشت به تولید محتوا ذوق داره؟
اصلا چطوری کسی حرفی واسه گفتن داره؟
نمیدونم شاید من مستاصل موندم.
از قبلشم دائما حس می‌کردم دیگه چیزی برای گفتن ندارم. الان این حس بیشتره.

از اکثر این پست‌های «بچه‌ها وقتی نبودین فلان شد» حس خوبی نمی‌گیرم‌. لحنشون یه جوریه انگار با بچه مهدکودکی حرف می‌زنن. انگار نه انگار که اصل تمام اتفاقات تو ایرانه.

متن توییت:

به جای اینکه بدو بدو الان بخوایم خودمون رو به مردمی که به اینترنت رسیدن ثابت کنیم و بگیم «حالا که برگشتین… حالا که برگشتین…» بهتره همچنان یک قدم از مردم داخل عقبتر حرکت کنیم و شنونده باشیم.
اگه همین فرمول «یک قدم عقبتر» رو رعایت کنیم نیازی به دست‌وپا زدن برای اثبات خودمون و توضیح برای جاگیریمون هم نداریم.
تاریخ هم که سر جاشه
همه رو قضاوت میکنه (:

اصلی‌ترین چیز این بود که ایرانیا نت نداشتن برکت از فضای مجازی رفته بود.
کیرم تو آخوند.

تو ماه‌های گذشته خیلی تغییر کردم.
البته فکر می‌کنم کسی تغییر نکرده باشه عجیبه و جای ابرو بالا بردن داره.

ولی همینم باعث شده گیج و گنگ باشم. خصوصا نسبت به فضای مجازی و حضور درونش.
هم نسبت به وصل موندن فیلترنت بی‌اعتمادم، هم مطمئن نیستم چیزی باشه که ارزش ارائه داشته باشه.

تعجب می‌کنم می‌بینم به محض رسیدن خبر نصفه نیمه وصل شدن نت یه سریا پست گذاشتن. حالا جدا از اینکه تکلیف خیلیاشون معلومه. عجیبه برام این سرعتِ از پیش گرفتن روند قبلی.

من نه حرفی برای گفتن پیدا می‌کنم، نه حس می‌کنم حرفی هست که نیاز باشه بزنم‌.
نه که هر حرفی می‌زنی لازم باشه خیلی مهم و خاص باشه. ولی من حس می‌کنم نه تنها به حضورم نیازی نیست، اصلا اضافی‌ام اگر باشم.
انگار هیچی برای گفتن نیست. حس می‌کنم بودن اشتباهه.

اصلا چیزی هم هست که من بتونم ارائه بدم که کسی دلش بخواد بشنوه یا ببینه؟
(سوال جدی، پیشنهادات و نظرات پذیرفته می‌شود)

این چند ماه فقط من بودم و حسام دارچین‌پور:
https://www.instagram.com/reel/DY4YF6OswG-/

اینقدر چپ و راست نت رو قطع کردن که اعتماد به وصل موندنش کاملا از بین رفته.
کسایی که آنلاین‌شاپ دارن یا شغلشون وابسته به اینترنته، یا مثلا ادمین پیجن، نمیدونم حالا حالا بتونن بدون اضطراب برگردن سر کار یا نه

یادش بخیر یه زمانی هر کصکلکی که به ذهنم می‌رسید پست می‌کردم اینستا چون واسم سرگرمی و راه کمتر کردن حس بد بود.
الان هربار میام این کارو کنم اینقدر همه‌چیز جدی گرفته میشه که بیخیال میشم

نقاشی شدممممم 😭😭😭😭
پیج نقاشیاش: utainu

هی سعی می‌کنم به خودم بگم اینطور نیست ولی باز می‌بینم همه‌چیز بد کصشره.

یه سال و نیم - دو سال پیش یه پست دیدم یکی از این یگان ویژه‌ها کنار یه بچه عکس گرفته بود با کپشن «من ازت مراقبت می‌کنم کوچولو» و کامنتا پر کصمغزایی بود که نوشته بودن «وای کراش، وای تایپم».
هم‌زمان باهاش عکس دست یه مامور پشت فرمون ماشین پلیس هم وایرال شده بود با کپشن و کامنتایی مث «نهههه نباید رو این کراش بزنم».
(همچنان ریدم تو مغز کسایی که این کامنتا رو میذاشتن)

اون موقع اینا رو دیدم اینقدر اعصابم کیری شد که یه ویدئو گرفتم گفتم من یه باور رادیکال دارم اونم اینه که حداقل تو ایران هیچ پلیس شریفی وجود نداره. مشخص هم کردم منظورم سربازی که مجبوره نیست‌. منظورم اونیه که با میل خودش رفته پلیس شده.
کامنتای اون پست پر شد از فحش و آرزوی اینکه بهم تجاوز شه که بعد برم دست به خایه همون پلیسا شم :)))
با سوالایی مثل «شما ازتون دزدی کنن چیکار می‌کنی؟» «پلیس مبارزه با مواد مخدر چی؟؟»
هربار ویدئوهای نیروهای سرکوب رو می‌بینم یه دور از اول میگم ریدم تو مغز کامنتای زیر اون پست.

هنوز هم پای حرفای تو اون پست هستم. هیچ پلیس باشرفی توی این کشور نداریم. هیچ سپاهی و ارتشی با شرفی نداریم.
کسی هم شرف داشته باشه و بره تو این سیستم ۳ تا اتفاق براش میفته:
۱. توسط خود سیستم حذف میشه، حالا یه اخراج میشه/کنار گذاشته میشه یا یه بلایی سرش میارن
۲. خودش میاد از سیستم بیرون. که به نظرم تو مرحله‌ای هستیم که از این مورد گذر کردیم. وجداناً بذار قبول نکنم طرف با این همه جنایت هنوز هم تو سیستمه ولی «با سیستم مخالفه»
۳. شرفش می‌خشکه و کم‌کم همونطور که سیستم ازش می‌طلبه بی‌شرف میشه.