خدایی هم اگر باشه، ما از آفریده‌هاش نیستیم.

فکر می‌کنم تمام دعاهای زندگی مادربزرگم خرج این شد که ۱۸ دی ماه زنده برگردیم خونه.
گاهی می‌ترسم همه شانسمون خرج شده باشه‌.

یه چیزی قبلا بود که دیگه نیست. نمی‌دونم مرده یا یخ زده یا خاکستر شده. رفته‌. قبلا به خون قسم می‌خورد که برمی‌گرده. این بار ولی جور دیگه‌ای محو شده‌. سایه‌ای ازش نمونده.
همه کم‌کم دارن فراموش می‌کنن که بوده. به این نتیجه می‌رسن که هیچوقت نبوده و اگر زمانی فکر می‌کردیم هست هم متوهم بودیم.
ولی بود. بود و معنی داشت.

دارن کم کم نتی رو وصل می‌کنن که از اولم گوه خوردن که بستنش. با اینکه کیرم دهنشون ولی کیرم دهنشون.

اینجا می‌تونین بهم پیام بدین (چون دایرکت خیلی اذیت می‌کنه): @FishisTalking

پیام ناشناس:
http://t.me/safeCht_bot?start=xg1kAD

چطوری کسی واسه بازگشت به تولید محتوا ذوق داره؟
اصلا چطوری کسی حرفی واسه گفتن داره؟
نمیدونم شاید من مستاصل موندم.
از قبلشم دائما حس می‌کردم دیگه چیزی برای گفتن ندارم. الان این حس بیشتره.

از اکثر این پست‌های «بچه‌ها وقتی نبودین فلان شد» حس خوبی نمی‌گیرم‌. لحنشون یه جوریه انگار با بچه مهدکودکی حرف می‌زنن. انگار نه انگار که اصل تمام اتفاقات تو ایرانه.

متن توییت:

به جای اینکه بدو بدو الان بخوایم خودمون رو به مردمی که به اینترنت رسیدن ثابت کنیم و بگیم «حالا که برگشتین… حالا که برگشتین…» بهتره همچنان یک قدم از مردم داخل عقبتر حرکت کنیم و شنونده باشیم.
اگه همین فرمول «یک قدم عقبتر» رو رعایت کنیم نیازی به دست‌وپا زدن برای اثبات خودمون و توضیح برای جاگیریمون هم نداریم.
تاریخ هم که سر جاشه
همه رو قضاوت میکنه (:

اصلی‌ترین چیز این بود که ایرانیا نت نداشتن برکت از فضای مجازی رفته بود.
کیرم تو آخوند.

تو ماه‌های گذشته خیلی تغییر کردم.
البته فکر می‌کنم کسی تغییر نکرده باشه عجیبه و جای ابرو بالا بردن داره.

ولی همینم باعث شده گیج و گنگ باشم. خصوصا نسبت به فضای مجازی و حضور درونش.
هم نسبت به وصل موندن فیلترنت بی‌اعتمادم، هم مطمئن نیستم چیزی باشه که ارزش ارائه داشته باشه.

تعجب می‌کنم می‌بینم به محض رسیدن خبر نصفه نیمه وصل شدن نت یه سریا پست گذاشتن. حالا جدا از اینکه تکلیف خیلیاشون معلومه. عجیبه برام این سرعتِ از پیش گرفتن روند قبلی.

من نه حرفی برای گفتن پیدا می‌کنم، نه حس می‌کنم حرفی هست که نیاز باشه بزنم‌.
نه که هر حرفی می‌زنی لازم باشه خیلی مهم و خاص باشه. ولی من حس می‌کنم نه تنها به حضورم نیازی نیست، اصلا اضافی‌ام اگر باشم.
انگار هیچی برای گفتن نیست. حس می‌کنم بودن اشتباهه.

اصلا چیزی هم هست که من بتونم ارائه بدم که کسی دلش بخواد بشنوه یا ببینه؟
(سوال جدی، پیشنهادات و نظرات پذیرفته می‌شود)

این چند ماه فقط من بودم و حسام دارچین‌پور:
https://www.instagram.com/reel/DY4YF6OswG-/

اینقدر چپ و راست نت رو قطع کردن که اعتماد به وصل موندنش کاملا از بین رفته.
کسایی که آنلاین‌شاپ دارن یا شغلشون وابسته به اینترنته، یا مثلا ادمین پیجن، نمیدونم حالا حالا بتونن بدون اضطراب برگردن سر کار یا نه

یادش بخیر یه زمانی هر کصکلکی که به ذهنم می‌رسید پست می‌کردم اینستا چون واسم سرگرمی و راه کمتر کردن حس بد بود.
الان هربار میام این کارو کنم اینقدر همه‌چیز جدی گرفته میشه که بیخیال میشم