This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این پلانم دوست داشتم
از Oppenheimer همینقدر که بگم که خیلی وقته دیدمش اما واقعا نمیتونم راجع بهش حرف بزنم.
من عمیقا عاشق نولانم و هرچیزی که میسازه اما این شاهکار یه چیز دیگه بود...
یه روز میام میگم یه چیزایی ولی نه حالا حالاها 🐢
فقط این و میگم که یکی از بهترین فیلمایی بود که امسال دیدم و بهترین فیلمایی که امسال دیدم کلا ۳تان.
من عمیقا عاشق نولانم و هرچیزی که میسازه اما این شاهکار یه چیز دیگه بود...
یه روز میام میگم یه چیزایی ولی نه حالا حالاها 🐢
فقط این و میگم که یکی از بهترین فیلمایی بود که امسال دیدم و بهترین فیلمایی که امسال دیدم کلا ۳تان.
در این راستا و مرور آثار ریدلی اسکات باید یه چیزی رو راجع به مکاتب ادبی بگم.
عمدهی آثار ریدلی اسکات پیرو مکتب کلاسیسمن.
مکتب کلاسیسم واقعیت رو آرمانی میکنه و نقصانهاش رو برطرف میکنه. راجع به مسائلی مثل میهن پرستی، حماسههای بزرگ و ارزش ها مشهود اجتماعیه. راجع به خطریه که شهری، کشوری و یا خانهای رو تهدید میکنه و از کنار اون قهرمانی ساخته میشه برای نجاتشون و اینها انعکاس کلاسیسم در سینماست.
کلاسیسم به موضوعاتی که جنبهی ملی و عمومی و میهنی و تاریخی دارند، به افراد سرشناس و مشهور میپردازه، نه به افراد ساده و معمولی.
و تمام اینها توی عمدهی آثار ریدلی اسکات مشهوده.
اما چیزی که راجع به ریدلی اسکات دوست دارم اینه که کاراش صرفا توی آثار این مدلی مثل گلادیاتور و ناپلئون و کینگدم او هون خلاصه نمیشه.
تلما و لوییس راجع به دوتا دوسته که تصمیم میگیرن با هم به سفر برن. شوهر تلما خیلی آدم گیریه و لوییس با وجود استقلالی که داره باز درگیر یه سری مشکلاته. اوایل سفر لوییس مردی رو میکشه و در تمام طول فیلم این دو نفر در حال ماجراجویین و گریز از دست پلیس.
اما چیزی که میخوام بگم راجع به مکاتب ادبیه.
تجلی رمانتیسم در سینما، سینمای جادهایه.
بالا گفتم عمدهی کارای ریدلی اسکات پیرو مکتب کلاسیسمن [نه اینکه کلاسیک باشن!]، اما تلما و لوییس یک رمانتیسم بینقصه.حالا رمانتیک و رمانتیسم در سینما، این نیست که دو نفر عاشق هم باشن و روایت یک رابطهی عاشقانه باشه.
رمانتیک و رمانتیسم با اون چیزی که جا افتاده متفاوته.
رمانیسم بر مبنای میل به آزادی شکل گرفته و در چهارچوب و قفس نمیگنجه. رمانتیسم یعنی جاده، سفر، جستجوی افق های جدید، ماجراجویی، آزادی. رمانتیسم مظهر قلب احساس و روانه.
تجلی رمانتیسم در سینما، سینمای جادهایه.
سینمای جادهای اونجاست که شخصیت داستان به جستجوی چیزی [هر چیزی، حتی آزادی] از چهارچوب و قفسی که براش ساختن و یا خودش ساخته بیرون میزنه و به جاده میره. روایت سینمای جادهای عملا در مسیر و راه و جاده شکل میگیره.
مثل تلما رو لوییس که از بند خودشون رو رها میکنن و تمام فیلم توی جادهاس.
اونجاست که آخر فیلم شما میگی
What a journey!
اما تلما و لوییس با اینکه متفاوته با هرچیزی که از ریدلی اسکات دیدم، باز میتونم حس کنم که این مرد اون پشت نشسته. ترکیب لنز و دوربین و جایگذاری و کمپوزیشن و همه چیز امضای ریدلی اسکات رو داره.
بیاین از اینجا شروع کنیم که بیبدن به نویسندگی کاظم دانشی [کارگردان فیلم علفزار] و کارگردانی مرتضی علیزاده است و داستان بنا به ادعای افراد حقیقی برگرفته از پروندهی جنایی غزاله و آرمانه.
احتمالا مقایسهی بیبدن و علفزار اشتباهه اما،
بیبدن در مقابل علفزار فیلمنامهی جذابتری داشت اما خود علفزار خوش ساختتر بود. با این وجود بیبدن فیلم خوبی بود و تماشاش لذت بخش بود.
بیبدن در مقابل علفزار فیلمنامهی جذابتری داشت اما خود علفزار خوش ساختتر بود. با این وجود بیبدن فیلم خوبی بود و تماشاش لذت بخش بود.
فیلم پره از صحنهها و جزئیات تاثیر گذار و احساس بر انگیز و تعلیقها.
و باید بگم بزرگترین اشتباه کارگردان ساده گرفتن یه سری از اون لحظات بود. لحظاتی که میتونستن خیلی خیلی تاثیرگذار باشن و به دست کارگردان خراب شدهن.
و باید بگم بزرگترین اشتباه کارگردان ساده گرفتن یه سری از اون لحظات بود. لحظاتی که میتونستن خیلی خیلی تاثیرگذار باشن و به دست کارگردان خراب شدهن.
و یا یه جاهایی اشتباه نویسنده بوده و دیالوگهای خیلی اشتباهی نوشته که اصلا نمیشینن و در نمیان.
برای مثال فیلم سکانسی داره که سروش و الناز دارن راجع به آینده و عروسیای که برای دخترشون متصور میشدن حرف میزنن و این سکانس واقعا در نیومده. نه دیالوگا و نه میزانسن و نه بازی سروش صحت.
یه مثال دیگه که فکر میکنم خیلی خوب بود صحنهای بود که تازه گم شدن این دختر داغ بود و بازپرس پیش مادر دختر به مهد کودک میره.
وقتی اون دو نفر دارن راجع به یک جنایت و قتل و چیزای دارک حرف میزنن اون پشت توی بک گراند آهویی دارم خوشگله پخش میشه و این به نظرم خیلی خوب بود.
وقتی اون دو نفر دارن راجع به یک جنایت و قتل و چیزای دارک حرف میزنن اون پشت توی بک گراند آهویی دارم خوشگله پخش میشه و این به نظرم خیلی خوب بود.
فیلم پارادوکس خیلی قشنگی هم داره با سکانس ابتدایی و سکانس انتهایی.
در سکانس ابتدایی نوید پورفرج در نقش بازپرس، سر یک پروندهی دیگه میره و با تلاشهای زیاد موفق میشه رضایت یک مادر و از قصاص بگیره، اون هم پای چوبهی دار.
در سکانس انتهایی مجددا نوید پورفرج در نقش بازپرسِ پروندهی دختر الناز شاکردوست تمام زورش رو میزنه تا رضایت بگیره اما موفق نمیشه.
در سکانس ابتدایی نوید پورفرج در نقش بازپرس، سر یک پروندهی دیگه میره و با تلاشهای زیاد موفق میشه رضایت یک مادر و از قصاص بگیره، اون هم پای چوبهی دار.
در سکانس انتهایی مجددا نوید پورفرج در نقش بازپرسِ پروندهی دختر الناز شاکردوست تمام زورش رو میزنه تا رضایت بگیره اما موفق نمیشه.
اما راجع به بازیها؛
الناز شاکردوست واقعا بازیگر خوبیه و خیلی باورپذیر بود از همه لحاظ.
برای سروش صحت باید بگم که نقشش نقش یک پدر بیخود بود اما چیزی که اذیت میکرد این بود که حتی این هم خیلی خوب بازی نکرده بود. نمیدونم شاید من بد دیدم!
گلاره عباسی خیلی دوست داشتنیه تقابلهاش با الناز شاکردوست همیشه مورد علاقهی من بوده، شاید کمی میتونست بهتر باشه اما بد نبود.
بعد از اون مینا وحید که یک بازی کاملا در چهارچوب و به اندازه ارائه داد. نقشش هم بیشتر از اون رو نمیطلبید.
الناز شاکردوست واقعا بازیگر خوبیه و خیلی باورپذیر بود از همه لحاظ.
برای سروش صحت باید بگم که نقشش نقش یک پدر بیخود بود اما چیزی که اذیت میکرد این بود که حتی این هم خیلی خوب بازی نکرده بود. نمیدونم شاید من بد دیدم!
گلاره عباسی خیلی دوست داشتنیه تقابلهاش با الناز شاکردوست همیشه مورد علاقهی من بوده، شاید کمی میتونست بهتر باشه اما بد نبود.
بعد از اون مینا وحید که یک بازی کاملا در چهارچوب و به اندازه ارائه داد. نقشش هم بیشتر از اون رو نمیطلبید.
پژمان جمشیدی خیلی بازیگر خلاق و فوق العادهایه و انقدر این نقش روش نشسته و انقدر فریادهاش توی سکانس آخر روی من تاثیر گذاشته که هنوز راه میرم و تحسینش میکنم. [در این پیام کمی مبالغه در آمیخته.]
اما، اگر فیلم توی بخش مسابقه بود بهتون میگم که جایزهی مرد مکمل مال خودش بود.
اما، اگر فیلم توی بخش مسابقه بود بهتون میگم که جایزهی مرد مکمل مال خودش بود.
ولی نوید پورفرج نقش روش نمینشست.
چیزی که خیلی حیفه اینه که نوید برای این نقش زورش کم بود و بخاطر همین اون اتفاقی که باید نمیافتاد برای بازیش و خیلی حیف بود.
اما دیالوگهای پایانیش مقابل کرکتر قاتل بسیار درست و تاثیرگذار بود. درواقع نقطهی عطف بازیش اونجا بود.
چیزی که خیلی حیفه اینه که نوید برای این نقش زورش کم بود و بخاطر همین اون اتفاقی که باید نمیافتاد برای بازیش و خیلی حیف بود.
اما دیالوگهای پایانیش مقابل کرکتر قاتل بسیار درست و تاثیرگذار بود. درواقع نقطهی عطف بازیش اونجا بود.
فکر میکنم که پژمان جمشیدی علفزار خیلی بازپرس بهتری بود. فکر میکنم که پژمان جمشیدی هر نقشی رو میتونه در بیاره و این خیلی فوق العاده اس. 🦕
اما با چیزی که من از مرتضی علیزاده توی برنامهی هفت دیدم خیلی محتمله که کاظم دانشی وزنی بیشتر از وزنی که نویسنده و بازیگردان باید تحمل کنند رو تحمل کرده.