و یه چیزی بهتون بگم؟ بهترین و قوی‌ترین بخش قسمت ۸ جایی بود که تیم جکسون رو توی بیمارستان می‌بینه.

اینجا نشون میده که چرا تیم کم و بیش از هاک دست کشید و حتی ارتباطی که چند سال بعد موقع ملاقات تیم و جکسون توی کلبه بینشون شکل گرفت رو ملموس‌تر و قشنگ‌تر می‌کنه.
و حتی فکر می‌کنم باعث میشه تیم نسبت به خیانت هاک بهش کمی نرم‌تر بشه.
و چیزی که خیلی راجع به روایت داستان و تایم لاینش جذابه اینه که ما تازه اون آخر دلیل خیلی از رفتارای تیم رو می‌فهمیم.

اما از نظر تکنیکی،
اول این رو بگم که بر خلاف تم و طراحی صحنه و لباس گریمشون افتضاح بود! [کاملا یاد گریم ستایش میفتم با این گریم]

حرکت دوربین جاهایی خیلی ظریف و با سلیقه‌ اس و یه جاهایی خیلی بی‌حوصله چیده شده. صرفا می‌تونم بگم استاندارده.
یکی از سکانسا و حرکتای دوربین ظریف و درستشون رو اینجا ببینید.

حقیقت اینه که من سریال رو بخاطر جاناتان بیلی شروع کردم و این مرد انقدر بازیگر خوبیه که من برای چند ساعت می‌تونم به یک ویدیوی ۳ ثانیه‌ای ازش نگاه کنم و قدرت بازیگریش رو تحسین کنم.

ظرافت رو می‌بینید؟ حتی کوچیک‌ترین حرکت یا میمیکی نیست که شما بگین "اوه اینجا شبیه تیم نیست". این مرد عملا تیم رو ساخته!
جاهایی هست که الان پیداشون نمی‌کنم اما تیم دستش رو روی صورتش می‌ذاره و اونجا خیلی درسته. فقط خیلی درسته و من واقعا این مرد رو ستایش می‌کنم.



و من می‌دونم که خیلی پرحرفی کردم اما موسیقی فلو ترولرز خیلی براش کار کرد و خیلی مهمه. حتی نمی‌تونم یکی از صحنه‌ها رو بدون موسیقی‌ش به خاطر بیارم.