اما جذابیت این پلان مهندسی زومه.
زوم اول پلان اوس قادر تا زمانی که کات میدن مثلا تا عدد ۲۰ پیش میره،
پلان امبولانس از عدد ۲۰ تا ۳۰ پیش میره تا زمانی که کات می‌خوره به پلان اوس قادر،
پلان اوس قادر روی عدد ۳۰ می‌مونه و یه مکالمه با خانم پرستار پیش میره،
کات می‌خوره به پلان آمبولانس و تا آخر پیش میره،
کات می‌خوره به پلان اوس قادر، اوس قادر خودش چند قدم جلو میاد و تازه از عدد ۳۰ زوم میشه و تا اخر میره.

و با این تحلیل جذاب‌تر میشه:
زمانی که اوس قادر مثلا روی عدد زوم ۳۰ با خانم پرستار صحبت می‌کنه، ما خانم پرستار و آمبولانس رو توی شات برگشت داریم که از عدد ۳۰ شروع می‌کنه به حرکت و متوقف نمیشه اما توی شات بعدی اوس قادر هنوز روی عدد زوم ۳۰ مونده.
این یعنی اوس قادر هنوز در حال حلاجی اتفاقه (تغییر نکردن زوم)، در حالی که اوضاع پسرش بدون توقف در حال بدتر شدنه (بیشتر شدم زوم).
زوم پلان آمبولانس تا آخر باز میشه، اوس قادر خودش به جلو حرکت می‌کنه و زوم تا آخر باز میشه و تیر آخر و می‌زنه.
پسرش تموم می‌کنه (به آخر رسیدن درجه زوم)، اوس قادر برای اینکه بهتر اوضاع رو درک کنه خودش به جلو حرکت می‌کنه و بعد متوجه میشه که پسرش مرده (به آخر رسیدن درجه زوم پلان اوس قادر).

دلیل سه در چهار بودن اسنایدر-کات شخصی سازی شدن فیلم بر اساس دیگاه خود زک اسنایدره. می‌خواسته از اون ظاهر عادی سازی شده‌ی آنامورفیک دور بشه و نشون بده که این نسخه از دیدگاه خودشه.

و توی اسنایدر-کات، وقتی که میرن توی غار بتمن کراوات نداره :)
Perfection:
اسنایدر-کات خیلی کامله.
من تمام مدت درحال آفرین گفتنم.

کار خیلی جذابی که اسنایدر کرده اینه که از اول فیلم به زندگی دوست دختر سوپرمن پرداخته و زمان برگشتش، میون پلانای پروسه‌ی زنده کردن سوپرمن کات می‌خوره به زندگی دختره و این خیلی درسته.

تنش بینشون برای برگردوندن سوپرمن و عذاب وجدان بروس وین خیلی خیلی جذابه. تغییر لباس سوپرمن هم خیلی جذابه. همه چیز راجع به اسنایدر-کات خیلی جذابه.

اول اینکه از چندتا از شاتای فیلم قبلی استفاده کرد،
دومی اینکه یه سری پلانا بود که میشد نباشه،
سومی اینکه وقتی یه پدری کسی که سخنرانی انگیزشی و فلان بلند بالا داره دیگه نباید بعدش سکانس باشه، ولی بود.

درواقع شارلوت (اسکارلت جوهانسن lost in translation) و کاترین (همسر واکین فینیکس توی فیلم her) خود شخصیت کاپولان و
جان (همسر شارلوت) و تئودور (واکین فینیکس)، شخصیت جونز.
کاپولا توی lost in translation می‌خواسته نشون بده نارضایتیش رو از ازدواجش و احساس دوری از همسرش (سال ساخت لاست این ترنسلیشن کاپولا و جونز طلاق گرفتن) و در عین حال کاپولا که توی فیلم her یه جورایی از خودش دفاع می‌کرد و با این حال می‌گفت هنوز عاشق همسرشه.

با این تضاد در شخصیت پردازی اسپایک جونز نه با خصومت بلکه به آرامی و با شیرین‌ترین حالت ممکن می‌خواست به سوفیا کاپولا بفهمونه که چقدر جونز رو اشتباه فهمیده و برداشت هرکدوم از همدیگه چقدر از هم فاصله داشته و چقدر از ابراز همدیگه عاجز بودن.

مسئله‌ای که وجود داره اینه که دیگه دارن بیش از حد از آنامورفیک استفاده می‌کنن.
بله آنامورفیک وایده خوشگله و در عین حال عمق میدان کمی داره و بوکه‌های خوشگلی هم داره، کیفیت بالایی داره و نور و خیلی شیک عبور میده. اما اون اعوجاجی که دو طرف قاب می‌ندازه خیلی عمومی شده.
به عبارت دیگه، دیگه حال نمیده.
این اتفاق توی مارول‌ افتاده. تا جایی که یادمه تمام فیلمای جدید مارول همه آنامورفیک بودن و بدیش اینه که چون دیگه تبدیل به یکی از سبکا و امضای مارول شده دیگه ازش دست بر نمی‌دارن.
حرفم اینه که خب خیلیا و خیلی فیلمای گنده لنزشون آنامورفیک بوده و آره آنامورفیک خیلی خفنه و تصویرش هم خیلی خوشگله ولی آخه کلاسیک چشه؟

تمام سریال کاملا بیهوده بود.
آره اسکرالا بینمون نفوذ کردن.
آره یه خونه لازم دارن.
ولی برای اون خونه فقط با یه نفر می‌جنگن؟ بعد برای گرفتن دی‌ان‌ای اونجرز فیوری و تهدید می‌کنن به جنگ جهانی؟ خب داداش جنگ جهانی راه بندازی راحت‌تری که چه کاریه؟
بعد همه‌ی اینا یه طرف فیوری چرا یهو انقدر ضعیف شد؟ ضعیف شدنش یه طرف، چرا یهو انقدر قوی شد؟ آره اون فیوریه ولی چرا یهو انقدر راحت از همه‌ دست کشید و گذاشت بی‌خودی بمیرن؟

مسئله اینه که مارول نمی‌دونه داره چیکار می‌کنه.
سریال سردرگمه، معلوم نیست سریال راجع به کی و چیه، شخصیت پردازیا ناقصن، حضور هرکدوم و که جمع بزنی رو هم ۹۰ دقیقه هم نمیشه. سریال پره از نبردای بی‌خودی و قدرت‌ نمایی‌های الکی و حرفای شعاری الکی و هزارتا داستان بی‌خود و سردرگم دیگه.

چیشد که فکر کردن می‌تونن سریال و توی ۶ تا قسمت ۳۰ دقیقه‌ای جمع کنن؟
یدونه شات درست و حسابی تو سیکرت اینویژن دیدم و دقیقا سرِ دیالوگی که اون شات و می‌طلبید، به ۲ ثانیه نرسید کات کرده :)))))))))
علی سلیم حسابی خراب کردی برادر