شخصیت پردازی خیلی بامزه‌‌ای داره و بازی‌های قوی. دیالوگ‌های درست و شیرین، موزون با دایره واژگان گسترده و به دور از لودگی که از ثانیه‌ی ابتدایی سریال به چشم می‌خوره.
در کنار این‌ها، طراحی لباس و گریم از هرگونه نوین‌گرایی و خوشگل‌سازی به تبعیت از زیبایی مورد پسند امروز، دوری می‌کنه.

انتخاب بازیگر خیلی خوبی هم داره. کار پر از بازیگره و ساید استوری‌ اما، هیچ‌کدوم از اینا نه تنها ذهن و پرت نمی‌‌کنن و جلوی داستان اصلی رو نمی‌گیرن، بلکه به طور کاملی بهشون پرداخته میشه.

هر چهارتا زنِ میرزا نه فقط از نظر چهره و فیزیک بهترین انتخاب بودن بلکه خیلی خیلی خوب بازی کردن.
شبنم مقدمی همون زنِ با اصل و نسب و قوی‌ایه که باید باشه، شقایق دهقان با وجود اون خنگیِ تیپی که داره و اون حرف زدن توک زبونی خیلی درخشیده، یلدا زنجانی یه خاله سوسکه‌ی درست و حسابی و شیرینه و مونا فرجاد همونقدر که باید لات و پایین شهری و مردونه‌اس.

حتی بازی دخترهای میرزا هم خیلی دوست داشتنی و درسته. از به آفرید غفاریان بگیر تا روژانو ارجمند و دوقلوهای شقایق دهقان.
و من واقعا عاشق آدرینا نوری‌ام. کرکتر خیلی بامزه و شیرینی که به نازترین حالت ممکن زنده شده.

نقش امیرحسین رستمی با اون چیزی که ازش می‌شناسیم تلفیق شده و ترکیب جدیدی رو هم برای مخاطب و هم برای خود امیرحسین رستمی پدید آورده که این و بهتون میگم که شاید مهمترین بازی امیرحسین رستمی باشه این نقش.

سیامک انصاری، مهدی هاشمی و لیلا حاتمی همونطور هستن که باید باشن و انتظار میره که باشن، در چهارچوب و به قاعده.

تک به تک نقشا چه اصلی و چه فرعی [که توی این سریال عموما نقش فرعی معنایی نداره] خیلی خیلی خوب به تصویر کشیده شدن و بازی شدن و روی بازیگرا نشستن.
و چقدر سیروس سپهری بازی خوبی داره.

سریال تو اسپکت ریشوی ۳ در ۴ ارائه شده که این کار خیلی جدید و درسته. [یکی از دلایل کم دیدن شدن و نسبتا کم مخاطب بودن سریال همینه]
فرم و قالب کار و جوری که دیوار چهارم رو می‌شکنن خیلی به قاعده‌اس.
همراهی گروه موسیقی ول شدگان تناسب خیلی زیادی داره با سریال و جالب‌تر اینکه نقششون با اسم بندشون خیلی تناسب داره.

حتی، تیتراژ و متن تیتراژ و آنچه گذشت‌ها هم جدید و دوست داشتنین به طرزی که دلتون می‌خواد هر مرتبه تماشاشون کنید.
تیتراژ کار به زبان فارسی و لحن دوران رضاخانیه به همراه مقدار زیادی طنازی و رندی.

درسته که کار سینماییه با عناصر سینمایی و صحنه‌ی سینمایی اما جنس روایت و اجرا تئاتریه و عامه پسند نیست اما بسیار قابل دفاع و درسته. سبک کار افشین هاشمی همینه. خیلی خاصه و عامه پسند نیست.

اما داستان. داستان به غایت [اثرات سریاله] چهارچوب مند و با هدف و طنازه. کمدی، درام و تاریخیه و مخاطب نباید انتظار خنده‌ی مکرر داشته باشه.

داستانِ انجمنِ مخفیِ زنانه که با مخالفت دولت و شاه مواجه شده و در پی اون، از سوی دولت دستوری مبنی بر تاسیس انجمنی قانون‌ مند برای فعالیت‌های زنان به دست رئیس اداره‌ی معارف رسیده که با وجود دلبرجان تاجرباشی چندان مطابق میل آقایان پیش نمیره.

در کنار اون داستان رئیس اداره‌ی ثبت احوال تهران یعنی میرزا محمودخان زنبورکچی پیش میره که در آرزوی پسره و ۴ تا زن بی‌خبر از همدیگه داره.

و این ظاهر و دیالوگ‌های منتقدانه‌ی سریال و مصادف شدنش با تظاهرات پارسال، دست به دست هم دادن که سریال رو به مدت یک سال توقیف کنن.

در نهایت، تمامی این عوامل و جزئیات ریز و درشت دست به دست هم دادن [عنصر تکرار] تا شاهکاری با عنوان انجمن مخفی زنان رو خلق کنند.

تعدد شخصیت و تعدد کرکتر از زبان فریدون فرهودی:
[ویدیو مربوط به فیلمنامه‌ی فیلم کوتاهه اما در رابطه با سریال و فیلمنامه فیلم بلند هم صدق می‌کنه]

حرف صرفا اشتباه بودنِ تعدد کرکتر نیست، حرف اشتباه بودن کارِ سعید نعمت اللهه

احساس می‌کنم لازمه یه چیزی رو راجع به سریال Loki توضیح بدم.

شخصیت he who remains زمانی که زنده بود جلوی ایجاد انشعابات زمانی رو می‌گرفت و هرسشون می‌کرد و TVA هم افرادی که باعث بوجود اومدن اون انشعابات بودن رو دستگیر می‌کرد.
اون دستگاه لوم که دور انشعابات زمانی بود، برای این بود که اگر زمانی He who remain‌s مرد، خود دستگاه انشعابات و هرس کنه.
لوکی چرا لوم و نابود کرد؟ برای اینکه جلوی هرس شدن انشعابات رو بگیره.
ولی چرا خودش اونها رو نگه داشت و مثل لوم عمل کرد؟
کرکتر he who remains یه دیالوگی داشت. توضیح داد که لوم یک قابلیت دیگه هم داره.
اینکه با نگه داشتن انشعابات و کنترل کردنشون جلوی حمله‌ی ورینت‌هاش رو می‌گیره.
پس لوکی بعد از نابود کردن لوم خودش اونها رو کنترل کرد.