طرفدارهای کامیکا این لوکیِ جدید رو با لوکی ورژن قدیمی کامیک‌ها یکی می‌کردن اما این یکی فرق داشت.
این لوکی [در کامیک‌ها] توانایی توقف زمان و جابجای بین تایم‌لاین‌ها رو داشت و اونقدری قدرتمند بود که حتی با خدایانی که از تمام خدایانی که توی لاو اند ثاندر دیدیم قوی‌تر بودن در میفتاد و تهدیدشون می‌کرد و اینا.

این لوکی توانایی بازنویسیِ قصه‌ها رو داره.
قسمت جالب ماجرا اینجاست که درواقع باوری که توی دنیای واقعی از خدایان شمال وجود داره از داستان‌ها میاد و توی کامیک‌ها اینطور انگار کردن که لوکیِ کامیک‌ها این داستان‌ها رو گفته و نوشته.
اینطور شد که خدای داستان‌ها توی مارول کامیکس بدنیا اومد.

عین این اتفاق توی دنیای سینمایی مارول هم افتاد.
لوکی به طرز غیرقابل برگشت و واقعی‌ای مرد و بعد مارول ورینتی ازش ساخت و اون رو تبدیل کرد به خدای داستان‌ها.

بدترین اتفاقی که ممکنه برای مارول بیفته، از دست دادن و یا تغییر پیدا کردنِ خدایِ باشکوهِ داستان‌ها توی دنیای سینماییه.
با وجود تمام حماقت‌ها و اشتباهات بزرگی که فایگی توی این دو فاز اخیر (فاز ۴ و ۵) داشته، امیدوارم و امیدوارم که قدر چیزی که الان داره رو بدونه.

من معتقدم شبکه ی مخفی زنان بهترین سریال نمایش خانگی میون تمام نمایش خانگی‌های منتشر شده‌اس.
نه قهوه‌ی تلخ، نه شهرزاد و نه رهایم کن و غیره حتی بهش نزدیک هم نیستن.

سریال خیلی خیلی خیلی درسته از همه لحاظ.
فرم خیلی درستی داره و خیلی خوش ریتمه و از همه مهم‌تر سبک داره.
منظور از خوش ریتم سر ضربی با موسیقی نیست. منظور از خوش ریتم کات‌های به موقع‌ست و پویایی دوربین و همراهی‌ش با کرکترا.

شخصیت پردازی خیلی بامزه‌‌ای داره و بازی‌های قوی. دیالوگ‌های درست و شیرین، موزون با دایره واژگان گسترده و به دور از لودگی که از ثانیه‌ی ابتدایی سریال به چشم می‌خوره.
در کنار این‌ها، طراحی لباس و گریم از هرگونه نوین‌گرایی و خوشگل‌سازی به تبعیت از زیبایی مورد پسند امروز، دوری می‌کنه.

انتخاب بازیگر خیلی خوبی هم داره. کار پر از بازیگره و ساید استوری‌ اما، هیچ‌کدوم از اینا نه تنها ذهن و پرت نمی‌‌کنن و جلوی داستان اصلی رو نمی‌گیرن، بلکه به طور کاملی بهشون پرداخته میشه.

هر چهارتا زنِ میرزا نه فقط از نظر چهره و فیزیک بهترین انتخاب بودن بلکه خیلی خیلی خوب بازی کردن.
شبنم مقدمی همون زنِ با اصل و نسب و قوی‌ایه که باید باشه، شقایق دهقان با وجود اون خنگیِ تیپی که داره و اون حرف زدن توک زبونی خیلی درخشیده، یلدا زنجانی یه خاله سوسکه‌ی درست و حسابی و شیرینه و مونا فرجاد همونقدر که باید لات و پایین شهری و مردونه‌اس.

حتی بازی دخترهای میرزا هم خیلی دوست داشتنی و درسته. از به آفرید غفاریان بگیر تا روژانو ارجمند و دوقلوهای شقایق دهقان.
و من واقعا عاشق آدرینا نوری‌ام. کرکتر خیلی بامزه و شیرینی که به نازترین حالت ممکن زنده شده.

نقش امیرحسین رستمی با اون چیزی که ازش می‌شناسیم تلفیق شده و ترکیب جدیدی رو هم برای مخاطب و هم برای خود امیرحسین رستمی پدید آورده که این و بهتون میگم که شاید مهمترین بازی امیرحسین رستمی باشه این نقش.

سیامک انصاری، مهدی هاشمی و لیلا حاتمی همونطور هستن که باید باشن و انتظار میره که باشن، در چهارچوب و به قاعده.

تک به تک نقشا چه اصلی و چه فرعی [که توی این سریال عموما نقش فرعی معنایی نداره] خیلی خیلی خوب به تصویر کشیده شدن و بازی شدن و روی بازیگرا نشستن.
و چقدر سیروس سپهری بازی خوبی داره.

سریال تو اسپکت ریشوی ۳ در ۴ ارائه شده که این کار خیلی جدید و درسته. [یکی از دلایل کم دیدن شدن و نسبتا کم مخاطب بودن سریال همینه]
فرم و قالب کار و جوری که دیوار چهارم رو می‌شکنن خیلی به قاعده‌اس.
همراهی گروه موسیقی ول شدگان تناسب خیلی زیادی داره با سریال و جالب‌تر اینکه نقششون با اسم بندشون خیلی تناسب داره.

حتی، تیتراژ و متن تیتراژ و آنچه گذشت‌ها هم جدید و دوست داشتنین به طرزی که دلتون می‌خواد هر مرتبه تماشاشون کنید.
تیتراژ کار به زبان فارسی و لحن دوران رضاخانیه به همراه مقدار زیادی طنازی و رندی.

درسته که کار سینماییه با عناصر سینمایی و صحنه‌ی سینمایی اما جنس روایت و اجرا تئاتریه و عامه پسند نیست اما بسیار قابل دفاع و درسته. سبک کار افشین هاشمی همینه. خیلی خاصه و عامه پسند نیست.

اما داستان. داستان به غایت [اثرات سریاله] چهارچوب مند و با هدف و طنازه. کمدی، درام و تاریخیه و مخاطب نباید انتظار خنده‌ی مکرر داشته باشه.

داستانِ انجمنِ مخفیِ زنانه که با مخالفت دولت و شاه مواجه شده و در پی اون، از سوی دولت دستوری مبنی بر تاسیس انجمنی قانون‌ مند برای فعالیت‌های زنان به دست رئیس اداره‌ی معارف رسیده که با وجود دلبرجان تاجرباشی چندان مطابق میل آقایان پیش نمیره.