فیلم the lighthouse به طور واضحی درگیر نمادگذاریه و بدون دونستن و درک کردن نمادها دنبال کردن فیلم خیلی کار سختیه. به طوری که من اگر می‌دونستم اول تحلیل فیلم رو می‌خوندم و بعد به تماشاش می‌نشستم.

استفاده‌ی کارگردان از اسطوره شناسی یونانی و مسیحی قاعدتا به فیلم عمق میده و تم رو تقویت می‌کنه و از طرفی، سیاه و سفید بودن و اسپکت ریشوی 1.19:1 به وهم و خفقان‌آور بودن فضای فیلم دامن می‌زنه.
از طرفی نشون میده که کرکترا چقدر تنهان و فضایی که توش قرار دارن چقدر بی‌رحمه.

فیلم خیلی واضح به داستان پرومتئوس اشاره می‌کنه. پرومتئوس یه تایتانه که آتش رو از خدایان می‌دزده و به انسان میده و برای مجازات، زئوس کاری می‌کنه که برای ابد یک عقاب جگرش رو بخوره.
توی فیلم دانش و قدرت همون آتشِ پرومتئوسه که اینجا در قالب فانوس دریایی به تصویر کشیده شده و میل شدید کرکترها به خصوص وینزلو برای رسیدن بهش. وینزلو به فانوس دریایی می‌رسه و لمسش می‌کنه و توی سکانس آخر فیلم ما وینزلو رو می‌بینیم که جگرش داره توسط مرغای دریایی خورده میشه.

از طرفی به داستان نوح هم اشاره می‌کنه. در تورات، نوح مسته و در مستی پسرش حام بهش تجاوز می‌کنه و بعد از اون نوح نسل حام رو نفرین می‌کنه.
ویک توی فیلم نماینده‌ی نوح و وینزلو نماینده‌ی حامه. ویک دائم الخمره و فرشته‌ی عذاب وینزلوعه و وینزلو توسط ویک نفرین میشه.
توی روایات اسلامی میگن که نوح خوابیده بوده و وقتی که باد می‌زنه لباسش کنار میره پایین تنه‌ش دیده میشه و حام بهش می‌خنده.
توی فیلم سکانسی هست که ویک خوابه و شلوارش اندام خصوصی‌ش رو نپوشونده و وینزلو از سوراخِ سقف بهش نگاه می‌کنه.