تواضع هادی حجازی‌فر مقابل شهاب حسینی و احترامی که براش قائله خیلی ستودنیه.
علیرضا کمالی به سکانسی اشاره کرد که وقتی توی حالت عادی دیالوگ‌ها رو می‌خونی می‌بینی عه چقدر شعاری و به قول علیرضا کمالی حماسی و ایناست ولی اونقدر خوب در اومد که اصلا احساس نمیشد.
یه برتری دیگه‌ای که جمشید محمودی سر پوست شیر داشت این بود که به جواد عزتی برای نقش مشکات اصلا بهش فکر نکرده بود. ترکیب بازیگرای نوی نو بود.
چی فهمیدم؟ یه ستاره‌ی گنده برای شخصیت پردازی نعیم و یه ریزه کاری تمیز.
سکانسی که نعیم میره پیش محب که بهش ویدیوی تجاوز به ساحل و نشون بده، خیلی معذبه به همین خاطر محب دوتا پلیسی که توی دفترن و مرخص می‌کنه. نعیم با تردید موبایلش رو روی میز محب می‌ذاره و محب که میاد موبایل و برداره نعیم بهش یه هندزفری میده. :)
لبخندی که مهرداد صدیقیان موقع دیدن صحنه‌ی پیدا شدن ساحل و آغوش نعیم و لیلا و ساحل می‌زنه خیلی قشنگه.
موسیقی متن پوست شیر چقدر براش کار کرد!

تصور بهم احساس فیلم‌های عاشقانه‌ی قبل از ۹۰ رو میده. درگیر مدرنیستم هست اما نه اونقدر که تمام احساس فیلم و از بین ببره. [تنها چیزی که احساسِ خوبِ بعد از فیلم رو از بین می‌بره خوندن نقدهاست.]
خیلی کم بخاطر اینکه دوستش داشتم احساس عذاب وجدان می‌کنم ولی با این حال معتقدم وقتی که روی پرده بود از دستش دادم.
اما چرا بعد از دیدن فیلم احساس بدی دارم؟ ربطی به اون عذاب وجدانه نداره اما احساس بدی دارم.

سریال طنز خیلی کم ولی ظریف و بگیری داره.
حرف بی‌خود و اضافه‌ای نمی‌زنه. روایت به اندازه و درسته و کات‌ها به موقع‌ان.
برای من عاشورا نمونه‌ی یک سریال باکیفیت و درسته.