عشای ربانی شبانه یک مینی‌سریال ترسناک و روان‌شناختیه و داستانش در یک جزیره‌ی کوچیک و منزوی جریان داره.
داستان یک کشیش تازه وارد به جزیره رو روایت می‌کنه که با خودش یک مجموعه‌ای از معجزات و اتفاقات عجیب رو با خودش به جزیره میاره.
سریال یک ترکیبی از وحشت، درام و مضامین فلسفی راجع به موضوعاتی مثل ایمان، گناه، مرگ، اعتیاد و تعصبات مذهبیه.
یک نکته‌ی مثبت اینه که جامپ اسکر نداره [جز انتهای اپیزود ۴] و به جاش فضاسازی خیلی خوبی داره. سریال کنده و پره از دیالوگ‌های عمیق و تنش تدریجی. کند بودنش ممکنه کمی اذیتتون کنه در ابتدا اما به هیچ‌ عنوان قرار نیست که ازش پشیمون بشید چون شاهکار محضه.

و به نظرم سریال بیشتر از اینکه بخواد خود دین رو نقد کنه، داره آدم‌هایی رو نقد می‌کنه که از دین برای توجیه کارهاشون استفاده می‌کنن. سریال خیلی خوب نشون می‌ده که وقتی ایمان با ترس، تعصب و عطش معجزه قاطی می‌شه، آدم‌ها ممکنه هر کاری رو درست بدونن؛ حتی اگه به بقیه آسیب بزنن. از اون طرف، شخصیت‌هایی هم هستن که نشون می‌دن ایمان می‌تونه از روی عشق، همدلی و بخشش باشه، نه کنترل و خشونت. برای همین، سریال مدام این سوال رو جلوی مخاطب می‌ذاره که مشکل از خود دینه یا از آدم‌هایی که هر چیزی رو به اسم دین به نفع خودشون تفسیر می‌کنن. شاهکاره شاهکار.

در فیلمنامه نویسی رسالت اصلی نویسنده ایجاد یک پرسش در مخاطبه. "حالا چه خواهد شد؟" [برگرفته از داستان رابرت مک‌کی] و این سریال به خوبی این کار رو انجام میده.
سریال شخصیت پردازی خیلی خوبی داره و در کل هسته‌ی مرکزی و زیرمتن خیلی خوبی هم داره. با اسطوره راه میاد و مدرنیزه‌ش می‌کنه.
و خیلی هوشمندانه‌ چیده شده. خیلی حرفه که مطلقا هیچ پلات هولی نداشته باشی و تک تک اپیزودهات با یک پیچش داستانی بزرگ به پایان برسه.
اینکه لیزی و مادر رایلی تنها کسایی هستن که هرروز به کلیسا میرن پس منطقیه که زودتر شفا پیدا کنن و این فکت که یه عده هستن که کلا تبدیل نمیشن هم >>>>.

و انتهای اپیزود ۶ محشره.
یعنی جوری پیش میره که خب می‌دونی چی میشه. همه قراره بمیرن. خب که چی؟ عا ببین دختر کوچولو مرده. بعد میاد محکم می‌خوابونه توی گوشت که ببین یه چیزی رو یادت رفت. اونایی که قبلا به کلیسا میومدن به رستگاری می‌رسن و بیدار میشن.
و من فکر می‌کردم جایی که لیزی گفت پاهام رو حس نمی‌کنم تنها باگ منطق روایی داستانه. چون ۱. یک دلیلش می‌تونه این منطق باشه که با توجه به دانش پیشین مخاطب از دراکولا، زمانی که موجود مادر بمیره اثراتش از بین میره. اما داخل داستان نقل نشده پس به هیچ وجه قابل استناد نیست. ۲. این دوتا بچه قبلا هم در معرض خورشید بودن و اگر قرار بود اتفاقی بیفته هر روزی که لیزی روی زمین راه می‌رفت باید می‌افتاد.
بعد دلیلش رو فهمیدم و من رو حتی بیشتر علاقه‌مند کرد به این سریال.
توی اپیزود ۳ جایی که رایلی می‌پرسه چطور فهمیدی لیزی می‌تونه حرکت کنه و پال جواب داد حسش کردم و توی اپیزود ۷ گفت حس می‌کنم که رایلی مرده. این کاشتیه برای اینکه بگه والد و مولد به هم متصلن و وقتی که والد میمیره برطرف شدن حالت خون آشامی لیزی منطقی میشه.

Riley: Nothing good came out of my drinking. Nothing good came out of me killing that poor girl. Nothing good came out of Joe Collie's drinking. And not a single good thing comes out of Leeza never being able to walk again... The only thing that lets people stand by, watching all this suffering, doing nothing, is the idea that suffering can be a gift from God. What a monstrous idea, Father.

رایلی: از مشروب‌خواری من هیچ چیز خوبی بیرون نیومد. هیچ چیز خوبی از کشتن اون دختر بیچاره هم بیرون نیومد. هیچ چیز خوبی از مشروب‌خوردن جو بیرون نیومد. و از اینکه لیزا دیگه هیچ‌وقت نتونست راه بره، حتی یک اتفاق خوب هم بیرون نیومد. و هیچ چیز خوبی از یه تن نفت که ساحل رو پر کرده بیرون نیومد و تنها دلیل مزخرفی که باعث میشه مردم مثل گاو این درد و رنج رو نگاه کنن و هیچ کاری، مطلقا هیچ غلطی نکنن داشتن این طرز فکره که درد و رنج می‌تونه یه موهبت از طرف خدا باشه. چون بهمون یاد دادن بگیم خدا راه و روش‌های اسرارآمیزی داره پس باید تحملش کنیم.

بزرگ‌ترین مشکل فیلم برای من نبود انسجامه. و نه فقط در روایت که در تمام اجزا. فیلم نه از نظر لحن، نه اجرا و نه زبان بصری، هویت واحدی نداره.
از نظر بصری هم فیلم خیلی ناامید کننده‌س. فیلم‌برداری نه شخصیت داره و نه به اتمسفر گاتیک فیلم کمک می‌کنه. قاب‌‌بندی‌ها و حرکت دوربین بی‌هدفن و زبان بصری مشخصی شکل نمی‌گیره.
بخش اکشنش هم وضعیت بهترین نداره. و مشکل فقط طراحی مبارزات نیست. دوربین، تدوین و ریتم صحنه‌ها اکشنش رو شلوغ و نامرتب می‌کنن.

پرفورمنس بازیگرها برام غیرقابل تحمل بود. به جای اینکه شخصیت‌ها باورپذیر باشن مدام تلاش بازیگرها برای دراماتیک بودن رو می‌دیدم. خیلی سکانسا قراره که بار احساسی و تراژیک داشته باشن اما به خاطر نحوه‌ی اجرا خیلی بیشتر مصنوعی میشن.

اما نمی‌ذارم فراموش کنید که لوک بنسون از سمت ۹ خانم به آزار جنسی و تجاوز متهم شده، در سن ۳۲ سالگی با یک دختربچه‌ی ۱۵ ساله ازدواج کرده و سال بعدش بچه‌دار شده.
راجع به آزار و اذیت‌هایی که متوجه ناتالی پورتمن ۱۲ ساله شده [بعد از فیلم لئون به کارگردانی لوک بنسون] من خانواده‌ش رو مقصر اصلی می‌دونم اما لوک بنسون هم بار زیادی از تقصیرها به گردنشه به خاطر نوشتن صحنه‌های جنسی راجع به یک دختربچه‌ی ۱۲ ساله.

حقیقت اینه که شما ۴ سال از زندگی‌تون رو می‌ذارین [حداقل] و چیزی بالای ۱۵۰ میلیون هزینه می‌کنین و در نهایت، با کوله‌ی سنگین و کارنامه‌ی درخشانی اون دانشگاه رو ترک نمی‌کنید. این رو بهتون اطمینان میدم. تو آزاد کلاس‌ها همیشه تق و لقه و ۹۰ درصد اساتید نه مسئولیتی می‌پذیرن و نه چیز زیادی بارشونه. نهایتا با سرخوردگی و مقدار بسیار زیادی پشیمانی فارق‌التحصیل میشین. چه بازیگری و چه کارگردانی.
در عوض به عنوان کسی که این راه رو رفته، پیشنهاد می‌کنم وقت و پولتون رو روی آموزشگاه‌های خصوصی معتبر سرمایه‌‌گذاری کنید. اگر هدفتون فیلم‌سازیه آموزشگاه قرمز، انجمن سینمای جوانان و به تازگی آموزشگاه اکت [به مدیریت محمد کارت] دوره‌های جامع و خیلی خوبی دارن. من اصلا موافق سیاست‌های انجمن سینمای جوانان نیستم اما اون رو به دانشگاه آزاد ترجیح میدم. برای بازیگری هم مجددا آموزشگاه‌های خیلی خوب با خروجی‌های خیلی خوبی وجود داره. جایی که واقعا قراره چیزی رو به صورت نیمه حرفه‌ای با ادم‌های کاملا حرفه‌ای تجربه کنید.
یکی از بزرگ‌ترین نکات این آموزشگاه‌ها هم اینه که اساتیدتون کسایی هستن که واقعا توی این صنعت فعالیت کردن و نه صرفا یک عده شکست خورده‌ی سرخورده که حتی نمی‌تونن پولشون رو از دانشگاه بگیرن و فقط ادعا دارن.
قطعا که این آموزشگاه‌ها نکات منفی خیلی زیادی هم دارن. مثل تیم‌اپ شدن خیلیا با اساتید و خارج گود موندن باقی هنرجوها و یا فضای کثیفی که خیلی‌هاشون [مثل آموزشگاه ۸ میلی‌متری هومن سیدی] دارن. این‌هایی که میگم در کلاس‌های بازیگری بیشتر و کارگردانی کمتره. اما با همه‌ی این‌ها، من این‌ها رو به دانشگاه آزاد ترجیح میدم. حکایت بچه‌هایی که به تئاتر علاقه دارن هم همینه. توی کلاس‌های کارگردان‌هایی که دارن کار می‌کنن خیلی بیشتر از دانشگاه آزاد قراره که یاد بگیرین.

اینجا جز معرفی و نقد [شخصی] فیلم چیز دیگه‌ای پیدا نمی‌کنید و دیلی نیست.
هر نقد یا امتیازی که می‌بینید براساس نظرات شخصی منه و می‌تونه با نظر شما متفاوت باشه. برای دیدن سیستم امتیاز دهی می‌تونید این پست رو چک کنید.
اگر دنبال فیلم یا سریالی می‌گردید می‌تونید اسم انگلیسیش رو سرچ کنید.
مدل فیلم دیدنم اینجوریه که [عمدتا] آثار یک کارگردان رو از ابتدا تا انتها می‌بینم و در نهایت یک جمع‌بندی راجع به سبک اون کارگردان می‌ذارم. اگر خواستید می‌تونید همزمان فیلم‌ها رو ببینید و با هم گپ بزنیم.

فیلم یک موزیکال و درام عاشقانه‌اس و داستان گای نوازنده جوان ترومپت در بوستون و دوست‌دختر سابقش مدلین رو روایت می‌کنه که بعد از پایان رابطه‌شون هر کدوم تلاش می‌کنن مسیر زندگیشون رو پیدا کنن.
با وجود تمام ویژگی‌هایی که راجع بهشون حرف خواهم زد، این فیلم هنوز یک اثر خام و تجربیه. روایت فیلم گاها پراکنده میشه و شخصیت‌ها به پیچیدگی آثار بعدی نمی‌رسن و بعضی صحنه‌ها صرفا نمایشگر علاقه‌ی شزل به فرم و موسیقین و چندان در خدمت پیشبرد داستان نیستن. با تمام این‌ها همین خامی ارزش فیلم رو افزایش میده، چون مخاطب می‌تونه اولین نشانه‌های شکل‌گیری جهان فکری و زیبایی‌شناسی فیلمساز رو ببینه و این خیلی خیلی برای من نکته‌ی مهمیه.

مهم‌ترین ویژگی فیلم جایگاه موسیقی جاز در روایته. مثل تقریبا همه‌ی آثارش جز یک هویت مستقل داره و شیوه‌ایه برای بیان احساسات. شخصیت گای نوازنده‌ی ترومپت، بیشتر از اینکه از طریق گفت‌و گو روایت رو پیش ببره و احساساتش رو بیان کنه با موسیقی و نواختن ترومپت احساسات رو ابراز می‌کنه.
این مسیر بعدا در آثارش [ویپلش، بابیلون و لالا لند] به مراتب تکرار میشه. شزل معتقده که هنر زبان واقعی هنرمنده.

یکی از اصلی‌ترین مولفه‌های آثارش که رابطه‌ی عشق و جاه طلبی باشه هم در همین اثر شکل می‌گیره. رابطه‌ی عاشقانه‌ی گای و مدلین تحت تاثید شیفتگی گای به موسیقی از هم می‌پاشه. شزل از ابتدا این پرسش رو مطرح می‌کنه که آیا موفقیت هنری با داشتن یک رابطه عاطفی پایدار سازگاره یا نه. این ایده در ویپلش، لالا لند و حتی فرست من هم نمود داشت‌. موفقیت تقریبا همیشه برای شزل یک بهای عاطفی داره.

از نظر فرمی، فیلم تلاشیه برای پیوند رئالیسم با موزیکال کلاسیک. [جالب ماجرا اینجاست که در کنکور ارشد یکی از سوالات مربوط به همین بود] دوربین روی دسته، از فیلم ۱۶ میلی‌متری سیاه و سفید استفاده شده و لوکیشن‌ها واقعین، نهایتا یک فضای مستندگونه خلق شده. اما شخصیت‌ها به ناگهان وارد اجرای موسیقی میشن، بدون اینکه فیلم منطق رئال خودش رو از دست بده. این شیوه‌ بعدها در فیلم لالا لند استفاده شد البته به شکلی کامل‌تر و پروداکشن پر و پیمون‌تر.
حرکت دوربین هم از همین فیلم اول علاقه‌ی شزل به ریتم موسیقایی رو نشون میده. مثالش اینه که دوربین با یکی از نوازنده‌های جز با موسیقی حرکت می‌کنه، مکث می‌کنه و دوباره وارد جریان میشه. این نوع طراحی میزانسن و حرکت دوربین بعدها در ویپلش، لالا لند و مخصوصا بابیلون وجود داره.