یک درام عاشقانه BL بریتانیاییه که داستان جانی، دامداری منزوی اهل یورکشایر رو دنبال می‌کنه تا جایی که زندگی سخت و احساسات سرکوب‌شده‌ش با ورود یک کارگر مهاجر رومانیایی تغییر می‌کنه. فیلم عشق، تنهایی و رشد عاطفی در فضای خشن روستاست. بازی‌های درخشانن و فضا ملموس و روایت احساسیه. یکی از احساسات‌ برانگیزترین پایان‌ها رو هم داره.

مشکل بزرگش اینه که کاملا چه نورپردازی، چه سینماتوگرافی کارش یوتوبیه و این رو میشه دید. من می‌تونم به شما یک ویدیوی یوتوب معرفی کنم که عینا ست‌آپ نور ابسشن رو آموزش و توضیح میده. اما می‌تونم این کار رو برای فیلم مثلا فانوس دریایی رابرت اگرز بکنم؟ خیر.
و این نورپردازی تکراری و این رنگ آبی و زرد تکراری خسته‌م می‌کنه و حوصله‌م رو سر می‌بره.

اسپکت ریشوی جمع و جوری داره اما اصلا ازش درست استفاده نمی‌کنه. درکل اصلا ترکیب بندی درستی نداره. شاید درست واژه‌ی اشتباهی باشه اما بسط میدم و منظورم رو خواهید فهمید.
اما هر آن چیزی که در این فیلم هست و وجود داره در مرکز قرار داره و جز دو نما، سوژه از مرکز خارج نمیشه. این یعنی مرگ ترکیب بندی. این نوع ترکیب بندی در ویدیوگرافی به هدف ساخت ریلز انجام میشه. اینجا نمیگم تعمدا اما میشه دید تاثیرش رو از کجا گرفته و این خوب نیست.

یک نکته‌ی مثبت دیگه که من در فیلم دیدم پایان بندی بود. تنها یک نکته‌ی ظریف.
در پایان فیلم کرکتر بر قرص‌ها رو خورد اما اونقدر ضعیف بود که قصد داشت اون‌ها رو بالا بیاره. چرا این کار رو نکرد؟ اتفاقی که افتاد این بود که نیکی آرزوی مشابهی کرد و این آرزو منجر به شجاع شدن بر شد. نتیجتا بر قرص‌ها رو بالا نیاورد و اون پایان تحسین برانگیز رو رقم زد.

سریال اسپایدر نوآر یک درام ابرقهرمانی و نئونوآر، برگرفته از کامیک‌های اسپایدر نوآر ساخته شده. داستان بن رایلی یک کارآگاه سالخورده رو در دهه ۱۹۳۰ نیویورک روایت می‌کنه که از شغل ابرقهرمانی کنار کشیده. فضای سریال جنایی، کلاسیک و معماییه.

هویت بصری و فرم سریال بزرگ‌ترین نقطه‌ی قوت و موفقیتشه. چه در نسخه‌ی رنگی و چه نسخه‌ی سیاه و سفید کنتراست بالاست، نورپردازی سایه‌محوره و به شدت مناسب سبکه، قاب‌بندی‌ها کلاسیکه و طراحی فضایی رو خلق می‌کنه که کاملا یادآور سینمای کلاسیکه.
سریال مال مارول نیست و این برگ برنده‌شه. از فرمول سریال‌های مارول فاصله گرفته و وابستگی زیادی به جهان ام‌سی‌یو نداره و به جای شوخی‌های پی‌در‌پی روی فضای جنایی، فساد شهری و کارآگاه بازی تمرکز می‌کنه. گرچه یک باگی که وجود داره اینه که برای پیش زمینه خیلی زیاد متوصل شده به فیلم‌های اسپایدرمن و آشنایی‌ای که مخاطب با اون‌ها داره.

نیکلاس کیج دقیقا چیزی رو ارائه میده که ازش انتظار میره. اجراش اغراق آمیزه، غیرقابل پیش‌بینیه و پرانرژی و بامزه‌س. سبک بازیش برای همه جذاب نیست اما با فضای نوآر سریال کاملا هماهنگه و شخصیت رو از یک تقلید ساده و تکراری از اسپایدرمن جدا می‌کنه.

اگر بخوام از باگ‌هاش بگم اینه که داستان قابل پیش‌بینیه. اگر بصری‌ش رو کنار بذاریم روایت چندان پیچیده نیست. خیلی از گره‌های داستانی از همون ابتدا قابل حدسن و پیچش‌های داستانی تاثیر لازم رو ندارن. و چندان درگیری مستقیم با ویلن اصلی وجود نداره و اصلا ویلن اصلی که سیلورمین باشه جونی نداره.
برگ برنده جاییه که دیگه ماجرایی که شخصی شده، مثل دعوای سیلورمین و اسپایدر وارد درگیری مستقیم با ویلن اصلی بشه مثل درگیری مت مرداک و ویلسن فیسک. بزرگ‌ترین باگ رابطه‌ی سیلورمین و اسپایدر اینه که پیش زمینه‌ی کاملی ازشون ارائه نمیشه واقعا.
یک سری از شخصیت‌های فرعی و روابطشون پتانسیل زیادی دارن اما سریال بیش‌ از حد روی شخصیت اصلی متمرکز میشه و فرصت کافی برای رشدشون نمیده. مثل کرکتر فلینت که مورد علاقه‌ترینمه و مثل رابطه‌ی کت و سیلورمین که از نظر دراماتیک خیلی قویه. ابتدایی هست [قاعدتا به واسطه‌ی ساید پلات بودنش] اما قویه.
و گاهی سریال نمی‌دونه می‌خواد یک داستان کارآگاهی باشه یا ابرقهرمانی. بین نوآر و ابرقهرمانی تعادل وجود نداره و در نیمه‌ی دوم فصل، ریتم کمی افت می‌کنه.

از نظر مضمونی اسپایدر نوآر درباره‌ی فرسودگی قهرمانه. بن رایلی دیگه جوان نیست که دنیا رو نجات بده و گذشته‌ش روی زندگی یک سایه‌ی دائمی انداخته. این نگاه سریال رو به سنت فیلم‌های نوآر نزدیک می‌کنه. توی فیلم‌های نوآر قهرمان معمولا پیروز مطلق نیست و یک انسان زخمیه که در یک شهر فاسد سعی داره با چیزی بجنگه. نوآر در زبان فرانسوی معنای سیاه و در زبان سینما به معنای سیاه و سفیده و این تعریف، بازنماییِ قهرمان سبک نوآره.

نوآر یک جنبش یا سبک پرداخت فیلمه که در دوره‌ی ۱۹۴۰-۱۹۵۰ آمریکا شکل گرفت. نمیشه بهش گفت جنبش چون در تعریف جنبش میاد که هنرمندهای یک جنبش با علم به عنوان اثر رو می‌سازن اما هنرمندهای آثار نوآر نمی‌گفتن که خب داریم نوآر می‌سازیم.
نوآر یک سری ویژگی‌های مشخص داره اما موضوع ثابت نداره. نورپردازی پرکنتراست و سایه‌های عمیق، فضای بدبینانه و تلخ، شخصیت اصلی خاکستری و از نظر اخلاقی مبهم، فساد، جنایت و خیانت، سرنوشت‌گرایی، روایت‌های پیچیده و گاهی فلش‌بک، شهرهای تاریک، بارانی و شبانه از تعاریف ثابتشن.
ژانر اکثر فیلم‌های نوآر جناییه یا معماییه و سبک پرداختشون نوآر معرفی میشه.
سیاه و سفید بودن تعریف نوآر کلاسیک نیست و ویژگیشه.

نئونوآر هم به فیلم‌هایی اشاره داره که ویژگی‌های مشترک دارن با فیلم‌های نوآر اما معاصرن. سیاه و سفید و رنگی بودن تاثیری درش نداره. مثل فیلم‌های Se7en, Blade Runner, Drive.

عشای ربانی شبانه یک مینی‌سریال ترسناک و روان‌شناختیه و داستانش در یک جزیره‌ی کوچیک و منزوی جریان داره.
داستان یک کشیش تازه وارد به جزیره رو روایت می‌کنه که با خودش یک مجموعه‌ای از معجزات و اتفاقات عجیب رو با خودش به جزیره میاره.
سریال یک ترکیبی از وحشت، درام و مضامین فلسفی راجع به موضوعاتی مثل ایمان، گناه، مرگ، اعتیاد و تعصبات مذهبیه.
یک نکته‌ی مثبت اینه که جامپ اسکر نداره [جز انتهای اپیزود ۴] و به جاش فضاسازی خیلی خوبی داره. سریال کنده و پره از دیالوگ‌های عمیق و تنش تدریجی. کند بودنش ممکنه کمی اذیتتون کنه در ابتدا اما به هیچ‌ عنوان قرار نیست که ازش پشیمون بشید چون شاهکار محضه.

و به نظرم سریال بیشتر از اینکه بخواد خود دین رو نقد کنه، داره آدم‌هایی رو نقد می‌کنه که از دین برای توجیه کارهاشون استفاده می‌کنن. سریال خیلی خوب نشون می‌ده که وقتی ایمان با ترس، تعصب و عطش معجزه قاطی می‌شه، آدم‌ها ممکنه هر کاری رو درست بدونن؛ حتی اگه به بقیه آسیب بزنن. از اون طرف، شخصیت‌هایی هم هستن که نشون می‌دن ایمان می‌تونه از روی عشق، همدلی و بخشش باشه، نه کنترل و خشونت. برای همین، سریال مدام این سوال رو جلوی مخاطب می‌ذاره که مشکل از خود دینه یا از آدم‌هایی که هر چیزی رو به اسم دین به نفع خودشون تفسیر می‌کنن. شاهکاره شاهکار.

در فیلمنامه نویسی رسالت اصلی نویسنده ایجاد یک پرسش در مخاطبه. "حالا چه خواهد شد؟" [برگرفته از داستان رابرت مک‌کی] و این سریال به خوبی این کار رو انجام میده.
سریال شخصیت پردازی خیلی خوبی داره و در کل هسته‌ی مرکزی و زیرمتن خیلی خوبی هم داره. با اسطوره راه میاد و مدرنیزه‌ش می‌کنه.
و خیلی هوشمندانه‌ چیده شده. خیلی حرفه که مطلقا هیچ پلات هولی نداشته باشی و تک تک اپیزودهات با یک پیچش داستانی بزرگ به پایان برسه.
اینکه لیزی و مادر رایلی تنها کسایی هستن که هرروز به کلیسا میرن پس منطقیه که زودتر شفا پیدا کنن و این فکت که یه عده هستن که کلا تبدیل نمیشن هم >>>>.

و انتهای اپیزود ۶ محشره.
یعنی جوری پیش میره که خب می‌دونی چی میشه. همه قراره بمیرن. خب که چی؟ عا ببین دختر کوچولو مرده. بعد میاد محکم می‌خوابونه توی گوشت که ببین یه چیزی رو یادت رفت. اونایی که قبلا به کلیسا میومدن به رستگاری می‌رسن و بیدار میشن.
و من فکر می‌کردم جایی که لیزی گفت پاهام رو حس نمی‌کنم تنها باگ منطق روایی داستانه. چون ۱. یک دلیلش می‌تونه این منطق باشه که با توجه به دانش پیشین مخاطب از دراکولا، زمانی که موجود مادر بمیره اثراتش از بین میره. اما داخل داستان نقل نشده پس به هیچ وجه قابل استناد نیست. ۲. این دوتا بچه قبلا هم در معرض خورشید بودن و اگر قرار بود اتفاقی بیفته هر روزی که لیزی روی زمین راه می‌رفت باید می‌افتاد.
بعد دلیلش رو فهمیدم و من رو حتی بیشتر علاقه‌مند کرد به این سریال.
توی اپیزود ۳ جایی که رایلی می‌پرسه چطور فهمیدی لیزی می‌تونه حرکت کنه و پال جواب داد حسش کردم و توی اپیزود ۷ گفت حس می‌کنم که رایلی مرده. این کاشتیه برای اینکه بگه والد و مولد به هم متصلن و وقتی که والد میمیره برطرف شدن حالت خون آشامی لیزی منطقی میشه.

Riley: Nothing good came out of my drinking. Nothing good came out of me killing that poor girl. Nothing good came out of Joe Collie's drinking. And not a single good thing comes out of Leeza never being able to walk again... The only thing that lets people stand by, watching all this suffering, doing nothing, is the idea that suffering can be a gift from God. What a monstrous idea, Father.

رایلی: از مشروب‌خواری من هیچ چیز خوبی بیرون نیومد. هیچ چیز خوبی از کشتن اون دختر بیچاره هم بیرون نیومد. هیچ چیز خوبی از مشروب‌خوردن جو بیرون نیومد. و از اینکه لیزا دیگه هیچ‌وقت نتونست راه بره، حتی یک اتفاق خوب هم بیرون نیومد. و هیچ چیز خوبی از یه تن نفت که ساحل رو پر کرده بیرون نیومد و تنها دلیل مزخرفی که باعث میشه مردم مثل گاو این درد و رنج رو نگاه کنن و هیچ کاری، مطلقا هیچ غلطی نکنن داشتن این طرز فکره که درد و رنج می‌تونه یه موهبت از طرف خدا باشه. چون بهمون یاد دادن بگیم خدا راه و روش‌های اسرارآمیزی داره پس باید تحملش کنیم.

بزرگ‌ترین مشکل فیلم برای من نبود انسجامه. و نه فقط در روایت که در تمام اجزا. فیلم نه از نظر لحن، نه اجرا و نه زبان بصری، هویت واحدی نداره.
از نظر بصری هم فیلم خیلی ناامید کننده‌س. فیلم‌برداری نه شخصیت داره و نه به اتمسفر گاتیک فیلم کمک می‌کنه. قاب‌‌بندی‌ها و حرکت دوربین بی‌هدفن و زبان بصری مشخصی شکل نمی‌گیره.
بخش اکشنش هم وضعیت بهترین نداره. و مشکل فقط طراحی مبارزات نیست. دوربین، تدوین و ریتم صحنه‌ها اکشنش رو شلوغ و نامرتب می‌کنن.

پرفورمنس بازیگرها برام غیرقابل تحمل بود. به جای اینکه شخصیت‌ها باورپذیر باشن مدام تلاش بازیگرها برای دراماتیک بودن رو می‌دیدم. خیلی سکانسا قراره که بار احساسی و تراژیک داشته باشن اما به خاطر نحوه‌ی اجرا خیلی بیشتر مصنوعی میشن.

اما نمی‌ذارم فراموش کنید که لوک بنسون از سمت ۹ خانم به آزار جنسی و تجاوز متهم شده، در سن ۳۲ سالگی با یک دختربچه‌ی ۱۵ ساله ازدواج کرده و سال بعدش بچه‌دار شده.
راجع به آزار و اذیت‌هایی که متوجه ناتالی پورتمن ۱۲ ساله شده [بعد از فیلم لئون به کارگردانی لوک بنسون] من خانواده‌ش رو مقصر اصلی می‌دونم اما لوک بنسون هم بار زیادی از تقصیرها به گردنشه به خاطر نوشتن صحنه‌های جنسی راجع به یک دختربچه‌ی ۱۲ ساله.