اگر این دو عکس رو با هم ادغام کنیم نتیجه این میشه که یکی از کرکترها روش به یه دیواره و روی دیگری به اون یکی دیوار.

اگر از بغل شخصیت‌ها یک خط افقی رو متصور بشیم و اون رو از هر دو طرف امتداد بدیم، متوجه میشیم که خط افقی که دوربین از بغل هاش می‌سازه در واقع با خط افقی کرکترها موازی نیست و نسبت بهش زاویه داره پس،

نتیجتا تصویر جوری میشه که انگار دو کرکتر به پشت با زاویه نسبت به هم نشستن

و خب قاعدتا شرحِ اوضاع و شدت اعتماد بینشونه. اینا عموما موقع تماشا توجهی رو جلب نمی‌کنه اما ناخودآگاه تاثیرش رو می‌گذاره.

اما این تصویر شدیدا جالبه
برتی توی این پلان یک هدفون روی سرش می‌گذاره و چیزی از حرف‌های خودش رو نمی‌شنوه،
و از طرفی می‌کروفون تماشا جلوی صورت و دهنش رو گرفته و ما هرچقدرم که سعی کنیم حرکت لب‌هاش رو نمی‌بینیم. این دقیقا وضعیت خود برتیه چون نمی‌فهمه و نمی‌شنوه که چی میگه و این براش کلافه کننده‌اس. علاوه بر اون ما اینجا صدای برتی رو نمی‌شنویم که داره نمایشنامه رو می‌خونه درست مثل خود برتی.

قبلا هم به این موضوع اشاره کردم که برتی وقت‌هایی که اعتماد به نفسش رو بدست میاره، کارگردان هد روم و لوکینگ رومش رو بهش برمی‌گردونه درست مثل این قاب.

تمام فیلم درگیر همین مسائله. کرکتر برتی به دنبال اعتماد به نفس و توانایی سخنوری و قدرتشه و به مرور نویسنده‌ی داستان اونها رو بهش می‌بخشه و از طرفی، کارگردان هم با برگردوندن هد روم و لویکنگ روم نرمالش بهش قدرت و اعتماد به نفس میده.

و نکته‌ی دیگه‌ای که وجود داره نورپردازیه. توی اکثر فیلم‌ها و سریال‌های سلطنتی انگلیسی نورپردازی خیلی ملایمه اما توی این فیلم نورپردازی خیلی شارپ‌تره و خب یه جورایی معاصرتره و احساسات رو هم به طرز متفاوتی بیان می‌کنه.

و نکته‌ی آخر لنزه. تمام فیلم با لنزهای واید ۱۴، ۱۸، ۲۱، ۲۵ و ۲۷ استفاده شده جهت ایجاد اعوجاج و نشون دادن تشویش برتی با استفاده از اونا.

قسمتی از فیلم، لایونل میره برای تست بازیگری برای نقش یک پادشاه، کارگردان تئاتر بهش میگه که ما پادشاهی که گریه و زاری می‌کنه و ضعیفه رو نمی‌خوایم، ما یه پادشاه قوی و قدرتمند می‌خوایم. جذاب بود 🦕.

چندتا قاب خیلی خوبم سر سکانسای داخل معدن داشت