ببینید خیلی از کارا از نظر بصری جلوان ولی هیچکدوم به پای قورباغه نمی‌رسن. کمپوزیشن، رنگ و نور و تم، دکور و لباس، اکثرا اینا رو رعایت می‌کنن اما مال قورباغه نه تنها تو یه لول دیگه‌س، بلکه‌ تنها اثریه که سینماتوگرافیش درگیر نمادگذاریه.

می‌دانید چیه؟ نعیم پوست شیر خیلی شبیه هیو جکمن پریزنرزه.

یه سریال تو سبک the night agent می‌خوام

راتن تومیتوزش ۳۹عه :)

این یکی ۸۴
چرا ریچارد مدن همه‌ش از این نقشا بازی می‌کنه؟

دریغا ای سرزمین نگونبخت که حتی از بیاد آوردن خود بیمناک است. کجا می‌توانیم آن را سرزمین مادری بنامیم که گورستان ماست؟

[The tragedy of Macbeth 2021]

آیا اینکه تیم تولید این سریال مدام روی پستای پشت صحنه نوید پورفرج و تگ می‌کنن این احتمال و به ۱۰۰ نمی‌رسونه؟

Baby Reindeer 2024

Created by Richard Gadd

⚠️ نمی‌دونم توی این مورد چه چیزایی برای شما اسپویل محسوب میشن پس شما علی الحساب هشدار اسپویل رو جدی بگیرید. ⚠️

قابا و انتخاب لنز و زاویه‌ی دوربین اونقدری خوبن که ترس و سرگیجه‌ی مطلق و القا می‌کنن. از نور به خوبی برای تغییر موقعیت‌ها و زمان‌های مختلف استفاده شده. تکمیل شخصیت مارتا آخر فیلم، پایان بندی عجیب و غیرقابل پیش بینی و جذابش، شخصیت پردازی کاملش، داستان خوش ساختار و خوش چینش و روایت و در راستاش انتقال تجربه‌ی زیسته... همه چیز خیلی جذابه.

شخصیت پردازی و روایت تو سطحی باهم ادقام شدن که تو ۷ اپیزود نیم ساعته همه چیز رو برای شما قابل درک و منطقی می‌کنن.
کنار اون انقدر بازی‌ دوتا کرکتر اصلی جذابه که محال ممکنه شما چیزی رو باور نکنی و یا اتفاقی رو احساس نکنی.

ریچارد گاد برای بازی از حافظه‌ی حسی‌ش و تجربه‌ی گذشته‌ش استفاده می‌کنه و واقعا نمی‌دونم چطور تونسته تحمل کنه مرور دوباره‌ی تمام این اتفاقات رو...
قبل از ساخت این سریال، همین داستان رو به صورت تک پرسوناژ چندین بار روی صحنه‌های مختلف اجرا کرده و روایت کرده که باز همینم شبیه به کابوسه اما وقتی به صورت علنی شخصی مقابلته که داره تمام اون کارها رو باهات می‌کنه واقعا دیوانه کننده است... چقدر وزن کم کرده بود برای این کار!

جسیکا گانینگ چطور تونست انقدر محشر باشه؟ دونه‌ دونه‌ی سلول‌هام با هر پلان رنگ عوض می‌کردن... چقدر احساسات مختلف....

به انواع مسائل اجتماعی مثل مواد مخدر و تعرض و آزار و اذیت نه فقط از زاویه‌ی جنسی و خودسانسوری و طمع و افسردگی پرداخته و مگه میشه اصلا؟ هم خیلی جامع و هم خیلی درست به همه‌شون پرداخته بود و جالب‌تر اینکه آخر اپیزودها برای افرادی که دچار چنین مشکلاتین راه حل ارائه داده بود!

و می‌دونید چیه؟ یاد این فصل آخر نون خ افتادم. قرار بود به مسائل اجتماعی زیادی بپردازه و آگاهی بده اما جوری پرداخت شده بود که انگار مجری برنامه کودکن و مخاطبا بین سنین ۵ تا ۱۲ سالن.

و چقدر حاشیه ساخته! اینکه مخاطبا برن معادل اون آدما رو توی دنیای واقعی پیدا کنن عجیب نیست (درست هم نیست) اما چقدر دردسر درست میشه برای چندین نفر! حالا فرض بفرمایید یکی از این آدما رو اشتباهی گرفتن!

[توی قسمت آخری که از صداتو منتشر شده یه کسی اومده و ادعا کرده که آهنگ تنهاترین عاشق مال اونه و نه فریدون فروغی! خیلی گنده‌اس این ادعا و بعدش چقدر دردسر دنبالش میاد!]

چیزی که برام جالبه می‌دونید چیه؟
وقتی که توی اپیزود ۶ راجع به اتفاقات اپیزود ۴ [fucking insane!!!!!] حرف می‌زنه میگه که می‌دونستم اشتباهه و خطرناکه اما باز با این حال برمی‌گشتم پیش فلانی چون بهم قول شهرت داده بود.

وقتی که میگه شهرت و می‌خواسته که از قضاوت دور بمونه، خیلی عجیبه. وقتی که فکر می‌کنی توی واقعیت بعد از تمام این اتفاقاتی که براش افتاده [که به طرز غیرقابل باوری غم‌انگیز و تاسف بارن] چندین باره این داستان زندگیش رو اجرا برده، دقیقا به هدف شهرت و حالا تبدیلش کرده به سریالی با استریم میلیونی، انگار که اون خودتحقیری و حماقتی که توی سریال همراهش بود [که باعث میشد مدام توی دردسر و بدبختی جدید بیفته]، هیچوقت تموم نمیشن و این ادم هیچوقت آدم نمیشه و رضایت نمیده.

می‌گیرین چی میگم؟ یعنی باز مثل اپیزود آخر حاضره خودش رو در معرض خطر و تحقیر و یا هرچیز دیگه‌ای قرار بده ولی به شهرتش برسه.
هرکسی چه توی این حوزه و چه تو حوزه‌های دیگه سعی می‌کنه به یه نقطه‌ی بلندی برسه اما وقتی که می‌بینم چه بهایی بخاطرش پرداخته شده و با چه چیزی این ریچارد گاد رسیده به اون نقطه برام یجوریه.

[فکر می‌کنم تو این مورد نتونستم منظورم و خوب برسونم.]

من این سریال رو ساعت ۹ شروع کردم و ساعت ۴ تموم. ۷ اپیزود نیم ساعته رو! من یه سینمایی ۲ ساعته رو ۵ روز طولش میدم!

ملیحه: کجا می‌فرستنت؟
مسعود: جایی که تو نیستی اونجا.

زالاوا

Gas food Lodging (1992) - dir. Alison Anders

مهرجویی چطور می‌تونست حتی توی بهترین فیلمشم حوصله سر بر باشه؟