فیلم پارادوکس خیلی قشنگی هم داره با سکانس ابتدایی و سکانس انتهایی.
در سکانس ابتدایی نوید پورفرج در نقش بازپرس، سر یک پرونده‌ی دیگه میره و با تلاش‌های زیاد موفق میشه رضایت یک مادر و از قصاص بگیره، اون هم پای چوبه‌ی دار.
در سکانس انتهایی مجددا نوید پورفرج در نقش بازپرسِ پرونده‌ی دختر الناز شاکردوست تمام زورش رو می‌زنه تا رضایت بگیره اما موفق نمیشه.

اما راجع به بازی‌ها؛
الناز شاکردوست واقعا بازیگر خوبیه و خیلی باورپذیر بود از همه لحاظ.
برای سروش صحت باید بگم که نقشش نقش یک پدر بی‌خود بود اما چیزی که اذیت می‌کرد این بود که حتی این هم خیلی خوب بازی نکرده بود. نمی‌دونم شاید من بد دیدم!
گلاره عباسی خیلی دوست داشتنیه تقابل‌هاش با الناز شاکردوست همیشه مورد علاقه‌ی من بوده، شاید کمی می‌تونست بهتر باشه اما بد نبود.
بعد از اون مینا وحید که یک بازی کاملا در چهارچوب و به اندازه ارائه داد. نقشش هم بیشتر از اون رو نمی‌طلبید.

اما پژمان جمشیدی و نوید پورفرج!

پژمان جمشیدی خیلی بازیگر خلاق و فوق العاده‌ایه و انقدر این نقش روش نشسته و انقدر فریادهاش توی سکانس آخر روی من تاثیر گذاشته که هنوز راه میرم و تحسینش می‌کنم. [در این پیام کمی مبالغه در آمیخته.]
اما، اگر فیلم توی بخش مسابقه بود بهتون میگم که جایزه‌ی مرد مکمل مال خودش بود.

ولی نوید پورفرج نقش روش نمی‌نشست.
چیزی که خیلی حیفه اینه که نوید برای این نقش زورش کم بود و بخاطر همین اون اتفاقی که باید نمی‌افتاد برای بازیش و خیلی حیف بود.
اما دیالوگ‌های پایانیش مقابل کرکتر قاتل بسیار درست و تاثیرگذار بود. درواقع نقطه‌ی عطف بازیش اونجا بود.

فکر می‌کنم که پژمان جمشیدی علفزار خیلی بازپرس بهتری بود. فکر می‌کنم که پژمان جمشیدی هر نقشی رو می‌تونه در بیاره و این خیلی فوق العاده اس. 🦕

دیگه چی؟
فریم پایانی الناز شاکردوست هم خیلی فریم درستی بود.

اما با چیزی که من از مرتضی علیزاده توی برنامه‌ی هفت دیدم خیلی محتمله که کاظم دانشی وزنی بیشتر از وزنی که نویسنده و بازیگردان باید تحمل کنند رو تحمل کرده.

و دیگر همین
شما را به خیر، مرا به سلامت

اما سوالی که از نویسنده‌ی بی‌بدن دارم اینه که یه نفر می‌تونه به بازپرس پرونده‌ش بگه من برای نجات پسرم سر تو رو می‌برم می‌ذارم رو سینه‌ت؟
and like get away with it?

ولی،

"برو که یار دیر دیداری و ماه زود هجران‌."

Hits bad..

نقاشی در سینما

چقدر مسخره و منفعل و شل و وارفته و پرپفیوزه اختتامیه.

از زیبایی سینماتوگرافی پور ثینگز بگم براتون

این چیزی که می‌بینید فقط سینماتوگرافی نیست،
ترکیبیه از زیبایی طراحی صحنه و لباس و نور و هنر کالریست و طراح چهره و در نهایت کارگردانی و سینماتوگرافی.

The cinematography of oppenheimer

انقدر Blade Runner رو دوست داشتم که چی بگم؟

90 درصد فیلم‌هایی که توی یه ژانر پیشگام بودن یا چیزی شبیه به اون صرفا چون اولین‌ها بودن و توی دوران خودشون [صرفا چون جز اونا چیز دیگه‌ای نبوده] خیلی خوب بودن هنوز ازشون خیلی یاد میشه. اما مثلا من یکی نمیرم پرومتئوس و ول کنم برم بیگانه ۱ ببینم. اما بلید رانر کلا یه چیز دیگه اس.

بلید رانر از نظر بصری و سینماتوگرافی اونقدری جذابه که نفس‌تون رو می‌بره بدون مبالغه.
و سوای اینا واقعا جلوه‌های ویژه‌ش اصلا تو ذوق نمی‌زنه و خیلی هم کیف میده انگار نه انگار که فیلم ساخت سال ۱۹۸۲عه. وایب و طراحی صحنه‌ش چقدر جذابه و چقدر اون لامپای نئونی خوب کار کردن!
و داستان چقدر جذابه!

تنها چیزی که من راجع به این فیلم دوست نداشتم موسیقی متن بود.