خب در ادامه سلسله مقالات قیاس جنگنده های غربی با رقبای شرقی نوبت به قیاس سوخو-۳۰ روسی با سوپر هورنت ایالات متحده رسید
خب طبق روال این مقالات ابتدا به بررسی و معرفی دو جنگنده میپردازیم

آشنایی با جنگنده سوخو-۳۰

ساخت جنگنده چند منظوره سوخو30  در واقع به اواخر دهه 1980 و سالهای اولیه عملیاتی شدن سوخوی 27 بر میگردد. سوخوی27 یک شکاری  دوربرد با یک خدمه بود ،قرار شد مجهز به لوله سوختگیری  هوایی نیز شود و از این رو در  شوروی این نتیجه گیرشد که انجام عملیاتی دوربرد برای یک خدمه بسیار سخت است.از این رو با تغییر سوخوی 27 پی، به نسخه جدید سوخوی 27 پی یو این قدم برداشته  شد. در واقع نخستین  مدل یک سوخوی27 یو بی (نسخه دو سرنشینه اموزشی سوخوی27 با توان رزمی کامل)تغییر یافته بود که دارای رادار ان 001 ارتقاع یافته با توان هوا به زمین  محدود بود.اولین نمونه در سال 1989 پرواز کرد.تنها 5 فروند سوخوی 27 پی یو خریداری شد که بعدها سوخوی30 خوانده  شد. دلیل این  مسئله نیز این بود که نیروی هوایی شوروی بیشتر میگ 31 را میپسندید  تا سوخوی ۳۰ جدید که از نظر ان تنها تفاوتش  با سوخوی27 پی دارا  بودن توان سوختگیری هوایی بود.

بعد از فروپاشی شوروی کمپانی سوخو دست به تغیراتی در طرح سوخوی30  نسخه جدید سوخوی 30 ام را ارئه کرد. این نسخه جدید در واقع نسخه چند منظوره سوخوی 30 و اولین نسل از سوخوی27 بود که توان حملات  هوا به زمین  هدایت شونده را داشت. نسخه تکمیل  شده این مدل با نام سوخوی 30 ام کا اولین بار در نمایشگاه پاریس 1993 به نمایش در امد.این نمونه دارای یک جایگاه بیشتر در زیر هر بال بود که تعداد جایگاه جنگ افزاری را از 11  عدد در سوخوی27 به 13 عدد افزایش داده و
میتوانست 8تن مهمات شامل موشک  هوا به هوای ار 73 ویا تا شش موشک ار 27 و یا تا 13 موشک رادار فعال ار 77 را با خود حمل  کند.در کنار بمب و راکتهای غیر هدایت شونده  میتوانست بمب هدایت لیزری  کاب 500 ال و نسخه اپتیکی  ان، موشک هدایت لیزری  خا 29 و نسخه هدایت اپتیکی ان ،نسخه ضد رادار خا 31 و نسخه ضد کشتی ان،موشک اپتیکی دور ایستای خا 59  با برد بیش از 115 کیلومتررا حمل و شلیک کند
این مدل اگرچه مشتری پیدا نکرد ولی پایه یکی  از موفق ترین جنگنده های روسی یعنی سوخوی 30  ام کا آ (MKI) شد.
از دو موتور ای ال 31 اف بهره می برد  که  زمان تعمیرات  اساسی ان 1000  ساعت است که یک ششم نسخه های غربی است و این یکی از بزرگترین مشکلات سوخوی30 است(در تمام مدلها). با وجود این بر روی نسخه های ارتقا یافته بعدی (که شامل نسخه های تولید هم می شود) عمر موتور به 2500 ساعت افزایش یافت . این موتورها  دارای 16750 پاوند رانش بدون پس سوز و 27560 پاوند رانش با پس سوز است  که رانش به وزن  1 را با نیمی از سوخت بارگیر شد را فراهم میکند . البته میتوان روی سوخو30 چندین نسل از این خانواده را نصب کرد. برای نمونه میتوان موتور ای ال 31 اف ام1 با توان 28000 پاوند و یا نسخه اف ام 2 با قدرت 32000 پاوند رانش را روی این جنگنده بسته به سفارش نصب کرد

رادار سوخو-۳۰  ان 001 ام باروس بود. این رادار  دارای  انتن ارایه فازی  بود و دارای برد کشف 200 کیلومتر بود و میتوانست  هم زمان با چهار هدف دیگری شود. این رادار  توان کامل هوا به هوا و هوا به زمین  شامل کشف و درگیری با اهداف زمین و دریایی و نقشه برداری از سطح زمین  را داشت.توان درگیر همزمان با اهداف زمین و هوایی را داشت.با چنین رادار و توان پوشش بسیار سوخوی30 یک مین اواکس بود.



آشنایی با جنگنده سوپر هورنت

در اواخر  دهه 1980 نیروی دریایی امریکا تعداد زیادی جنگنده قدیمی  داشت  که دیگر  با شرایط  جدید میدان جنگ و از جمله سامانه های پدافندی جدید شوروی  جور در نمی امدند و عمر خدمتی  انها نیز به پایان رسیده بود  . باید جایگزین می شدند ولی با چه جنگنده ای . هواپیما های چون ای 6 و ای7 دو جنگنده  تهاجمی دوربرد و بسیار خوب مسلح شده از دهه 1960 در خدمت بودند و به پایان عمر خود رسیده بودند . نیروی دریایی دارای دو نوع هواپیما جدید بود یکی اف14 تامکت نسخه دی که در حال  توسعه بود و می توانست  جایگزین نسخه های قدیمی باشد  (نسخه های قدیمی  به این مدل   ارتقا یابند  ) ودیگری مدل جدید اف/ ای 18 سی و دی هورنت . مشکل این بود که هیچ کدام جایگزین مناسبی  برای ای6 و ای7 نبودند انها توان حمل تسلیحات  زیاد در برد زیاد داشتند. اف14 دی یک شکاری بود و هورنت نیز مشکلاتی  در زمینه برد و میزان سلاح قابل حمل داشت .پروژه با نام ای 12 به عنوان یک جنگنده  بال دلتا بسیار پیچیده  نیز در اوائل دهه 1990 لغو شد تا نیروی دریایی در استانه  خروج از خدمت ای 6 و ای 7 ها بدون جایگزین مناسب  برای  انها باشد. در این میان با پایان جنگ  سرد طرح تولید تعداد  زیادی اف14 دی تامکت نیز لغو  شد تا ارتش امریکا حتی برای اف14 طی دهه بعدی نیز جایگزینی  نداشته

رادارباروس سوخو ۳۰😎👆


باشد ، تنها طرح واقعی طرح  یک جنگنده چند منظوره نسل پنجم بود که در ان زمان در دست مطالعه اولیه بود (که بعدها اف35 شد)که ان نیز تا سال 2010 در خدمت به صورت عملیاتی قرار نمی گرفت (که این  تاریخ به سال 2017 مکول شد)از این رو تنها طرح موجود که باقی می ماند  طراحی با نام هورنت 2 بود که در اواخر دهه 1980 بر روی کاغذ وجود داشت.در سال 1992 دولت  امریکا تصمیم به سفارش   پنچ پیش نمونه هورنت 2 که شامل  نسخه تک سرنشینه  اف/ای 18 ایی و نسخه دو سرنشینه اموزشی و رزمی  اف/ ای اف18 اف  بود و بعدها سوپر هورنت نامیده شد گرفت.
در سال 2000 سوپر هورنت وارد خدمت شد. نیروی دریایی 222 فروند از ان را برای سری اول سفارش  داد تا بین سال 2002 تا 2006 تحویل  داده شود که البته تا سال 2004 تحویل گرفت . سرانجام تا پایان سال 2013 نیروی دریایی امریکا  515 فروند سوپر هورنت تحویل گرفت.سوپر هورنت دارای 40% برد بیشتر و همچنین 42% تعمیرات و نگهداری اسان تری نسبت به هورنت دارد .20% بزرگتر و 33% سوخت بیشتری را حمل میکرد و استقامت  ان در ماموریت ها 50% بیشتر از هورنت بود.

ادامه دارد

مستندی بسیار زیبا و دیدنی از جنگنده اروپایی یورو فایتر

ویدئوی کوتاهی از انجام مانورهای مختلف نمایشی توسط سوخو-۳۰

ویدئوی بسیار زیبا و دیدنی از حمله سوخو -۳۴ فول بک به اهداف خود و شلیک مهمات مختلف از این بمب افکن توانا

ویدئوی کوتاه و بسیار زیبایی از پرواز و انجام مانور های مختلف توسط جنگنده فرانسوی رافال

مستندی بسیار زیبا و دیدنی از جنگنده چینی جی -۱۰

بررسی توانایی ها و قیاس دو جنگنده سوخو۳۰ روسی با اف/ای-۱۸ سوپرهورنت (قسمت دوم)

میناگلرو


#قیاس_جنگنده_ها
#سوخو۳۰
#سوپرهورنت

خب ابتدا طبق روال تمامی قیاسهای قبلی از بخش پیشرانه شروع میکنیم و نگاهی به موتور سوخو-۳۰ می اندازیم

موتور ای ال 31  موتور اصلی خانواده سوخوی30 است ولی نسخه های متفاوتی از ان روی در مدلهای مختلف روی این جنگنده نصب شد
در واقع سوخو-۳۰ پیشرانه را از پدر خود سوخو-۲۷ به ارث برده و به نوعی تمامی مزایا و معایب ان مشابه سوخو-۲۷ است زیرا ای ال 31 روی سوخوی27 نیز نصب شد
این پیشرانه در دهه 1980  در بین موتور های توربوفن  شوروی  یک  موتور موفق بود و نسخه های دیگری نیز از ان توسعه پیدا نمود و این موتور بعدها پایه موتور ای ال 41 جنگنده سوخوی35 و جنگنده سوخوی تی 50 شد و در چین نیز با نام دبلیو اس 13  تولید شد. ای ال 31 اولین نسل  توربوفن های  شوروی است نکته قابل ذکر اینکه غرب همواره در بخش پیشرانه و الکترونیک از شوروی جلو بوده و شوروی دست کم یک دهه بعد از امریکا به فناوری توربوفن دست یافت و به صورت عملیاتی از ان بهره برد
ای ال31 قدرت بالایی دارد حتی در قیاس  با ار دی33 موتور میگ29 که همزمان  با سوخوی 27 البته کمی زودتر وارد خدمت شد. دو نسخه ای ال ۳۱ روی سوخوی30 نصب شده است یکی  ای ال 31 اف که فاقد خروجی متغییر است و روی سوخوی30 چینی و ویتنامی ، ونزوئلا و چند کشور دیگر نصب شده است  و دیگری  ال ال 31 اف پی با خروجی متغیر  که روی سوخوی 30 اس ام ، MKIو ام کا ام نصب شده است .
موتورای ال 31 اف میتواند بدون پس سوز 17731 پوند  و با پس سوز 27560 پاوند رانش ایجاد  کند خب سوپر هورنت از دو موتور جنرال الکترونیک اف ۴۱۴ بهره میبرد
موتور سوپر هورنت توان فراهم نمودن بیشترین قدرت در حالت پس سوز 22000 پاوند را دارد و سوخو-۳۰ در ایتم قدرت فراهم شده توسط موتور امتیاز بیشتری گرفته و برتر است ولی مسئله این است که برای اینکه بدانیم در بخش پیشرانه کدام جنگنده برتر است آیتم های دیگری را نیز باید محاسبه کنیم
خب پس اگر بخواهیم فقط آیتم قدرت تولید شده توسط موتور را در نظر بگیریم سوخو۳۰ صاحب رتبه بهتری میشود ولی برای محاسبه کیفیت پیشرانه رانش به وزن و عمر تعمییراتی موتور و همچنین هزیته عملیاتی موتور را نیز باید محاسبه نمود
موتور سوخوی30 در حالت پس  سوز نزدیک به 6 هزار پوند رانش بیشتری را فراهم میکند حال میزان رانش به وزن را محاسبه میکنیم
رانش به وزن یعنی میزان قدرتی که موتور نسبت به وزن ایجاد میکند و یکی از فاکتورهای مهم برای جنگنده بحساب می اید یکی از خصوصیات خانواده فلانکر جثه بزرگ و وزن سنگین است که در تمامی اعضای خانواده وجود دارد و البته به بحث ما هم در اینده باز مربوط میشود خب سوخوی 30 هم مانند دیگر اعضای خانواده جنگنده سنگینی هست و حتی وزن این جنگنده ۴ تن از وزن اف -۱۵ استرایک ایگل هم سنگین تر است و همین ویژگی منفی باعث کم رنگ شدن قدرت فوق العاده موتور میشود در کل رانش به وزن در سوخوی-30  عدد ۰/۹۶ با نیمی از سوخت خود است
حال به سوپر هورنت نگاه میکنیم واگرچه موتورهای سوخو-۳۰ به میزان چشمگیری قدرت بیشتری از موتورهای سوپر هورنت دارد ولی وزن کمتر سوپر هورنت باعث کم رنگ شدن توان موتور سوخو میشود رانش به وزن در سوپر هورنت عدد۰/۹۳ هست و اگرچه سوخو-۳۰ در کل برتری داشته ولی اختلاف بسیار جزیی میباشد و با توجه به اختلاف فاحش توان موتور دو جنگنده چنین اختلاف کمی خیلی چشمگیر نیست ولی بهرحال سوخو-۳۰ در بخش رانش به وزن با اختلافی جزیی بالاتر از سوپر هورنت قرار میگیرد
خب برای معرفی پیشرانه برتر همانطور که گفتیم ایتم های دیگری نیز باید محاسبه شود و ان عمر تعمیراتی موتور و هزینه عملیاتی ان است
موتور سوپرهورنت دارای عمر عملیاتی 4400 ساعت ولی ای ال 31 دارای  عمر تعمیراتی  2000 ساعت است البته نسخه ای ال 41 نصب شده روی سوخوی35 به عمر تعمیراتی  4000 ساعت رسیده است ولی بحث قیاس ما سوخو-۳۰ هست و نه سوخو-۳۵ اگرچه حتی موتور سوخو-۳۵ هم به پای موتور سوپر هورنت نمیرسد
حال به هزینه های عملیاتی دو جنگنده میرسیم در این ضمینه موتورهای روسی هم بسیار پرمصرف تر از موتورهای غربی هستند و هم عمر تعمییراتی کمتری دارند که در نهایت باعث بالا رفتن هزینه های عملیاتی جنگنده میشود در اینجا هم موتور سوپر هورنت از عمر تعمییراتی تقریبا دو برابر موتور سوخو-۳۰ برخوردار است و مصرف سوخت به مراتب کمتری هم دارد که در بخش برد رزمی دو جنگنده به انهم میپردازیم
پس در بخش پیشرانه در رانش به وزن این سوخو-۳۰ است که با اختلافی بسیار جزیی برتری داردولی در بخش عمر تعمییراتی و هزینه عملیاتی سوپر هورنت برتری چشمگیری بر سوخو-۳۰ دارد

خب نوبت به برد رزمی میرسد همانگونه که پیشتر هم گفتیم سوخوی30 جنگنده بزرگی است همانند پدر خود یعنی سوخوی 27 . این پرنده ۲۱/۹۳ متر طول دارد که  در قیاس   با سوپر هورنت با طول ۱۸/۳ متر جنگنده بزرگی بحساب می آید جالب است بدانید که سوخو-۳۰ حتی از از اف15 ایی(F-15E) به عنوان

تصویری زیبا از پرواز یک فروند سوخو-۳۰ در کنار تایفون
در این تصویر جثه بزرگ سوخو-۳۰ کاملا مشخص است

به عنوان بزرگترین  جنگنده غربی با طول ۱۹/۴۳ متر هم بزرگتر است
یکی از دلایل بزرگی میزان  زیاد مخازن سوخت داخلی است . این پرنده 7660 لیتر سوخت داخلی  حمل میکند که عدد فوق العاده ای هست
با وجود این داشتن سوخت زیاد برای سوخوی30 نشان دهنده برتری نیست  زیرا مصرف سوخت  عامل مهمی است . سوخوی27 دارای برد انتقالی   3500 کیلومتر است(برد انتقالی به برد بدون سلاح در ارتفاع بالا  و بیشترین سوخت داخلی و خارجی می گویند که البته سوخوی27 مخزن سوخت خارجی نداشت ) این میزان برای سوخوی30 کمتر است و به عدد  3000 کیلومتر می رسد   زیرا داشتن  یک کابین دوم باعث این شده بخشی از مخازن سوخت پشت کابین گرفته شود این چیز عجیبی نیست  در تمامی جنگنده های دیده میشود برای نمونه اف16 سی دارای 3985 لیتر سوخت داخلی است ولی اف16 دی نسخه دو سرنشینه  دارای 3295 لیتر است این مورد تقریبا بین تمامی جنگنده های تک سرنشینه که دارای  نسخه دو سرنشینه  نیز هستند دیده می شود
سوپر هورنت با مخازن سوخت خارجی  دارای برد بیش از 4200 کیلومتر است  . شاید این سئوال پیش بیاید  چرا سوخوی30 با وجود اینکه تقریبا بیش از ۳۰ درصد سوخت داخلی بیشتری را حمل می کند  ولی برد کمتری دارد
خب جواب این است که سوخوی 30 مخزن سوخت خارجی حمل نمی کند   دست کم به شکل عملیاتی در حالی که جایگاه های زیادی در اختیار دارد واز ان گذشته موتور پر مصرفی هم دارد و موتور سوپرهورنت مصرف سوخت بهینه تری دارد
خب پس در بحث برد انتقالی نیز سوپر هورنت رتبه بهتری بدست می آورد

ادامه دارد

سیستم دفاع موشکی دیوید اسلینگ سامانه ای از آینده




بررسی کامل و معرفی سامانه دفاع هوایی دیوید اسلینگ برترین سامانه دفاع هوایی حال حاضر در جهان



#پدافند_موشکی_اسراییل

سیستم پدافند موشکی دیویدز اسلینگ


دیوید اسلینگ یا سیستم زنجیر دیوید یک سامانه دفاع موشکی است که توسط کمپانی رافال با مشارکت و سرمایه گذاری کمپانی ریتون ایالات متحده ساخته شده است
عمده مشارکت کمپانی آمریکایی ، در ساخت موشک رهگیر سامانه بوده است
این سامانه بخشی از دفاع موشکی اسراییل را تشکیل میدهد و عمده کارایی آن پوشش ضعف سامانه دفاع هوایی اسراییل در برابر موشک های بالستیک تاکتیکی و موشک های کروز هایپر سونیک است

این سامانه در واقع یک لایه جدید سیستم پدافندی اسراییل است که عمده کازایی آن در برابر موشک بالستیک تاکتیکی ، و برد کوتاه و موشک های ، کروز بسیار پرسرعت و مافوق صوت و هواپیماهای جنگنده پرسرعت و در ارتفاع بالا است
این سامانه دفاعی قادر است اهداف را در برد بالا رهگیری کند از این سامانه میتوان برای هدف قرار دادن هواپیمای جنگنده متخاصم و راکت های توپخانه نیز بهره برد
توسعه این سامانه در سال 2009 آغاز شد و در سال 2012 وارد مرحله تست ولی بدلیل وسواس و حساسیت فوق العاده ارتش اسراییل بر روی سامانه بهبود و رفع نواقص سامانه تا سال 2017 زمان برد و در این سال توسط ارتش اسراییل بخدمت گرفته شد

پس از عملیاتی شدن سامانه از طرف چند کشور مورد بررسی قرار گرفته که اغلب کشورها از کارایی آن اظهار رضایت کرده اند ، فنلاند بعنوان اولین مشتری خارجی سامانه در اوایل 2023 اعلام کرد که این سامانه مورد تایید وزارت دفاع این کشور قرار گرفته و رسما ان را سفارش داد
دومین کشور خریدار کشور سوئیس بود که پس از سفارش پاتریوت اقدام به تست و بررسی این سامانه کرد و پس از ان اعلام کرد که کارایی این سامانه به مراتب بسیار بهتر از پاتریوت است و اعلام کرد بجای پاتریوت قصد دارد اسلینگ دیوید را بخدمت بگیرد
پس از انصراف سوئیس از خرید پاتریوت ، ایالات متحده جهت جلوگیری از فسخ قرارداد خرید پاتریوت اسراییل را تهدید به قطع کمکهای نظامی سالانه به این کشور نمود و کمپانی ریتون هم اعلام کرد در صورت عدم انصراف اسراییل به تمامی همکازی های خود با اسراییل و سرمایه گذاری در طرح های اسراییلی خاتمه میدهد و به این شکل  فعلا مانع از فروش این سامانه به سوئیس شده اند

این سامانه بعنوان سلاح خود از موشک از موشک استوننیر استفاده میکند که یک موشک بسیار پیشرفته و دو مرحله ای است وحتی اگر هدف بتواند از مرحله اول موشک فرار کند

و با استفاده از جنگال مرحله اول را مختل کند بلافاصله موشک بشکل اتوماتیک از مرحله دوم هدایت بهره میبرد و مرحله دوم رهگیر قطعا کار هدف را یکسره میکند و فرار از دست این موشک رهگیر تقریبا غیر ممکن است
از دیگر ویژگی های برجسته موشک رهگیر سیستم هدایت موشک است که از سه سامانه هدایت رادار فعال و تصویر ساز حرارتی و دریافت اطلاعات رادار سه بعدی سامانه مادر بهره میبرد و بهیچوجه با استفاده از جنگ الکترونیک نمیتوان موشک را فریب داده و یا منحرف کرد و مرگبارترین موشک رهگیر عملیاتی حال حاضر در جهان است که هدف هیچ شانسی در برابر آن ندارد
موشک دارای طراحی ظاهری نامتعارف و تا حدی مضحک است که‌با ان دماغ دلفین نیز گفته میشود و دارای دماغه ای غیر معمولی و نامتعارف است که این دماغه محل قرارگیری تجهیزات الکترونیکی هدایت موشک شامل دوربینهای تصویربرادر مادون قرمز و جستجوگر راداری موشک است

این موشک از توانایی بسیاربالایی در رهگیری و حمله به اهداف رادارگریز برخورداراست
این موشک دارای یک سیستم مرکزی یکپارچه کردن اطلاعات سیستم هدایت سه کاناله است و هر دو سیستم هدایت در ارتباط با یکدیگر هستند بطوریکه پس از شلیک موشک با استفاده ازداده های رادار خود هدف را دنبال میکند ولی اگر به دلایلی مانند ایجاد اختلال توسط اخلاگر ها یا هر دلیل دیگری رادار هدف را گم کند بسرعت موشک بر اطلاعات دوربین های تصویرساز اتکا میکند و در نهایت یک خط داده بین موشک و سیستم مادر اطلاعات هدف را از منابع زمینی دریافت میکند و بعنوان سومین سیستم هدایت عمل میکند و با اتصال به یک رادار آرایه فازی سه بعدی با توان خروجی بسیار بالا اطلاعات هدف را و موقعیت آن را بشکل سه بعدی دریافت میکند و از این نظر در حال حاضر پیشرفته ترین سیستم پدافندی در جهان است

موشک استانر فاقد کلاهک است و به دلیل اینکه سرجنگ حمل نمیکند بسیار سبک تر چالاک تر و سریع تر موشک های رهگیر مشابه است که از کلاهک انفجاری حاوی مواد منفجره بهره میبرند
موشک از سیستم انهدام برخورد مستقیم برخوردار است به این معنا که با برخورد مستقیم به هدف و با اتکا به انرژی جنبشی بسیار بالا هدف را متلاشی میکند
بدلیل سرعت بسیار بالا و هایپرسونیک موشک فاصله شلیک تا برخورد موشک بسیار کوتاه است و همین سرعت بسیار بالا سبب میشود در هنگام برخورد 
یکی از ویژگی های برتر این نوع موشک ها این است که پس از برخورد بشکل صد در صد پرتابه مهاجم را نابود میکند ، ولی در موشک هایی مانند پاتریوت که از کلاهک انفجاری برخوردار هستند در صورت انفجار مجاورتی موشک تبدیل به ترکش های کوچکی میشود  که اغلب قادر به انهدام کامل موشک نیست و تنها انرا منحرف میکند و برخورد لاشه موشک به منطقه دیگری باعث ایجاد خسارت میشود

بررسی توانایی ها و قیاس دو جنگنده سوخو۳۰ روسی با اف/ای-۱۸ سوپرهورنت (قسمت سوم)

میناگلرو


#قیاس_جنگنده_ها
#سوخو۳۰
#سوپرهورنت

خب از نظر چالاکی هر دو جنگنده ، جنگنده بسیار چالاکی هستند
سوخو30  البته نه  در تمامی  نسخه ها مانند نسخه هندی، نسخه تحویلی به مالزی و روسیه دارای خروجی متغییر است که به خلبان اجازه انجام مانورهای چشمگیری را میدهد که احتمالا  همه دوستان  ان را دیده اند. اینکه واقعا یک خلبان معمولی چقدر توان استفاده از این خروجی هارا در شرایط  رزمی دارد جای بحث  بوده است ، در یک تمرین  مشترک بین بین هند و امریکا با حضور سوخوی30 واف15 سی ، خلبانان امریکا فهمیدند که خلبانان سوخوی30 نمی توانند  به خوبی از این خروجی در شرایط  پر استرس حتی یک تمرین استفاده کنند و دستپاچه  می شوند و البته واقعیت هم این است چیزی که شما در نمایشهای هوایی می بینید  بارها تمرین شده و توسط خلبانان ازمایشگر انجام  میشود
اینکه بگویم سوپر هورنت ناونشین ویا سوخوی30 با خروجی متغییرش در رزم هوایی نزدیک برتر هستند یا نه،  به اموزش خلبان ، سلاح و تاکتیک  بستگی دارد تا نمایشگاه هوایی و مانورهای خیره کننده . اگرچه خانوده فلانکر از سوخوی27 تا 35 با و یا بدون خروجی متغییر همواره یکی از چالاکترین جنگنده های موجود  جهان البته در وزن سبک بوده اند و یک خلبان اموزش دیده روی سوخوی30 در رزم هوایی نزدیک هر جنگنده ای را حریف است خب پس از بررسی آیتمهای مربوط به پیشرانه حال به بخش الکترونیکی دو جنگنده میرسیم
در آیتم رادار سوخوی30 دارای چندین نوع  رادار است، نسخه MKI که توسط هند خریداری شده ، اس ام که توسط روسها خریداری  شده و  ام کا ام که توسط مالزی خریدار شده دارای رادار  اریه فازی غیر فعال ان011 ام است که بارس هم خوانده می شود. بارس  رادار پیشرفته است و بیشترین برد ان 400 کیلومتر است و می تواند همزمان  چهار هدف درگیر شود. رادار بدون اینکه حرکت مکانیکی داشته باشد در عرض چند صدم ثانیه   تمام اسمان از بالا تا پایین و چپ و راست را اسکن کرده و میتوان همزمان  با چند هدف در اسمان و زمین  درگیر شود.  رادار ارایه فازی غیر فعال به این معنی است که روی دیش رادار تعداد زیادی فرستنده و گیرنده است (بیش از صد ها  عدد و حتی بیش از هزاران عدد بسته  به اندازه دیش ) که امواج رادار را  ارسال و دریافت میکنند در واقع هر کدام  برای خود یک فرستند و گیرنده جدا  هستند. در این نوع رادار ها تغییر زاویه جستجو با حرکت  میکانیکی دیش رادار انجام نمی شود در  واقع این امواج هستند که تغییر جهت می دهد  از این رو برای اینکه یک رادار  ارایه فازی یک زاویه 90  درجه در دو سمت در مجموع 180  درجه  را اسکن کند کمتر از چند صدم ثانیه  نیاز دارد این کار برای رادار پالاس داپلر معمولی چند ثانیه  زمان لازم است. همچنین رادار ارایه فازی چه فعال و چه غیر فعال  در برابر جنگ الکترونیک بسیار مقاوم هستند زیرا نتنها به سرعت تغییر فاز می دهند بلکه می توانند میزان امواج خروجی رادار را کم کنند و یا اینکه تنها هر از چند ثانیه  یک بار اسمان را جستجو  کنند و حتی توان این را دارند که به صورت غیر فعال نیز عمل  کنند یعنی به جای  ارسال امواج، امواج رادار دشمن را دریافت کنند  .
رادار دیگر رادار پالس داپلر ان 001وی ایی است که  بر روی برخی سوخوی30 ارتش چین نصب است که نسخه ارتقا یافته رادار ان001 سوخوی27 است . این رادار کارایی کمتری نسبت به بارس دارد و دیگری رادار ژوک ام اس است که ان نیز بر روی برخی سوخوی30 چینی و ویتنامی نصب است . این نسخه دارای دیش ارایه فازی است و بیشترین برد ان برد ضد یک جنگنده در ابعاد میگ29 عدد 100 تا 120 کیلومتر است. تمامی رادار یاد شده توان کامل هوا به هوا و هوا به زمین و دریا شامل کشف و رهگیری اهداف دریایی و زمینی را داشته و میتواند دست به ناوبری در ارتفاع پایین با انها زده و با چهار تا شش هدف در یک زمان درگیر شد.
سوپر هورنت مجهز به رادار آرایه فازی ای پی جی ۷۹ است که یک رادار آرایه فازی فعال با توان نقشه برداری ۳ بعدی از سطح زمین است
در مقام قیاس رادار سوپر هورنت برتر  می باشد . ویژگی برجسته  رادار سوخوی30 بیشتر در ماموریت های هوا به هوا و رهگیری هوایی  و رزم هوایی است برد  رادار بارس بسیار  بالاست به صورتی که یکی از فرماندهان هندی از ان به عنوان یک مینی اواکس نام برد این قابلیت زمانی بیشتر می شود که بدانیم می شود  تصاویر رادار  بارس را با دیگر جنگندهای سوخوی30 موجود در منطقه  به اشتراک گذاشت
ولی درمقابل  رادار سوپر هورنت یک نسل جلوتر از رادار غیر فعال سوخو-۳۰ میباشد
تفاوت فعال و غیر فعال در ارایه فازی این است که در رادار ارایه فازی غیر فعال تمامی سلول های گیرنده و فرستند توسط یک منبع تغزیه می شود ولی در رادار اریه فازی فعال هر سلول  منبع  جدا گانه ای دارد  از این رو ایجاد اختلال روی ان سخت است و دقت بیشتری دارد
خب پس در بخش رادار هم برتری با سوپر هورنت است و امتیاز بیشتر از ان این جنگنده امریکایی هست

تصویر بسیار زیبا و باشکوهی از پرواز سوخو-۳۰ و سلطان اف -۱۵ در کنار یکدیگر

حال به تجهیزات فروسرخ دو جنگنده میرسیم
سوخوی30 در دماغه دارای  یک کاونده تصویر ساز حرارتی OEPS-30 با برد 20 تا 80 کیلومتر برای کسب هدف به صورت غیر فعال است. این سامانه با دریافت تصاویر حرارتی هدف، میتواند به صورت غیر فعال هدف را کسب کند ولی برد کشف بسته به این دارد که جنگنده از جلو ویا عقب در دید سامانه باشد زیرا از عقب به دلیل قرار داشتن خروجی گرم در دید سامانه حرارتی بردش بیشتر است در مقابل سوپر هورنت چنین  سامانه ای دست کم برای رزم هوایی ندارد 
پس در این بخش امتیاز به سوخو-۳۰ تعلق میگیرد

ادامه دارد

بررسی توانایی ها و قیاس دو جنگنده سوخو۳۰ روسی با اف/ای-۱۸ سوپرهورنت (قسمت چهارم)

میناگلرو


#قیاس_جنگنده_ها
#سوخو۳۰
#سوپرهورنت