— Янги китоб. Совғага :)
— Зўрку, номи нима?
— «Ҳаммаси расво».

— Тўғрисини айтайми?
— Йўқ...

— СЕНГА НИМА бўлди?
— ...

— Тополмасангчи?
— Топгунимча қидираман...

— Орадан 2 йил ўтибди.
— Ҳа, ҳаммаси ўзгарди...

— Ўзим билан ўзим гаплашадиган даражада ақлдан озганман.
— Февралда эслайсан деб ўйлагандим.

— Балки яхшиликка :)
— Одатдагидек...

— Эсладим...
— Хотираларни(ми)?

— Ўзим ҳам ойдек оппоқмасеканман.
— Ойни ўзи ҳам оппоқмас.

— Кейин нима бўлди?
— Айтарли ҳеч нима, ҳамма ўзгарди деб ўйлаяпти ҳамма.

— Яна ўша феврал.
— Йўқ бу янгиси...

— Жума. Балки ярашармиз?
— Албатта, баҳонада фарзандим билан ҳам таништириб қўярдим...

— Севгини таърифла:
— Ҳар қандай мантиқ ва ақлга сиғмайдиган даражадаги қалблар аро тортиш кучи.

— Дунёда исталган жойингизга бора олганизда, қаерни танлаган бўлардиз?
— Қаердасан?...

— Ҳеч ўйламагандим.
— Нимани?
— Ёмғирни севиш шароит талаб қилишини...

— Шеър каби аёл эдинг.
— Нега унда ҳалигача ёзмадинг?
— Ёзсам бошқалар ўқирди...

— Сени севаман дема, сев.

— Нима сабаб бўлганди?
— Бироз у ҳаракат қилсин дедим ва ёзишни тўхтатдим...

— Сенга қанақа гуллар ёқади?
— Сен берадиган ҳар қандай гул.

— Унга телефон қил!
— Фарзанди кўтарсачи?

— Саватда нима олиб кетяпсан?
— Олма
— Зўрку, кимга?
— Севгилимга
— Оу, нечта?
— Севган ёрига берилажак нарсани санайдиларми ҳеч?