« واقعا که، شما ضد بشریت عمل میکنید و برای جامعه مضرید.»

« آره چون نخاعم آسیب دیده.»

« چی؟»

« ببین نخاع که آسیب ببینه، دستگاه عصبی سمپاتیک نمیتونه احساسات رو به مغز بفرسته و من بی احساس و ضد اجتماعی میشم.»

دارم جر میخورم واقعا وای😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

به ساعت روی دیوار نگاه کرد.
« نه دیگه، الان تایمش نیست. ونوو و مینگیو بیدار میشن و تو هم خوابت میاد، همچین جون نداری انجامش بدی.»

« الان به سونگی کوچولو توهین کردی؟»

« نه بابا. اون که سلطان جنگله.»

« مسخره می‌کنی؟ لخت شو!»

« لخت هستم جناب.»

« جونگهان، بذار حداقل دور از تو، هرجور که می‌خوام بهت حس داشته باشم.»

« نمیشه. این جلوی زندگیت رو میگیره. داره مختلش می‌کنه. گربه نره رو بردار و برو یه جایی دور از من. به من هم زیاد فکر نکن، من خوبم، دارم مقاله میخونم و اسنک میخورم.»

دوباره نیشم جمع شد

این دیگه چه داستانیه همش ناراحتت می‌کنه

دست پسر رو بوسید و زمزمه کرد:« هیچوقت جونگهان، هیچوقت.»

ادامه داد:« هیچوقت روزی نمیاد که دلتنگت نشم.»

ناخودآگاه پسر کوچکتر هم لبخندی زد.
یک لبخند کشیده و عمیق؛ طوری که چال های نامرئیش، مرئی بشن.
دست مرد رو گرفت و روی قلبش گذاشت.
« راستش این چیزی از این حرفها نمی‌فهمه.»

سپس دست مرد بزرگتر رو روی سرش گذاشت.
« اما این، اسمت رو این بار فراموش نمی‌کنه.»

سونگچول ناخودآگاه خندید اما بغض به گلوش چنگ زد.
هان ادامه داد:« سونگچول، چوی سونگچول. این اسم توئه.»

شب بخیر بیبیز