جونگهان کالرز و وایلد فلاور، عمیق ترین و آسیب دیده ترین کارکتر هایی هستن که نوشتم.

اون ها از ابتدا، وقتی بقیه برای پیشرفتشون میجنگیدن، باید برای زنده موندنشون میجنگیدن.

وقتی همه آغوش گرم خانواده رو تجربه می‌کردن، اون ها باید برای اینکه توسط مادر و پدرشون طرد نشن، می‌جنگیدن.

به نظر من، وحشتناک ترین گذشته نه برای جونگهان وارثانه، نه ال بی وای، نه هیچکدوم از داستان هام.
به نظرم بیشترین درد رو جونگهان وایلد فلاور کشیده. چون یک چیزی رو از دست داده، و این دردش خیلی بیشتره.
چون تو نمیتونی حسرت چیزی که نداری رو بخوری، اما اگر از دست بدیش، می‌شکنی.

‌     𝖳𝖨𝖫 𝖬𝖸 𝖥𝖨𝖭𝖦𝖤𝖱𝖲 𝖡𝖫𝖤𝖤𝖣
   𝖸𝗈𝗎𝖳𝗎𝖻𝖾       𝖸𝗈𝗎𝖳𝗎𝖻𝖾 𝖬𝗎𝗌𝗂𝖼
   𝖲𝗉𝗈𝗍𝗂𝖿𝗒         𝖠𝗉𝗉𝗅𝖾 𝖬𝗎𝗌𝗂𝖼
   𝖫𝗂𝗇𝖾 𝖬𝗎𝗌𝗂𝖼       𝖬𝖾𝗅𝗈𝗇

https://t.me/Diseasefiction/18959

وای من درحال سه‌باره خوندن ال‌بی‌وای بودم فکر کنم پارت چهاردهم اینجوریا
میخواستم تموم شد بگم اسپویل کنی دیگه نمیتونم صبر
الان این رو دیدم خیشحال ترین

https://t.me/fercanssofic/47427
میدونی..یاد اون شب تولد سونگچول افتادم...

ایشالا همه چیز عالی پیش بره و بریم تو کارش

تولد سونگچول؟

https://t.me/fercanssofic/47432
به سختی ازش فاصله گرفت.
کنار تخت ایستاد و آروم گفت:« خداحافظ سونگچول.»
اما سونگچول حرفی نزد.
با همون چهره‌ی بی حس و صورت خیسش، به زمین خیره شد.
حتی سینه اش هم برای نفس کشیدن حرکت نمی‌کرد.

خدایا باورم نمیشه شما ها بهتر از من یادتونه

« هیچوقت اجازه اش رو به کسی ندادم.»

« به من چی؟»

دستش رو بالا برد و گونه‌ی مرد رو نوازش کرد.
« اجازه میدم.»

خدای من! کاملا یادم رفته بود لعنتی

« حتی از تصوراتمم زیبا تری.»

« من رو تصور می‌کردی؟»

« همیشه.»

« برای اولین باره که نگاهت رو روی خودم می‌بینم.»