صد بار خواستم چنل جدید بزنم، اصلا نمیشه
هیچ جا خونه‌ی خود آدم نمیشه
- به خانه برمیگردیم

همه رفقای قدیمی هم رفتن
عیب نداره ایشالا باز میان 👍

بچه ها جدای از شوخی توروخدا مراقب خودتون باشید.
درک میکنم ترسیدید باور کنید من هم همینطور.
خودم تهرانم وضعیت خوبی نیست، اینا رو میگم یکم حال و هوا عوض شه، امیدوارم جدی همه چیز درست شه، امیدوارم تنمون سلامت باشه.
منم تنم بگیر نگیر داره، اما دارم توی چنل disease که بیشتر سین میخوره اطلاع رسانی میکنم.

امیدوارم بازم همتون آنلاین شید بهم قلب و توت فرنگی بدید و جرم بدید و پارم کنید که چرا چپتر جدید ننوشتم.

جونگهان کالرز و وایلد فلاور، عمیق ترین و آسیب دیده ترین کارکتر هایی هستن که نوشتم.

اون ها از ابتدا، وقتی بقیه برای پیشرفتشون میجنگیدن، باید برای زنده موندنشون میجنگیدن.

وقتی همه آغوش گرم خانواده رو تجربه می‌کردن، اون ها باید برای اینکه توسط مادر و پدرشون طرد نشن، می‌جنگیدن.

به نظر من، وحشتناک ترین گذشته نه برای جونگهان وارثانه، نه ال بی وای، نه هیچکدوم از داستان هام.
به نظرم بیشترین درد رو جونگهان وایلد فلاور کشیده. چون یک چیزی رو از دست داده، و این دردش خیلی بیشتره.
چون تو نمیتونی حسرت چیزی که نداری رو بخوری، اما اگر از دست بدیش، می‌شکنی.

‌     𝖳𝖨𝖫 𝖬𝖸 𝖥𝖨𝖭𝖦𝖤𝖱𝖲 𝖡𝖫𝖤𝖤𝖣
   𝖸𝗈𝗎𝖳𝗎𝖻𝖾       𝖸𝗈𝗎𝖳𝗎𝖻𝖾 𝖬𝗎𝗌𝗂𝖼
   𝖲𝗉𝗈𝗍𝗂𝖿𝗒         𝖠𝗉𝗉𝗅𝖾 𝖬𝗎𝗌𝗂𝖼
   𝖫𝗂𝗇𝖾 𝖬𝗎𝗌𝗂𝖼       𝖬𝖾𝗅𝗈𝗇

https://t.me/Diseasefiction/18959

وای من درحال سه‌باره خوندن ال‌بی‌وای بودم فکر کنم پارت چهاردهم اینجوریا
میخواستم تموم شد بگم اسپویل کنی دیگه نمیتونم صبر
الان این رو دیدم خیشحال ترین

https://t.me/fercanssofic/47427
میدونی..یاد اون شب تولد سونگچول افتادم...

ایشالا همه چیز عالی پیش بره و بریم تو کارش

تولد سونگچول؟

https://t.me/fercanssofic/47432
به سختی ازش فاصله گرفت.
کنار تخت ایستاد و آروم گفت:« خداحافظ سونگچول.»
اما سونگچول حرفی نزد.
با همون چهره‌ی بی حس و صورت خیسش، به زمین خیره شد.
حتی سینه اش هم برای نفس کشیدن حرکت نمی‌کرد.

خدایا باورم نمیشه شما ها بهتر از من یادتونه

« هیچوقت اجازه اش رو به کسی ندادم.»

« به من چی؟»

دستش رو بالا برد و گونه‌ی مرد رو نوازش کرد.
« اجازه میدم.»

خدای من! کاملا یادم رفته بود لعنتی

« حتی از تصوراتمم زیبا تری.»