با سلام خدمت یک اتفاق خوب، اگر وقت کردی یا حوصله اش را داشتی، لطفا بیوفت!

رختکن بازنده ها - اپیزود بیست و سوم

بیرون رفتن های با مامان واقعا کاری می‌کنه یادم بره همه چیز درباره زندگی چقدر سخته

how I love random girlie calls😭💘

اگه زودتر ساعت خوابمو درست نکنم اون منو درست می‌کنه

هیچوقت نرو.

خاطره ها بیشتر از هر بویی، هر مزه ای، هر تصویری که چشم‌هامون ثبت می‌کنه، توی کلمه ها و جمله ها خلاصه می‌شن
و من هیچوقت پشیمون نشدم؛ از هیچ‌ کدوم اون حرفا و جمله هایی که بینمون رد و بدل شد، پشیمون نشدم.
در نهایت تو ″ریشه نداری مثل من″ و چجوری یادم بره که ما قول دادیم ″بشیم ریشه هم″:)

هیچوقت برای هم نبودیم
هیچوقت برای هم نمیشیم
و اشکالی نداره
باید مدام به خودم یادآوری کنم که اصلا اشکالی نداره

نترس شرقی ترین غمگین
نترس ای درد آهنگین
نترس دنیای بعد از تو، سراسر مرگ و نفرین است
کسی انگار دارد انتقامی سخت می‌گیرد
نترس..

برای الهه🖤

تا حالا شده به این فکر کنید که دوست دارین کجا بمیرین؟ یا این افکارات عجیب فقط مال منه؟ یعنی واقعا نشده به این فکر کنین که دلتون می‌خواد آخرین جایی که چشم هاتون برای همیشه بسته میشه، کجا باشه؟
به نظرم تهش همه حتی اگه به این قضیه فکر نکنن بازم یه تصویر از یه مکان، یه جایی برای مردن، توی ذهنشون وجود داره. مثلا من می‌خوام تو آغوش یه نفر بمیرم، یه جای دنج، یه گوشه، یه پناه. همیشه توی فیلم‌ها یا انیمیشن های بچگیم، تاثیر گذار ترین مرگ ها برای من، اون‌هایی بودن که تو بغل کسی اتفاق میوفتاد. حتی بیشتر که بهش فکر کردم گمونم اصلا مهم نیست آغوش چه آدمی، فقط یه آغوش باشه؛دلم می‌خواد اونجا چشمام رو ببندم.

اما با تمام زخم‌هایش، شهر هنوز نفس می‌کشد؛

حس می‌کنم تنها کسی که واقعا می‌تونه ادعا کنه منو می‌شناسه، اسپاتیفای عزیزِ عزیزمه

نمی‌دونم کاش می‌شد بعضی لحظات رو فریز کرد، تافت زد یا متوقف کرد که هیچوقت تموم نشن، نرن، دور نشن.

“And one day I am gonna grow wings...”

این قضیه که هرکس و هرچیز یه روز، چه آروم چه سریع، تموم میشه، هیچوقت برای من جا نمیوفته.