آدم دوست داشتنی ای نیستم و فقط کسایی که می‌تونن و می‌خوان که من رو بشناسن، از من خوششون میاد و گمونم اشکالی نداره و همینه که هست ولی گاهی با خودم فکر می‌کنم که چقدر محبوب بودن پیش آدم ها چیز جالبیه. شایدم گاهی خسته کننده بشه؛ کی می‌دونه؟

ارتباط با آدم ها و راضی نگه داشتنشون بیشترین انرژی دنیا رو ازم می‌گیره و همیشه غمگینم می‌کنه
بیشتر وقت ها دلیل حال بدم احساس ناکافی بودن برای کسی بوده

کسی که می‌تونه همه رو راضی و خوشحال نگه داره از خودش، توی ذهن من فوق العاده ترین انسان روی زمینه و تحسینش می‌کنم. با اینکه می‌فهمم بی نهایت فشار روشه اما بازم اون کسیه که من همیشه آرزو می‌کردم باشم.

چمیدونم بعضی وقتا آدم ها بیشترین انرژی منفی دنیا رو میدن در رابطه با درست و خوب نگه داشتن رابطه‌م باهاشون و تصمیم می‌گیرن بدون توضیح خرابش کنن و دیگه اینجا کاری از من برنمیاد و فقط شبیه یک ″چرا″ی بزرگ میشم.

Listening to this so hard like I just got cheated on by my ex yesterday

″اگه می‌تونستم واسه همیشه می‌موندم اونجا که دستاتو دورم می‌بندی.″
و کاش واقعا واسه همیشه همونجا می‌موندم

At the end of the day, no one really likes me when I'm on my super dramatic side

رندوم شت های بامزه و قابل پخش از مرداد🍄