وقتی بچه بودم فکر میکردم احتمالا یه روز با بچهم میرم کتابفروشی و هنوز جلد جدید خانه درختی توی قفسه ها میبینم
Age Mitoonestam
amiirsardaar
اگه میتونستم
نگه می داشتم اون لحظه رو که تو میخندی
نگه می داشتم اون لحظه رو که تو میخندی
اینکه دوست صمیمیم یک روز میره پی زندگی خودش با اون آدم درست و ته دلم میدونم قرار نیست به خیلی از اون کارایی که براش برنامه میریزیم تا یه روز انجامش بدیم برسیم، همیشه غمگینم میکنه
ولی اگه اون قراره خوشحال باشه معلومه که منم هستم چون چرا که نه؟:)
ولی اگه اون قراره خوشحال باشه معلومه که منم هستم چون چرا که نه؟:)
آدم دوست داشتنی ای نیستم و فقط کسایی که میتونن و میخوان که من رو بشناسن، از من خوششون میاد و گمونم اشکالی نداره و همینه که هست ولی گاهی با خودم فکر میکنم که چقدر محبوب بودن پیش آدم ها چیز جالبیه. شایدم گاهی خسته کننده بشه؛ کی میدونه؟
ارتباط با آدم ها و راضی نگه داشتنشون بیشترین انرژی دنیا رو ازم میگیره و همیشه غمگینم میکنه
بیشتر وقت ها دلیل حال بدم احساس ناکافی بودن برای کسی بوده
بیشتر وقت ها دلیل حال بدم احساس ناکافی بودن برای کسی بوده
کسی که میتونه همه رو راضی و خوشحال نگه داره از خودش، توی ذهن من فوق العاده ترین انسان روی زمینه و تحسینش میکنم. با اینکه میفهمم بی نهایت فشار روشه اما بازم اون کسیه که من همیشه آرزو میکردم باشم.
چمیدونم بعضی وقتا آدم ها بیشترین انرژی منفی دنیا رو میدن در رابطه با درست و خوب نگه داشتن رابطهم باهاشون و تصمیم میگیرن بدون توضیح خرابش کنن و دیگه اینجا کاری از من برنمیاد و فقط شبیه یک ″چرا″ی بزرگ میشم.