مرا عاشق کن! بی عشق مگر نثری ملال‌آور و پوچ نیستم.
مرا عاشق کن که جانم با یارم زنده باشد، بر نخستین ورق کتابهایم نام یارم باشد، هر گلی که دارم ارمغانی برای او باشد.
مرا عاشق کن ای الههٔ عشق، بگذار قلمم به شوق دیگری بنویسد و واژگان اشعارم معنا یابند، مراد من جز تار مویی نیست که نوازش کنم و جز یک دست نیست که ببوسم.
مرا عاشق کن، می‌خواهم که بهار نقش لحظاتمان باشد و پاییز یادآور اولین دیدارمان.
مرا عاشق کن، ای الههٔ زیبایی؛
مرا عاشق کن که بی عشق مگر نثری ملال‌آور و پوچ نیستم.

آه پاییز، درود بر تو!

هیچوقت فکر نمی‌کردم دوره ای برسه که داخل مدرسه بهم بگن بنظر میاد آلبر کامو و صادق هدایت می‌خونی و دقیقا بزنن به هدف. حتی فکر نمی‌کردم متوجه بشن عاشق فلسفه و چیزای کلاسیک هستم. توی همون روز اول دوستانی پیدا کردم که من رو به طرز شگفت انگیزی خوب شناختن.
واقعا برای شروع روز فوق العاده ای بود.

توی اتوبوس یک بچه خیلی خیلی بامزه کلاس سومی شروع کرد با ذوق قورباغه کوچیکی که دوستش درست کرده بود رو نشونم می‌داد و از این حرف میزد که چقدر مدرسه رو دوست داره و با چه ذوقی دیشب وسایلش رو آماده کرده. به آرومی بهش گوش میدادم و از سیسی (اسم قورباغه‌اش بود) خیلی حرف میزد. می‌گفت میخواد بره خونه رنگش کنه. گفت غذاش کاغذ کوچولوـه ولی انگشتم توی دهنش جا میشه. منم خندیدم و گفتم مراقب باش گازت نگیره.
خلاصه انقدر حرف زدیم که متأسفانه از ایستگاهی که باید پیاده میشدم رد شدیم و دیگه مجبور شدم سریع پیاده بشم و سر سری باهاش خداحافظی کردم. حیف، حتی نشد درست حسابی از سیسی کوچولو خداحافظی کنم.

با خودم فکر میکنم چقدر بچه ها پر از زندگی هستن، سرشار از امید، همه‌اشون دید تازه ای به جهان دارن و بی‌گمان از ما خیلی بیشتر میفهمن. زندگی هنوز از نظرشون تکراری نشده و حتی یک قورباغه کوچیک هم براشون جای ذوق داره. چطور بعضی آدم ها دلشون میاد اذیتشون بکنن؟ ما تازه باید از بچه ها یاد بگیریم که زندگی یعنی چی. باید با دید تازه به دنیا نگاه کنیم، جوری که انگار یک بچه کلاس سومی هستیم و یک قورباغه کاغذی به نام سیسی هدیه گرفتیم که کاغذ های کوچولو میخوره و ممکنه انگشتمون رو گاز بگیره.

من باور دارم که هیچ چیز بُهت انگیز تر از آدمی نیست که خود را دیروز باخته و امروز خویش را از نو ساخته است! سموم روانش را چون جوهر بر ورق دفترش پیاده کرده است و حال خالی از ایده است، در انتظار روزگاری که پندی نو به او بدهد. پندی نو برای نهادی نو. من باور دارم که هیچ چیز شگفت انگیز تر از آدمی نیست که که بر رذالت خویش آگاه است و عمری را صرف بهبود می‌کند، در تلاش برای ساخت سرشتی که شایستهٔ دیدگانی زنده باشد.

مگر چنین نیست که انسان با گذشتگان — چون تن با زخم پیوند دارد؟ زمانی فرا خواهد رسید که گذشتنِ دوره‌ای آزاردهنده و به فراموشی سپرده شدنِ گذشته‌ای رنج آور ارزش جدایی پاره ای از تن را دارد گرچه خون‌ و اشک‌هایی‌ست که باید بریزند و فریاد هایی‌ست که از درد بر هوا خواهند رفت!

من اندوهی دارم که ز دردش مدام رکیذ می‌کنم. اطراف خود بی‌هدف قدم بر می‌دارم و آنقدر می‌گویم تا غرق در واژگان شوم. آه! چارهٔ من چیست؟ چنان پرسیدم و چنین شنیدم که بر زبانی غریب مسلط شو و هرگز از غم سخن گفتن را در آن زبان نیاموز. همین است تدبیر من، همین است حیله من تا بگریزم از خود باختگی!

اما افسوس که نمی‌دانم چطور خود را بسازم، هنوز که هنوز است در این جسم سرد و پوچ می‌زی‌ام و با خود می‌گویم حال که گریخته‌ام از برِ گذشتگان، با این تنِ بی نهاد چه کنم؟!