خلاصه که داستان خیلی غم انگیز و تأثیر گذاریه.
پیشنهاد میکنم فیلمشو ببینید.

دستم را بگیر و بگذار دستانت را ببوسم،
با من قدم بزن و بگذار لحظات ما در کوچه ها ثبت شود
برگ درختان، دانه به دانه بر روی زمین می‌ریزند
داستان ما حال آغاز یافته، پاییز برایمان می‌نویسد.

امروز داشتم برای مادرم از این می‌گفتم که بعضی ها باور دارن که ما انسان ها بازتابی از دیگران هستیم، یعنی هرآنچه که دیگران دنبال می‌کنن، میسازن و می‌پسندن، در ما اثر داره. یک کتابی میگه "ما"یی وجود نداره ما همه از دیگران هستیم. از پدرمون، از مادرمون، از دوستانمون. هرکاری که انجام میدیم، هرچیزی که دوست داریم به لطف وجود دیگرانه.
اما من تنها تا یک جایی با این نظریه موافقم. چون این فقط برای چیزی مثل فرهنگ، نوشتن و حرف زدن درسته. ولی وقتی بحث سلیقه میشه، بحث انتخاب، بحث "ساختن"، بحث معنا بخشیدن و وجود داشتن میشه دیگه ما از دیگران کمکی نمی‌گیریم. ذهن انسان اونقدر بزرگ و پیچیده‌ست که آخر یک جایی، نوبت ماست که بسازیم و بر دیگران تاثیر بذاریم.
در عمق ذهنیت ما همیشه یک چیز خلاقانه هست، اثری که ما در یک چیز بگذاریم. ایده ی خودمون، حتی اگر یک نظریه بی‌اهمیت باشه.
انسان خلاقه، تا یک جایی شاید از دیگران یاد بگیره ولی روزی فرا میرسه که خودش بسازه و یک چیزی رو از خودش به جای بگذاره تا بلکه نسل های بعد یاد بگیرن و اون چیز منحصربفرد خودشون رو برای نسل های بعدتر خلق کنن.
این بزرگترین شباهت ما به هرآن چیزیه که این جهان رو پدید آورده، شاید اصل معنویت ماست.
ما خالقیم و شاید برای همینه که به شدت درباره خالق خودمون کنجکاو هستیم که چیه و الان کجاست.

تا به حال شده با خودتون بگید کاش یک سری کار هارو هیچوقت انجام نمی‌دادید، کاش وقتی فلان احساس بهتون دست داده بود، درموردش به هیچکس نمیگفتید؟

تا به حال شده به خودتون در قدیم، پیامای قدیمی و... نگاه کنید و بگید "چیشد که اینطوری شد" ؟

یا با خودتون بگید «چرا انقدر احمق بودم؟ چی باعث شده بود در این حد کودکانه باشم؟»

من همیشه میگم ذهن انسان خیلی گسترده و باهوشه! ولی گاهی اوقات، ما خیلی احمق تر از چیزی هستیم که فکرشو میکنیم. خیلی سطحی نگاه میکنیم و به موقعش متوجه نمیشیم کدوم کارمون اشتباهه.

همه‌امون تا به حال تحت کنترل اون بخش احمقانه، کودکانه و سطحی نگر مغزمون بودیم

مرا دوست بدار بی آنکه خون بریزم، مرا صدا بزن بی آنکه وحشت کنم، مرا ببوس بی آنکه احساس کنم بخشی از وجودم کنده و بلعیده شده است.
می‌خواهی بخشی از مرا نابود کنی، بسوزانی، به درد آوری و خاکستر کنی، فقط انجامش بده. اما قول بده که خود جای خالی آن را پر خواهی کرد.
برای تن سردم پتویی گرم باش، برای نگاه سردم شعله ای رقصان باش و برای دل سردم، یک ترانهٔ عاشقانه باش.
دنیا به اندازهٔ کافی با من بی رحم بوده است. شمشیر فلاکت را درون قلبم بار ها و بار ها فرو کرده است. وای بر من که از زهر همان شمشیر عاشقم. دنیا مرا در هاویهٔ وجودم غرق کرد و در آتش های سوزان وجودم را یخ زد. ای کاش من گرم بودم و می‌سوختم، عزیزم، ای کاش برای عشق می‌سوختم و سرمای انزوا تنم را نمی‌لرزاند.

دیوانه شدم از دست آدم ها

دقیقا نمی‌دانم روز هایم چطور سپری می‌شوند. مطمئن نیستم واقعا گذشته را رها کرده‌ام یا خیر. واقعا گذر کرده‌ام، بخشیده‌ام و فراموش کرده‌ام یا خیر. نمی‌دانم به پاسخ خود رسیده‌ام یا که هنوز بلاتکلیف نشسته‌ام و به پنجره چشم دوخته‌ام، چشم انتظار کبوتری که نامه ای از آینده به دست من برساند.
هنوز نمی‌دانم دقیقا چه چیزی تمام شده است. به کدام یک از پایان ها رسیده‌ام و کدام یک از آغاز ها فرا رسیده است.
هیچ چیز نمی‌دانم و این یعنی می‌دانم که دارم روزگار خود را با "نمی‌دانم" می‌گذرانم. افسوس، ای کاش این یکی را هم نمی‌دانستم.

یک فکت جالب
مارک گیتیس (شاید به عنوان فیلمنامه نویس سریال شرلوک ۲۰۱۰ و بازیگر برادر بزرگهٔ شرلوک بشناسیدش) گرایشش گیه و یک شوهر خیلی ناز داره که ۱۸ ساله باهمدیگه‌ان (از سال ۲۰۰۸ توی رابطه بودن و سال ۲۰۱۸ ازدواج کردن) به محض اینکه ازدواج همجنس‌گرایان داخل بریتانیا مجاز شد این دوتا ازدواج کردن، ولی تا قبل از این مجوز، ۱۰ سال باهم توی رابطه بودن. اما چطوری آشنا شدن؟ مجازی.
داخل سوشیال مدیا آشنا شدن و حالا ۱۸ ساله که ازدواج کردن و اصلا درباره رابطشون داخل مصاحبه ها چیز زیادی نمیگن و خیلی رابطه صمیمانه و امنی دارن.
پس بله، یک آشنایی داخل سوشیال مدیا می‌تونه به ازدواج و یک رابطه خیلی خوب تا سال ها بعد برسه.

چیزیه که بامزش میکنه اینه که اینا ۱۰ سال یواشکی توی رابطه بودن و فقط منتظر بودن ازدواج همجنس‌گرایان آزاد شه تا سریع حلقه بذارن تو دست هم.

امشب داخل مهمانی‌ای بودم که به مناسبت زادروز دوست عزیزم برگزار شده بود. دوست دلبندم، از عزیزترین هایم، آگاتا.
آگاتا بانویی‌ست خوش خنده، خوش صدا، خوش سلیقه، خوش‌صحبت و دارای تمام صفات خوب دنیا. این را یک بار هم به خودش گفتم، اما می‌دانم که نیاز است بار ها و بار ها تکرارش کنم.
در سه سالی که گذشت، هر سال من جشن تولد او دعوت شدم و شاهد بزرگ شدن و پیشرفت این دختر فوق العاده هنرمند بودم. هرآنچه که از او به خاطر دارم، زیباست، انگار که یک نقاشی رنسانس به جا مانده از دوران قدیم اروپا باشد.
امیدوارم که سال ها بعد ما باز کنار یکدیگر باشیم، بخندیم و من باز خوشحالی او را ببینم. این یکی از مهم ترین آرزو های بنده است. لیاقت اوست، که همیشه بخندد و خوشی ها را تجربه کند.
حال برای تو، آگاتای عزیزم، اینگونه می‌نویسم؛
به محض اینکه تو را شناختم، چیز هایی داخل زندگی‌ام تغییر یافت. به این پی بردم که چقدر برخی دیدگاه ها به دنیا می‌توانند قشنگ تر باشند. از یک سری عادات کودکانه‌ام دست کشیدم و به لطف تو، پیشرفت شخصیتی چشمگیری داشتم. با اطرافیان تو دوستی کردم و به این پی بردم که چقدر آدم جالب و دوست داشتنی هستی.
هیچوقت به هیچکس، نه حتی خودت، اجازه نده که اذیتت کند. تو لایق بهترین ها هستی. اصلا و ابدا دلم نمی‌خواهد حتی یک قطره اشک جاری از چشمان زیبایت ببینم.
دوستت دارم عزیزترینم، زادروزت خجسته باد.

امروز یکی از قشنگترین چیز هارو داخل یکی از کتاب ها خوندم، دربارهٔ اینکه سن جسمی ما، دقیقا طول عمری نیست که ما زنده هستیم. ما باید درواقع بسیار شگفت‌زده باشیم از اینکه الان زنده‌ایم و داریم نفس میکشیم. حالا چرا؟

دقت کنید، گوشت، پوست و خونی که الان باهاش زندگی می‌کنید همه‌اشون ریشه در هزاران سال قبل دارن. درواقع شماها یک نفر از زنجیره ای بسیاااااار طولانی هستید که میرسه به انسان های اولیه. چیزی که جالب ترش می‌کنه اینه که شما بچهٔ چند تا پدر و مادر نیستید، درواقع شما بچهٔ شاید نصف افراد جهان در دوران قبل هستید. بگذارید واضح تر بگم