کیارش، نگاهی به نیما می‌اندازد، سپس جعبه سیگار او را بر میدارد و می‌گوید: «می‌خواهم با یک نخ از این سیگار ها، برایت توضیح بدهم که چقدر از زمان هراس دارم.»
نیما سرش را به علامت تایید حرکت می‌دهد. کیارش، یک نخ سیگار از داخل جعبه در می‌آورد، فندکی از داخل جیب کُتش بیرون می‌آورد و سر سیگار را می‌سوزاند. سیگار را مقابل نیما، وسط میز، بر روی زیر سیگاری می‌گذارد. سپس، بر روی میز خم می‌شود.
ـ خوب نگاه کن نیما، سیگار دارد می‌سوزد. می‌دانی این یعنی چه؟
ـ خیر. البته، بله، یعنی، نه. نمی‌دانم دقیق باید چه چیزی را بدانم.
ـ پیش از آنکه به تو بگویم باید چه چیزی را بدانی، ازت می‌خواهم به سوختن این سیگار نگاه کنی، آنقدر با دقت که صدای اطراف در حواست گم شوند.
نیما نیز بر روی میز خم شد و با دقت به توتون درحال سوختن نگریست. نگاه کرد که چگونه چیز های کوچک قهوه ای رنگ همراه کاغذی سفید لوله شده بر روی آن به ذرات ریز خاکسترگون تبدیل می‌شوند. آرام آرام، نقاط قرمز آتشین رنگ داخل آن ذرات خاموش می‌شدند. دود ها در هوا می‌رقصیدند، تصاویری خاکستری رنگ و مبهم اما زیبا ایجاد می‌کردند گویی که تصاویری از لحظاتی باشند که به سختی می‌توانیم به یاد آوریم.
پس از گذشت حدود دو تا سه دقیقه، کیارش سکوت را با صدایی آرام که البته هنوز هم انرژی همیشگی صدای رسایش را حفظ می‌کرد شکست:
ـ و حال، بخش توتون به طور کامل خاکستر می‌شود. شاید در عرض سه دقیقه، شاید ربع ساعت. اما حال که می‌بینی، دود های یک نخ سیگار، عمرشان به یک روز هم نکشید. نه حتی به یک ساعت. نه حتی به نیم ساعت. شانس بیاورند ربع ساعت در لحظات زندگی کنند، اما بعد از آن، به نیستی تبدیل می‌شوند.
ـ این چیز بدی به نظر نمی‌آید. همان ربع ساعت، برای سوختن یک نخ سیگار کافی‌ست. زیاد هم هست. اگر قرار باشد در طول سوختن این نخ سیگار چیزی را بر زبان آوریم، می‌توان گفته ها را تنها در سه دقیقه جای داد. چه برسد به ربع ساعت.
ـ پس فکر می‌کنی سه دقیقه برای سوختن یک سیگار، کافی‌ست؟
ـ آری. نسبت به آن سیگار هایی که اکسیژن بهشان نمی‌رسد و زیر یک دقیقه آتششان خاموش می‌شود، یا آنهایی که بر روی لب آدمی می‌آیند و با هر پُک بیشتر می‌سوزند، تازه شاید زیاد هم باشد.
ـ بلی از این بابت مطمئن هستیم. اما گیریم که واقعا یک ربع ساعت طول کشید تا یک نخ سیگار بسوزد. نظرت راجع به خود آن یک ربع ساعت چیست؟
ـ نمی‌دانم. یک ربع ساعت، مدت زمان مناسبی برای اندیشیدن است، برای آنکه تصمیمی بگیریم، برای آنکه بخواهیم در سرنوشت خود تغییری ایجاد کنیم. یک نخ سیگار را یا بکشیم، یا کنار بگذاریم.
ـ حالا بیا تصور کنیم که تو یک نخ سیگار را روشن می‌کنی اما دست به آن نمیزنی. صرفا آن را رو به روی خود می‌گذاری. درست مانند کاری که الان کردیم. برای ما، سه دقیقه طول کشید تا این سیگار خاکستر شود.
ـ بله. اما من متوجه نمی‌شوم، این ها چه اهمیتی دارند؟ چه ارتباطی میان سوختن یک نخ سیگار بی ارزش که بسیاری مانند آن در همان جعبه است و زمان که همین حالا هم ثانیه به ثانیه‌اش می‌گذرد وجود دارد؟
کیارش نزدیک تر می‌آید، صدایش را آرام تر می‌کند و به چشمان نیما نگاه می‌کند:
ـ نکته همین است. خوب گوش بده دوست من. در همین سه دقیقه که بخش قابل استفادهٔ سیگار سوخت، ممکن است در آینده اتفاقات بسیاری رخ داده باشد. شاید از یک قدم برای رسیدن یک شخص به اعتیاد جلوگیری شده باشد، شاید یک بهانه برای قرار گذاشتن بین دو نفر از بین رفته باشد، شاید سوختن این یک نخ باعث شده باشد یک نفر کمتر فکر کند و زودتر اشک هایش را پاک کند. یک نخ سیگار همین حالا از یک پاکت سیگار کم شد، سوخته شد، خاکستر شد و به گذشته پیوست. و تمام این ها، فقط سه دقیقه طول کشید.
ـ حالا که اینطور گفتی، برایم به نحوی خوفناک شده است. اگر این یک نخ سیگار می‌تواند با سوختن این همه تغییر ایجاد کند، دیگر چه چیز هایی در سرنوشت ما نقش دارند؟
ـ نمی‌توان پاسخی ثابت به این سوال داد. گاهی اوقات، بسیاری از ما، یک نخ سیگار را می‌سوزانیم و شاید با این کار یک تصمیم خیلی اشتباه بگیریم. اما نکته اینجاست جانم. سوختن این یک نخ سیگار سه دقیقه طول می‌کشد. فقط سه دقیقه کافی‌ست تا همه‌چیز مربوط به آن یک نخ سیگار بسوزد. من نه از آن تصمیم هراس دارم، نه از آن که چیزی را از دست بدهم. نه از تمام شدن و سوختن سیگار می‌گریزم، نه از آنکه چه اتفاقات بزرگی می‌تواند رخ بدهد شگفت زده می‌شوم. من فقط می‌ترسم از آنکه برخی چیز ها فقط سه دقیقه زمان می‌خواهند تا به گذشته بپیوندند. مدت زمانی که نه می‌توان طی آن به اشتباهی پیش برد، نه چیزی را جبران کرد، نه کار درست را انجام داد. فقط می‌توان به سوختن سیگار نگریست.
نیما زیر لب گفت :«فکر میکردم فقط یک سیگار ساده باشد.» و به همان سیگاری که حال خاموش شده بود خیره شد.

کیارش، با لحنی شوخ طبعانه، درحالی که شروع به نوشیدن قهوه خود کرده بود گفت: «امان از دست این زمان.»